«ουκ εμού, αλλά του λόγου ακούσαντες σοφόν έστιν Έν πάντα είναι»


Τετράδιο σκέψεων και προσεγγίσεων των βασικών αρχών Κοσμικής και Θεϊκής Αληθείας μέσω της Αυθεντικής Ελληνικής και Αρίας κοσμοαντιλήψεως, Εσωτερικότητος και Πνευματικότητος. Συμβολή σε μια Αληθινή Επανάσταση βασισμένη στην Επανελλήνιση των Ελλήνων και στην επαναφορά του Ελληνικού και Αρίου πνεύματος στον κοινωνικό βίο της Ελλάδος και της Ευρώπης.


Σάββατο, 15 Οκτωβρίου 2011

Αντί εισαγωγής

Μια μικρή ανυπόταχτη πνοή μάχεται μέσα μου απελπισμένα να νικήσει την ευτυχία, την κούραση και το θάνατο.

Γυμνάζω σαν άλογο πολεμικό το σώμα μου, το συντηρώ λιτό, γερό, πρόθυμο. Το σκληραγωγώ και το σπλαχνίζουμαι. Αλλο άλογο δεν έχω.

Συντηρώ το μυαλό μου ακοίμητο, λαγαρό, ανήλεο. Το αμολώ να παλεύει ακατάλυτα και να κατατρώει, φως αυτό, το σκοτάδι της σάρκας. Αλλο αργαστήρι να κάνω το σκοτάδι φως δεν έχω.

Συντηρώ την καρδιά μου φλεγόμενη, γενναία, ανήσυχη. Νιώθω στην καρδιά μου όλες τίς ταραχές και τις αντινομίες, τις χαρές και τις πίκρες της ζωής. Μα αγωνίζουμαι να τις υποτάξω σ΄ ένα ρυθμό ανώτερο από το νου, σκληρότερο από την καρδιά μου. Στο ρυθμό του Σύμπαντου που ανηφορίζει.

Η Κραυγή κηρύχνει μέσα μου επιστράτεψη. Φωνάζει: "Εγώ, η Κραυγή, είμαι ο Κύριος ο Θεός σου!  Δεν είμαι καταφύγι. Δεν είμαι σπίτι κι ελπίδα. Δεν είμαι Πατέρας, δεν είμαι Γιος, δεν είμαι Πνέμα. Είμαι ο Στρατηγός σου!

"Δέν είσαι δούλος μου μήτε παιχνίδι στις απαλάμες μου. Δεν είσαι φίλος μου, δεν είσαι παιδί μου. Είσαι ο σύντροφος μου στη μάχη.

"Κράτα γενναία τα στενά που σου μπιστεύτηκα· μην τα προδώσεις! Χρέος έχεις και μπορείς στο δικό σου τον τομέα να γίνεις ήρωας.

"Αγάπα τον κίντυνο. Τι είναι το πιο δύσκολο; Αυτό θέλω! Ποιο δρόμο να πάρεις; Τον πιο κακοτράχαλον ανήφορο. Αυτόν παίρνω κι εγώ· ακλούθα μου!

"Να μάθεις να υπακούς. Μονάχα όποιος υπακούει σε ανώτερο του ρυθμό είναι λεύτερος.

"Να μάθεις να προστάζεις. Μονάχα όποιος μπορεί να προστάζει είναι αντιπρόσωπος μου απάνω στη γης ετούτη.

"Ν΄ αγαπάς την ευθύνη. Να λες: Εγώ, εγώ μονάχος μου έχω χρέος να σώσω τη γης. Αν δε σωθεί, εγώ φταίω.

"Ν΄ αγαπάς τον καθένα ανάλογα με τη συνεισφορά του στον αγώνα. Μη ζητάς φίλους· να ζητάς συντρόφους!

"Να ΄σαι ανήσυχος, αφχαρίστητος, απροσάρμοστος πάντα. Όταν μια συνήθεια καταντήσει βολική, να τη συντρίβεις. Η μεγαλύτερη αμαρτία είναι η ευχαρίστηση.

"Που πάμε; Θα νικήσουμε ποτέ; Προς τι όλη τούτη η μάχη; Σώπα! Οι πολεμιστές ποτέ δε ρωτούνε!"

Σκύβω κι αφουκράζουμαι την πολεμική τούτη Κραυγή στα σωθικά μου. Αρχίζω και μαντεύω το πρόσωπο του Αρχηγού, ξεκαθαρίζω τη φωνή του, δέχουμαι με χαρά και με τρόμο τις σκληρές εντολές του.

Ναι, ναι, δεν είμαι τίποτα. Ένας αχνός φωσφορισμός απάνω στην ογρή πεδιάδα, ένα άθλιο σκουλήκι που σούρνεται κι αγαπάει, φωνάζει και μιλάει για φτερούγες, μια ώρα, δυο ώρες, κι ύστερα το στόμα του φράζει με χώματα. Αλλη απόκριση οι σκοτεινές δυνάμες δε δίνουν.

Μα μέσα μου, μια Κραυγή ανώτερη μου φωνάζει αθάνατη. Τι, θέλοντας και μη, είμαι κι εγώ, σίγουρα, ένα κομμάτι από τ΄ ορατό κι αόρατο Σύμπαντο. Είμαστε ένα. Οι δυνάμες που δουλεύουν εντός μου, οι δυνάμες που με σπρώχνουν και ζω, οι δυνάμες που με σπρώχνουν και πεθαίνω είναι, σίγουρα, και δικές του δυνάμες.

Δεν είμαι ένα μετέωρο αρίζωτο στον κόσμο. Είμαι χώμα από το χώμα του και πνοή από την πνοή του. Δε φοβούμαι μοναχός, δεν ελπίζω μοναχός, δε φωνάζω μοναχός μου. Μια παράταξη μεγάλη, μια φόρα του Σύμπαντου φοβάται, ελπίζει, φωνάζει μαζί μου.

Είμαι ένα πρόχειρο γιοφύρι, και Κάποιος αποπάνω μου περνάει και γκρεμίζουμαι ξοπίσω του. Ένας Αγωνιστής με διαπερνάει, τρώει τη σάρκα μου και το μυαλό μου, ν΄ ανοίξει δρόμο, να γλιτώσει από μένα. Όχι εγώ, Αυτός φωνάζει!

----------------------------------------------------
Το παραπάνω απόσπασμα προέρχεται από την "Ασκητική" του Νίκου Καζαντζάκη.


Το 1954 η "Ιερά Σύνοδος" της "Ορθοδόξου" Ιουδαιοχριστιανικής Εκκλησίας, με έγγραφό της ζητούσε από την κυβέρνηση την απαγόρευση των βιβλίων του Νίκου Καζαντζάκη. Ο ίδιος ο Καζαντζάκης, απαντώντας στις απειλές της εκκλησίας για τον αφορισμό του, έγραψε σε επιστολή του: «Μου δώσατε μια κατάρα, Άγιοι Πατέρες, σας δίνω μια ευχή: Σας εύχομαι να 'ναι η συνείδησή σας τόσο καθαρή όσο η δική μου και να 'στε τόσο ηθικοί και θρήσκοι όσο είμαι εγώ».

Δευτέρα, 10 Οκτωβρίου 2011

Φυσικός Νόμος και Εθνικοσοσιαλισμός. Ελευθερία, Ιεραρχία, Τάξη, Πειθαρχία.


Όπως αναφέραμε στην ενότητα 1.6  με θέμα «Ο Φυσικός Νόμος στον Ηράκλειτο»:

Σοφία για τους ανθρώπους είναι ο εναρμονισμός της ζωής τους , των κοινωνιών τους και των Νόμων της Πολιτείας τους με τον Φυσικό Νόμο, ο οποίος προέρχεται από τον Θεό. Και  πρέπει να μάχονται για αυτόν τον σκοπό, όπως πρέπει να μάχονται και για τα τείχη τους.

Τον 20ό αιώνα επανεμφανίστηκε στην Ευρώπη ένα κίνημα που  έθετε ως βασική του αρχή την προαιώνια   αυτήν Κοσμική αρχή των Αρχαίων Ελλήνων και όλων των ακμαίων (αυθεντικών) Αρίων κοινωνιών που εμφανίστηκαν ποτέ στην Γη.  Ήταν η έκφραση του προαιωνίου Αρίου και Κοσμικού πνεύματος ως πολιτικού κινήματος μέσα στον 20ο αιώνα  και  ονομάστηκε  «Εθνικοσοσιαλισμός».
Κάθε πολιτική αρχή του Εθνικοσοσιαλισμού  διέπεται από αυτό το πνεύμα και σχετίζεται με την αρχή  του εναρμονισμού με τον Φυσικό Νόμο.

Για παράδειγμα:

H Φύσις  έφτιαξε τον Άριο άνθρωπο ως κοινωνικό όν , ώστε από να αποτελεί ζωντανό κύτταρο μιας συγκεκριμένης εθνοφυλετικής κοινότητος όπως και ολοκλήρου του Φυσικού κόσμου και όχι αποκομμένη ατομική οντότητα.  Η ευτυχία του ανθρώπου εξαρτάται από το εάν τόσο ο ίδιος μέσα στην Ψυχή του, όσο και οι κοινωνίες του διέπονται από Φυσική Αρμονία. Η Φυσική Αρμονία μπορεί να υπάρχει μόνον όταν επικρατεί Φυσική Τάξη, σε αντιδιαστολή  με το Χάος (όπως π.χ.  εκδηλώνεται στον φιλελευθερισμό και στις σημερινές κοινωνίες της Δύσεως) - και όταν η κοινωνία διέπεται από ομοψυχία και φυλετική ομοιογένεια.  Η κάθε Φυλή συνδέεται άμεσα με την Γη όπου η Φυλή έζησε και αναπτύχθηκε μέσα στο πέρασμα των αιώνων, τόσο εις ό,τι αφορά στις παραδόσεις της και τον πολιτισμό της, όσο και στα βιολογικά της χαρακτηριστικά  (όπως η καφέ αρκούδα δεν είναι φτιαγμένη για να ζει στους Πόλους αλλά σε Δάσος και η λευκή αρκούδα δεν είναι φτιαγμένη για να ζει σε Δάσος αλλά στους Πόλους, αντίστοιχα πρέπει να σκεφθεί κανείς ότι ένας Νέγρος , ένας Πακιστανός ή ένας Εβραίος δεν είναι φτιαγμένοι για να ζουν στην Ευρώπη).  Η ίδια η Φύσις  δεν δημιουργεί τους ανθρώπους «ίσους» αλλά ο κάθε άνθρωπος είναι διαφορετικός. Αυτή η διαφορετικότητα δεν οφείλεται μόνον «στις επιδράσεις του κοινωνικού περιβάλλοντος στο οποίο μεγάλωσε» όπως λένε οι κοινωνιολόγοι και οι μαρξιστές, αλλά κυρίως οφείλεται στο Αίμα, στα γονίδια που έχει κληρονομήσει από τους προγόνους του, τα οποία έχουν άμεση σχέση με την Φυλετική καταγωγή του και τα ιδιαίτερα φυλετικά του στοιχεία. Οι Φυλές δεν είναι «ίσες» αλλά διαφορετικές, επειδή η ίδια η Φύσις τις κατεσκεύασε έτσι, ώστε η καθεμία να έχει τα δικά της ιδιαίτερα χαρακτηριστικά. Η φυλετική επιμειξία  συνιστά, λοιπόν, ματαίωση και καταστροφή του διά μέσου τεραστίων περιόδων συντελεσθέντος έργου της φύσεως. Ο  «φεμινισμός» και η «ισότητα των δύο φύλων» αποτελούν παραβίαση  του διαχωρισμού των ανθρώπων από την ίδια την Φύση σε δύο διαφορετικά και συμπληρωματικά πολωμένα φύλα, με διαφορετικού προσήμου, ούτως ειπείν, χαρακτηριστικά το καθένα.  Η ομοφυλοφιλία αποτελεί αισχρή ασέβεια του ατόμου προς την ίδια του την γενετήσια Φύση, η δε θηλυπρέπεια του άρρενος φύλου, όπως και η αρρενοποίηση/εκμαιναδισμός  των γυναικών, αναιρεί την θεμελιώδη εκείνη πολικότητα και διαφορά δυναμικού που παράγει Ζωή, Αρμονία και αληθινή Σωφροσύνη,  με  παραβίαση και των αντιστοίχων γενετησίων χαρακτηριστικών που έδωσε η Φύσις στο κάθε φύλο.

Η κοσμοθεωρία και βιοθεωρία του Εθνικοσοσιαλισμού  δεν είναι κατασκεύασμα κάποιου ανθρώπου, ούτε δημιούργημα της «δεκαετίας του 30» αλλά είναι η προσέγγιση της Αιωνίας Κοσμικής Αληθείας από τον Άριο άνθρωπο διά μέσου των αιώνων.

Οποιοσδήποτε, μέσα από  εσωτερική πνευματική  αναζήτηση, καταφέρει να κατανοήσει έστω και κάποια βασικά στοιχεία αυτής της Αιωνίας Κοσμικής Αληθείας και να κατανοήσει, έστω και σε ένα αρχικό στάδιο, την Ουσία της σκέψεως οποιουδήποτε αξιοσημειώτου Αρίου φιλοσόφου, είτε από οποιαδήποτε Αρία παράδοση, θρησκεία ή μυθολογία, αυτονόητα και άμεσα θα αναγνωρίσει: «Ναι ο Αδόλφος Χίτλερ είχε δίκιο!».   

Διότι οι παρανοήσεις, διαστρεβλώσεις και τα επιδερμικά υποκατάστατα, συνήθως δε και παπαγαλισμένα και δογματικά, της αληθούς και εναργούς Νοήσεως συνιστούν ομού σύμπλεγμα καί σύσσωμα που φράσσει την αντίληψη – και η διάλυση μιας εξ αυτών, αν δεν προλάβουν (: προλήψεις!) οι λοιπές εκ του συμπλέγματος να «επισκευάσουν» την «διάτρηση», μπορεί να ανοίξει τον δρόμο προς το Φώς, εφ’ όσον συνεχισθεί η αποδόμηση και αποβολή της «κόπρου του Αυγείου»...

Και ταυτόχρονα θα νοιώσει οργισμένος με την ψεύτικη εικόνα που παρουσιάζουν τα σχολεία, τα Μέσα Μαζικής Εξαπατήσεως και   διάφορες «πολιτικά ορθές» οργανώσεις για τον Εθνικοσοσιαλισμό, όπως και  κάποιοι που σηκώνουν τα σύμβολα του «Εθνικοσοσιαλισμού»  με κίνητρα το οικονομικό κέρδος , τα πολιτικά παιχνίδια εντός του συστήματος και ταυτόχρονα μια εσωτερική ψυχοπαθολογία και διαστροφή. Και θα αντιληφθεί ότι η εικόνα που παρουσιάζουν όλοι αυτοί για το «τι είναι Εθνικοσοσιαλισμός»  δεν έχει έστω και την ελαχίστη σχέση ή συνάφεια με την πραγματική του έννοια και σημασία. 

Λένε αρκετοί, ότι στην εποχή μας  δεν μπορούμε να αντιγράψουμε το κίνημα της δεκαετίας του 30, καθώς η δεκαετία του 30 έχει περάσει. Πρέπει, λένε, να  διαμορφωθεί σήμερα ένα κίνημα  με τέτοια χαρακτηριστικά, ώστε να είναι κατάλληλο και αποτελεσματικό για την σημερινή εποχή. Σωστά! Όμως οι μόνοι που το κατανοούν αυτό, και που μάλιστα το πράττουν, είναι οι ίδιοι οι αληθινοί εθνικοσοσιαλιστές, με την αυθεντική έννοια του όρου. Είναι εντελώς προφανές  και αυτονόητο για έναν εθνικοσοσιαλιστή, ότι το εθνικοσοσιαλιστικό κίνημα της εποχής μας  δεν μπορεί να αποτελεί κάποια στείρα αντιγραφή του κινήματος μιας προγενέστερης περιόδου. Θα αποτελεί, όμως, μια ακόμη έκφραση του αιωνίου αυτού Αρίου πνεύματος, αυτών των αιωνίων και αμεταβλήτων αξιών και αρχών. Το πώς εν τέλει θα εκφρασθούν εξωτερικά αυτές οι αξίες και αρχές, με ποια μορφή, αυτό θα διαμορφωθεί μόνο του μέσα από τις συνθήκες ενός Αγώνος που θα διέπεται από αυτές. 

Γι΄ αυτό,  όταν κάποιος επιθυμεί να συμβάλει σήμερα στο να χτιστεί ένα  κίνημα που να απευθύνεται στις «ανάγκες της εποχής μας», θα πρέπει ακριβώς να ξεκινήσει μελετώντας , κατανοώντας , ενσαρκώνοντας και θέτοντας ως θεμέλιο αυτού που προσπαθεί να κτίσει αυτές τις αιώνιες αμετάβλητες αξίες και αρχές, την Αρία παράδοση , κοσμοθέαση και στάση ζωής. Αυτό όμως το κάνουν μόνο οι εθνικοσοσιαλιστές, προς τους οποίους οι εν λόγω ρηχοί και ιδιοτελείς ευφυολόγοι επιρρίπτουν την μομφήν.

