«ουκ εμού, αλλά του λόγου ακούσαντες σοφόν έστιν Έν πάντα είναι»


Επίλογος-αποχαιρετισμός ιστολογίου: Γράμμα στον αναγνώστη του μακρινού μέλλοντος


Αγαπητέ αναγνώστη του μακρινού μέλλοντος,

με αυτό τον επίλογο που τώρα διαβάζεις, το ιστολόγιο αυτό κάποτε  ολοκλήρωσε τις δημοσιεύσεις του.

Μα έχει δημοσιευτεί μόνο το κεφάλαιο  ένα, θα πεις. Που είναι τα κεφάλαια  δύο και τρία;

Οι αντιλήψεις αυτές που μέχρι τώρα διάβαζες στο ιστολόγιο αυτό δεν είναι μονάχα «φιλοσοφίες» όπως νομίζουν μερικοί , αλλά μια ζώσα κοσμοαντίληψη και μάλιστα με απόλυτη συμφωνία και αρμονία μεταξύ λόγων και βίου. Μείνε μακριά από όσους πράττουν διαφορετικά από αυτά που διακηρύττουν!

Το κεφάλαιο δύο αγαπητέ αναγνώστη είναι  καθαρά βιωματικό και καθαρά δικό σου και είναι απαραίτητο να μελετήσεις αυτό πρώτα πριν να ασχοληθείς με το κεφάλαιο τρία .  Γι αυτό και το κεφάλαιο τρία  δεν θα δημοσιευτεί εδώ, επειδή δεν είσαι ακόμα έτοιμος να κατανοήσεις το περιεχόμενό του.  Αν ποτέ καταφέρεις και ανελιχθείς στο απαιτούμενο επίπεδο , τότε σίγουρα δεν θα χρειάζεσαι πια σε κάτι αυτό το ιστολόγιο .  Tότε θα ανακαλύψεις πάρα πολύ εύκολα από μόνος σου  την συνέχεια και αν είσαι τυχερός ίσως να καταφέρεις να βρεις και την βοήθεια κάποιου μη δογματικού δασκάλου για να προχωρήσεις παρακάτω. Πιθανόν  και κάποια κοινότητα που να ενσαρκώνει αυτήν την κοσμοαντίληψη. Σκοπός δεν είναι να διδαχθείς  να αποστηθήσεις και να γίνεις οπαδός σε ένα δόγμα αλλά είναι να απαλλαγείς τελείως από όλα εκείνα τα ξένα με το "Είναι" σου δόγματα (πολιτικά, θρησκευτικά, "ηθικά" , "ανθρωπιστικά" εγωιστικά κλπ) που τώρα σε έχουν υποτάξει και σε εξουσιάζουν  και σε εμποδίζουν να ανακαλύψεις και να βιώσεις τον αληθινό εαυτό σου! Δόγματα στα οποία αυτό το ιστολόγιο αναφέρονταν συνεχώς σχεδόν σε όλα του τα άρθρα και μάλιστα με παραδείγματα...

Μην ξεχνάς ότι:

«φύσις δὲ καθ' Ἡράκλειτον κρύπτεσθαι φιλεῖ. »

και

«ἥλιος γὰρ οὐχ ὑπερβήσεται μέτρα· εἰ δὲ μή, Ἐρινύες μιν Δίκης ἐπίκουροι ἐξευρήσουσιν.»

Το έργο του Ηρακλείτου είναι συνεχώς επίκαιρο εδώ και μερικές χιλιάδες  χρόνια και θα συνεχίσει  να είναι επίκαιρο χιλιάδες ακόμη χρόνια , όσο θα υπάρχουν πνευματικά υγιείς άνθρωποι πάνω στην Γη ώστε να μπορούν να το μελετήσουν.

Η φιλοσοφία του Ηράκλειτου είναι όχι μονάχα θεωρητική αλλά και βαθύτατα πρακτική. Μας δίνει κλειδιά για να εξορύξουμε μόνοι μας τον χρυσό που είναι θαμμένος στα βάθη της ψυχής μας και να οδηγηθούμε προς την αλήθεια. Οπως παρατήρησε ο Νίτσε, «εφ’όσον ο κόσμος χρειάζεται αιώνια την αλήθεια, αιώνια θα χρειάζεται και τον Ηράκλειτο».

Έτσι και το μεγαλύτερο μέρος του σχολιασμού θα συνεχίσει να είναι επίκαιρο , εκτός από τις αναφορές και τα παραδείγματα σχετικά με μπολσεβίκους, πνευματικά και ηθικά προλεταριακή ακροδεξιά  κλπ , αυτές οι εφήμερες λούμπεν καρικατούρες  που απασχόλησαν τον 20ο αιώνα κυρίως οι πρώτοι και τον 21ου αιώνα κυρίως οι δεύτεροι είναι βέβαιο ότι θα ηττηθούν (είτε από κάτι ανώτερο είτε από κάτι ακόμα χειρότερο) καταλήγοντας στον σκουπιδοτενεκέ της ιστορίας.



 Με τις συνεχείς μεταναστευτικές ροές , την οικονομική εξαθλίωση και τους δείκτες  γεννητικότητος κάτω από 1.3 την στιγμή που γράφεται αυτός ο επίλογος το νεοελληνικό εθνικό κράτος βρίσκεται κοντά στο τέλος της ιστορίας του. 

Όταν θα διαβάζεις αυτό το ιστολόγιο αγαπητέ αναγνώστη του μακρινου μέλλοντος  θα υπαρχει μια γεωγραφική επικράτεια «πολυπολιτισμική» που θα την αποκαλούν «Ελλάδα» , «Greece» και  «Griechenland» (μετάφραση «Γραικυλία») όπου θα κατοικούν λίγοι απόγονοι Ελλήνων ενώ θα κατοικούν κυρίως άτομα με καταγωγή από κάθε γωνιά της Γης  , κυρίως από χώρες της Αφρικής και της Ασίας,  αρκετοί εξ αυτών Ισλαμιστές.

Όμως ο αγώνας δεν θα έχει τελειώσει, ούτε η Αιώνια Ελλάς θα έχει ακόμα ηττηθεί!

Σχετικός σύνδεσμος



Θα υπάρχουν ακόμα κάποιοι απόγονοι Ελλήνων καθώς και πληθυσμοί με καταγωγή από άλλες Βαλκανικές και Ευρωπαϊκές χώρες με πολιτιστικά στοιχεία και παραδόσεις αρκετά κοινές με τον Ελληνισμό, που σίγουρα θα μπορούσαν να ενδιαφερθούν για την Αρχαία Ελλάδα, την ελληνική φιλοσοφία, τις Ινδοευρωπαϊκές παραδόσεις  κλπ. Συνεργάσου μαζί τους!  Όλοι οι Ευρωπαϊκοί λαοί έχουμε κοινές φυλετικές και πολτιστικές ριζες!

Το ιστολόγιο αυτό  αγαπητέ αναγνώστη του μακρινού μέλλοντος, έχει σκοπό να σε καθοδηγήσει και να σου φανεί χρήσιμο στην προσπάθεια  και τον αγώνα σου για επανασύσταση του Ελληνικού έθνους , για να αναγεννηθεί το ελληνικό έθνος μέσα από τις στάχτες του, όχι με την έννοια του έθνους κράτους της Γαλλικής επαναστάσεως (άλλωστε είναι πλέον αργά για κάτι τέτοιο) αλλά με αυτήν του εθνοκοινοτισμού.

Σε αυτό το ιστολόγιο σου δίδεται ένα δώρο αγάπης.

Όχι  όμως με την έννοια της χριστιανικής αγάπης  αλλά με αυτή της συμπαντικής.

Υπάρχουν κρυμμένα κάποια κλειδιά. Είναι κάποιες έννοιες που μέσα από αυτό  το ιστολόγιο μπορείς να ανακαλύψεις και να κατανοήσεις και αυτός είναι ο σκοπός όλων των άρθρων που δημοσιεύτηκαν.

Αν καταφέρεις να τα κατανοήσεις  όλα αυτά, κατόπιν θα ανακαλύψεις μια πόρτα.
Εάν καταφέρεις και ξεκλειδώσεις αυτή την πόρτα τότε πίσω της θα ανακαλύψεις  την χαμένη σου ταυτότητα που δεν το ήξερες καν πως την είχες χάσει, και εκεί θα αρχίσει το κεφάλαιο δύο, το βιωματικό μέρος .



Προσοχή: Δεν πρόκειται  απλά για μια ταυτότητα, τέτοιες υπάρχουν χιλιάδες και θα βρεις εύκολα ομάδες κάθε είδους να σου τις προσφέρουν. Πρόκειται για την δική σου προσωπική χαμένη ταυτότητα , την ευκαιρία να γίνεις ο πραγματικός εαυτός σου.