Εάν κάποιος δεν αντιληφθεί αυτήν την τελευταία αλήθεια, τότε το «νέο» το οποίο επαγγέλλεται ότι θα χτίσει  θα είναι απλώς νέο μόνον κατά την εμφάνιση - ενώ στο πραγματικό του περιεχόμενο, όσες «επαναστατικές» διακηρύξεις και αν φέρει, δεν θα αποτελεί τίποτε άλλο παρά μια ακόμη «νέα» πολιτική έκφραση από ένα πρόβλημα αρκετά παλιό,  από την αποκοπή του Αρίου ανθρώπου από τον Φυσικό νόμο, τον Κοινό Λόγο και την Αρία παράδοση, κοσμοθέαση και πολιτισμό.

 Αυτή η αποκοπή είναι το κεντρικό πρόβλημα της εποχής μας , το οποίο εκφράζεται πολύπλευρα ως πολλά και διαφορετικά προβλήματα, που εμφανίζονται σε διαφόρους τομείς (μεταναστευτικό, οικονομία, εγκληματικότητα , αναξιοκρατία,  οικολογική καταστροφή,  ανεργία, αεργία κλπ). Ο,τιδήποτε «νέο», λοιπόν,  κινείται εντός των πλαισίων αυτής της ιδίας της αποκοπής, στην πραγματικότητα δεν μπορεί να είναι επαναστατικό, παρά θα είναι μετά απολύτου βεβαιότητος μια ακόμη ανατροφοδότηση της παρακμής , του χάους και της αποπνευματοποιήσεως που διέπουν τις σημερινές κοινωνίες. Γι΄ αυτό οποιαδήποτε τέτοιου τύπου προσπάθεια για «νέο» κίνημα, πέρα που τις αυθεντικές αρχές και αξίες του Εθνικοσοσιαλισμού και της Αρίας παραδόσεως, όσο καλοπροαίρετη και αν μπορεί να είναι,  τα μόνα αποτελέσματα που δύναται να έχει είναι η συνέχιση του αποπροσανατολισμού και η ανακύκλωση της πνευματικής συγχύσεως. 


Ο Εθνικοσοσιαλισμός είναι η μέγιστη Πολιτική και Κοινωνική Ελευθερία.

Θα αναρωτηθεί κανείς, αφού ο Εθνικοσοσιαλισμός έχει ως βασικές του αξίες την Στρατιωτική Πειθαρχία και την Τάξη, πως είναι δυνατόν να ισοδυναμεί με την ελευθερία;
Νόμος είναι η Πειθαρχία στην θέληση του Ενός (τον Φυσικό Νόμο, την Θέληση του Κοσμικού Πνεύματος, από την οποία πρέπει να διέπεται και η Εθνοφυλετική κοινότητα) έλεγε ο Ηράκλειτος . Ο άνθρωπος, καθώς αποτελεί μέρος της ίδιας της Φύσεως, δεν μπορεί ποτέ να «υπερβεί»  την ίδια του την Φύση,  δεν μπορεί να αποκτήσει «ελευθερία» μεγαλύτερη από τα όρια που καθορίζει ο Φυσικός Νόμος και η Φυσική Τάξις . Έτσι, λοιπόν, όταν οι Νόμοι μιας Πολιτείας είναι εναρμονισμένοι με τον Φυσικό Νόμο και όταν η Πολιτεία διέπεται από την Φυσική Τάξη, δίχως να  παρεμβαίνουν κατασκευασμένοι από ανθρώπους αντιφυσικοί «νόμοι» που περιορίζουν την ανθρώπινη ελευθερία, και όταν το Χάος μειώνεται στο ελάχιστο, τότε άνθρωπος βιώνει την μέγιστη δυνατή κοινωνική και πολιτική ελευθερία. 
Ο Ηράκλειτος, λοιπόν, μιλά για Πειθαρχία στην θέληση του Ενός , που υπερβαίνει κάθε ανθρώπινη υποκειμενική «γνώμη» - μη αναφερόμενος σε πειθαρχία σε ανθρώπους  αλλά σε πειθαρχία στον Κοσμικό Νόμο. Μια εθνικοσοσιαλιστική κοινότητα είναι  Ιεραρχημένη και στην κορυφή της Φυσικής ιεραρχίας της  βρίσκονται αυτοί που μπορούν καλύτερα από τους υπόλοιπους να αντιληφθούν τον «Κοινό Λόγο», να κατανοήσουν τον Φυσικό Κοσμικό και Θεϊκό Νόμο , να αποτελέσουν με τον τρόπο ζωής τους  πρότυπα και ζωντανή και ανθρώπινη έκφρασή του   και να εργασθούν με αυτά τα κριτήρια προς όφελος της κοινότητος της Φυλής και του Αίματος.  Η Κοινότητα πειθαρχεί στις  κατευθύνσεις που δίδονται από τους Αρίστους, και κυρίως σε αυτές που δίδονται από τον  Αρχηγό-Οδηγό (η τόσο γνωστή γερμανική λέξη  Führer  «Φύρερ» σημαίνει Οδηγός), στο πρόσωπο του οποίου αντιπροσωπεύεται  η ενότητα και το πνεύμα ολόκληρης της Κοινότητος.  Έτσι  κανείς δεν πειθαρχεί σε υποκειμενικές «γνώμες», δοξασίες κατασκευασμένες από ανθρώπους, αλλά πειθαρχεί στον Φυσικό Νόμο, καθώς (και καθ΄ όσον) η θέληση των Αρίστων με πρώτο τον  Αρχηγό  είναι εναρμονισμένη με αυτόν. Και όταν η θέληση του Ανθρώπου εναρμονίζεται με την «Θέληση του Ενός», τότε ο Άνθρωπος μπορεί να θριαμβεύσει - και τότε και μόνον τότε μπορούμε να μιλήσουμε για την «Δύναμη και τον Θρίαμβο της Θελήσεως».

Και όμως οι Άριστοι αριθμητικά αποτελούν ισχνή μειονότητα, είναι αυτοί όμως οι καταλληλότεροι και ικανότεροι από όλους για να δείξουν τις κατευθύνσεις. «Ένας άνθρωπος για εμένα ισοδυναμεί με χιλιάδες, εάν είναι άριστος», έλεγε ο Ηράκλειτος. «Εἷς ἐμοὶ μύριοι, ἐὰν ἄριστος ἦι.»  

Αντίθετα από τον Εθνικοσοσιαλισμό, σε άλλα πολιτικά συστήματα  ο άνθρωπος καλείται να πειθαρχήσει στην συνισταμένη  των αποκομμένων από τον Φυσικό Νόμο και τον Κοινό Λόγο  θελήσεων , επιθυμιών , γνωμών και διαταγών κάποιων ανθρωπίνων «εγώ», που με κάποιον μη αξιοκρατικό τρόπο   έχουν αποκτήσει την δύναμη να επιβάλλουν τις θελήσεις τους στους υπολοίπους. Γι΄  αυτό  μια εθνικοσοσιαλιστική κοινωνία, είναι η πιο ελεύθερη κοινωνία που μπορεί να γνωρίσει ποτέ ο άνθρωπος. Ενώ στην «δημοκρατία» ο άνθρωπος είναι υποταγμένος στην  συνισταμένη «γνωμών» ατόμων που κινούνται ο καθένας με βάση ένα ατομικό συμφέρον και συναγελάζονται ως μάζες, διαμορφώνοντας ρευστές αριθμητικές πλειοψηφίες ατομικών συμφερόντων,   στον μπολσεβικισμό είναι υποταγμένος στην θέληση της κομματικής γραφειοκρατίας, στον αναρχισμό είναι υποταγμένος στην άναρχη κίνηση και συμπεριφορά μαζών και στην όποια «ηθική» και «επιθυμία» του καθενός, στον καπιταλισμό είναι υποταγμένος στην Οικονομία και σε αυτούς που βρίσκονται πίσω από αυτήν (και αντί να υπάρχει η οικονομία για να υπηρετεί τον άνθρωπο, ο άνθρωπος ζει εγκλωβισμένος στο να υπηρετεί την οικονομία.)

Καθώς ο Εθνικοσοσιαλισμός αποτελεί την μέγιστη δυνατή  ελευθερία για τον Άριο άνθρωπο, οποιαδήποτε  υποχώρηση από την αυθεντική έννοια του Εθνικοσοσιαλισμού, οποιαδήποτε μετάλλαξή της και προσπάθεια αναμείξεώς της με άλλα πολιτικά ρεύματα (όπως αναρχία, μπολσεβικισμός κλπ) ή με ξένες προς την Αρία παράδοση ιδεοληψίες και δόγματα (όπως Ιουδαιοχριστιανισμός, Ισλάμ κλπ) είναι μια κίνηση  προς την ανελευθερία.


Η Κοσμική Ιεραρχία.

Η έννοια «ιεραρχία» περιλαμβάνει τις έννοιες του Ιερού και του «άρχειν». Αυτός που άρχει τα πάντα είναι ο Φυσικός Θεϊκός Νόμος.  Έτσι μπορούμε να ορίσουμε την έννοια της «ιεραρχημένης κοινότητος». Μια κοινότητα , οργάνωση ή οποιαδήποτε ομάδα, είναι ιεραρχημένη όταν έχει ως κεντρικό της άξονα αυτόν τον Νόμο και όταν η εσωτερική της δομή χαρακτηρίζεται από την Φυσική Τάξη, την Τάξη που εναρμονίζεται  με τον Φυσικό Νόμο. Η ίδια η Φύσις έχει ορίσει ότι  κανένας άνθρωπος δεν είναι «ίσος» με κανέναν άλλο. Οι Άριστοι, αυτοί που έχουν  εναρμονίσει την βούλησή τους με τον Κοινό Λόγο και κατευθύνονται από αυτόν, είναι και οι καταλληλότεροι για να δείχνουν τον δρόμο στην κοινότητα. Το κάθε μέλος της κοινότητος, από τον Αρχηγό έως και τον τελευταίο στρατιώτη, έχοντας αποκτήσει αυτογνωσία, νιώθει υπερήφανος για την Τιμή και αντιμετωπίζει με Χαρά το Καθήκον του αγώνος για την διαφύλαξη της Φυσικής Τάξεως και για την αποκαστάστασή  της, εφόσον έχει διαταραχθεί.

Αντιλαμβανόμαστε έτσι ότι καμία από τις συνήθεις πολιτικές οργανώσεις της εποχής μας  δεν είναι ούτε «ιεραρχημένη» ούτε «ιεραρχική», διότι δεν πληροί απολύτως καμιά από τις παραπάνω προϋποθέσεις. Μια εθνικοσοσιαλιστική κοινότητα οφείλει, όμως, να είναι και ιεραρχική και ιεραρχημένη, υπό την πραγματική διάσταση των εννοιών.


Η Κοσμική Τάξις.

Η έννοια της Τάξεως  βρίσκεται σε διαρκή αντιπαράθεση με την έννοια του Χάους.  Η έννοια της τάξεως υποδηλώνει και την έννοια της «σωστής σειράς», της  σωστής θέσεως στο κάθε τι. Σε μια κοινωνία που διέπεται από Φυσική Τάξη καθένας βρίσκεται στην σωστή του θέση (αντίθετα στον καπιταλισμό, για παράδειγμα, ο υπουργός «παιδείας» μπορεί να διαθέτει ελάχιστη πραγματική παιδεία, ο υπουργός  «άμυνας» να μη έχει υπηρετήσει ποτέ στον στρατό, ενώ άνθρωποι που διαθέτουν στοιχεία πραγματικής παιδείας, να τοποθετούνται από το σύστημα στο κοινωνικό περιθώριο, στην ανεργία ή στο να εργάζονται στην ίδια τους την χώρα με όρους πολύ χειρότερους από έναν λαθρομετανάστη…)

Η έννοια της Τάξεως αυξάνει την ανθρώπινη Ελευθερία, διότι ο κάθε άνθρωπος έχει τον κοινωνικό ρόλο για τον οποίον και είναι κατάλληλος.  Επίσης είναι σαφές το παράδειγμα ότι, σε ένα σπίτι όπου τα πάντα είναι ακατάστατα και που διέπεται από χάος, ο άνθρωπος σπαταλά  συνεχώς άσκοπα χρόνο ψάχνοντας και για να εκτελέσει οποιαδήποτε εργασία, αντίθετα με ένα  τακτοποιημένο σπίτι. Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και σε μια κοινωνία.

Μια κοινωνία  που διέπεται από Φυσική Τάξη και Φυσική Ιεραρχία δεν χαρακτηρίζεται από άσκοπες συγκρούσεις και δεν σπαταλούνται εκεί άσκοπα πόροι μέσω ενός γενικευμένου Χάους.  Ο  οικονομικός φιλελευθερισμός έχει ως κύριο χαρακτηριστικό του το Χάος, το οποίο οδηγεί μεταξύ άλλων και σε μια τεράστια σπατάλη  παραγωγικών πόρων. Γι΄ αυτό άλλωστε και έχει και το μοναδικό παράλογο χαρακτηριστικό,  ενώ αρκετοί εργάζονται και παράγουν και μάλιστα σκληρά, να διέπεται και από περιόδους που, αντί για «ανάπτυξη» στον τομέα της παραγωγής,  να έχουμε «ύφεση».


Η κοσμική Πειθαρχία.

Η έννοια της πραγματικής Πειθαρχίας   δεν αποτελεί, όπως αρκετοί νομίζουν, την τάση κάποιου στο να αποδέχεται , να εφαρμόζει και να υπακούει χωρίς αντίρρηση τις  «αποφάσεις»  που λαμβάνονται είτε «συλλογικά» είτε από «ανωτέρους» , μέσα σε μια οποιαδήποτε «κοινότητα» που να διέπεται από μια οποιαδήποτε «τάξη»  και κάποιον οποιονδήποτε «νόμο» .

Κάποιος που θα είχε τέτοια χαρακτηριστικά, δεν θα ήταν στην πραγματικότητα πειθαρχημένος αλλά άβουλος. 

Η πραγματική πειθαρχία προϋποθέτει την ύπαρξη της Φυσικής Τάξεως μέσα στην  ίδια την Ψυχή του ανθρώπου και του εσωτερικού άρχοντα,  αυτού που ονόμαζαν οι αρχαίοι Έλληνες ως «Ηγεμονικόν».

Όταν ο εσωτερικός άρχων είναι συντονισμένος με τον  Συμπαντικό «Κοινό Λόγο» και τον Φυσικό Νόμο, τότε έχουμε την πραγματική πειθαρχία που κατά τον Ηράκλειτο είναι η «Πειθαρχία στην θέληση του Ενός».

Υπάρχει μια αντιστοιχία ανάμεσα στον εσωτερικό κόσμο των ανθρώπων και στις κοινότητές τους.  Σήμερα το «Ηγεμονικόν» απουσιάζει πλήρως από τις ψυχές των περισσότερων ανθρώπων, αντίστοιχα λοιπόν απουσιάζει και από τις κοινωνίες τους.   Έτσι αντί για την Φυσική Αριστοκρατία επικρατεί η Δημοκρατία και οι κοινωνίες διέπονται από Χάος και όχι από Κοσμική Τάξη. Μια  κοινότητα ανθρώπων έχει και αυτή την δική της «Ψυχή», όπως την έχει ένας άνθρωπος. Μια κοινωνία όπως οι σημερινές δεν διακρίνεται από ομοψυχία αλλά από τον ατομικισμό, που ισοδυναμεί με την διάλυση της Κοινοτικής Ψυχής  κατ᾿ αντιστοιχία προς την εκ παραλλήλου διάλυση μέσα στην ψυχή του κάθε ανθρώπου ξεχωριστά. 

Στον Εθνικοσοσιαλισμό η πραγματική Πειθαρχία έρχεται μέσα από την Ομοψυχία των μελών της Κοινότητος και τον συντονισμό της Ενιαίας Ψυχής τους  με τον Συμπαντικό Θεϊκό Κοινό Λόγο.  Στο πρόσωπο του Αρχηγού-Οδηγού εκφράζεται η ενότητα της Κοινότητος και αυτός είναι ο κύριος εκφραστής της Ψυχής της. Όλα τα μέλη της κοινότητος, όμως, είναι φορείς και εκφραστές αυτής  της μιας  Ψυχής,  που χαρακτηρίζεται ταυτοχρόνως τόσον από απόλυτη ομοιομορφία , όσο και από πολυμορφία,  υπό την έννοιαν της σχέσεως ανάμεσα στην Ενότητα και την Πολλαπλότητα (όπως την προσεγγίσαμε στην ενότητα 1.3.)  Έτσι, η Πειθαρχία στον  Εθνικοσοσιαλισμό όχι μόνον δεν ακυρώνει τα ιδιαίτερα θετικά στοιχεία του χαρακτήρος και της προσωπικότητος του κάθε μέλους της κοινότητος αλλά,  αντιθέτως, τα αναδεικνύει  στην πραγματική αυθεντική τους  μορφή.

Η εθνικοσοσιαλιστική πειθαρχία δεν έχει, λοιπόν, την παραμικρή σχέση με μια έννοια «πειθαρχίας» όπως αυτή απαντάται σε μια κοινωνία μπολσεβίκων είτε στους σύγχρονους εκφυλισμένους στρατούς της Δύσεως, όπου η «πειθαρχία» του ατόμου καθορίζεται απλώς από τον φόβο τιμωρίας από τους ανωτέρους του. Διαφέρει επίσης από την εξωτερική και μόνον πειθαρχία, καθώς η εθνικοσοσιαλιστική πειθαρχία είναι πρωτίστως εσωτερική. Ακόμα, όμως, και από κοινότητες που διέπονται από συντροφικότητα και ομοψυχία, εάν η κοινή ψυχή δεν είναι συντονισμένη με τον «Κοινό Λόγο»,  η  έννοια της «πειθαρχίας» από την οποία διέπονται  εκπίπτει σε κατώτερο επίπεδο από την πραγματική της έννοια. 

Βεβαίως είναι καλύτερα κάποιος που δεν διαθέτει το «Ηγεμονικόν» , δηλαδή κάποιον εσωτερικό  ηγεμόνα, να βρίσκει κάποιον εξωτερικό, έλεγε ο Πλάτων. Διότι τουλάχιστον έτσι καταφέρνει να βρίσκει κάποια Τάξη μέσα στην Ψυχή του και κάποια Πυξίδα  ώστε να διαφεύγει από το να παραπαίει στο Χάος.  Αντίστοιχα  ακόμα και μια μορφή εξωτερικής «πειθαρχίας», είναι πολύ προτιμώτερη από μια κατάσταση χαοτική, όπως είναι οι σημερινές κοινωνίες.

Όμως πρέπει να αποσαφηνισθεί ότι μια τέτοια έννοια εξωτερικής «πειθαρχίας», που δεν έχει Μεταφυσική και Κοσμική διάσταση,  αποτελεί εντελώς διαφορετική έννοια από αυτήν της Πραγματικής πειθαρχίας, όπως την περιγράψαμε παραπάνω, που είναι πρωτίστως εσωτερική.  

Το παρακάτω παράδειγμα αποσαφηνίζει την διαφορά, δείχνοντας ότι αυτές οι δύο έννοιες, της εσωτερικής πειθαρχίας στον Φυσικό Νόμο και της εξωτερικής πειθαρχίας σε μια κοινωνία ή κοινότητα, μπορούν ακόμη και να έρθουν σε πλήρη αντίθεση μεταξύ τους:
Παρέχεται δε από τις κοινωνίες του μπολσεβικισμού, απόλυτα οργανωμένες και «πειθαρχημένες» κατά το σταλινικό πρότυπο.  Σε κοινωνικές καταστάσεις που η Φυσική Ιεραρχία απουσιάζει, η Φυσική Τάξις έχει διαταραχθεί και ο Φυσικός Νόμος είναι κάτι άγνωστο , και όταν οι αποφάσεις έχουν ληφθεί δίχως κανένα από αυτά τα χαρακτηριστικά που σχετίζονται με τον «Κοινό Λόγο», ο πραγματικά πειθαρχημένος Άριος ἀνθρωπος  δεν θα εκδηλώσει οποιονδήποτε «ενθουσιασμό» στο να υποταχθεί σε μια τέτοια φαινομενική «πειθαρχία». Ανάλογα με την κατάσταση, είτε θα μείνει αδιάφορος απέναντί της είτε, εάν νιώσει ότι του ζητείται να «πειθαρχήσει» σε κάτι που αντιβαίνει στην  ίδια την εσωτερική του πραγματική Πειθαρχία, θα αντιδράσει  , είτε ενστικτωδώς και αυθορμήτως, είτε απολύτως συνειδητά.  Κάποιος που η κατανόησή του κινείται στο επίπεδο των Φαινομένων και δεν εμβαθύνει στο επίπεδο της Εσωτερικής Ουσίας  θα πει ότι «αυτός ο άνθρωπος  είναι απείθαρχος», ενώ, αντιθέτως, μια τέτοια «απειθαρχία» αποτελεί πραγματική και ουσιαστική Πειθαρχία και μάλιστα στην πιο αυθεντική της έννοια!

Η έννοια, λοιπόν, του φαινομενικά «απείθαρχου» ανθρώπου έχει τεράστια διαφορά από την έννοια του πραγματικά απείθαρχου , αυτού που είναι ανίκανος να πειθαρχήσει σε ο,τιδήποτε, διότι ο ίδιος ο εσωτερικός του κόσμος διέπεται από Χάος.

Όμως, στις Εθνικοσοσιαλιστικές κοινότητες  η  έννοια της «εξωτερικής» πειθαρχίας συμπίπτει απόλυτα με την έννοια της εσωτερικής πειθαρχίας, διότι, όπως εξηγήσαμε παραπάνω, πηγάζει εξ αυτής - αλλά και καθώς οι δύο αυτές μορφές πειθαρχίας δεν αποτελούν σ᾿ εκείνες παρά πειθαρχία στον ίδιο ακριβώς Κεντρικό Άξονα, στην «Θέληση του Ενός», στον Φυσικό Νόμο και άρα στην πραγματικότητα αποτελούν μια και μόνον μορφή.

Βεβαίως σε μια εθνικοσοσιαλιστική κοινότητα δεν έχουν όλοι το ίδιο επίπεδο αντιλήψεως του «Κοινού Λόγου» ούτε μπορούν να έχουν όλοι επίγνωση κατάλληλη, ώστε να μπορούν να  εκφέρουν γνώμη για τα πάντα και για τους πάντες.  Έχοντας, όμως, αυτογνωσία και αντιλαμβανόμενοι τα όρια της δικής τους επιγνώσεως και έχοντας την πλήρη συναίσθηση ότι η κοινότητα διέπεται από Κοσμική Ιεραρχία,  εμπιστεύονται πλήρως τους ανωτέρους τους και εφαρμόζουν με ενθουσιασμό τις υποδείξεις και τις διαταγές τους , που οδηγούν την Κοινότητα μπροστά, στον δρόμο της ανελίξεως και του Θεϊκού Φυσικού Νόμου.  Βεβαίως όταν κάποιος έχει πραγματικά κατακτήσει την δύναμη μιας αυθεντικής επιγνώσεως και αληθείας πάνω σε κάποιο θέμα, είναι καθήκον του να διατυπώνει την γνώμη του ως αποτέλεσμα αυτής της επιγνώσεως, πάντοτε μέσα στα πλαίσια του σεβασμού της Τάξεως και της Ιεραρχίας. Έτσι  συνεισφέρει στην κοινότητα και βοηθά τους ανωτέρους του στο έργο τους, σεβόμενος όμως απολύτως κάθε εναλλακτική άποψη προερχομένη από οποιονδήποτε έχει ακόμη μεγαλύτερη επίγνωση επί του θέματος.


Διαστρεβλώσεις του Εθνικοσοσιαλισμού.

Προσδιορίσαμε, λοιπόν, την έννοια του Εθνικοσοσιαλισμού αλλά και τις έννοιες της Ελευθερίας, της Τάξεως, της Πειθαρχίας και της Ιεραρχίας, με μια Μεταφυσική και Κοσμολογική οπτική. Βεβαίως δεν είναι ούτε λειτουργικό ούτε εφικτό ούτε θα ήταν σωστό, σε κάθε  κείμενο, σε κάθε εξέταση ενός οποιουδήποτε θέματος που κάνει κάποιος εθνικοσοσιαλιστής , να καταγράφει  την σύνδεση του θέματος με την κοσμολογία και την μεταφυσική. Όμως θα πρέπει συνεχώς, μέσα στην συνείδησή του,  να διαισθάνεται  και να θυμάται συνεχώς αυτήν την σύνδεση. Διότι εάν η σύνδεση ξεχαστεί, τότε θα χαθεί και η ίδια η σύνδεση της σκέψεώς του με το πραγματικό «Είναι» και τότε το «νοείν» του  θα εκπέσει στο φλοιικό και φλύαρο επίπεδο κάποιων από τις περιπτώσεις που θα περιγράψουμε παρακάτω.


Η αγνόηση της μεταφυσικής.

Εάν αφαιρεθεί από τον Εθνικοσοσιαλισμό η Μεταφυσική (όπως έχουν πράξει σήμερα αρκετές από τις ομάδες που τον επικαλούνται, μέσα από ένα πλήρη εκχυδαϊσμό) τότε μετατρέπεται σε έναν ακόμη «-ισμό» που, αν μιλήσουμε με κριτήριο την Ουσία , θα πούμε ότι δεν διαφέρει τελικώς σε τίποτε από όλους τους άλλους «-ισμούς», πέραν του ότι αυτός  απομιμείται, κινούμενος σε ένα καθαρά υλιστικό επίπεδο, την αυθεντική έννοια του Εθνικοσοσιαλισμού.

Η αγνόηση της Κοσμολογικής διαστάσεως οδηγεί στον Δογματισμό.

Εάν πάλι υπάρχει μια «Μεταφυσική» ερμηνεία αλλά αγνοηθεί η Κοσμολογική διάσταση, τότε ο «Εθνικοσοσιαλισμός» μετατρέπεται απλώς σε ένα κλειστό «μεταφυσικό» δόγμα ηθικών αρχών και αξιών καταγεγραμμένων σε επίπεδο φράσεων, που καθεμία συνδέεται με μια καθορισμένη στενή και κλειστή ερμηνεία , που το μέγιστο βάθος της κάθε φράσεως θεωρείται γνωστό και δεδομένο.  Επίσης στην πραγματικότητα μια τέτοια ερμηνεία δεν είναι ούτε Μεταφυσική, διότι «μεταφυσική» σημαίνει να προσεγγίζει κανείς την έννοια του Φυσικού πνεύματος σε ένα ανώτερο επίπεδο από αυτό του υλισμού, δεν σημαίνει να αποκόπτεται κανείς εντελώς από το Φυσικό και Κοσμικό πνεύμα.

Ένα τέτοιου τύπου δόγμα,  όχι μόνο δεν είναι καθόλου ευέλικτο,  αλλά λειτουργεί ως ένας στείρος ηθικισμός, που διέπεται από μια «κατανόηση» στα πρότυπα μιας αυστηρής εφαρμογής και τηρήσεως «κανόνων». Ακόμα και αν οι αξίες και οι κανόνες  αυτοί έχουν κληρονομηθεί λόγω παραδόσεως  και κρύβουν μέσα τους μεγάλο βάθος και αυθεντική Κοσμική και Αρία Ιερότητα ,  εάν  αγνοηθεί  είτε εάν χαθεί η Κοσμολογική τους κατανόηση, τότε , με το πέρασμα του χρόνου,  αυτή η αποκοπή, θα έχει  ακριβώς τις ίδιες συνέπειες που είχε η αποκοπή της Μεταφυσικής από την Κοσμολογία που κάποτε επέβαλε δολίως ο Ιουδαϊσμός.  Έτσι  ένα τέτοιο υποθετικό «εθνικοσιαλιστικό» δόγμα,  εάν ποτέ θα μπορούσε να υπάρξει, παρ᾿ ότι θα είχε ως αφετηρία την υιοθέτηση αυθεντικών Αρίων και Κοσμικών αξιών, σταδιακά  θα είχε αρχίσει να αποκτά χαρακτηριστικά «Γιαχβεϊσμού» , οι φορείς του χαρακτηριστικά Ιουδαίων «ιερέων» και ακόμα και η  κατανόηση της έννοιας της «πειθαρχίας»  , τόσο της εσωτερικής όσο και της εξωτερικής, θα είχε αλλοιωθεί και θα είχε αρχίσει να παίρνει στοιχεία του τύπου της Ιουδαιοχριστιανικής «Ιεράς Εξετάσεως». 

Ως χαρακτηριστικότατο παράδειγμα μπορεί κανείς να δει κάποιες φράσεις  της Καινής Διαθήκης, κάποιες από τις οποίες έχουν ληφθεί σχεδόν αυτούσιες από την Αρία παράδοση. Ο Ιουδαιοχριστιανισμός είτε αδυνατεί να τις ερμηνεύσει , είτε  τους προσδίδει ερμηνείες εντελώς ξένες με το αυθεντικό τους περιεχόμενο, καθώς μέσα από την πλήρη διαστροφή και παρακμή αιώνων, που ξεκίνησε άμεσα από την ίδια την ερμηνεία του Σαούλ («Αποστόλου Παύλου»)  και συνεχίστηκε από πλήθος φανατικών δογματιστών, έχασε κάθε υπόβαθρο ώστε να μπορεί να τις κατανοήσει πραγματικά. Ο Ιουδαιοχριστιανισμός διαθέτει ένα μεγάλο πλήθος από φράσεις και «νόμους», που τους μεταχειρίζεται ως στείρους «κανόνες», που «ισχύουν επειδή έτσι είπε ο Χριστός»  και που ο Χριστιανός μαθαίνει ότι ούτε μπορεί , ούτε πρέπει να προσπαθήσει να τους κατανοήσει, κατά την Ιουδαϊκή εκδοχή του δόγματος «πίστευε και μη ερεύνα.»  Αντιθέτως, όμως, με το νόημα που αποδίδουν στην τελευταία φράση οι Ιουδαίοι, η διαδικασία της προσεγγίσεως της πραγματικής Αληθείας είναι η εσωτερική αναζήτηση, η εσωτερική έρευνα (όπως εξηγήσαμε στην ενότητα 1.4.)

Ο Εθνικοσοσιαλισμός, όμως, δεν αποτελεί δόγμα με μια τέτοια τουλάχιστον έννοια, όπως αυτή που περιγράψαμε παραπάνω, αλλά δρόμο προσεγγίσεως από τον άνθρωπο της Κοσμικής  Θεϊκής Αληθείας και ζώσα κοσμοαντίληψη. Και αυτός ο δρόμος, δεν έχει τέλος, όπως και η εμβάθυνση στην κατανόηση κάποιων αληθειών και εννοιών.  Αντίθετα, οι δογματιστές θεωρούν συχνά ότι μέσα στα «Ιερά βιβλία» τους περιέχονται τα πάντα όσα είναι δυνατόν να γνωρίσει ο άνθρωπος  και ότι η δική τους  ατομική και  συλλογική κατανόηση για την κάθε έννοια είναι και η βαθύτερη δυνατή – αποτελώντας, μάλιστα, και το απόλυτο κριτήριο «ορθότητος». 
 
Εξηγήσαμε,  λοιπόν, ότι εάν αγνοηθεί η κοσμολογική διάσταση, ο «Εθνικοσοσιαλισμός»  μετατρέπεται σε δόγμα  και αρχίζει να διαστρέφεται σε «Γιαχβεϊσμό», καθώς αποκόπτεται από την διαδικασία προσεγγίσεως της Κοσμικής Αληθείας.  

Η διαστροφή της Αρίας παραδόσεως από τον Ιουδαϊσμό.

Πρέπει επίσης να προσεχθεί ιδιαίτερα,  ο μελετητής της Αρίας παραδόσεως να μη παρασυρθεί από την επιρροή του Ιουδαϊσμού πάνω σε διάφορες παραδοσιακές θρησκείες αλλά και σε ρεύματα εσωτερισμού και στις διαστρεβλώσεις που επέφερε αυτή η επιρροή. Μέσα στο πνεύμα της ονομαζόμενης «Νέας Εποχής» εμφανίζεται μεγάλο πλήθος  ψευδο-εσωτεριστών και χυδαίων διαστρεβλώσεων παραδοσιακών θρησκειών αλλά και η προσπάθεια να εμφανισθούν όλες  οι θρησκείες και οι παραδόσεις όλων των Φυλών της Γης, ως διαφορετικές εκφράσεις Ενός Υπερκοσμικού Ιουδαϊκού «Θεϊκού» πνεύματος , ως διαφορετικές εκφράσεις της ίδιας της παραδόσεως του Ιουδαϊσμού,   παρουσιαζόμενης και ως «Θεϊκής». Έτσι αλλοιώνουν το περιεχόμενο διαφόρων παραδόσεων και τις παρουσιάζουν με μια επίπλαστη διαστροφική και διεστραμμένη εκδοχή τους, κατάλληλα προσαρμοσμένη στα μέτρα της Ιουδαϊκής παραδόσεως περί «θεού» Γιαχβέ. 
Παραδόσεις όπως του Ινδουϊσμού και του Βουδισμού, οι φορείς του «Νεοεποχίτικου» Σιωνιστικού αντιπνεύματος τις εμφανίζουν σε ένα εντελώς ρηχό επίπεδο και ως εμπορεύσιμο είδος - και συχνά υπό εντελώς διεστραμμένες από τον Ιουδαϊσμό εκδοχές τους, που δεν έχουν καμιά απολύτως σχέση με το πραγματικό αρχικό περιεχόμενο των παραδόσεων αυτών, εκτός από την χρήση κοινών ονομάτων για τις έννοιες,  κάποια κοινή ορολογία , κοινά ονόματα θεοτήτων και κάποιες χαμηλοτάτου επιπέδου διεστραμμένες ερμηνείες των αυθεντικών κειμένων.  
Η αρχαία Ελληνική  φιλοσοφία και η αρχαία Ελληνική θρησκεία, εμφανίζονται  επίσης μέσα από μεγάλο πλήθος διατροφικών παραμορφώσεων.  Κάποιοι προσπαθούν να  εμφανίσουν  τους αρχαίους έλληνες φιλοσόφους ως προδρόμους του Ιουδαιοχριστιανισμού , άλλοι ως προδρόμους του «ορθολογισμού» και του εκφυλισμένου και απονευματοποιημένου δυτικού υλιστικού πολιτισμού της εποχής μας.  Ενώ ο Άριος πολιτισμός είναι Ηλιακός, Ουράνιος και πολιτισμός του Φωτός,  προσπαθούν συστηματικά να εμφανίσουν την  αρχαία ελληνική θρησκεία ως σεληνιακή, χθόνια και γεωκεντρική, χαρακτηριστικά που είχαν οι Σημιτικές θρησκείες. Κάποιοι άλλοι έχουν πανηγυρικά μετατρέψει την αρχαία ελληνική θρησκεία σε «μασκαράτα και τουριστική ατραξιόν», άλλοι πάλι σε ένα δόγμα φανατικών, αποκεκομμένο από κάθε είδους κοσμολογική και αυθεντική μεταφυσική αρχή - και άλλοι πάλι σε δεισιδαιμονικές σαμανικού τύπου τελετές εξευμενισμού των φυσικών φαινομένων.
Είναι σήμερα απόλυτα αναμενόμενο, ο αφελής που ξεκινάει να ασχοληθεί με τέτοια θέματα να πέσει στα δίχτυα τέτοιου είδους ομάδων και να καταλήξει να εγκλωβισθεί στα δίκτυα της ανοησίας, της παράνοιας  ή ενός δρόμου που, περνώντας μέσα από ψευδοεσωτερισμούς και διεστραμμένες ερμηνείες αρχαίων Ελλήνων φιλοσόφων, να οδηγεί σταδιακά στην αποδοχή του Εβραϊκού τρόπου σκέψεως υπό διάφορες εκδοχές και μορφές του και υπό την αχλύ της ψευδαισθήσεως, ότι αυτός ταυτίζεται κατά βάθος με τον Άριο και Ελληνικό και αυτό να γίνεται με έναν  τρόπο που να τον νομίζει κανείς ως «εσωτερική αναζήτηση» και «σταδιακή φώτιση και συνειδητοποίηση».