 Είναι βέβαια άγνωστο για πόσα έτη η  δεκαετίες ακόμα η υπηρεσία του blogger θα αφήσει αναρτημένο αυτό το υλικό . Ο συντάκτης του ιστολογίου (που έζησε στα τέλη του 20ου και τις αρχές του 21ου αιώνος) πιθανώς όταν θα διαβάζεις αυτές τις  γραμμές αγαπητέ αναγνώστη του μέλλοντος, δεν θα βρίσκεται στην παρούσα επίγεια ζωή.

 Γι αυτό αγαπητέ αναγνώστη καλείσαι εσύ να διασώσεις αυτό το υλικό , να το αντιγράψεις  ψηφιακά και να το διακινήσεις σε όσους μπορείς, είτε ακόμα και να το εκδόσεις. Το υλικό είναι ελεύθερα διαθέσιμο για οποιαδήποτε χρήση, καθώς ο Λόγος δεν  πωλείται και δεν αγοράζεται, δεν έχει λοιπόν πνευματικά δικαιώματα. Κάνε το λοιπόν δικό σου και διέδωσε το όπου μπορείς! Εφόσον αποφασίσεις να το διακινήσεις  μπορείς βέβαια να διορθώσεις και όποια τυχόν συντακτικά και ορθογραφικά   λάθη θα βρεις.

Μετά την ανακάλυψη της χαμένης σου ταυτότητας, αγαπητέ αναγνώστη, ενδεχομένως θα μπορέσεις να ανακαλύψεις και το δικό σου χαμένο φωτεινό μονοπάτι.



Εάν βαδίσεις με μοναδικό στόχο το Φως και την Προσφορά , τότε μετά την χαμένη σου ταυτότητα θα συνεχίζεις να ανακαλύπτεις ολοένα και περισσότερα πράγματα στην πορεία  σου στο μονοπάτι αυτό , πράγματα που δεν τα είχες φανταστεί ποτέ σου πως υπήρχαν.

Εάν όμως βαδίσεις με στόχο να αυτοϊκανοποιήσεις τον εγωισμό σου,  να νιώσεις μονάχα πως είσαι ή έγινες κάποιος σπουδαίος,  «ανώτερος» από τους άλλους ,  η με άλλο στόχο ωφελιμιστικό, τότε το φωτεινό μονοπάτι δεν θα είναι το αληθινό μα κάποιο εικονικό  που θα μοιάζει στα μάτια σου ολόιδιο με το αληθινό και μάλλον ποτέ δεν θα καταφέρεις να καταλάβεις την διαφορά. Στην πολύ σπάνια περίπτωση που τα υγιή σου ένστικτα θα σου επιτρέψουν να την καταλάβεις  , τότε θα πρέπει να γυρίσεις πίσω και να ξαναρχίσεις από την αρχή , αναζητώντας τα χαμένα κλειδιά και ξεκλειδώνοντας εκ νέου την πόρτα. 

Σε κάθε περίπτωση στον δρόμο σου στο φωτεινό μονοπάτι θα συναντήσεις πολλές φορές  , κρυμμένους με διαφορετικά προσωπεία κάθε φορά , τους ίδιους και τους ίδιους εχθρούς:

Την άγνοια, την τυραννία (κατά τα πρότυπα του μπολσεβικισμού) και τον φανατισμό!

Θα σε πλησιάζουν με το «μαστίγιο και το καρότο»,  άλλοτε με δώρα και άλλοτε με απειλές.
Εάν το φωτεινό μονοπάτι που πήρες είναι το αληθινό και αυθεντικό , τότε κάθε φορά που θα τους συναντάς θα τους αναγνωρίζεις εύκολα και δεν θα συμβιβάζεσαι και αν σε πολεμήσουν θα τους πολεμάς.  Αν όμως δειλιάσεις και συμβιβαστείς μαζί τους θα είναι και το τέλος  του αληθινού σου δρόμου, το φωτεινό μονοπάτι σου είτε θα σβήσει τελείως είτε θα μετατραπεί σε εικονικό.

Θα ζήσεις μια πολύ δύσκολη ζωή έτσι,  όμως εκείνα που θα κερδίζεις καθώς θα προχωράς θα είναι ανεκτίμητης  αξίας παρότι η αξία τους ως εμπόρευμα στην αστική υλιστική ζωή θα θεωρείται πάντοτε μηδενική.   Ένα από αυτά τα δώρα που δίνει το φωτεινό μονοπάτι είναι ότι αν καταφέρεις και φτάσεις πολύ μακριά στην πορεία σου σε αυτό , τότε και μόνο τότε μόλις που θα αρχίσεις να μαθαίνεις πώς να δρας και  πώς να κτίζεις και μετά εύκολα θα ανακαλύψεις και το κεφάλαιο τρία...

Τώρα βέβαια νομίζεις ότι ξέρεις πως να δρας και βιάζεσαι πολύ να δράσεις, όμως αυτό που νομίζεις ότι είναι «δράση» έχει το ίδιο αποτέλεσμα με το να ανοίξεις μια τρύπα με το δάχτυλο σου στα αιωνίως κινούμενα νερά των ωκεανών.  Μόνο εάν καταφέρεις να προχωρήσεις αρκετά στο φωτεινό μονοπάτι θα αρχίσεις να καταλαβαίνεις τι είναι δράση.

Εάν πάλι το φωτεινό μονοπάτι που θα πάρεις είναι το εικονικό ,τότε κάθε φορά που θα συναντάς τους παραπάνω εχθρούς θα τους νομίζεις ως φίλους και θα τους υποδέχεσαι με αγκαλιές. Θα ζήσεις έτσι μια ευχάριστη υλική αστική ζωή μαζί τους και μάλιστα θα χεις και την ψευδαίσθηση ότι κάνεις κάτι πνευματικά σπουδαίο και ιερό. Μια ζωή γεμάτη συναρπαστικές  δράσεις και αποδράσεις που θα που θα γεμίζουν όποιον ελεύθερο χρόνο θα καταφέρνεις να βρίσκεις από την αστική μίζερη ζωή σου. Θα έχεις επίσης συνεχείς συναρπαστικές ευκαιρίες  να κάνεις συνεχώς νέους φίλους, καθώς οι τρεις παραπάνω εχθροί θα εμφανίζονται συνέχεια και συνέχεια με νέα προσωπεία. Πιθανότατα επίσης θα καταφέρεις να εκμεταλλευθείς και τις δημόσιες σχέσεις μαζί τους και να «ανελιχθείς» «βιωματικά» όπως θα νομίζεις, και στην πραγματικότητα να ανέβεις υλιστικά  , να γίνεις και εσύ ένας «καταξιωμένος» αστός  που όλοι θα σε θαυμάζουν για την επιτυχία σου στην ζωή, για το έργο σου και την ηθική σου, δηλαδή ένα ακόμα   σπουδαίο «πρότυπο» του «φαρισαϊσμού». Και θα χεις μια ανάποδη πολύ υπεροπτική θεώρηση για τα πάντα, θα φαντάζεσαι π.χ. όλους όσους δεν ακολουθούν το δικό σου εικονικό και εντελώς ανάποδο πρότυπο σκέψεως και  ζωής ως ηθικά διεφθαρμένους, ανόητους,   αποτυχημένους, ανίκανους  , αέργους κλπ , και δεν «θα καταδέχεσαι καν να χάνεις τον χρόνο σου» και να συναναστρέφεσαι με εκείνους που δεν έχεις ούτε στοιχειωδώς το επίπεδο να καταλάβεις και να προσεγγίσεις  εκείνο που θα έπρεπε να είχες διδαχθεί από την αυθεντική στάση ζωής τους , την οποία μάλιστα μέσα στο μυαλό σου θα μεταλλάσσεις και θα αντιστρέφεις  φτιάχνοντας τα δικά σου εικονικά γεγονότα (εικονική πραγματικότητα) και θα ζεις μέσα σε αυτά, προσπαθώντας έτσι να πείσεις και τον ίδιο σου τον εαυτό για την  «ανωτερότητα»  σου που οι άλλοι δεν έχουν.

Σε σχέση τώρα με τον εθνοκοινοτισμό, ψάξε αγαπητέ αναγνώστη του μέλλοντος εάν υπάρχει κάποια κοινότητα που να έχει ΞΕΚΑΘΑΡΗ ΑΝΟΙΧΤΗ ΘΕΣΗ πανω στην κοσμοαντίληψη αυτή και σε  όλα εκείνα τα χαρακτηριστικά  ηθικής και βίου που περιγράφει το ιστολόγιο αυτό και που όλα τα μέλη της να πράττουν και να ζουν σύμφωνα με τα πρότυπα αυτά! 