Κάποιες μεταλλάξεις και διαστροφές  απαιτούν ένα επίπεδο κατανοήσεως και λεπτής διακρίσεως αρκετά υψηλό, ώστε να γίνεται άμεσα αντιληπτή η διαφορά τους από την αυθεντική Αρία παράδοση. Έτσι, τέτοιες μεταλλάξεις έχουν την δυνατότητα να παρασύρουν ακόμη και άτομα που προχώρησαν κάποια πρώτα  βήματα σε σωστό δρόμο αλλά που δεν διαθέτουν το απαραίτητο επίπεδο κατανοήσεως και εσωτερικής πνευματικότητος και ενοράσεως ούτε  την απαιτούμενη πραγματική εσωτερική αρμονία και Ψυχικό συντονισμό με το Κοσμικό Θεϊκό Κέντρο, ώστε να είναι εις θέσιν να αντιληφθούν την πραγματική έννοια  κάποιων θεμάτων με τα οποία καταπιάστηκαν προσπαθώντας να «ανελιχθούν».


Ένας «παγανισμός» που δεν υπήρξε ποτέ παρά μόνο ως συκοφαντίες των Ιουδαιοχριστιανών.

Μια άλλη παρανόηση που παρατηρείται συχνά είναι η παρουσίαση των αρχαίων θρησκευτικών παραδόσεων μέσα από μια χαμηλού επιπέδου «μεταφυσική», που εκπίπτει σχεδόν στο επίπεδο του υλισμού, μέσω της αντιλήψεως των θεοτήτων σε ένα επίπεδο και μόνο απλών καιρικών και γεωφυσικών φαινομένων και ιδιοτήτων της ύλης αλλά και της κοινωνικής ζωής των ανθρώπων.  Εμφανίζουν τον Φυσικό Νόμο ως μια μορφή νόμων που διέπουν την Ύλη, κάτι αντίστοιχο με τις σημερινές, φιλοσοφικώς και πνευματικώς ανερμάτιστες «επιστήμες» της φυσικής και  της βιολογίας, αποκομμένο από κάθε στοιχείο πραγματικά Θεϊκό, από  κάθε Αριστοκρατικό και Ηρωϊκό πνεύμα και πρότυπο ζωής, από κάθε αληθινή πνευματική επαγρύπνηση.

 Η δημιουργία, δηλαδή,  ενός νέου «μυστικισμού» δεισιδαιμονιών,  με μοναδικό σκοπό των εξευμενισμό φυσικών δυνάμεων υπό την προσέγγιση ενός υλιστικού ωφελιμισμού, που συνυπάρχει με μια έλλειψη ηθικών αναστολών με πρόσχημα την απόρριψη της Ιουδαιοχριστιανικής «αμαρτίας» και μια βέβηλη κουλτούρα χυδαίου υλισμού και μοιρολατρίας. 

Κάτι τέτοιο όχι μόνο δεν αποτελεί αναβίωση της αρχαίας θρησκείας αλλά τέτοια θρησκεία δεν υπήρξε ποτέ πριν από τον 20ο αιώνα, μέσα στον οποίον κάποιοι ανόητοι αποφάσισαν να δημιουργήσουν μια νέα θρησκεία, που να συρράπτει όλα τα συκοφαντικά ψεύδη τα οποία ο Ιουδαιοχριστιανισμός απέδιδε στην αρχαία θρησκεία, θέλοντας να την παρουσιάσει ως μια χυδαία ανήθικη και υλιστική μοιρολατρική ειδωλολατρία ωφελιμιστικού εξευμενισμού καιρικών και γεωφυσικών φαινομένων  και πλήρους υλιστικής ηθικής καταπτώσεως. Οι Ιουδαιοχριστιανοί , όπως ακριβώς και οι Εβραίοι, προσπαθούσαν πάντοτε να ανυψώνουν τους εαυτούς τους μέσω της δυσφημίσεως όλων των άλλων θρησκειών, κατ’ εξοχήν δε των προχείρως αρχαιόθεν κατασυκοφαντουμένων «Εθνικών», χαρακτηρισμός που αρχικώς παρέπεμπε στους Έλληνες και λοιπούς Αρίους «Γκόιμ»!!!

Όπως εξηγεί ο Ιούλιος Έβολα, «αυτό που διέκρινε περισσότερο τον προχριστιανικό κόσμο , σε όλες τις μορφές του, δεν ήταν η δεισιδαιμονική θεοποίηση της φύσης αλλά η διά συμβόλων κατανόησή της, λόγω της οποίας κάθε φαινόμενο και κάθε γεγονός παρουσιαζόταν ως η αισθητή αποκάλυψη ενός υπεραισθητού κόσμου. Η παγανιστική κατανόηση του κόσμου και του ανθρώπου χαρακτηριζόταν ουσιωδώς από έναν ιερό συμβολισμό.»

Τα τελευταία χρόνια επίσης  έχει εμφανισθεί μια νέα «μόδα» , που διαδίδεται ευρύτερα από κάποιους που προσπαθούν να χρησιμοποιήσουν για αυτόν τον σκοπό  το «black metal» που σήμερα πουλάει αρκετά ως εμπορικό προϊόν. Κατασκεύασαν ένα νέο  είδος «παγανισμού», αυτό το οποίο με πρόφαση έναν «αντιχριστιανισμό»,  αποδέχεται όλες τις συκοφαντίες του  Ιουδαιοχριστιανισμού και των Σιωνιστών για τις Άριες θρησκείες. Παριστάνουν τους Αρχαίους Θεούς ολόκληρης της Ευρώπης  ως υπηρέτες ενός ουσιαστικότατα Σημιτικού σκοτεινού «Θεού», ενός «Βεελζεβούλ», που για τους Εβραίους ισοδυναμούσε με τον «Διάβολο».  Παρουσιάζουν ακόμα και τους επί κεφαλής του Γερμανικού Γ Ράιχ ως λάτρεις του «Σατανά», με τις ιδιότητες που του αποδίδει η Ιουδαϊκή Εβραϊκή παράδοση και οι σχετικές με αυτήν θρησκείες.  Οι Ιουδαιοχριστιανοί συκοφάντησαν ακόμη και την έννοια του Δαίμονος, που  συμβόλιζε το ενδιάμεσο κοσμικό πνεύμα ανάμεσα στον Θεό και τον Άνθρωπο και τον ταύτισαν με κάποια πνεύματα που για τους Εβραίους αποτελούσαν σύμβολα της διαστροφής και διαβολής της ανθρώπινης συμπεριφοράς. Επίσης , ενώ είναι γνωστό ότι ο Ιουδαιοχριστιανισμός είναι μια θρησκεία του Τάφου, αντίθετα με την  Αρία ηλιακή θρησκευτική παράδοση της Ζωής,  και ενώ ήταν γνωστό ότι οι Σημιτικοί λαοί και ιδιαίτερα οι Εβραίοι επεδίδοντο σε σεληνιακές και υποχθόνιες αιμοσταγείς τελετές όπου έκαναν ανθρωποθυσίες, τώρα προσπαθούν κάποιοι μέσα από το «black metal» να αντιστρέψουν πλήρως την πραγματικότητα, μιλώντας μεν για Θεότητες από την Αρία παράδοση και μιλώντας για Εθνικοσοσιαλισμό αλλά βάζοντάς τα αυτά μαζί με τάφους, ζόμπι και σεληνιακές τελετές.  Εκτός από την  προσπάθεια να τα διαδώσουν μέσα από την μουσική, στην Ελλάδα έχουν γραφεί από «εθνικιστές» μέχρι και συλλογές ποιημάτων τέτοιου είδους, που εντέχνως προσπαθούν να παρουσιάσουν την αρχαία ελληνική παράδοση και θρησκεία ως  σημιτικής και σεληνιακής υφής και ουσίας και αναφέρονται και σε ανθρωποθυσίες. 

Πρέπει να γίνει σαφές ότι όλα αυτά αποτελούν Εβραϊκές και σκοταδιστικές Σημιτικές παραδόσεις, που καμιά απολύτως σχέση δεν έχουν με την  Αρία παράδοση και θρησκευτική αντίληψη - και από τις οποίες κανείς συνειδητοποιημένος δεν δικαιολογείται να παρασύρεται.

Εξ άλλου είναι θλιβερώς οικεία η συναφής εκείνη τάσις κάποιων συμπλεγματικών και ψυχονοητικώς διαταραγμένων μικρανθρώπων να ταυτισθούν με την μαζικώς προσλαμβανομένη «επιφάνεια» των Εθνοκοινοτικών Ιδεωδών, όχι όμως όπως πράγματι αυτά είναι αλλά όπως διαστρέφονται από ΜΜΕ και το εν γένει Σύστημα, καθώς έτσι ακριβώς αυτά απευθύνουν αυτομάτως γοητευτική έκκληση προς τα αρρωστημένα τους ιδιαίτερα γνωρίσματα, παρέχοντας εξαιρετικήν υπηρεσία στους Εχθρούς μας - καθώς επαληθεύουν ακριβώς τις υπ᾿ εκείνων καλλιεργούμενες προκαταλήψεις και απολιθωμένους προϊδεασμούς τόσο περισσότερο, όσο εντονώτερα «δραστηριοποιούνται»: προφανώς η μόνη υπηρεσία στην Υπόθεσή μας για τους πλείστους εξ αυτών, δηλαδή εξαιρέσει τυχόν καλής προαιρέσεως  ατόμων που συμπαρασύρονται λόγω και ηλικίας, θα ήταν να εξαφανισθούν εντελώς – αφού η ίδια τους η παρουσία αποτελεί όπλο ισχυρότατο στα επιτήδεια χέρια του Εχθρού! Το ίδιο βεβαίως ισχύει και για τα «ξαδέρφια» τους του φαλκιδευμένου «σατανοπαγανιστικού» χώρου – πού, άλλως τε, συχνά είναι τα ίδια ακριβώς άτομα.

Σάββατο, 3 Σεπτεμβρίου 2011

Ο Φυσικός Νόμος στον Ηράκλειτο.





«ξὺν νόῳ λέγοντας ἰσχυρίζεσθαι χρὴ τῷ ξυνῷ πάντων, ὅκωσπερ νόμῳ πόλις,
καὶ πολὺ ἰσχυροτέρως· τρέφονται γὰρ πάντες οἱ ἀνθρώπειοι νόμοι ὑπὸ ἑνὸς
τοῦ θείου· κρατεῖ γὰρ τοσοῦτον ὁκόσον ἐθέλει καὶ ἐξαρκεῖ πᾶσι καὶ περιγίνεται.»

Δηλαδή:
Για να μιλήσει κανείς με νου πρέπει να στηρίζεται σ' αυτό που είναι κοινό στα πάντα (στον κοινό λόγο), όπως ακριβώς μια πόλη πρέπει να στηρίζεται στο νόμο της, και πολύ ισχυρότερα. Γιατί όλοι οι ανθρώπινοι νόμοι τρέφονται από τον ένα, τον θεϊκό• γιατί αυτός κυριαρχεί όσο ακριβώς θέλει, επαρκεί για τα πάντα και περισσεύει.

«νόμος καὶ βουλῇ πείθεσθαι ἑνός.»

Δηλαδή: Νόμος είναι η πειθαρχία στην θέληση του Ενός.

«σωφρονεῖν ἀρετὴ μεγίστη, καὶ σοφίη ἀληθέα λέγειν καὶ ποιεῖν κατὰ φύσιν ἐπαΐαντας. »

Δηλαδή: Η σωφροσύνη είναι η πιο μεγάλη αρετή, και σοφία είναι το να λέει κανείς την αλήθεια και να πράττει σύμφωνα με την Φύση, ακούγοντας την.

«μάχεσθαι χρὴ τὸν δῆμον ὑπὲρ τοῦ νόμου ὅκωσπερ τείχεος.»

Δηλαδή: Ο λαός πρέπει να μάχεται για το νόμο όπως ακριβώς για τα τείχη του.

Όποιος είναι ικανός να «ακούσει» τον Κοινό Λόγο, μπορεί να προσεγγίσει την έννοια του Φυσικού Θεϊκού Νόμου, που είναι αιώνιος και από αυτόν διέπονται τα πάντα στο σύμπαν. Ο πραγματικός Νόμος , δεν είναι κανόνες φτιαγμένοι από ανθρώπους, αλλά είναι η πειθαρχία στην θέληση του Ενός (υπό την έννοια το Ενός όπως την προσδιορίσαμε στην ενότητα 1.3). Γι αυτό οι Νόμοι που είναι φτιαγμένοι από ανθρώπους, οι Νόμοι της Πολιτείας, πρέπει να είναι εναρμονισμένοι με τον Φυσικό Θεϊκό Νόμο.

Σοφία για τους ανθρώπους είναι ο εναρμονισμός της ζωής τους , των κοινωνιών τους και των Νόμων της Πολιτείας τους με τον Φυσικό Νόμο, ο οποίος προέρχεται από τον Θεό. Και πρέπει να μάχονται για αυτόν τον σκοπό, όπως πρέπει να μάχονται και για τα τείχη τους.


Η παραπάνω διαπίστωση, δεν αποτελεί κάποια «υποκειμενική άποψη» του Ηρακλείτου αλλά στην καταγραφή από τον Ηράκλειτο της προσεγγίσεως μιας Κοσμικής και Θεϊκής Αληθείας που ήταν θεμελιώδης στον Άριο πολιτισμό, οπουδήποτε αυτός αναπτύχθηκε, μέσα στα βάθη των αιώνων και των χιλιετηρίδων.

Η προσέγγιση του Νόμου από τον Άριο άνθρωπο, έρχεται μέσα από την εσωτερική πνευματική αναζήτηση ( κατά τον τρόπο που περιγράψαμε στην ενότητα 1.5).

Η έλευση του Ιουδαιοχριστιανισμού στην Ευρώπη, ήρθε να αντικαταστήσει την Κυριαρχία του Φυσικού Νόμου πάνω στους νόμους των ανθρώπων, με «νόμους» που θα κατασκεύαζαν ως «Θεϊκούς» οι αυτόκλητοι «εκπρόσωποι» του αποκομμένου από κάθε Κοσμολογική και πραγματική Μεταφυσική διάσταση, «Θεού» Γιαχβέ, ώστε να μπορούν οι ίδιοι, παρότι ήταν ανάξιοι, να κυριαρχούν , εξαπατώντας, εξουσιάζοντας και χρησιμοποιώντας τις μάζες και να τις εκμεταλλεύονται υλιστικά, λειτουργώντας πάνω τους με εντελώς παρασιτικό τρόπο.

Η προοδευτική μετάλλαξη αυτού του Ιουδαϊκού τρόπου σκέψεως και διοικήσεως της Πολιτείας, οδήγησε στις επικρατούσες αντιλήψεις περί «Δικαιοσύνης» , «Νόμου» , «Ηθικής» και «Πολιτικής» της εποχής που ζούμε. Οι «νόμοι» τους είναι στην πραγματικότητα παράνομοι, η «δικαιοσύνη» τους άδικη, η «ηθική» του ανήθικη, και η «πολιτική» τους δεν έχει ως σκοπό να υπηρετεί μια ομόψυχη πολιτεία όπου κάθε πολίτης αποτελεί οργανικό ζωντανό της κύτταρο, αλλά την εξαπάτηση και εκμετάλλευσή των μαζών από τους σάπιους, σιχαμερούς, ανήθικους, βδελυρούς αυτόκλητους εκπροσώπους του «Νόμου» , της «Ηθικής» και της «Πολιτικής».
Βεβαίως η έννοια του Φυσικού Νόμου έχει βαθειά Κοσμολογική και Μεταφυσική πνευματική σημασία και Θεϊκή διάσταση. Η έννοια του Φυσικού Νόμου στον Ηράκλειτο και στην Άρια παράδοση, είναι εντελώς ξένη με οποιοδήποτε προσπάθεια υλιστικής ερμηνείας και κάποιας αντιστοιχίσεως καιρικών και γεωφυσικών φαινομένων και υλικών ιδιοτήτων της φύσεως σε θεότητες .

Ο Ύμνος στον Δια του Κλεάνθους.
Την Θεϊκή προέλευση του Φυσικού Νόμου και του Κοινού λόγου, βλέπουμε και στον ύμνο στον Δία, του Στωϊκού φιλοσόφου Κλεάνθους (331 / 330-232 π.Χ.) Πρώην πυγμάχος αθλητής, έφθασε στην Αθήνα γύρω στο έτος 282, με μόνον 4 δραχμές στο πουγκί του, όπου σπούδασε Φιλοσοφία υπό τον κυνικό Κράτητα αλλά κυρίως υπό τον Ζήνωνα επί 14 πλήρη έτη, όντας υποχρεωμένος, κατά την παράδοση, να κερδίζει τα προς το ζήν με νυκτερινή εργασία αρτεργάτου ή άντληση ύδατος για λογαριασμό ενός κηπουρού. Λέγεται ότι οι Αθηναίοι πολίτες, παρατηρώντας ότι ήταν υγιής και δυνατός και παρευρίσκετο ανελειπώς στις παραδόσεις του Ζήνωνος, παρά το ότι δεν είχε φανερούς οικονομικούς πόρους, τον παρέπεμψαν στον Άρειο Πάγο, κατά τα νόμιμα της πόλεως, ώστε να εξηγήσει από πού αντλούσε τα προς το ζήν. Όταν κατέθεσαν υπέρ του ο κηπουρός για λογαριασμό του οποίου αντλούσε νερό και η γυναίκα στον αλευρόμυλο και φούρνο της οποίας εργαζόταν, οι δικαστές συνεκινήθησαν σε τέτοιον βαθμό για την αφοσίωσή του στην Φιλοσοφία, ώστε εψήφισαν να του χορηγηθούν τιμής ένεκεν δέκα μναί από το ταμείο της πόλεως. Δεν δέχθηκε ωστόσο να δεχθεί το χρηματικό βραβείο.


Ύμνος εις Δία.

Kύδιστ᾽ ἀθανάτων, πολυώνυμε παγκρατὲς αἰεὶ
Ζεῦ φύσεως ἀρχηγέ, νόμου μετὰ πάντα κυβερνῶν,
χαῖρε· σὲ γὰρ πάντεσσι θέμις θνητοῖσι προσαυδᾶν.
ἐκ σοῦ γὰρ γενόμεσθα, θεοῦ μίμημα λαχόντες
μοῦνοι, ὅσα ζώει τε καὶ ἕρπει θνήτ᾽ ἐπὶ γαῖαν·
τῷ σε καθυμνήσω, καὶ σὸν κράτος αἰὲν ἀείσω.
σοὶ δὴ πᾶς ὅδε κόσμος ἑλισσόμενος περὶ γαῖαν
πείθεται ᾗ κεν ἄγῃς, καὶ ἑκὼν ὑπὸ σεῖο κρατεῖται·
τοῖον ἔχεις ὑποεργὸν ἀνικήτοις ἐνὶ χερσὶν
ἀμφήκη πυρόεντ᾽ αἰειζώοντα κεραυνόν·
τοῦ γὰρ ὑπὸ πληγῇς φύσεως πάντ᾽ ἔργα τελεῖται·
ᾧ σὺ κατευθύνεις κοινὸν λόγον, ὅς διὰ πάντων
φοιτᾷ μιγνύμενος μεγάλῳ μικροῖς τε φάεσσιν
‹ὅς τόσσος γεγαὼς ὕπατος βασιλεὺς διὰ πάντος.›
οὐδέ τι γίγνεται ἔργον ἐπὶ χθονὶ σοῦ δίχα, δαῖμον,
οὔτε κατ᾽ αἰθέριον θεῖον πόλον, οὔτ᾽ ἐνὶ πόντῳ,
πλὴν ὁπόσα ῥέζουσι κακοὶ σφετέραισιν ἀνοίαις.
ἀλλὰ σὺ καὶ τὰ περισσὰ ἐπίστασαι ἄρτια θεῖναι,
καὶ κοσμεῖν τἄκοσμα, καὶ οὐ φίλα σοὶ φίλα ἐστίν.
ὧδε γὰρ εἰς ἕν πάντα συνήρμοκας ἐσθλὰ κακοῖσιν,
ὥσθ᾽ ἕνα γίγνεσθαι πάντων λόγον αἰὲν ἐόντα.
ὅν φεύγοντες ἐῶσιν ὅσοι θνητῶν κακοί εἰσιν,
δύσμοροι, οἵ τ᾽ ἀγαθῶν μὲν ἀεὶ κτῆσιν ποθέοντες
οὔτ᾽ ἐσορῶσι θεοῦ κοινὸν νόμον οὔτε κλύουσιν,
ᾧ κεν πειθόμενοι σὺν νῷ βίον ἐσθλὸν ἔχοιεν·
αὐτοὶ δ᾽ ἐπὶ κερδοσύνας τετραμμένοι οὐδενὶ κόσμῳ
ἄλλοι δ᾽ εἰς ἄνεσιν καὶ σώματος ἡδέα ἔργα
<αλλά κακοίς επέκυρσαν>, ἐπ᾽ ἄλλοτε δ᾽ ἄλλα φέρονται,
σπεύδοντες μάλα πάμπαν ἐναντία τῶνδε γενέσθαι.
ἀλλὰ Ζεῦ πάνδωρε κελαινεφὲς ἀργικέραυνε,
ἀνθρώπους ῥύου ‹μὲν› ἀπειροσύνης ἀπὸ λυγρῆς·
ἥν σύ, πάτερ, σκέδασον ψυχῆς ἄπο, δὸς δὲ κυρῆσαι
γνώμης, ᾗ πίσυνος σὺ δίκης μέτα πάντα κυβερνᾷς,
ὄφρ᾽ ἂν τιμηθέντες ἀμειβώμεσθά σε τιμῇ,
ὑμνοῦντες τὰ σὰ ἔργα διηνεκές, ὡς ἐπέοικε
θνητὸν ἐόντ᾽, ἐπεὶ οὔτε βροτοῖς γέρας ἄλλο τι μεῖζον
οὔτε θεοῖς, ἢ κοινὸν ἀεὶ νόμον ἐν δίκῃ ὑμνεῖν




Η Ιουδαϊκή προσέγγιση του «νόμου».





Όπως είδαμε μέχρι τώρα, στον Άριο πολιτισμό, ο άνθρωπος προσεγγίζει τον Φυσικό Νόμο μέσα από την διαδικασία εσωτερικής αναζητήσεως, και ο νόμος αυτός έχει βαθειά μεταφυσική και κοσμολογική διάσταση.

Κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει στον Ιουδαϊσμό και στις προερχόμενες από αυτόν θρησκείες και πολιτικά συστήματα (Ιουδαιοχριστιανισμός, Ισλάμ, καπιταλισμός, μπολσεβικισμός κλπ).

Ένα χαρακτηριστικότατο παράδειγμα για το πώς κατασκευάζονται οι «νόμοι» στις Ιουδαϊκές κοινωνίες, δίνει η συλλογή Εβραϊκών κειμένων τα οποία έχει αποδώσει στα Ελληνικά με το όνομα «Παλαιά Διαθήκη» η «Ορθόδοξη» Ιουδαιοχριστιανική Εκκλησία.

Ο Μωυσής , δεν ισχυρίστηκε ότι έλαβε τον Μωσαϊκό Νόμο μέσα από κάποια Θεϊκή αποκάλυψη μέσω κάποιας εσωτερικής αναζητήσεως και διαλογισμού, αλλά το ότι απλά ανέβηκε στο όρος Σινά και ζήτησε από τον Γιαχβέ τον Νόμο, που του τον έστειλε από το «υπερπέραν», έτοιμο, γραμμένο σε μαρμάρινες πλάκες. Η «παλαιά διαθήκη» τονίζει το ότι οι πλάκες εστάλησαν έτοιμες από τον Γιαχβέ και τα γράμματα πάνω τους τα έγραψε ο ίδιος ο Γιαχβέ και όχι ο Μωυσής, ο οποίος εμφανίζονταν στους Εβραίους με το προφίλ του «εμένα αυτόν τον νόμο με διέταξε ο Γιαχβέ να σας πω, αφού έτσι με διέταξε, έτσι σας λέω». (Αυτή η γελοία εκδοχή ηγεμόνα, θυμίζει πολύ τους «Έλληνες» πολιτικούς που όταν νομοθετούσαν καινούρια διαλυτικά μέτρα, για να μην έχουν αντιδράσεις έλεγαν ότι «δεν φταίμε εμείς για τους νέους νόμους, έτσι μας ανάγκασαν από τις Βρυξέλλες ή από το Δ.Ν.Τ.»)

Για να πειστούν οι Ισραηλίτες όμως να αποδεχθούν τους νόμους του Μωυσή που εμφανίζονταν ως νόμοι του Γιαχβέ, έπρεπε πρώτα να τρομοκρατηθούν. Για τον σκοπό αυτόν, ο Μωυσής έστησε ολόκληρη θεατρική παράσταση στο όρος Σινά με σάλπιγγες να ηχούν και με κάποιον που ενώ ήταν νύχτα, κρατώντας στα χέρια του αναμμένα κλαδιά με φωτιές κατέβαινε το βουνό από πάνω προς τα κάτω παριστάνοντας την ζωντανή φωτιά, και φωνάζοντας δυνατά στον λαό τις «δέκα εντολές», παριστάνοντας ότι είναι ο Γιαχβέ «Τὸ ὄρος Σινὰ ἐκαπνίζετο ὅλον διὰ τὸ καταβεβηκέναι ἐπ’ αύτό τὸν Θεὸν ἐν πυρί, και ἀνέβαινεν ο καπνὸς ὡσεὶ καπνὸς καμίνου, και ἐγίνοντο δὲ αὶ φωναὶ τῆς σάλπιγγος προβαὶνπυσαι ἰσχυρότεραι σφόδρα» ( «Παλαιά Διαθήκη», Έξοδος, κεφάλαιο ΙΘ).

Ο λαός των Εβραίων είχε τρομοκρατηθεί και πανικοβληθεί τόσο πολύ, που ο Μωυσής αναγκάστηκε και αποδέχτηκε τις παρακλήσεις τους να πει στον «Γιαχβέ» να σταματήσει να φωνάζει στους ίδιους και να ανέβει ο ίδιος ο Μωυσής πάνω στο βουνό να μιλήσουν οι δυο τους και να τους μεταφέρει αυτός τα όσα θα πει ο «Γιαχβέ»! «Και πας ο λαός εώρα την φωνήν και τας λαμπάδας και την φωνήν της σάλπιγγος και το όρος το καπνίζον• φοβηθέντες δε πας ο λαός έστησαν μακρόθεν. και είπαν προς Μωυσήν• λάλησον συ ημίν, και μη λαλείτω προς ημάς ο Θεός, μη αποθάνωμεν» (Έξοδος κεφάλαιο Κ).

Μια από τις πρώτες εντολές του «Γιαχβέ» ήταν να μην τολμήσει κανείς να ανέβει στο όρος κατά την ώρα που θα διαδραματίζονταν η θεατρική παράσταση, διότι θα καταδικαζόταν σε άμεσο θάνατο από μακριά και δια λιθοβολισμού , αυτού του βαρβάρου Εβραϊκού εθίμου που διατηρείται μέχρι και σήμερα σε Σημιτικούς λαούς (λιθοβολισμός από απόσταση, ώστε να μην προλάβει να πει σε κανέναν αυτά που είδε ανεβαίνοντας στο βουνό, δηλαδή ότι ο «Γιαχβέ» ήταν απλά ένας εβραίος που κρατούσε αναμμένα κλαδιά !) «και αφοριείς τον λαόν κύκλω λέγων• προσέχετε εαυτοίς του αναβήναι εις το όρος και θίγειν τι αυτού• πας ο αψάμενος του όρους θανάτω τελευτήσει. ουχ άψετε αυτού χείρ• εν γαρ λίθοις λιθοβοληθήσεται ή βολίδι κατατοξευθήσεται• εάν τε κτήνος εάν τε άνθρωπος, ου ζήσεται. όταν αι φωναί και αι σάλπιγγες και η νεφέλη απέλθη από του όρους, εκείνοι αναβήσονται επί το όρος.» (Έξοδος, Κεφάλαιο ΙΘ).

Και όμως , όλες αυτές οι ιστορίες που δεν θα μπορούσαν να τις πάρει κανείς άλλος στα σοβαρά παρά εκτός από έναν λαό πρωτόγονων υπανθρώπων , αποτελούν σήμερα το ένα από τα δύο κεντρικά «ιερά» βιβλία στην επίσημη θρησκεία του Ελληνικού κράτους, το οποίο μισθοδοτεί δεκάδες χιλιάδες επαγγελματίες τεμπέληδες ώστε να συνεχίζουν να τις διδάσκουν, παριστάνοντας τους «ιερείς» δίχως κανείς από αυτούς να έχει την παραμικρή σχέση με την πραγματική έννοια της Ιερότητος και της Ιεροσύνης. Και όλα αυτά, όταν δεκάδες αιώνες πριν, στον ίδιον χώρο, υπήρχε μια φιλοσοφία και μια θρησκεία που διέπονταν από βαθειά κατανόηση και βίωμα της πραγματικής Ιερότητος , ένας Άριος Ελληνικός πολιτισμός και μια Αρία κοσμοθέαση.

Οι «νόμοι» κοινωνιών στις οποίες κυριαρχεί ο Ιουδαϊσμός, είναι κατασκευασμένοι από ανθρώπους, απλά και μόνο για να εξουσιάζουν τις μάζες, δίχως να έχει προηγηθεί καμία απολύτως εσωτερική πνευματική αναζήτηση , καμιά κατανόηση της έννοιας του Φυσικού Νόμου, καμιά κατανόηση της πραγματικής έννοιας του Θεού και καμιά απολύτως κοσμολογική διάσταση. Έτσι οι νόμοι αυτοί , αντί να συμβαδίζουν με την Φύση και τον Φυσικό Θεϊκό Νόμο, μπορεί να έρχονται σε αντίθεση με αυτόν. Ο «Γιαχβέ» υπερβαίνει κάθε Κοσμικό Νόμο και έτσι ο «Νόμος» του να πάρει και περιεχόμενο που να αντιτίθεται στους Κοσμικούς νόμους, εάν αυτό αποφασίσει το «Ιερατείο» που τους κατασκευάζει και τους ανακοινώνει.

Το «ποίμνιο» του «ιερατείου» δεν έχει κανέναν τρόπο να ελέγξει την «ιερότητα» ή την «ορθότητα» τέτοιων «νόμων» καθώς δεν υφίσταται κανένας τρόπος και κριτήριο για έναν τέτοιον έλεγχο, καθώς η Εσωτερική Αναζήτηση δεν υφίσταται ούτε καν ως έννοια, η δε έννοια του «Φυσικού Νόμου» υφίσταται μόνο ως ένα σύνολο ιδιοτήτων της Ύλης , που έχει Θεϊκή προέλευση απλώς και μόνο διότι «κατασκευάστηκε από τον Θεό Γιαχβέ σε 7 ημέρες» και έχει την διάσταση των κλάδων της σύγχρονης εκφυλισμένης υλιστικής «επιστήμης» που αντιμετωπίζει την Φύση μονάχα ως υλική και ασχολείται με την μελέτη των υλικών ιδιοτήτων της.

Στις παραπάνω παραγράφους, βάλαμε τις έννοιες «νόμος» και «ιερατείο» σε εισαγωγικά, διότι το «ιερατείο» είναι ανίερο και ο «νόμος» είναι παράνομος, αλλά και ώστε οι έννοιες αυτές να αναφέρονται στην γενική τους μορφή, ώστε να προσδιορίζουν όλες τις δυνατές περιπτώσεις τέτοιου είδους «νόμων» και «ιερατείων». Είτε εξετάσει κανείς το Δόγμα του Ιουδαϊσμού με τον «Μωσαϊκού Νόμο» και τους «ιερείς» του Εβραϊκού Φαρισαϊσμού , είτε εξετάσει το Δόγμα της Δημοκρατίας και των «Νόμων» της και τους «ιερείς» της πολιτικής «δημοκρατικής» «ορθότητος» (ψευδοδιανοούμενους, πολιτικούς, ψευδοφιλοσόφους, δημοσιογράφους κλπ), είτε εξετάσει κανείς τον Μπολσεβικισμό, είτε το Ισλάμ, είτε οτιδήποτε άλλο παρόμοιο Ιουδαϊκής προελεύσεως σύστημα, οι γενικές ιδιότητες του «νόμου» και του «ιερατείου» που περιγράψαμε παραπάνω , ισχύουν αυτούσιες.