Εάν την βρεις στην εποχή σου τότε οργανώσου σε αυτήν ακόμα και ως τελευταίο μέλος , παρέκαμψε κάθε είδους ανόητο εγωισμό και δούλεψε όσο μπορείς για την κοινότητα αυτήν.

Αν πάλι δεν βρεις τίποτα τέτοιο στην εποχή σου, η εάν αυτό που βρεις δεν είναι αυθεντικό αλλά μονάχα μια εικονική απομίμηση ή μια  σούπα που να ανακατεύει τον Ηράκλειτο με τον Γιαχβέ η με ένα οικουμενικό πνεύμα ισοπεδωτικού ψευτοανθρωπισμού τότε  μην συμβιβαστείς με τίποτα τέτοιο , πολέμησε το και προσπάθησε όσο μπορείς να αναγεννηθεί η αυθεντική Ελληνική και Ινδοευρωπαϊκή ζώσα κοσμοαντίληψη  και να απομονωθούν οι παραχαράκτες. Υγιής ανθρωπισμός και υγιής φιλοσοφία είναι αυτή που δεν ισοπεδώνει και δεν παρουσιάζει τα πάντα ως "ίδια" αλλά αναγνωρίζει και σέβεται τις διαφορές ανάμεσα σε διαφορετικές μεταξύ τους παραδόσεις, θρησκευτικές αντιλήψεις, έθνη και φυλές και στηρίζει τα δικαιώματά τους να συνεχίσουν να είναι διαφορετικοί και να υπάρχουν!

Το πιο θλιβερό αγαπητέ αναγνώστη του μέλλοντος, ήταν ότι στην περίοδο που γράφτηκε αυτός ο επίλογος που διαβάζεις,  υπήρχαν κάποιοι που εμφανίζονταν ως φανατικοί "υπερασπιστές" του "Ελληνικού έθνους" που δεν είχαν  σχεδόν τίποτα το ελληνικό ή το ευρωπαϊκό στην ηθική ,  στον βίο τους και στην κοσμοαντίληψη που μετέδιδαν και συχνά ούτε και στην καταγωγή τους!  



Η πατρίδα σου μελλοντικέ αναγνώστη κατέληξε έτσι όπως κατέληξε, επειδή την εποχή που γραφόταν το κείμενο αυτό, όλοι αυτοί που το εθνοδιαλυτικό σύστημα εμφάνιζε μεσω των Μέσων Μαζικής Εξαπατήσεως ως δήθεν φανατικούς "υπερασπιστές"  και "σωτήρες"  της και ταυτοχρόνως ως εφιαλτικά σκιάχτρα απωθούσαν μακριά τους λαούς από τις εθνικές ιδέες και αυθεντικές παραδόσεις,  ήταν στην πραγματικότητα εχθροί του ελληνικού και ευρωπαϊκού πολιτισμού και μάλιστα ήταν είτε γραικύλοι φορείς και εκφραστές της μικροαστικής ψευτοφιλελεύθερης ιουδαιοχριστιανικής ψοφοδεξιάς ιδεολογίας είτε παρακμιακοί περιθωριακοί δηλητηριώδεις μπολσεβίκοι !


 Η απόσταση που χωρίζει αυτό το ιστολόγιο με τους παραπάνω κομματικούς και πολιτικούς φορείς είναι η ίδια ακριβώς με αυτή που το χωρίζει με τον μπολσεβικισμό  χωρίς κανένα διαχωρισμό και προτίμηση ανάμεσα στα δύο, καθώς α) μοιάζουν μεταξύ τους ως δύο σταγόνες νερό β) οι πρώτοι υπάρχουν μονάχα για να δυσφημίζουν την ελλάδα διεθνώς και να δίδουν άλλοθι στους εχθρούς της ευρώπης και του ελληνικού έθνους ότι τάχα διαλύοντας τα έθνη και τις κοινωνίες μας , καταφέρνουν έτσι και τα "σώζουν" από τέτοιες  διαταραγμένες ψυχικά και διεστραμμένες πνευματικά και ηθικά περιπτώσεις.

Την περίοδο που γράφεται το κείμενο αυτό οι παραπάνω πολιτικοί και κομματικοί φορείς υπάρχουν μονάχα για να βάζουν συνεχώς τον ευρωπαίο πολίτη σε ένα ψεύτικο δυϊστικό δίλλημα ποιος από τους δυο είναι τελικά ο μεγαλύτερος κίνδυνος:  να επιβληθεί στην χώρα τους μια παρακμιακή τυραννία περιθωριακών ψυχικά ανισόρροπων  (είτε προλεταριακή νεομπολσεβίκικη είτε αστική  που θα εμφανίζεται ως τάχα "αντικομμουνιστικός" "εθνικισμός" ) που ενδεχομένως θα την ισοπεδώσει και θα την καταστρέψει ολοσχερώς,  ή οι ισλαμιστές λαθρομετανάστες (για τους οποίους υπάρχει πάντα μια ελπίδα ότι μπορούμε να τους απελάσουμε στο σύντομο μέλλον ή να φύγουν από μόνοι τους πριν προλάβουν να μας ισοπεδώσουν) και καταλήγουν να επιλέγουν το δεύτερο ώστε να αποφύγουν το πρώτο! 





Το θέμα όμως δεν είναι να επιλέξουμε ανάμεσα σε δυο καταστροφικές μορφές μπολεσβικισμού τον ανοιχτά  διεθνικό και τον "εθνικιστικό", ούτε ανάμεσα στον εισαγόμενο προλεταριακό ταλιμπανισμό του Αλλάχ και τον εγχώριο μεσανατολικού τύπου προλεταριακό ταλιμπανισμό στο όνομα του Γιαχβέ-Χριστού, αλλά να αγωνιστούμε για να απαλλαγούμε από όλα τα ξένα προς την Ευρώπη και τον Ελληνισμό στοιχεία που όλα μαζί εκφράζουν την άγνοια, τον μεσανατολικού τύπου φανατισμό και την σταλινική προλεταριακή τυραννία. Tα δύο αυτά ρεύματα λειτουργώντας ως ενιαίο δίπολο που το ένα τροφοδοτεί και συμπληρώνει το άλλο  αποτελούν μέγιστη απειλή για το μέλλον των ελλήνων και ευρωπαίων πολιτών!

Είναι αναγκαίο και απαραίτητο να απαλλαγούμε από τον μεσανατολικό σκοταδισμό ακόμα και όταν αυτός εμφανίζεται ως υπερασπιστής μας και σηκώνει ψηλά την ελληνική σημαία, και να οικοδομηθεί επιτέλους ένας υγιής "εθνικός" χώρος αποτελούμενος και διοικούμενος από πνευματικά και ψυχικά υγιείς ανθρώπους , από φορείς του αυθεντικού ελληνικού και ευρωπαϊκού πολιτισμού και κοσμοαντιλήψεως , ένας χώρος βασισμένος στην αυθεντική ελληνική και ευρωπαϊκή φιλοσοφία και παραδόσεις που η ποιότητά του να κάνει τους έλληνες να νιώθουν υπερηφάνεια και όχι ντροπή, που να προάγει και να αναδεικνύει τον ελληνικό πολιτισμό και όχι να τον υποβιβάζει και να τον εξευτελίζει! Να τελειώνουμε επιτέλους και με τον εγχώριο και με τον εισαγόμενο μεσανατολισμό, ταλιμπανισμό και μπολσεβικισμό! Χρειαζόμαστε μια αληθινή "αναγέννηση" και ένα  αληθινό "διαφωτισμό", βασισμένα στην έννοια της αυθεντικής αληθούς αριστείας και των αυθεντικών ευρωπαϊκών παραδόσεων και όχι σε ισοπεδωτικές θεωρήσεις παράγωγα αντιλήψεων των αβρααμικών θρησκειών που τελικά κυριάρχησαν  μετά την Γαλλική επανάσταση.




 Με τις αβρααμικές θρησκείες , τον Αλλάχ-Γιαχβέ, και την Τορά ("Παλαιά Διαθήκη" ) ας κάνουν ότι νομίζουν οι σημιτικοί  λαοί που γέννησαν αυτές τις παραδόσεις μαζί με όσους "ευρωπαίους" και "έλληνες" ακροδεξιούς  διακηρύττουν πίστη στους θεούς αυτούς ας λύσουν μόνοι τους και μεταξύ τους τις εσωτερικές θρησκευτικές διαφορές τους  και εμείς ας κρατήσουμε  τις δικές μας  παραδόσεις ,  την δική μας φιλοσοφία , την δική μας αντίληψη για το Θείο και την δική μας ζώσα κοσμοαντίληψη .