Όλα αυτά τα Ιουδαιογενή Δόγματα , αποκόπτοντας τον Άνθρωπο από τον Φυσικό , Κοσμικό και πραγματικά Θεϊκό Νόμο, τον μετατρέπουν σε υποχείριο του κάθε «ιερατείου» που «νομοθετεί» εξ ονόματος του Γιαχβέ, ενός «Θεού» που δεν υπάρχει παρά μόνο ως διαστροφή του πνεύματος και διαχρονική αυτιστική και άκρως ναρκισσιστική και εγωπαθή φαντασίωση των Εβραίων και των επιθυμιών τους για εξουσία τους πάνω σε όλους τους υπόλοιπους λαούς και στην ίδια την Φύση, υπερβαίνοντας ακόμη και κάθε περιορισμό της ίδιας της Φύσεως και δείχνοντας πλήρη ασέβεια και απέναντι στην ίδια την Φύση. Σύμφωνα με την παράδοση των Εβραίων, οι ίδιοι είναι ο εκλεκτός λαός του Γιαχβέ, και όλοι οι άλλοι λαοί υπάρχουν ως προορισμένοι από τον Γιαχβέ για να τους υπηρετούν όπως και οτιδήποτε στην φύση υπάρχει προορισμένο από τον Γιαχβέ μόνο για να τους παρέχει υλικά αγαθά.

Και καθότι ο Ιουδαϊκός «Νόμος» είναι απόλυτα «υπερβατικός» σε σχέση με το Κοσμικό πνεύμα, δεν έχει απολύτως κανένα Φυσικό (και επομένως πραγματικά Θεϊκό) περιορισμό, κανένα Φυσικό Μέτρο και Άξονα. Να γιατί ο Ιουδαϊσμός, με την παγκόσμια επικράτησή του, οδηγεί και σε καταστροφή της Φυσικής Τάξεως, σε Οικολογική καταστροφή και σε καταστροφή των δεσμών των ανθρωπίνων κοινωνιών με την Φύση και τον Φυσικό Νόμο, και προκαλεί έτσι κοινωνικό χάος, παρακμή, ψυχική παράνοια, δυστυχία, και απόλυτη διαφθορά. Γιατί ο Ιουδαϊκός «Νόμος» δεν έρχεται να υπηρετήσει την Φυσική και Κοσμική Τάξη, αλλά να υπηρετήσει τα συμφέροντα μιας παρασιτικής και απόλυτα διεφθαρμένης παγκόσμιας υλιστικής Σιωνιστικής εξουσίας με συμμέτοχους διεφθαρμένους φορείς και κοινωνικές ομάδες του κάθε «εθνικού» κράτους. Και «Ιουδαϊκός Νόμος» δεν είναι απαραίτητα κάποιος «Νόμος» μιας Ιουδαιογενούς θρησκείας που επικαλείται τον Γιαχβέ ή ή Αλλάχ ή και τον Υιό του «Χριστό», αλλά είναι ο κάθε «Νόμος» που παράγει ο κάθε Ιουδαϊκής σκέψεως «νομοθέτης» που μπορεί να είναι ακόμη και άθεος και «δημοκράτης» ή μαρξιστής. Άλλωστε τα δόγματα της αθεϊας (ως απόρριψη της μεταφυσικής και μια υλιστική ερμηνεία του κόσμου) , της σύγχρονης «δημοκρατίας» και του μαρξισμού είναι νοητικά παράγωγα και μετεξελίξεις του Ιουδαϊσμού και όχι απλώς διότι οι περισσότεροι από τους ψευδοφιλοσόφους τους ήταν Εβραίοι, αλλά διότι φέρουν ως θεμελιώδεις πυλώνες τους αντιάριες και αντιφυσικές «ιδέες» και «αξίες» που προέρχονται από την παράδοση του Ιουδαϊσμού , όπως θα εξετάσουμε σε κάποιες από τις επόμενες ενότητες.


Κυριακή, 21 Αυγούστου 2011

Ο δρόμος της εσωτερικής αναζητήσεως στον Ηράκλειτο , ο δρόμος του Αρίου μέσα στους αιώνες, ο μόνος δρόμος της αυθεντικής επαναστάσεως του σήμερα.



Μια πρώτη επαφή με την έννοια του Εσωτερισμού μέσα από τον Ηράκλειτο, είχαμε στο προηγούμενο άρθρο, με τίτλο "Ο Κοινός Λόγος". Εδώ θα εμβαθύνουμε περισσότερο στην έννοια της προσεγγίσεως της Αληθείας μέσω του δρόμου της εσωτερικής αναζητήσεως , και θα κάνουμε μια μικρή εισαγωγή στην κεντρική σημασία της εσωτερικής αναζητήσεως στην υπόθεση της Εθνοφυλετικής Επανάστασεως.


«ἐδιζησάμην ἐμεωυτόν.»

Δηλαδή: «Αναζήτησα τον εαυτό μου»


«ἀνθρώποισι πᾶσι μέτεστι γινώσκειν ἑωυτοὺς καὶ σωφρονεῖν.»

Δηλαδή: Σ' όλους τους ανθρώπους έχει δοθεί η δυνατότητα για αυτογνωσία και σωφροσύνη.


«ψυχῆς πείρατα ἰὼν οὐκ ἂν ἐξεύροιο πᾶσαν ἐπιπορευόμενος ὁδόν· οὕτω βαθὺν λόγον ἔχει. »

Δηλαδή: Τα πέρατα της ψυχής δε θα βρείς προχωρώντας, όσο μακριά και αν σε φέρει ο δρόμος σου• τόσο βαθύ λόγο περιέχει.


«ψυχῆς ἐστι λόγος ἑωυτὸν αὔξων. »

Δηλαδή: Στην ψυχή μέσα υπάρχει λόγος που αυξάνει από τον εαυτό του.


«πολυμαθίη νόον ἔχειν οὐ διδάσκει.»

Δηλαδή: H πολυμάθεια δεν διδάσκει την βαθύτερη κατανόηση των πραγμάτων.



Είναι αδύνατον να μελετήσει κανείς τον άνθρωπο χωρίς να μελετήσει το σύμπαν όπως και είναι αδύνατον να μελετήσει το σύμπαν χωρίς να μελετήσει τον άνθρωπο. Ο άνθρωπος είναι μια εικόνα του κόσμου. Δημιουργήθηκε από τους ίδιους νόμους που δημιούργησαν ολόκληρο τον κόσμο. Αν ο άνθρωπος γνώριζε και καταλάβαινε τον εαυτό του, θα γνώριζε και θα καταλάβαινε ολόκληρο τον κόσμο, όλους τους νόμους που δημιουργούνται και διέπουν τον κόσμο. Και αντίστροφα, μελετώντας τους νόμους που διέπουν τον κόσμο θα μάθαινε και θα καταλάβαινε τους νόμους που διέπουν τον ίδιο…


Με τα παραπάνω λίγα λόγια, ο Πήτερ Ουσπένσκι συνδέει τον εσωτερισμό με την κοσμολογία. Εάν θέλει κάποιος να προσεγγίσει τον Θεό ή να κατανοήσει καλύτερα τον κόσμο, το πρώτο που πρέπει να ανακαλύψει είναι το πώς να κοιτάξει βαθειά μέσα στην Ψυχή του.


Πως ανακάλυψε ο Ηράκλειτος την φιλοσοφία του;


«ἐδιζησάμην ἐμεωυτόν» απάντησε στο ερώτημα ο Ηράκλειτος. Δηλαδή «Αναζήτησα τον εαυτό μου». Όχι μέσα από την «πολυμάθεια», δηλαδή όχι μέσα από την συλλογή γνώσεων για τα φαινόμενα και για την ιστορία, ούτε προσπάθησε να συγκεντρώσει γνώσεις μέσα από ταξίδια και επαφές με πολλούς ανθρώπους.


Ο Ηράκλειτος «δεν ήταν μαθητής κανενός», γράφει ο Διογένης Λαέρτιος (IX, 5) «αλλά είπε ότι είχε αναζητήσει τον εαυτό του, και είχε μάθει τα πάντα από τον εαυτό του»


Ο «εαυτός» στον οποίον αναφέρεται ο Ηράκλειτος, δεν είναι το ψεύτικο «ΕΓΩ» με το οποίο και αυτοπροσδιορίζονται οι ανόητοι। Είναι ο ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΣ ΑΡΙΟΣ ΕΑΥΤΟΣ, που διέπεται από τον Κοσμικό και Θεϊκό Λόγο , την κρυμμένη Ουσία της Ψυχής, που βρίσκεται μέσα στην ίδια την Φύση του κάθε Αρίου ανθρώπου από την ίδια του την γένεση, είναι το στοιχείο εκείνο που τον προσδιορίζει ως ζωντανό κύτταρο ενός Ενιαίου Κοσμικού συμπαντικού οργανισμού.


Η διαδικασία αναζητήσεως της αληθινής γνώσεως, είναι λοιπόν κυρίως διαδικασία εσωτερικής αναζητήσεως. Αυτή η διαδικασία είναι ένας δρόμος που δεν έχει τέλος, ένας δρόμος στον οποίον ο συντονισμένος με την Κοσμική Θεϊκή πυξίδα Άριος άνθρωπος, οδεύει ανελικτικά προς την ίδια του την Πραγματική Φύση, κατά το Ηρακλείτειο πρόσταγμα «Αγχιβασίην» ή αλλιώς ακολουθώντας το «ντάρμα» του, όπως έλεγαν οι Άριοι Βραχμάνοι που μετοίκησαν στην Ινδία μεταφέροντας και εγκαθιστώντας εκεί την Αρία κοσμοαντίληψη και φιλοσοφία ως θεμέλιο για την ίδρυση του Ινδουισμού.



«Γένοιο οἷος ἐσσὶ µαθών» έλεγε ο Πίνδαρος, ενώ ο Πλούταρχος έγραψε ότι η ρήση που θαύμαζε περισσότερο ήταν το «Γνώθι σ’ αυτόν».



Ο δρόμος μέσα από τον οποίο ο Ηράκλειτος άντλησε τα συμπεράσματά του, είναι ο δρόμος στον οποίον «έψαχνε μόνος του», προσπαθώντας να ανακαλύψει την ίδια την Αληθινή του Φύση. Είναι ο δρόμος προς την μια και μοναδική Αλήθεια, προς το Έν, η οποία μπορεί να αναζητηθεί με την σκέψη και να προσεγγιστεί με την Ενόραση.



Το να αναζητήσει μέσα του κάποιος τις απαντήσεις για να προσεγγίσει την Αλήθεια, το να τις «εκμαιεύσει» από τον ίδιο τον Κοσμικό και Θεϊκό Λόγο που υπάρχει μέσα του, είναι και η μέθοδος που ακολουθεί και ολόκληρο το Πλατωνικό έργο, με το να βάζει ο Σωκράτης συνεχώς ερωτήσεις στον συνομιλητή του , βοηθώντας τον ώστε να αναζητήσει και να ανακαλύψει ο ίδιος μόνος του, ρωτώντας τον πραγματικό εαυτό του , τις απαντήσεις.


Παράλληλα με την Ενδοπαρατήρηση υπάρχει και η Εξωτερική Παρατήρηση. Αλλά η Ουσιώδης εξωτερική παρατήρηση, είναι αυτή που δεν εγκλωβίζεται στα φαινόμενα και σε όσα βλέπουν τα μάτια και ακούνε τα αυτιά, διότι αντιλαμβάνεται ότι ο κόσμος των υλικών αισθήσεων εξαπατά, αλλά γνωρίζει το πώς να «ακούει» και να «βλέπει» την Ουσία αλλά και την Ανουσιότητα πίσω από τα φαινόμενα, με τα «αυτιά» και τα μάτια του πραγματικού Νου , δηλαδή με τον Λόγο που έχει μέσα στην Ψυχή του.


Το έργο του Ηρακλείτου αποτελεί παράδειγμα αυτής της εσωτερικής και εξωτερικής παρατηρήσεως, που δεν αποτελούν διαφορετικούς δρόμους, αλλά κατ’ ουσίαν έναν και μοναδικό. Διότι μέσα στην Ψυχή του ανθρώπου, αλλά και σε κάθε τι σε αυτόν τον κόσμο, υπάρχει μια έκφραση της Κοσμικής Συμπαντικής Ψυχής, μια έκφραση του Ενός. Ο Κοινός Λόγος , βρίσκεται μέσα στα πάντα, και προσπαθώντας κάποιος να τον ανακαλύψει, είτε κοιτάζει μέσα στην Ψυχή του ψάχνοντας την Ουσία πίσω από το «φαίνεσθαι» του «εγώ», είτε κοιτάζει εξωτερικά ψάχνοντας την Ουσία πίσω από το «φαίνεσθαι» στην ίδια την Φύση, την ίδια ακριβώς Ουσία προσεγγίζει, τον Κοινό Λόγο του Ενός που βρίσκεται μέσα στα πάντα. Στο απόσπασμα από τον Πήτερ Ουσπένσκι που παραθέσαμε στην αρχή, εξηγείται με απόλυτη σαφήνεια γιατί αυτοί οι «δύο» δρόμοι παρατηρήσεως, αποτελούν έναν και μοναδικό.


Πώς λοιπόν κάποιος που λέει ότι είναι «επαναστάτης» μπορεί να συμβάλει στο να αλλάξει κάτι στον Κόσμο , εάν πρώτα από όλα δεν είναι ικανός να δει και να ξεχωρίσει την Ουσία από την Ανουσιότητα πίσω από τα Φαινόμενα γύρω του, αλλά και μέσα στον ίδιο του τον Εαυτό; Πως μπορεί να πολεμήσει κανείς τις αιτίες για όλα τα άσχημα της εποχής μας δηλαδή την ανουσιότητα, την αδικία, το ψέμα, την αναξιοκρατία, το χάος, την αταξία, την διαφθορά, την αυταπάτη, τον ατομικισμό, τον αποπροσανατολισμό από την Κοσμική πυξίδα , την αποκοπή του ανθρώπου από την ίδια του την Φύση και από τον Κοινό Λόγο κλπ, εάν όχι δεν είναι πρώτα ικανός να τα δώσει έναν τέτοιον αγώνα μέσα στον ίδιο του τον Εαυτό , αλλά ούτε καν έχει θέσει ποτέ ως στόχο του ένα τέτοιο ζήτημα;


Στην εποχή μας, η μόνη πραγματικά επαναστατική δράση, είναι μόνο αυτή που μπορεί να βοηθήσει τον Άριο άνθρωπο να ξαναβρεί τον Αληθινό Εαυτό του, να ξαναβρεί την ίδια την Φύση και την Φυλετική Ουσία της Ψυχής του, και να ζήσει τόσο ο ίδιος όσο και να δομήσει τις κοινωνίες του, με κριτήριο αυτήν την Φύση και αυτήν την Ουσία.


Επαναστατική δράση, σήμερα λοιπόν, δεν μπορεί να είναι παρά μόνο αυτή που πετυχαίνει την αναγέννηση του Αρίου Ανθρώπου, ο οποίος αφού ανακαλύψει την Ουσία της Ψυχής του, βρίσκει τον αληθινό του Δρόμο και αρχίζει να πορεύεται πλέον σε αυτόν, και η ανάπτυξη μιας, αρχικά έστω και ολιγάριθμης, εθνοφυλετικής κοινότητος Αρίων, που να διέπεται από τα πρότυπα της Αριανικότητος και της Ελληνικότητος, που εκπέμποντας το Φως, θα λειτουργεί ως κύτταρο μιας τέτοιας αναπλάσεως και αναγεννήσεως και για το υπόλοιπο έθνος.


Για να αντιμετωπίσουμε τα προβλήματα, το μόνο που χρειαζόμαστε είναι δράση, δράση , δράση, αναφέρουν κάποιοι. Δεν θα έπρεπε όμως να τίθεται η δράση ως το κεντρικό ζήτημα, ούτε ως αυτοσκοπός , αλλά το ποια κοσμοθεωρία, ποιο πνεύμα και ποιες αξίες διέπουν την δράση όπως και ποια κοσμοθεωρία, ποιο πνεύμα και ποιες αξίες καλείται η δράση να υπηρετήσει. Δίχως αυτά να είναι καθορισμένα, ιδιαίτερα δε αν αυτά είναι παντελώς άγνωστα, τότε η «δράση» δεν αποτελεί στην πραγματικότητα δράση, διότι ασχολείται αποκλειστικά και μόνο με τα Φαινόμενα και όχι με την Ουσία, και κινείται αποκλειστικά και μόνο εγκλωβισμένη μέσα στα Φαινόμενα. Μια τέτοια «δράση» δεν διέπεται από απολύτως καμιά μεταφυσική Ουσία, και επομένως το μόνο αποτέλεσμα που μπορεί να έχει, είναι να αποτελεί έναν ακόμη κόκκο άμμου ανάμεσα στην αμμοθύελλα του υλιστικού χάους της εποχής της αποπνευματοποιήσεως. Το να αναλώνεται κανείς σε μια τέτοια «δράση» είναι τόσο χρήσιμη όσο και το να αναλώνεται κανείς καθημερινά ανοίγοντας τρύπες στο νερό της θάλασσας , στην παραλία ή στο λιμάνι της περιοχής του.


Γράφει ο Ιούλιος Έβολα:

Η παράδοση της δράσεως είναι γνώρισμα των Αριο-Δυτικών φυλών. Αυτή όμως η παράδοση άρχισε προοδευτικά να αλλοιώνεται. Με τον τρόπο αυτό η σύγχρονη Δύση κατέληξε να γνωρίζει και να εκτιμά μόνο μια λαϊκοποιημένη και υλιστική δράση, απογυμνωμένη από κάθε ίχνος μεταφυσικής επαφής – μια βέβηλη δράση που μοιραία ήταν καταδικασμένη να εκφυλιστεί σε πάθος και μανία, καταλήγοντας σε μια δράση για την δράση ή σ’ ένα γεγονός που συνδέεται μόνο με τις εξαρτώμενες από το χρόνο επιδράσεις. Σε μια τόσο εκφυλισμένη δράση δεν συναντώνται στον σύγχρονο κόσμο οι αυθεντικά θεωρητικές ασκητικές αξίες, αλλά μόνο μια νεφελώδης κουλτούρα και ένα ωχρό και συμβατικό πιστεύω.


O μεγάλος ιερός πόλεμος ανήκει στην πνευματική αξία. Ο μικρός ιερός πόλεμος, είναι ο φυσικός, ο υλιστικός αγών, η μάχη που δίδεται στον εξωτερικό πόλεμο. Ο μεγάλος ιερός πόλεμος είναι ο αγών του ανδρός εναντίον των εχθρών που βρίσκονται μέσα του. Συγκεκριμένα είναι ο αγών του υπερφυσικού στοιχείου του ανθρώπου εναντίον οτιδήποτε, που θεωρείται ενστικτώδες, που συνδέεται με πάθη, που είναι χαώδες, στο έλος των δυνάμεων της φύσεως.


Στο πλαίσιο της ηρωικής παραδόσεως ο μικρός ιερός πόλεμος –δηλαδή ο πόλεμος νοούμενος ως εξωτερικός αγών- μπορεί να χρησιμεύσει μόνο εις το μέσον δια του οποίου πραγματοποιείται ο μεγάλος ιερός πόλεμος...Στο μέτρο κατά το οποίο ο πολεμιστής είναι πρόθυμος να πολεμήσει μέσα στα πλαίσια της αγνότητος και του απολύτου, σπάζει τα δεσμά του ανθρωπίνου, κάνει έκκληση στο Θεό, νοούμενο σαν μεταφυσικό σχήμα, συγκεντρώνει επάνω του αυτή τη ζώσα δύναμη, και συναντά μέσα σ’ αυτή, τη Θεία φώτιση και την απελευθέρωσή του.


Η μελέτη λοιπόν και η συνειδητοποίηση των εννοιών που περιγράφουμε εδώ μέσα από αναφορές στην αρχαία Ελληνική φιλοσοφία, δεν αποτελεί κάποια «εμμονή σε μελέτη αρχαίων κειμένων» , ούτε κάποια «αρχαιοπληξία», αλλά αποτελεί καταγραφή της Επαναστατικής μας Κοσμοθεάσεως, που είναι τόσο παλαιά όσο και ο Ήλιος και θα είναι καθημερινά τόσο νέα, όσο και η κάθε νέα Αυγή.


Για να υπάρξει οποιαδήποτε επαναστατική δράση, απαραίτητη δεν είναι απλώς κάποια «μελέτη» αυτών των αξιών, αλλά η ύπαρξη μιας κοινότητος που διέπεται από αυτές τις αιώνιες αρχές και αξίες, με ζωντανό βίωμα κάθε στιγμής της ζωής των μελών της αυτήν ακριβώς την κοσμοθέαση, και στόχο μια επανάσταση που να βασίζεται στην αφύπνιση του Αρίου ανθρώπου, μέσα από τον αγώνα για μεταλαμπάδευση αυτών ακριβώς των αιώνιων αξιών και αυτής ακριβώς της αιώνιας Αρίας και Ελληνικής κοσμοθεάσεως!


Έτσι λοιπόν, όλα αυτά στα οποία αναφερόμαστε εδώ, δεν αποτελούν ούτε «αρρωστημένη αρχαιοπληξία» ούτε «ξεπερασμένες φιλοσοφίες» κατάλληλες για να ασχολούνται μαζί τους κάποιοι «αναλισκόμενοι με αρρωστημένο ενδιαφέρον με τα Αρχαία κείμενα και τους αρχαιολογικούς χώρους» που θέλουν να κάνουμε προς τα πίσω «ένα άλμα 2000 ετών» όπως έγραψαν για την Αιώνια Αρία και Ελληνική κοσμοθέαση και στάση ζωής κάποιοι διανοητικά και πνευματικά ανάπηροι στην ιστοσελίδα κάποιου «κόμματος» ή μάλλον κώματος, στο οποίο κατά τα άλλα παριστάνουν ταυτόχρονα και τους «εθνικιστές» και τους «επαναστάτες» και μάλιστα με ψευδεπίγραφες αναφορές και στην Αρχαία Ελλάδα. Αλλά αυτός ΕΙΝΑΙ Ο ΑΛΗΘΙΝΟΣ και ΑΥΘΕΝΤΙΚΟΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟΣ ΔΡΟΜΟΣ, Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΗΣ ΑΡΙΑΣ ΦΥΛΕΤΙΚΗΣ ΜΑΣ ΨΥΧΗΣ και οτιδήποτε λιγότερο από αυτόν, οποιαδήποτε υποχώρηση από την αυθεντική κοσμοθέαση και την βιωματική διάσταση και το αιώνιο πρότυπο ζωής της Αριανικότητος και της Ελληνικότητος, όχι μόνο δεν θα μπορούσε να έχει οποιοδήποτε -έστω και σε ελάχιστο βαθμό- θετικό κατ’ ουσίαν αποτέλεσμα, αλλά το μοναδικό αποτέλεσμα που δύναται να έχει και που έχει, είναι η ξεκάθαρη συνέργεια και συμβολή στο να συντηρείται η άθλια κοινωνική και πολιτική κατάσταση που την ζούμε σήμερα.


Διότι δεν είμαστε ούτε εμείς, ούτε τα «αρχαία κείμενα» που μιλούν και φωνάζουν να αφυπνιστούμε, αλλά ο ίδιος ο Λόγος που περιέχεται μέσα στην ίδια μας την Αληθινή Φύση, είναι η Φωνή και το Πνεύμα των Αρίων προγόνων μας που μας καλεί να επιστρέψουμε στον Δρόμο της ίδιας μας της Φύσεως, ανακαλύπτοντας τον Αληθινό μας Εαυτό। Αυτό το Πνεύμα είναι που εκφράστηκε όχι μόνο στην Αρχαία Ελλάδα, αλλά διαχρονικά και αιώνια σε κάθε φωτεινή έκφραση του Αρίου ανθρώπου. Από την Υπερβόρεια Θούλη, την αρχαία Σπάρτη και τα Ομηρικά Έπη, τον Μέγα Αλέξανδρο , τους προσωκρατικούς φιλοσόφους, τον Πλάτωνα και τους νεοπλατωνικούς, την Νορδική Μυθολογία , την Μπαγκαβάτ Γκιτά και τις Βέδες των Αρίων Βραχμάνων, το πνεύμα των Ιπποτών της μεσαιωνικής Ευρώπης , τους ήρωες του '21, και τους σύγχρονους διανοητές και αγωνιστές των αυθεντικών εθνοφυλετικών κινημάτων του 20ου αιώνος και μέχρι σήμερα, αυτό το πνεύμα του αυθεντικού Αρίου και Ελληνικού πολιτισμού, κοσμοθεάσεως και στάσεως ζωής, είναι που δίνει και την μοναδική σύγχρονη και ταυτόχρονα προαιώνια, επαναστατική απάντηση και διέξοδο σε όλα τα μεγάλα προβλήματα της εποχής μας. Αυτό ακριβώς το πνεύμα, την στάση ζωής και την κοσμοθέαση , αυτό το φωτεινό πρότυπο είναι που καλούμαστε να ενσαρκώσουμε, αν θέλουμε να λεγόμαστε επαναστάτες.


Όσοι προτιμούν να μην ακούν αυτήν την Φωνή που τους καλεί και να μην μπουν στον δρόμο της Αυθεντικής Αφυπνίσεως, γιατί όπως λένε «έχουν να ασχοληθούν με πιο σημαντικά θέματα και επίκαιρα θέματα από αρχαία κείμενα και ξεπερασμένες από τον χρόνο φιλοσοφίες» (όπως με «μυστικές δημοσκοπήσεις», δημοτικές εκλογές, ετήσια μνημόσυνα, γελοίες τηλεοπτικές εμφανίσεις κλπ) θα παραμείνουν κοιμισμένοι και συνεργοί σε όλα όσα γίνονται σήμερα σε αυτόν τον κόσμο.


("τοὺς καθεύδοντας ἐργάτας εἶναι καὶ συνεργοὺς τῶν ἐν τῷ κόσμῳ γινομένων."- Hράκλειτος.)

Κυριακή, 14 Αυγούστου 2011

Ο κοινός Λόγος.





« Ἡράκλειτος οὑσίαν εἱμαρμένης ἀπεφαίνετο λόγον τὸν διὰ οὑσίας παντός διήκοντα.»


Δηλαδή: Ο Ηράκλειτος θεωρούσε ως ουσία της ειμαρμένης τον λόγο, ο οποίος διαποτίζει την ουσία του σύμπαντος.


“διὸ δεῖ ἕπεσθαι τῷ (ξυνῷ, τουτέστι) τῷ κοινῷ· ξυνὸς γὰρ ὁ κοινός· τοῦ λόγου δ᾽ ἐόντος ξυνοῦ ζώουσιν οἱ πολλοὶ ὡς ἱδίαν ἔχοντες φρόνησιν.”
Δηλαδή: Πρέπει ν' ακολουθήσουμε τον κοινό (Καθολικό/Κοσμικό/Συμπαντικό) λόγο. Ενώ όμως ο λόγος είναι κοινός, οι πολλοί ζουν σαν να έχουν δική τους φρόνηση.

“ξὺν νόῳ λέγοντας ἰσχυρίζεσθαι χρὴ τῷ ξυνῷ πάντων.”
Δηλαδή: Για να μιλήσει κανείς με σύνεση πρέπει να στηρίζει τους ισχυρισμούς του σε αυτό που είναι κοινό στα πάντα (τον κοινό λόγο).

“ξυνόν ἐστι πᾶσι τὸ φρονέειν.”
Δηλαδή: Η φρόνηση όλων είναι κοινή και είναι αυτή που βασίζεται στον κοινό λόγο.



“ἀνθρώποισι πᾶσι μέτεστι γινώσκειν ἑωυτοὺς καὶ σωφρονεῖν”
Δηλαδή: Σ' όλους τους ανθρώπους έχει δοθεί η δυνατότητα για αυτογνωσία και σωφροσύνη.

“ψυχῆς πείρατα ἰὼν οὐκ ἂν ἐξεύροιο πᾶσαν ἐπιπορευόμενος ὁδόν· οὕτω βαθὺν λόγον ἔχει.”
Δηλαδή: Τα πέρατα της ψυχής δε θα βρείς προχωρώντας, όσο μακριά και αν σε φέρει ο δρόμος σου• τόσο βαθύ λόγο περιέχει.

“ψυχῆς ἐστι λόγος ἑωυτὸν αὔξων.”
Δηλαδή: Στην ψυχή μέσα υπάρχει λόγος που αυξάνει από τον εαυτό του.



«οὐκ ἐμοῦ, ἀλλὰ τοῦ λόγου ἀκούσαντας ὁμολογεῖν σοφὸν ἐστίν ἕν πάντα εἶναι»
Δηλαδή: Αφού ακούσετε όχι εμένα αλλά τον Λόγο, είναι σοφό να ομολογήσετε ότι το Εν είναι τα πάντα και τα πάντα είναι ένα.

“τοῦ δὲ λόγου τοῦδ᾽ ἐόντος ἀεὶ ἀξύνετοι γίνονται ἄνθρωποι καὶ πρόσθεν ἢ ἀκοῦσαι καὶ ἀκούσαντες τὸ πρῶτον· γινομένων γὰρ πάντων κατὰ τὸν λόγον τόνδε ἀπείροισιν
ἐοίκασι, πειρώμενοι καὶ ἐπέων καὶ ἔργων τοιούτων, ὁκοίων ἐγὼ διηγεῦμαι κατὰ φύσιν διαιρέων ἕκαστον καὶ φράζων ὅκως ἔχει· τοὺς δὲ ἄλλους ἀνθρώπους λανθάνει ὁκόσα ἀνθρώπους λανθάνει ὁκόσα ἐγερθέντες ποιοῦσιν, ὅκωσπερ ὁκόσα εὕδοντες ἐπιλανθάνονται.”
Δηλαδή: Τον λόγο αυτόν που υπάρχει αιώνια, πάντα υπάρχουν άνθρωποι που είναι ανίκανοι να τον καταλάβουν και πριν τον ακούσουν και αφότου τον ακούσουν για πρώτη φορά. Γιατί, ενώ τα πάντα συντελούνται σύμφωνα με αυτόν το λόγο, αυτοί μοιάζουν άπειροι όταν καταπιάνονται με λόγια και έργα σαν αυτά που εγώ εκθέτω, όποτε διακρίνω το κάθε τι σύμφωνα με την φύση του και το εκθέτω όπως έχει. Αλλά οι κοινοί άνθρωποι δεν έχουν συνείδηση για τα όσα πράττουν όταν είναι ξυπνητοί, ακριβώς όπως λησμονούν όσα είδαν στον ύπνο τους.

«ᾧ μάλιστα διηνεκῶς ὁμιλοῦσι λόγῳ, τῷ τά ὅλα διοικοῦντι, τούτῳ διαφέρονται, καὶ οἷς καθ᾽ ἡμέρην ἐγκυροῦσι, ταῦτα αὐτοῖς ξένα φαίνεται.»
Δηλαδή: Μ' όποιον πάνω απ' όλα αδιάκοπα συναναστρέφονται, τον λόγο, που τα διοικεί όλα, από αυτόν απέχουν κατά την συνείδηση και αναγνώριση - κι έτσι όσα καθημερινώς συναντούν τους φαίνονται ξένα κι ανοίκεια.



“ἀξύνετοι ἀκούσαντες κωφοῖσιν ἐοίκασι· φάτις αὐτοῖσιν μαρτυρεῖ παρεόντας ἀπεῖναι.”
Δηλαδή: Όσοι δεν κατανοούν τον λόγο, όταν τον ακούν μοιάζουν με κουφούς. Σ' αυτούς ταιριάζει η παροιμιώδης έκφραση: Παρόντες απόντες.



“Ἀλλὰ τῶν μὲν θείων τὰ πολλὰ, καθ' Ἡράκλειτον, ἀπιστίῃ διαφυγγάνει μὴ γιγνώσκεσθαι.”
Δηλαδή: Τα πιο πολλά από τα θεία πράγματα μας διαφεύγουν από απιστία, και έτσι δεν αναγνωρίζονται.

«βλὰξ ἄνθρωπος ἐπὶ παντὶ λόγωι ἐπτοῆσθαι φιλεῖ.»
Δηλαδή: Ο άνθρωπος που είναι βλάκας , δειλιάζει μπροστά σε κάθε λόγο.




Τι είναι ο Λόγος;
Ο Λόγος είναι η Ουσία της Ειμαρμένης που κινεί και διοικεί τα πάντα στο Σύμπαν. Είναι εκείνο που βρίσκεται μέσα στον πυρήνα του Σύμπαντος και έτσι, μάλιστα, και μέσα και στην Ψυχή του ανθρώπου. Και καθώς είναι κοινό στα πάντα, είναι αυτό που συνδέει τον κάθε άνθρωπο με το Όλον, με το Έν. Οι σώφρονες άνθρωποι είναι αυτοί που μπορούν να ακούν τον Κοινό Λόγο, και να πορεύονται στην ζωή σύμφωνα με αυτόν. Και μόνο τα λόγια που στηρίζονται σε αυτόν τον Κοινό Λόγο είναι συνετά λόγια. Όμως οι περισσότεροι άνθρωποι δεν κατανοούν τον Λόγο και έτσι όταν τον ακούν, είναι σαν να μην έχουν ακούσει τίποτε. Και έτσι είναι παρόντες απόντες.

Σε όλους όμως έχει δοθεί η δυνατότητα να ακούσουν και να καταλάβουν τον Λόγο. Αρκεί να τον αναζητήσουν μέσα στην Ψυχή τους και άπαξ και συντονιστούν με τον Λόγο, όσο περισσότερο προχωρούν στον δρόμο τους, τόσο περισσότερο Λόγο θα ανακαλύπτουν - όμως όσο και να προχωρήσουν ποτέ δεν θα φτάσουν στο τέρμα…

Κατά τον Χάιντεγκερ “λέγειν” δεν σημαίνει λέω με την πολύ απλή έννοια του όρου αλλά με την έννοια “αποθέτω”, “εκθέτω”, “θέτω τη σκέψη μου επί”. Ο Λόγος φέρει αυτό που εμφανίζεται και εκτείνεται εμπρός μας για να αυτο-επιδειχθεί και να παρουσιασθεί στο φως. Όταν το θνητό “λέγειν” προσαρμόζεται στο Λόγο, τότε συμβαίνει “ὁμολογεῖν”.Ο Λόγος συγκεντρώνεται μέσα στο Έν αποβλέποντας στην ενοποιητική του δύναμη. Η δυστυχία των ανθρώπων προέρχεται από το ότι εκτρέπονται του λόγου, τόσο στην προσωπική τους ζωή όσο και σε επίπεδο οργανωμένων κοινωνιών.