Επίσης η Ελληνική και Ευρωπαϊκή φιλοσοφία έχει πάρα πολλά κοινά στοιχεία και παρόμοια κοσμοαντίληψη με τον Ινδουισμό και τον Βουδισμό καθώς έχουν κοινή ρίζα και προέλευση, επομένως η μελέτη αυτών των παραδόσεων  είναι πολύ χρήσιμη και ενδιαφέρουσα, συμβάλλει στην καλύτερη κατανόηση του αυθεντικού Ελληνικού και Ευρωπαϊκού πολιτισμού και σε μια αρκετά υγιέστερη στάση ζωής, αλλά μην ξεχνάμε ότι βρισκόμαστε στην Ελλάδα και είμαστε Έλληνες και έτσι το επίκεντρο αναγεννήσεως του Ελληνικού έθνους  πρέπει να βρίσκεται στην Αρχαία Ελληνική παράδοση και φιλοσοφία.



Αγαπητέ αναγνώστη του μακρινού μέλλοντος, μονάχα εάν δεν βρεις στην εποχή σου κάποια αυθεντική κοινότητα συμβατή με την ζώσα κοσμοαντίληψη που περιγράφει αυτό το ιστολόγιο, και μονάχα εάν εσύ έχεις τα προσόντα και εάν έχεις προχωρήσει πολύ στο αυθεντικό φωτεινό μονοπάτι , τότε μην περιμένεις για Μεσσίες δεν υπάρχουν, ξεκίνα να κτίζεις ΕΣΥ αυτό που πρέπει να κτιστεί.  Διαφορετικά μην προσπαθήσεις να κτίσεις απολύτως τίποτα, καθώς το μόνο που θα πετύχεις είναι να διαδόσεις ακόμα περισσότερο το χάος, την ανοησία και την σύγχυση και να κάνεις ακόμα μεγαλύτερη ζημιά σε αυτό που ήδη υπάρχει, αντί να του κάνεις κάτι καλό.


 Μπορείς τουλάχιστον να αξιοποιήσεις όλα όσα έμαθες από το ιστολόγιο αυτό για να γίνεις καλύτερος πατέρας, σύζυγος, άνθρωπος. Είναι και αυτό κάτι πολύ σπουδαίο και αν το πετύχεις θα πρέπει να είσαι πολύ υπερήφανος γι αυτό. Είναι κάτι πολύ ανώτερο αυτό από το να αναλώνεσαι σε εικονικούς φαντασιακούς «αγώνες»  - είτε σε μια προσκόλληση και εμμονή σε μια εικονική προσπάθεια για  «φώτιση», «αφύπνιση»  «Θέωση» κλπ - που όμως δεν έχει απολύτως καμιά σχέση  με την αληθινή και αυθεντική. Κάνε αυτό λοιπόν και γίνε υπερήφανος για το έργο σου , είναι υπεραρκετό  για σένα, και άφησε να καθοδηγούν τους αγώνες εκείνοι που γνωρίζουν τουλάχιστον πως να κτίσουν κάτι αυθεντικό, υγιές και αληθινό.


Δεν είναι όλοι οι άνθρωποι κατάλληλα ικανοί  να γίνουν κτίστες χωρίς τουλάχιστον την απαραίτητη και αυθεντική προεργασία , προετοιμασία και γνώση και δεν είναι ντροπή να το παραδεχτεί κανείς για τον εαυτό του ότι δεν μπορεί .


Όπως και να χει αγαπητέ αναγνώστη  του μέλλοντος , είτε καταφέρεις να ξεκλειδώσεις την πόρτα είτε όχι, είτε ανακαλύψεις το αυθεντικό φωτεινό μονοπάτι είτε το εικονικό,  είτε θα αποφασίσεις να γίνεις συνεχιστής και αναμεταδότης του έργου που βρήκες σε αυτό εδώ το ιστολόγιο είτε όχι, καλό σου ταξίδι  και ειδικά και μόνο αν ανήκεις στην πρώτη περίπτωση :  Αγχιβασίην.

Ο συντάκτης του ιστολογίου.

Καθολική χριστιανική παράδοση: Η καταδίκη του Γαλιλαίου.


Γαλιλαίος Γαλιλέι. Ένας απ’ τους μεγαλύτερους επιστήμονες της ιστορίας, που ανέπτυξε τη θεωρία, ότι η Γη γυρίζει γύρω απ’ τον Ήλιο.

Πιάστηκε δυο φορές στα δίχτυα της Καθολικής Εκκλησίας και σχεδόν τη γλίτωσε. Προδόθηκε απ’ τον στενό του φίλο, τον Πάπα Ουρβάνο Η’, ο οποίος τον οδήγησε στην τελική του καταδίκη.
Ο Γαλιλαίος δεν ήταν ο πρώτος που υποστήριζε, ότι η Γη δεν ήταν το κέντρο του κόσμου.
Το 1543, εκδόθηκε το βιβλίο του Κοπέρνικου, «De revolutionibus orbium coelestium», που ανέπτυσσε τη θεωρία του.

Το βιβλίο του έμεινε ατιμώρητο απ’ την Καθολική Εκκλησία, για ένα και μόνο λόγο.
Στην πρώτη σελίδα έγραφε, ότι η θεωρία ήταν απλώς μια μαθηματική μέθοδος μέτρησης των αστεριών και των πλανητών, που ήταν απλούστερη στη χρήση, απ’ το παλιό Πτολεμαϊκό σύστημα που χρησιμοποιούνταν. Τόνισε ότι σε καμία περίπτωση, δεν ήταν μία απόλυτη περιγραφή των «ουρανών». Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, αφιέρωσε το βιβλίο στον Πάπα Παύλο Γ’.
Ο Γαλιλαίος δε χαρακτηριζόταν από τέτοιους λεπτούς τρόπους.
Είχε προκαλέσει αντιδράσεις, όχι μόνο της εκκλησίας αλλά και επιστημόνων της εποχής.
Χρησιμοποιούσε την αδιαμφισβήτητη ευφυΐα του, για να γελοιοποιήσει, όποιον τολμούσε να διαφωνήσει με τις απόψεις του.

Παρ’ όλη την επιθετικότητά του, οι θεωρίες του αρχικά έγιναν αποδεκτές με τιμές. Το 1611, επισκέφθηκε το Βατικανό, όπου τον καλωσόρισαν με ανοιχτές αγκάλες. Ο Πάπας Ουρβάνος Η, του επέτρεψε να συνεχίσει τις έρευνές του, χωρίς να προβάλει αντιρρήσεις.

Ο Γαλιλαίος επέστρεψε στη Φλωρεντία, όπου αφιερώθηκε στην εκστρατεία του να πείσει τον κόσμο, ότι η Γη δεν είναι το κέντρο του σύμπαντος.
Έγινε ακόμα πιο προκλητικός, όταν άρχισε να χρησιμοποιεί κομμάτια απ’ τη Βίβλο, για να αποδείξει πόσο λανθασμένη ήταν η αντίληψη που ίσχυε μέχρι τότε, ότι δηλαδή η Γη ήταν ακίνητη και ο Ήλιος γυρνούσε γύρω από αυτή. Το 1614, ο Δομινικανός μοναχός, Νίκολο Λορίνι, επικοινώνησε με το Βατικανό, ζητώντας να καταθέσει εναντίον του Γαλιλαίου, αλλά το Βατικανό δεν έκανε κάποια κίνηση εναντίον του

Ο στενός φίλος του Γαλιλαίου, Καρδινάλιος Μπαρμπερίνι, τον συμβούλευσε να σιωπήσει, μέχρι να κοπάσει η ένταση. Ο Γαλιλαίος δεν ακολούθησε τη συμβουλή. Συνέχισε να διατυμπανίζει τις απόψεις του και να «μπαίνει στο μάτι» της Εκκλησίας. Το 1616, με διαταγή του Πάπα, ο Γαλιλαίος πήγε στη Ρώμη. Εκεί, ο Καρδινάλιος Μπελαρμίν, τον ενημέρωσε ότι η υπομονή της Εκκλησίας είχε εξαντληθεί κι ότι είχε έρθει η ώρα να «κάτσει καλά». Η επίσημη απόφαση των θεολόγων του Βατικανού, που βγήκε στις 26 Φεβρουαρίου του 1616, χαρακτήριζε τη θεωρία του Γαλιλαίου ως «ανόητη, υπερβολική και άκρως αιρετική» και τον διέταζε να «εγκαταλείψει τον Κοπερνικανισμό και να σταματήσει να διαδίδει τις απόψεις του, ακόμα και να τις συζητά».