Τι είναι αυτό που εμποδίζει όμως τους ανθρώπους να ακούσουν και να καταλάβουν τον Λόγο;
Eίναι η δειλία και η δυσπιστία. «Άλλα των μεν θείων τά πολλά άπιστίη διαφυγγάνει μη γιγνώσκεσθαι» και «Βλάξ άνθρωπος επί παντί λόγω έπτοήσθαι φιλεϊ». Ο Βλάκας δεν έχει το θάρρος να αντικρύσει την Κοσμική Αλήθεια , γιατί αυτή σχετίζεται και με μια αλήθεια για τον εαυτό του που τον πληγώνει συναισθηματικά. Έτσι κάποιες φορές μόλις αντικρύσει τις κάποιες πρώτες αναλαμπές αυτής της Αληθείας, δεν έχει το θάρρος να την κοιτάξει κατάματα και να προχωρήσει, αλλά τρομάζει και φεύγει. Οι άνθρωποι δύσκολα παραδέχονται αυτό που δεν αντέχουν συναισθηματικά. Οι δειλοί είναι ανίκανοι να πετύχουν κάθε ανέλιξη, διότι για να εξελιχθεί κανείς, πρέπει να έχει το θάρρος να αντικρύσει την Αλήθεια, να ακούσει τον Λόγο που τον έχει κρύψει καλά για να μην φαίνεται, πίσω από ένα (για την ακρίβεια πολλά!) τεχνητό, ψεύτικο και αφύσικο «ΕΓΩ» ( που το έχει φτιάξει από ιδεολογήματα ψευδο-«αξιών» που πήρε από το άρρωστο περιβάλλον του, συνδυάζοντάς τα με τον συναισθηματισμό της δειλίας και του στρουθοκαμηλισμού αλλά και με πολύ ψέμα, και το χρησιμοποιεί για να κοροϊδεύει τον εαυτό του νιώθοντας καλύτερα με το να συνδιαλέγεται με αυτό, από ότι με τον Κοινό Λόγο). Κοιτώντας μέσα στην ψυχή του, δεν βλέπει και δεν ακούει τον Λόγο, γιατί όταν τον βλέπει τρομάζει καθώς η Κοσμική Αλήθεια πληγώνει και αρχίζει να διαλύει το ψεύτικο «ΕΓΩ», και το ψεύτικο είδωλο που έχει φτιάξει για τον κόσμο αλλά και για τον ίδιο του τον εαυτό, αρχίζει να κλονίζεται και νιώθει τρόμο στην ιδέα στο ότι αυτό το κάλυμμα μπορεί να καταρρεύσει και έτσι να τεθεί αντιμέτωπος με την Κοσμική Φωτεινή πραγματικότητα που βρίσκεται πίσω του. Θέλει θάρρος για να το γκρεμίσει κανείς αυτό το ψεύτικο «ΕΓΩ», και να αποφασίσει ότι στο εξής θα προχωρήσει κοιτώντας κατάματα την Αλήθεια και ακούγοντας ξεκάθαρα τον Κοσμικό Λόγο. Στον Άριο πολιτισμό, ο Πολεμιστής, δεν είναι αυτός που στο πρώτο του βήμα καταφέρνει να νικήσει πλήθος από εχθρούς αλλά αυτός που πρώτα κατάφερε να υπερνικήσει και να ξεπεράσει τον εαυτό του. Αν δεν είναι σε θέση κάποιος να πετύχει μια τέτοια νίκη, τότε σίγουρα δεν είναι σε θέση να πετύχει οποιαδήποτε άλλη νίκη , δεν μπορεί να είναι Πολεμιστής, είναι απλά ένας δειλός, δύσπιστος και άχρηστος βλάκας.

Όσους λοιπόν τα έχουν συνειδητοποιήσει αυτά, καθόλου δεν τους εκπλήσσει το πώς είναι δυνατόν οι μαζάνθρωποι να «έχουν συνεχώς την Αλήθεια μπροστά στα μάτια τους» και «όσο και να τους φωνάζεις, και όσο και να τους εξηγείς» να «μην μπορούν να την δουν». Έτσι καθόλου δεν μας εκπλήσσει και το πώς είναι δυνατόν να υπάρχουν τόσοι μαρξιστές που να έχουν διαβάσει τον Ηράκλειτο και να επιμένουν ότι είναι ένας «άθεος υλιστής», όπως και το ότι στην Ελλάδα υπάρχει «κόμμα» που εμφανίζεται ως «εθνικιστικό» και μάλιστα με αναφορές στον Ηράκλειτο, που έγραψε στην ιστοσελίδα του ότι με «τον κοινό λόγο» ο Ηράκλειτος εννοούσε την «κοινή γνώμη» των μαζανθρώπων, και για να είναι κάποιος συνετός πρέπει να την ακολουθεί , κινούμενος στο επίπεδο σκέψεως, στάσεως ζωής, και πολιτικής συμπεριφοράς του μαζανθρώπου! Αναμενόμενες λοιπόν και οι τοποθετήσεις αυτών των «εθνικιστών» απέναντι στα κείμενά μας , που αξίζει να αφιερωθεί λίγος χώρος για να αναφερθούν εδώ, απλώς και μόνο ως εξαιρετικό σημερινό παράδειγμα για την κατανόηση των όσων έγραφε ο Ηράκλειτος για τους «αξύνετους», και για την κατανόηση των ψυχολογικών συμπεριφορών που περιγράψαμε παραπάνω, όπως αυτή της δειλίας αυτού που φεύγει τρομαγμένος απέναντι σε κάθε αληθινό Λόγο, βρίσκοντας κάποια δικαιολογία, προτιμώντας να παραμείνει βαλτωμένος γιατί δεν έχει το θάρρος να αντικρύσει κατάματα τον εαυτό του και την Αλήθεια και να εξελιχθεί:

«Δεν χάνω τον χρόνο μου να ασχολούμαι με φιλοσοφίες, έχω δράση να κάνω», «δεν έχασα τον χρόνο μου να διάβασα τα κείμενά τους για τον Ηράκλειτο γιατί είμαι σίγουρος ότι δεν έχουν καταλάβει τίποτε και λένε βλακείες» και «δεν διαβάζω τα κείμενα τους γιατί είναι γραμμένα σε Ηρακλείτεια διάλεκτο και είναι ακαταλαβίστικα, και πως είναι δυνατόν αυτοί που τα γράφουνε αυτά να είναι εθνικιστές , αφού δεν καταδέχονται να μιλήσουν την γλώσσα του λαού τους», ήταν τα όσα βρήκαν να γράψουν σε σχόλια κάτω από κείμενό μας για τον Ηράκλειτο, που δημοσιεύτηκε στο διαδίκτυο.

Για τον Ηράκλειτο λένε ότι, όταν τον βρήκαν να παίζει αστραγάλους με παιδιά, και οι πολίτες τον ρώτησαν γιατί, απάντησε: «γιατί εκπλήσσεσθε, εσείς οι άχρηστοι; Δεν είναι καλύτερα από το να παίζω πολιτική μαζί σας;» (Διογένης Λαέρτιος, IX,3).

Οι βάσεις για να ανατραπεί αυτή η θλιβερή κοινωνική κατάσταση που ζούμε θα τίθενται στον βαθμό που θα εμφανίζονται ακόμα περισσότεροι από εκείνους τους λίγους που θα τολμούν να αντικρίζουν μέσα στην Ψυχή τους τον κρυμμένο αληθινό τους εσωτερικό εαυτό και να βαδίζουν έχοντας ως γνώμονα της ζωής τους ζωής τους τόν Κοσμικό Λόγο, που με
κοσμική ανδρεία και εγρήγορση αφουγκράζονται. Η αυθεντική επαναστατική δράση, λοιπόν δεν είναι αυτή στην οποία κανείς μιμείται, μεταγράφει και πράττει ακριβώς αντίστοιχα με αυτό που πράττει και όλο το υπόλοιπο σύστημα, δηλαδή να «παίζει πολιτική» ασχολούμενος με «μυστικές» και φανερές δημοσκοπήσεις, δημαγωγίες , παιχνίδια εντυπωσιασμού της «κοινής γνώμης» με «κόλπα» , με ποσοστά σε εκλογές και προβολή στο διαδίκτυο από στημένα βίντεο και φωτογραφίσεις από διάφορες λιτανείες και καθιερωμένα ετήσια μνημόσυνα σε πλατείες, αλλά είναι αυτή που πετυχαίνει να αφυπνίζει και να αλλάζει συνειδήσεις, με την Αληθινή έννοια της Αφυπνίσεως και της Ριζικής Μεταστροφής και πραγματικής Αλλαγής Στάσεως Ζωής σε επίπεδο Αναγεννήσεως ή Δεύτερης γεννήσεως του Αρίου , ως συνειδητού πλέον Αρίου, όπου και αναγενάται ο πραγματικός του Αληθινός εαυτός με Κεντρικό Άξονα την ίδια του την Αρία Φυλετική Ουσία και την πλήρη τριάδα Πνεύματος-Κοινότητος-Ατόμου που αποτελεί προϋπόθεσιν θεμελιώδη κάθε αληθούς Ιστορικής Μεγαλουργίας. Υπό αυτήν την έννοια μιλούμε για Αφύπνιση και για Αλλαγή Συνειδήσεων - και όχι με την έννοια «μεταστροφών» και «αγώνος για αλλαγή συνειδήσεων» του τύπου «μετά από τόσα χρόνια τελικά διαβάζοντας την ιστοσελίδα σας στο Ίντερνετ κατάλαβα ότι ο Α που ψήφισα ήταν απατεώνας και τώρα θα ψηφίσω τον Β» (που κατά κανόνα θα είναι επίσης απατεώνας), ή ότι «τελικά κατάλαβα ότι τελικά με συμφέρει καλύτερα οικονομικά το να φύγουν από εδώ οι λαθρομετανάστες γιατί έμεινα και εγώ άνεργος και γιατί φοβάμαι και θέλω να νιώθω ασφαλής, διότι ενώ δεν το περίμενα ότι θα συνέβαινε αυτό σε μένα ποτέ, τελικά ναι με λήστεψαν και εμένα. Γι αυτό αποφάσισα να αλλάξω στάση ζωής και να περάσω στα άκρα! Η αλλαγή που θα κάνω στην στάση ζωής μου είναι ότι στις επόμενες δημοτικές εκλογές, αντί να ψηφίσω τον Β , αυτήν την φορά θα ψηφίσω εσάς»!

"τοὺς καθεύδοντας ἐργάτας εἶναι καὶ συνεργοὺς τῶν ἐν τῷ κόσμῳ γινομένων."

Δηλαδή:
Οι κοιμισμένοι είναι εργάτες και συνεργοί σ' αυτά που γίνονται στον κόσμο.

Η διαστροφή του Λόγου από τον Ιουδαιοχριστιανισμό και από τον Ορθολογισμό

Προκειμένου να επιβάλει η χριστιανική ηγεσία το παρά φύσιν δόγμα της και τον παρά φύση δογματικώς δοτό «αποκεκαλυμμένο διά των ιερών γραφών» εξωσυμπαντικό Θεό, έθεσε την φιλοσοφία υπό άγριο διωγμό κατακρεουργώντας φιλοσόφους, καίοντας βιβλιοθήκες, κλείνοντας δια νόμου Φιλοσοφικές Σχολές κ.τ.λ. Μέγιστο εμπόδιο αποτελούσε ο κατέχων πρώτιστη θέση στην Ιστορία του Πνεύματος και του Πολιτισμού, Εφέσιος φιλόσοφος, Ηράκλειτος, του οποίου ο Λόγος, ως αρχή, που συντηρεί κι ενώνει τον κόσμο είναι -φυσικά- συμπαντικός.

Παρουσίασαν λοιπόν οι ταγοί του χριστιανισμού το «κατά Ιωάννη Ευαγγέλιο», το οποίο υποτίθεται, ότι γράφτηκε -πού αλλού;- στην Έφεσο, το οποίο αρχίζει με -τι άλλο;- με το Λόγο: «Εν αρχή ην ο λόγος και ο λόγος ην προς τον Θεόν και Θεός ην ο Λόγος. Ούτος ην εν αρχή προς τον Θεόν. Πάντα δι΄ αυτού εγένετο και χωρίς αυτού εγένετο ουδέ εν ο γέγονεν». Ο "Λόγος" για τους Χριστιανούς λοιπόν είναι ο "Θεός" Γιαχβέ, ως Υιός, ο οποίος υπήρχε στην αρχή (προσυμπαντικός κι εξωσυμπαντικός) κι από αυτόν δημιουργήθηκαν τα πάντα. Πρόκειται για την αντίληψη περί «λόγου», που συνδέει τον όρο αυτό όχι με την κοσμολογία και την κατά φύση φιλοσοφική σκέψη, αλλά με το εβραϊκό δόγμα της δημιουργίας του κόσμου εκ του μηδενός και με την βούληση του Ιουδαϊκού ιερατείου και των εξουσιαστικών "νόμων" του και γραφών του, που υποκαθιστούν τον Κοσμικό Λόγο.


Στην Έφεσο επίσης αναφέρεται ο Ιωάννης και στην Αποκάλυψη (β΄ 1-7), ενώ προς Εφεσίους έχει απευθύνει επιστολή ο Απόστολος Παύλος. Αργότερα πλάστηκαν οι παραδόσεις περί συγγραφής και του ευαγγελίου του Λουκά στην Έφεσο, αλλά και της έκδοσης των επιστολών του Παύλου, καθώς και του θανάτου της Παναγίας εκεί, η οποία είχε δήθεν μεταβεί στην Έφεσο μαζί με τον Ιωάννη.

Ο Ναός της Αρτέμιδος στην Έφεσο ήταν ένα από τα επτά θαύματα του αρχαίου κόσμου. Αποτελούνταν από διπλή ιωνική κιονοστοιχία από 117 κίονες εξωτερικά και τριπλή κιονοστοιχία στη δυτική πλευρά. Το 406 μ.Χ. ο Ιωάννης Χρυσόστομος διέταξε την εκθεμελίωση και πυρπόλησή του: «Μαθών δε την Φοινίκην έτι περί τας των δαιμόνων τελετάς (ο Ιωάννης Χρυσόστομος) μεμηνέναι, ασκητάς μεν ζήλω θείω πυρπολουμένους συνέλεξε, νόμοις δε αυτούς οπλίσας βασιλικοίς κατά των ειδωλικών εξέπεμψε τεμενών, τα δε τοις καταλύουσι τεχνίταις και τοις τούτων υπουργοίς χορηγούμενα χρήματα ουκ εκ ταμιείων βασιλικών λαμβάνων ανήλισκεν, αλλά τας πλούτω κομώσας και πίστει λαμπρυνομένας γυναίκας φιλοτίμως ταύτα παρέχειν ανέπειθε, την εκ της χορηγίας φυομένην ευλογίαν επιδεικνύς τους μεν ουν υπολειφθέντας των δαιμόνων σηκούς τούτον τον τρόπον εκ βάθρων ανέσπασεν» (Θεοδώρητος, Εκκλησιαστική Ιστορία, 329-330). Άλλα τεμάχια του ναού χρησιμοποιήθηκαν για την ανέγερση χριστιανικών ναών στην περιοχή κι άλλα μεταφέρθηκαν αργότερα κατ΄ εντολή του Ιουστινιανού στην Κωνσταντινούπολη για την ανέγερση της Αγίας Σοφίας, στη βάση του τρούλλου της οποίας υπάρχουν τέσσερις γρανιτένιοι κίονες από την Έφεσο.

Στο χώρο του ναού του αγίου Ιωάννη του Θεολόγου στην Έφεσο ενίοτε λειτουργεί ο πατριάρχης Βαρθολομαίος. Ο ναός αυτός βρίσκεται δίπλα στα ερείπια του ναού της Αρτέμιδος κι έχει κτιστεί με χρήση πλήθους υλικών του.

Τέλος πρέπει να τονιστεί ότι η αντίληψη του Ηρακλείτου για τον Λόγο, δεν συμβαδίζει καθόλου με τον λεγόμενο «φιλοσοφικό Ορθολογισμό», που μέσα από τον αυτοαποκαλούμενο «Διαφωτισμό» στην Ευρώπη κατέληξε να γίνει όχημα για την πλήρη αποξένωση του ανθρώπου της Δύσεως από την αληθινή Πνευματική και Κοσμική του Φύση και τον αυστηρό περιορισμό και εγκλεισμό της σκέψεώς του σε φτωχά κατασκευασμένα από ανθρώπους υλιστικά μοντέλα "Νόμων της Λογικής" που ανεκηρύχθησαν εις "αυστηρά κριτήρια αποδείξεως της ορθότητος της σκέψεως και της αληθείας ή της μη αληθείας για το ο,τιδήποτε ο άνθρωπος είναι εφικτό να γνωρίσει πραγματικά", θέτοντας εκτός της "ορθής σκέψεως" την θέληση, την αρετή, την διαίσθηση, το συναίσθημα και την αισθητική και υποβιβάζοντας τον άνθρωπο σε ένα αποπνευματοποιημένο τύπο υπανθρώπου, τον άνθρωπο της τυφλής και στείρας "νοημοσύνης" επιπέδου μηχανών, τον εκφυλισμένο άνθρωπο της εποχής της νεωτερικότητος και του υλισμού. Τον «Ορθολογισμό» και τον «Διαφωτισμό» όμως θα τους μελετήσουμε αναλυτικότερα σε κάποια επόμενη ενότητα ειδικά αφιερωμένη σε αυτά τα θέματα.