Η καταδίκη του Γαλιλαίου
Ο Γαλιλαίος υπάκουσε στις εντολές του Βατικανού και αφοσιώθηκε στη συγγραφή του βιβλίου του, «Dialogue Concerning the Two Chief World Systems». Θα έγραφε το βιβλίο, ως μία απλή καταγραφή επιχειρημάτων υπέρ και κατά του ηλιοκεντρικού συστήματος. Είχε υποσχεθεί, ότι δε θα φαινόταν πουθενά, ότι υποστήριζε τη συγκεκριμένη θεωρία.
Εντωμεταξύ, το 1623, ο φίλος του, Καρδινάλιος Μπαρμπερίνι, είχε γίνει ο Πάπας Ουρβάνος Η’.
Ο «Διάλογος» εκδόθηκε το 1632, με την άδεια της Ιεράς Εξέτασης και του Πάπα. Έκανε, όμως, ένα μεγάλο λάθος. Τόλμησε να κοροϊδέψει τον Πάπα της Ρώμης.
Λίγα χρόνια πριν, ο Ουρβάνος Η’ είχε ζητήσει να μπουν στο βιβλίο οι απόψεις του. Ο Γαλιλαίος δέχτηκε το αίτημα του φίλου του και δημιούργησε τον χαρακτήρα Σιμπλίκιο, που εξέφραζε τις απόψεις του Ουρβάνου.

Μόνο που ο Σιμπλίκιος ήταν ένας ανόητος, που μπέρδευε τα λόγια του και έκανε συνεχώς λάθη.
Ο Πάπας δε γέλασε με το αστείο του φίλου του. Μετά από μια δεκαετία στο ανώτατο αξίωμα της καθολικής εκκλησίας, ο Ουρβάνος είχε χάσει πολλή απ’ την ελαστικότητά του. Ίσως το «αστείο» του Γαλιλαίου να ήταν μια κριτική προς τον φίλο του, ο οποίος είχε αναγκαστεί να ασπαστεί τις απόλυτες, δογματικές απόψεις της Εκκλησίας.

Το 1632, ο Γαλιλαίος κλήθηκε για ακόμη μία φορά στη Ρώμη, για να δικαστεί.
Ο Γαλιλαίος υποστήριζε ότι δεν είχε παραβεί ούτε στιγμή τις εντολές της Εκκλησίας. Απειλήθηκε, όμως, ότι θα βασανιστεί, αν δεν πει την αλήθεια. Τότε παραδέχτηκε, ότι το βιβλίο του θα μπορούσε να διαβαστεί ως ξεκάθαρη υποστήριξη του ηλιοκεντρικού συστήματος. Στις 22 Ιουνίου του 1633, το δικαστήριο καταδίκασε τον Γαλιλαίο ως αιρετικό.

Απαγορεύτηκε η κυκλοφορία του βιβλίου του και ο ίδιος ο Γαλιλαίος αναγκάστηκε να «αποκηρύξει, να καταραστεί και να σιχαθεί» τις απόψεις του.

Πέρασε την υπόλοιπη ζωή του φυλακισμένος, στο σπίτι του στη Φλωρεντία.
Ο Γαλιλαίος γεννήθηκε στις 15 Φεβρουαρίου του 1564 και πέθανε βαριά άρρωστος το 1642, σε ηλικία 77 ετών.

Πηγή: www.mixanitouxronou.gr

"Ελληνορθόδοξη" παράδοση: Η Αγία Αθανασία του Αιγάλεω



Η Αθανασία Σάμαρη, που αργότερα έγινε γνωστή ως «Αγία» Αθανασία του Αιγάλεω γεννήθηκε το 1928 στην Παλιά Μανωλάδα. Μικρή δεν ήταν παρά μια αγράμματη βοσκοπούλα.
Το 1945 σε ηλικία 17 ετών, ισχυρίστηκε ότι είδε σε όραμα την Παναγία.
Τα «οράματα» της άρχισαν να πληθαίνουν, τα νέα διαδόθηκαν και η κοπέλα κάποια στιγμή υποστήριξε ότι η Παναγία άρχισε να της στέλνει μηνύματα τα οποία αποτυπώνονταν στο στήθος της.


Η δερμογραφία

Ωστόσο δεν πίστεψαν όλοι την Αθανασία. Ιδιαίτερα δύσπιστοι στάθηκαν οι δικοί της άνθρωποι, καθώς αυτοί γνώριζαν ότι στην οικογένειά τους υπήρχε μια κληρονομική πάθηση, η δερμογραφία ή δερμογραφισμός, που ιατρικά ορίζεται ως «δερματική αντίδραση σε κάποιο μηχανικό ερέθισμα του δέρματος, που οφείλεται σε υπερευαισθησία του νευρικού συστήματος».

Σε μια τέτοια περίπτωση, οι δερματολόγοι εξηγούν με απλά λόγια ότι κάποιος θα μπορούσε με ένα αντικείμενο να ασκήσει πίεση ή να γράψει πάνω στο δέρμα του ασθενούς και το «μήνυμα» να παραμείνει πάνω στο δέρμα για αρκετή ώρα,
Αυτή όμως ήταν η επιστημονική άποψη, την οποία βέβαια δε συμμερίστηκαν, όλοι όσοι γνώριζαν την περίπτωση της Αθανασίας και των «οραμάτων» της.

Εκείνο που εντυπωσίαζε και διαμόρφωνε τη γνώμη των απλών ανθρώπων της επαρχίας ήταν το γεγονός ότι όλα αυτά συνέβαιναν σε μια αγράμματη κοπέλα, που δεν ήξερε να βάλει ούτε την υπογραφή της.



Η κοπέλα ισχυριζόταν ότι η Παναγία της άφηνε μηνύματα στο στήθος. Όπως βλέπετε στα μηνύματα η Παναγία δεν ήξερε ορθογραφία!

Το 1948 ο θείος Γεώργιος Κίντος την παίρνει μαζί του στην Αμαλιάδα για να τον βοηθάει στις δουλειές του καφενείου.


Οι μέρες περνούσαν δύσκολα, καθώς η δουλειά ήταν απαιτητική και η κούραση άρχισε να δοκιμάζει σοβαρά τη νεαρή κοπέλα. Τότε ήταν που η Αθανασία διαλάλησε ότι για μια ακόμα φορά η παναγία επικοινώνησε μαζί της και ότι χάραξε και πάλι στο στήθος της το σύμβολο του σταυρού. (Βολική επικοινωνία γιατί δεν χρειάζεται να ξέρει και ορθογραφία)
Μάλιστα, οι παλαιότεροι θυμούνται ότι από εκείνη την ημέρα άρχισε να δημιουργείται κοσμοσυρροή στο σπίτι του Κίντου. Οι πιστοί ήθελαν να δουν το «θαύμα».





Η μικρή κοινωνία της Αμαλιάδας είχε αρχίσει πλέον να αναστατώνεται για τα καλά.
Τα σπουδαία νέα δε θα αργήσουν βέβαια να φτάσουν και στο μητροπολίτη Ηλείας, Γερμανό.
Ο ιεράρχης σπεύδει στο σπίτι του θείου της Αθανασίας και συνομιλεί με την οραματίστρια για περίπου δέκα λεπτά.
Όταν όμως βγαίνει από το δωμάτιο έχει την όψη πολύ συγκινημένοι ανθρώπου και απευθύνεται στο πλήθος που τον περιμένει με αυτά τα λόγια: «η Θεομήτωρ έχει κατ’ επανάληψιν εμφανιστεί σε ευσεβείς χριστιανούς και έχει παροτρύνει δι΄ ευχών τους ανθρώπους εις μετάνοιαν».
Ο κύβος έχει ριφθεί και ο θεοσεβούμενος λαός, που περίμενε ανυπόμονα το πόρισμα του δεσπότη ανατριχιάζει με τις διαβεβαιώσεις.
Ύστερα από τη μητροπολιτική επικύρωση του «θαύματος» διοργανώνεται λιτανεία στην Αμαλιάδα παρουσία του κλήρου και των αρχών της πόλης.
Δήμαρχος, δημοτικό συμβούλιο, δικαστές, δικηγόροι, δημόσιοι υπάλληλοι, παπάδες και χωροφύλακες ακολουθούν με δέος την πρωτοφανή για τα ελληνικά χρονικά πομπή, ενώ όταν εμφανίζεται η Αθανασία, το πλήθος προσκυνά ευλαβικά, όλοι κάνουν συγκινημένοι το σταυρό τους και ανοίγουν διάδρομο για να περάσει ανάμεσά τους η «ευτυχής» κόρη.


Η «ανάσταση» της Αθανασίας


Μια εβδομάδα μετά το «θαύμα» η Αμαλιάδα θα συγκλονιστεί ξανά, αλλά με μεγαλύτερη ένταση τώρα , αφού αυτή τη φορά πρόκειται για τον.. θάνατο της Αθανασίας!
Ιερείς και αστυνομικές αρχές σπεύδουν και πάλι στο σπίτι του Κίντου, όπου ναι μεν η Αθανασία μπορεί να είχε «πεθάνει», αλλά η βεβαιότητα για ένα ακόμα θαύμα ήταν τόσο μεγάλη, που δεν άφηνε περιθώρια για πολλά θαύματα.



Κλήρος και λαός περιμένουν εναγωνίως το χαρμόσυνο μήνυμα της ανάστασης…
Έτσι και έγινε.




Η «οραματίστρια», αφού «αναστήθηκε», άρχισε να τους διηγείται την περιπέτειά της στον άλλο κόσμο, με τους φωτορεπόρτερ να καταγράφουν τη σκηνή και με την Αθανασία ολοζώντανη μέσα στο φέρετρό της να τους λέει ότι η Παναγία την είχε πάρει μαζί της μέχρι τα Καλάβρυτα, όπου από κοινού παρακολούθησαν σκηνές σφαγής αιχμαλωτισμένων ανταρτών.
Σύμφωνα με το παραλήρημα της, η Μητέρα του Χριστού της είπε για τους κομμουνιστές:
«Βλέπεις παιδί μου; Αυτά παθαίνουν όσοι δεν πιστεύουν…»
Η «οραματίστρια» είχε ξεκινήσει για τα καλά την πορεία της την ώρα που ο εμφύλιος είχε φουντώσει και βρισκόταν στις πιο κρίσιμες στιγμές του, έχοντας συμπαραστάτες της την εκκλησιαστική ιεραρχία και τους τοπικούς κυβερνητικούς παράγοντες, οι οποίοι θεωρούσαν ιερό καθήκον τους να ευλογούνται με κάθε μέσο τα όπλα του Εθνικού Στρατού.
Η Ελλάδα ήταν διχασμένη και έπρεπε να παραμείνει έτσι με κάθε τρόπο.
Ακόμα και με τα «θαύματα» που κρατούσαν μια μέρα.
Οι αριστεροί τότε αποκάλεσαν για πρώτη φορά την Αθανασία «αγία της δεξιάς».
Οι άλλοι χαμογέλασαν με νόημα στην «οραματίστρια» και της έκλεισαν πονηρά το μάτι, καθώς οι καιροί ήταν εξαιρετικά δύσκολοι και τα θαύματα περιζήτητα.



Οι αυτόπτες μάρτυρες της «ανάστασης» της Αθανασίας ήταν επίλεκτα μέλη της τοπικής κοινωνίας: ο δεσπότης με δυο τρεις έμπιστους παπάδες, ο διοικητής χωροφυλακής Πύργου και ένας μοίραρχος που υπηρετούσε στην Αμαλιάδα.



Σύμφωνα με όσα δήλωσαν και δημοσιεύτηκαν στην εφημερίδα Πατρίς του Πύργου, «όταν επανήλθε η ψυχή της Αθανασίας στο σώμα της, σείστηκαν τα θεμέλια του σπιτιού».
Τότε η Παναγία της ζήτησε ένα ποτήρι νερό, είπαν και όταν της το έφερε ήπιε το μισό.
Έβλεπαν μάλιστα το ποτήρι ψηλά στον αέρα και το νερό να λιγοστεύει χωρίς να χύνεται…



Ο αγνός κόσμος της Αμαλιάδας είχε πλέον πειστεί ότι η αθώα βοσκοπούλα είχε άμεση επαφή με την Παναγία και ότι μπορεί, εξ ονόματός της να κάνει θαύματα, όπως να βρίσκει τα σημεία που υπήρχε νερό, κάτι πολύτιμο για τις αγροτικές καλλιέργειες της περιοχής.


Ο ξάδελφος της Αθανασίας, Μιχάλης Σάμαρης χαρακτηριστικά θυμάται: «εβάρεσε νερό χίλια μέτρα μακριά από το Κουνουπέλι και είπε ότι το νερό θα βγει μονάχο του προτού το βαρέσουν. Και το βάρεσε στα 80 μέτρα και έτρεχε μοναχό του».


Οι επικριτές της Αθανασίας όμως, υποστήριζαν από τότε ότι η «οραματίστρια» ήταν δημιούργημα του τότε μητροπολίτη και του διοικητή της χωροφυλακής.

Πηγή: http://www.mixanitouxronou.gr/

"Ελληνορθόδοξη" παράδοση: Η ηγουμένη της Μονής Κερατέας -το μοναστήρι των νεκρών



Την νύχτα της 5ης Δεκεμβρίου του 1950, περισσότεροι από 80 αστυνομικοί με επικεφαλής αξιωματικούς της ασφάλειας, έναν ανακριτή κι έναν αντεισαγγελέα πραγματοποιούν επέμβαση στη Μονή Κερατέας και απελευθερώνουν δεκάδες πλούσιες ηλικιωμένες γυναίκες και 36 αγόρια και κορίτσια που βρίσκονταν σε κατάσταση εξάντλησης και θρησκευτικού παραληρήματος. Ταυτόχρονα συλλαμβάνουν με επεισοδιακό τρόπο την ηγουμένη Μαριάμ και τους συνεργάτες της. Από εκείνη τη νύχτα και μετά άρχισαν να αποκαλύπτονται φρικιαστικές λεπτομέρειες για ένα από τα μεγαλύτερα σκάνδαλα που συγκλόνισαν την Ελλάδα.

Από καιρό ακούγονταν φήμες ότι η Μονή «Παναγία Πευκοβουνογιάτρισσα» προσηλύτιζε κόσμο με σκοπό την οικειοποίηση ξένων περιουσιών. Υπήρχαν καταγγελίες για βασανιστήρια που γίνονταν μέσα στη Μονή, για θανάτους από φυματίωση και πολλοί αποκαλούσαν την Μαριάμ «γυναικείο σατανά» που εκμεταλλεύεται το θρησκευτικό πάθος των μοναχών για να αποκτήσει τεράστια περιουσία.

Οι ανακρίσεις κράτησαν πολλούς μήνες. Η δικογραφία που σχηματίστηκε ήταν ογκώδης και περιλάμβανε, εκτός από τις απολογίες των κατηγορουμένων, περισσότερες από 100 καταθέσεις θυμάτων και συγγενών τους. Η δίκη άρχισε τον Νοέμβριο του 1952 . Στο εδώλιο κάθισαν η Μαριάμ Σουλακιώτου, ηγουμένη της Μονής παλαιοημερολογιτών Κερατέας, 8 μοναχές και ο επίσκοπος των παλαιοημερολογητών. Κατά τη διάρκεια της ακροαματικής διαδικασίας ήρθαν στο φως ανατριχιαστικές λεπτομέρειες για τη δράση των κατηγορουμένων που θύμιζε πρακτικές του Μεσαίωνα. Μια γυναίκα κατέθεσε ότι στη Μονή γίνονταν βασανιστήρια «κατά το γερμανικό σύστημα». Άλλος είπε ότι όταν θέλησε να καταταγεί μοναχός, του έκαναν σωματικό έλεγχο και του πήραν ένα σακουλάκι με χρυσά δαχτυλίδια και νομίσματα που είχε ράψει στα ρούχα του. Του έδιναν να τρώει βρασμένες παπαρούνες που περιέχουν όπιο, για να ναρκώνεται και να μην διαμαρτύρεται.

Είχε καταντήσει σκελετός και στο τέλος κατάφερε να δραπετεύσει.

Άλλη μία γυναίκα κατέθεσε ότι σε ηλικία 15 χρόνων ακολούθησε τη μητέρα της που ήταν μοναχή. Λίγους μήνες αργότερα η μητέρα της πέθανε από τις στερήσεις και τα βασανιστήρια. Την ίδια την έβαζαν, όπως είπε, να κουβαλάει πέτρες την ημέρα και το βράδυ να εργάζεται σε μία τράτα για να βγάζει ψάρια που προορίζονταν για την «Αγία Μητέρα». Της έβαλαν ιώδιο στα γεννητικά όργανα και καρφίτσες στους γλουτούς. Ένας παλαιοημερολογίτης ιερέας κατέθεσε ότι τις μοναχές τις έκλειναν σε κατακόμβες και τους έδιναν να τρώνε ξερό ψωμί επί πολλούς μήνες. Μια κοπέλα την άφησαν έξι μήνες νηστική και μετά της έδιναν να τρώει τα κουκούτσια από ελιές και φλούδες κρεμμυδιών ενώ την υποχρέωσαν να πιει τα ούρα της. Άλλες καταθέσεις αποκάλυψαν ότι δεν παρεχόταν καμία ιατρική φροντίδα στους ασθενείς ακόμα κι αν έπασχαν από βαριές αρρώστιες.

Τους έκλειναν σε μικρά και σκοτεινά κελιά και τους πετούσαν για φαγητό ένα κομμάτι ξερό ψωμί. Τους έλεγαν ότι πρέπει να πεθάνουν, να αδειάσουν τα κελιά και να έρθουν άλλοι για να αγιάσουν! Η κόρη μιας έγκλειστης περιέγραψε ότι απαγόρευαν τη μητέρα της να έχει οποιαδήποτε επικοινωνία με τον έξω κόσμο και με απατηλά μέσα, πέτυχαν να της αποσπάσουν 10.000 δολάρια, χρήματα που της είχε αφήσει ως κληρονομιά ο αδερφός της. Άλλος μάρτυρας κατέθεσε ότι όσο έμενε στο ανδρικό μοναστήρι, το οποίο επίσης διοικούσε η Μαριάμ είδε τον 6χρονο ανιψιό του να τον δέρνουν με τριχιά και να το βουτούν στη στέρνα για τιμωρία. Είδε άλλο παιδί να το δένουν σε κολόνα μέσα στο κρύο επειδή πήρε μια πατάτα στα κρυφά. Ο εισαγγελέας διακόπτοντας έναν από τους μάρτυρες ξέσπασε: «η Κερατέα είναι αίσχος δια την Ελλάδα. Σηκώνονται οι τρίχες της κεφαλής μου. Σκεφτείτε ότι εκεί μέσα πέθαναν 150 φυματικά κορίτσια!».

Στην απολογία της η Μαριάμ αρνήθηκε όλες τις κατηγορίες , υποστηρίζοντας ότι όσα της αποδίδονταν ήταν «κατασκευάσματα του σατανά». Έλεγε ότι στη Μονή ο κόσμος ερχόταν για να σώσει την ψυχή του. Η απόφαση του Κακουργιοδικείου βγήκε τον Φεβρουάριο του 1953 και έστειλε τη Μαριάμ και μία μοναχή στη φυλακή. Στους άλλους κατηγορούμενους επιβλήθηκαν μικρότερες ποινές και κάποιοι αθωώθηκαν. Η Μαριάμ άκουσε την ετυμηγορία κλαίγοντας και μετά δήλωσε: «με καταδίκασαν αδίκως. Έχω τη συνείδησή μου ήσυχη απέναντι στον θεό, ότι έπραξα το καθήκον μου απέναντι στα αδύνατα αυτά πλάσματα τα οποία με κατηγόρησαν στη δίκη». Η Μαριάμ Σουλακιώτου πέθανε τον Νοέμβριο του 1954.

Πηγη: http://www.mixanitouxronou.gr/

Το μοναστήρι των νεκρών

Κακοποιήσεις παιδιών, πλύση εγκεφάλου, τρομερά βασανιστήρια, φριχτά μυστικά, φόβος και θάνατος... Κι όλα αυτά μ’ ένα θρησκευτικό φανατισμό που φέρνει στο μυαλό τα έργα και τις ημέρες της Ιεράς Εξέτασης. Αν αναρωτηθείτε πότε και πού μπορεί να συνέβη κάτι τέτοιο, η απάντηση προκαλεί σοκ: Εν έτει 1950, μόλις λίγα χιλιόμετρα έξω από την Αθήνα, στην περιοχή της Κερατέας, στην παλαιοημερολογίτικη Μονή Πευκοβουνογιάτρισσας. Εκεί που κάποτε αναβίωσε ο Μεσαίωνας, η «Espresso» συνάντησε τις μοναχές που υπηρετούν σήμερα τον Κύριο στο ίδιο μοναστήρι και οι οποίες επιμένουν ότι όλα αυτά ήταν μια... παρεξήγηση. Μάλιστα, «βαφτίζουν» τους βασανιστές των παιδιών... αγίους!

«Εκεί πέθαναν η αδελφή μου και ο γαμπρός μου, φυματικοί. Τα δε τρία παιδάκια τους, υπεβάλλοντο σε διάφορες κακοποιήσεις, όπως το αγοράκι που εκρεμάσθη ανάποδα γυμνό πολλές φορές και το έδερναν μέχρις αναισθησίας. Οταν δε ζούσε ο πατέρας, οι καλόγριες τον προέτρεπαν να μολύνει το παιδί του με φυματίωση, γιατί αν ζούσε, θα γινόταν κακός άνθρωπος. Τον συμβούλεψαν να μασάει αυτός το φαγητό και να ταΐζει με αυτό το αγοράκι του ώστε να πεθάνει πριν από αυτόν»!

Εκατοντάδες άνθρωποι -ανάμεσά τους δεκάδες παιδιά- βασανίστηκαν μέχρι θανάτου από την ηγουμένη για να σταλούν «αναμάρτητα στον παράδεισο»...

Περισσότερες από διακόσιες αθώες ψυχές υποβλήθηκαν σε φρικτά βασανιστήρια κατόπιν εντολής της ηγουμένης Μαριάμ Σουλακιώτη, η οποία καταδικάστηκε σε ισόβια φυλάκιση και πέθανε στις φυλακές Αβέρωφ. Για χρόνια ολόκληρα η Κερατέα και οι φρικτοί θάνατοι είχαν στοιχειώσει τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων, ενώ κάθε λίγο και λιγάκι μία ακόμη συγκλονιστική ιστορία ξεπηδούσε από την κόλαση.

Οπως αυτή του Σεραφείμ Σίλβεστρου, που έχασε στα κελιά της μονής την αδελφή του, τον γαμπρό του και τα τρία του ανίψια, αλλά και μιας νεαρής γυναίκας που άφησε άφωνη την έδρα του δικαστηρίου όταν άρχισε να εξιστορεί όσα έκαναν οι μοναχές στη 10χρονη ανιψιά της.

«Κάποτε το ανιψάκι μου, 10 χρόνων κοριτσάκι, το έβαλαν αγγαρεία στο μαγειρείο. Πεινούσε και έγλειψε μια πατάτα. Να η ποινή που του επέβαλαν: Το έδεσαν ολόγυμνο όλη τη νύχτα στο στάβλο και το πρωί το βρήκαν λιπόθυμο από το κρύο και το φόβο. Είχε καθαρίσει την ψυχή του και είχε υποστεί όλη την προεργασία για τον παράδεισο...»

Τα χρόνια όμως πέρασαν, οι απάνθρωπες ιστορίες ξεχάστηκαν και σήμερα σχεδόν κανείς δεν θυμάται τα ουρλιαχτά των παιδιών που εκλιπαρούσαν για βοήθεια. Οι παλιές καλόγριες πλήρωσαν για τα εγκλήματά τους, άλλες φυλακίστηκαν και πέθαναν στη φυλακή και άλλες στη μονή, η οποία εξακολουθεί να λειτουργεί με νέες μοναχές, που προσεύχονται καθημερινά για την ψυχή της «Αγίας Μαριάμ».



«Πλήρωσε για κάτι που δεν έκανε»

Πενήντα οχτώ ολόκληρα χρόνια μετά, οι καλόγριες στη μονή της Κερατέας μπορεί να άλλαξαν, να ήρθαν καινούργιες, όλες όμως δεν σταματούν λεπτό να προσεύχονται στην ηγουμένη Μαριάμ, «στην αγία αυτή που συκοφαντήθηκε και πλήρωσε για κάτι που δεν έκανε», όπως λένε χαρακτηριστικά.

Οπως επισήμαναν στην «Espresso» δύο από τις παλαιότερες μοναχές, «η μονή αυτή έχει χτυπηθεί ανελέητα στο παρελθόν και συνεχίζουν να την πολεμούν. Αλλά δεν φοβόμαστε. Οπως δεν φοβήθηκε και η Μαριάμ που την καταδίκασαν να πεθάνει πάνω σ’ ένα κρεβάτι των φυλακών για εγκλήματα που όχι μόνο δεν είχε κάνει, αλλά και να ήθελε δεν της το επέτρεπε η ψυχής της. Ηταν ένας άγιος άνθρωπος» τόνισαν και πρόσθεσαν: «Μάλιστα, περίμενε ότι θα είχε τραγική κατάληξη, όπως και άλλες αγίες που βασανίστηκαν από τους κοσμικούς πριν πάρουν τη θέση τους δίπλα από τον Θεό».

Οπως μας εξιστόρησαν οι μοναχές: «Η μονή, που χρονολογείται από το 1927, είχε την τύχη να φιλοξενήσει εκλεκτούς ανθρώπους, θεόσταλτους. Οπως τον Αρχιεπίσκοπο των Γνήσιων Ορθοδόξων Χριστιανών Ματθαίο Καρπαθάκη, την ηγουμένη Μαριάμ και αρκετούς άλλους. Εμείς εδώ τιμάμε τον Αγιο Ματθαίο κάθε Μάιο και αρκετοί πιστοί έρχονται να προσευχηθούν στην εικόνα του για να τους βοηθήσει. Αλλωστε, τα θαύματά του είναι αρκετά. Δεν θα ξεχάσουμε ποτέ ένα θαύμα που έγινε εδώ πριν από περίπου δέκα χρόνια και το οποίο ακόμα και σήμερα πολλοί αμφισβητούν».


Το κοριτσάκι που κατάπιε... θεία κοινωνία

Σύμφωνα με τη μοναχή Δέσποινα, «πριν από δέκα χρόνια είχε έρθει στη μονή ένα κοριτσάκι 10 ετών το οποίο ήταν μουγκό. Οι γονείς του το είχαν πάει σε όλους τους γιατρούς, αλλά δεν είχαν δει αποτέλεσμα. Μια θεία του παιδιού τούς είπε να το φέρουν εδώ, όπως και έκαναν. Μόλις το κοριτσάκι φίλησε την εικόνα του Αγίου Ματθαίου, γύρισε και για πρώτη φορά είπε στη μητέρα της: “Μανούλα, κάτι έχω στο λαιμό”. Μείναμε όλοι άφωνοι. Η μητέρα της της είπε να το φτύσει, αλλά η μικρή απάντησε ότι “ο κύριος της φωτογραφίας (σ.σ.: η εικόνα του Ματθαίου) μου είπε να το καταπιώ”. Μόλις το κατάπιε άρχισε να γελάει και να μας λέει ότι ήταν κάτι πολύ ωραίο και γλυκό. Καταλάβαμε ότι ήταν θεία κοινωνία. Το κοριτσάκι αυτό, γυναίκα πια, έρχεται ακόμα και σήμερα στη Μονή».


Το πτώμα που «μυροβόλησε» και τα φρικώδη βασανιστήρια

Η «Espresso» βρήκε και αναδημοσιεύει μερικά αποσπάσματα από τα μακροσκελή κείμενα της εφημερίδας «Ελευθερία» εκείνη την εποχή.

Κυριακή, 19 Νοεμβρίου 1950: «Η ηγουμένη Μαριάμ μετά τον θάνατο του επισκόπου Ματθαίου Καρπαθάκη διέδωσε επίτηδες ότι το πτώμα του “μυροβόλησε”! Διά του τρόπου αυτού προσέλκυσαν εκατοντάδες απλοϊκούς ανθρώπους, οι οποίοι έσπευσαν εκεί από πολλά μέρη της Ελλάδας για να δουν το θαύμα του Αγίου Ματθαίου...

Στην πραγματικότητα, όμως, η πονηρή ηγουμένη είχε ραντίσει το πτώμα του με άρωμα για να παραπλανήσει τους ευσεβείς και να δημιουργήσει θρύλο πέριξ του ονόματος του Ματθαίου...»

Σάββατο 25 Νοεμβρίου 1950: «Η γραία Ευγενία Μαργέτη περιέγραψε με τα μελανώτερα χρώματα μερικά από τα φρικώδη βασανιστήρια εις τα οποία υπεβάλλετο αυτή και άλλες μοναχές... Η Μαριάμ διέτασσε τις υπό τιμωρία μοναχές να μείνουν με τα εσώρουχα μόνο και κατόπιν ανέθετε σε μια μοναχή από το περιβάλλον της να τις κτυπά με μια σανίδα. Αλλες μοναχές μετά τον εσπερινό ωδηγούντο εις τα περί την μονήν δάση και ημίγυμνοι προσδένεντο εις τα πεύκα και παρέμειναν δεμέναι μέχρι του όρθρου».

Τρίτη 28 Νοεμβρίου 1950: «Ο υιός της Παυλάκη αφηγήθη εις την μητέρα του ότι οι μοναχές τον υπέβαλλαν σε βασανιστήρια. Συγκεκριμένα, ξυπνούσαν τους μικρούς και τις μικρές με ένα άγριο ξυλοκόπημα και τους έλεγαν ότι αυτό το έπραττον διά τον εξαγνισμό των, διότι μόνο έτσι θα αντιλαμβάνονταν το μεγαλείον της χριστιανικής θρησκείας. Αν κανένα από τα μικρά τολμούσε να διαμαρτυρηθεί, οι μοναχές το μετέφεραν εις τον πλησίον πευκώνα, του έδεναν τα πόδια και το κρεμούσαν από ένα πεύκο με το κεφάλι προς το έδαφος».

Πηγή: espressonews.gr

Περί Εθνικής Δράσεως και "εθνικής" "δράσεως".




"Εθνικός  αγών" και "εθνική δράσις"  είναι σήμερα μόνο αυτός που προάγει την επαναφορά της αυθεντικής εθνικής κοσμοθεάσεως και μάλιστα στις ανώτερες μορφές που αυτή εκφράστηκε και υπήρξε ιστορικά , καθώς δεν μπορούμε ούτε να εξιδανικεύουμε ούτε να αγιοποιούμε το ελληνικό έθνος, σε κάθε εποχή της ιστορίας του πάντοτε συνυπήρχαν ταυτόχρονα τόσο ανώτερα όσο και κατώτερα στοιχεία. Οφείλουμε να εμπνευστούμε από  τα ανώτερα και να τα φέρουμε στο σήμερα ως στάση ζωής, και τα κατώτερα να μην τα ξεχάσουμε και να μην τα πετάξουμε αλλά να τα κρατήσουμε ως χρήσιμο διδακτικό υλικό για μελέτη...

Η "καλή" προαίρεση και διάθεση που μπορεί να έχει κάποιος για να δώσει οποιοδήποτε αγώνα δεν φθάνει , είναι απαραίτητη και η αυθεντική Γνώσις. Δίχως αυτήν , οποιαδήποτε φαινομενική "εθνική δράση" δεν πρόκειται να έχει ποτέ κανένα ουσιαστικό αποτέλεσμα, διότι ο μόνος τρόπος να αλλάξει κάτι ουσιαστικό, δεν είναι το να πετύχει κανείς μια προσωρινή ποσοτική αριθμητική αύξηση ενός κόμματος,  ομάδος κλπ , αλλά είναι να πετύχει μια ΜΟΝΙΜΗ ποιοτική αύξηση και αλλαγή , ΠΡΩΤΑ στον ΙΔΙΟ ΤΟΥ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ και με στόχο να επιτευχθεί η αλλαγή αυτή στον προαπαιτούμενο υψηλό βαθμό, ώστε να καταφέρει κάποια στιγμή να γίνει ικανός να αρχίσει να την αναμεταδίδει και στους γύρω του .

Ο  εθνικός αγών, πραγματοποιείται πρωτίστως με το να καταφέρνει να μεταδίδει κανείς την παραπάνω άσβεστη και αναλλοίωτη από τον χρόνο "ποιοτική αύξηση" στο εν δυνάμει έθνος του , το οποίο δεν δύναται ποτέ να αποτελέσει  έθνος εάν δεν έχει εκείνα τα στοιχεία του ορισμού του Ηροδότου που το κάνουν να ΥΠΑΡΧΕΙ ΟΝΤΟΛΟΓΙΚΑ (να μπορεί να ανήκει στο "είναι" του Παρμενίδου) και ταυτοχρόνως το διαφοροποιούν από τα υπόλοιπα έθνη. 


Όταν σε ένα λαό μονάχα η καταγωγή  είναι κοινή (κάτι το οποίο επίσης απειλείται από τον μαζικό εποικισμό λαθρομεταναστών , την υπογεννητικότητα σε επίπεδα ρεκόρ και την φυγή των νέων ελλήνων στο εξωτερικό) και οι ζώσες αντιλήψεις και τρόποι στην βαθύτερη φύση τους (και όχι στο εξωτερικό περιτύλυγμα) δεν διαφέρουν σε τίποτε ουσιαστικό από τις αντιλήψεις και δοξασίες είτε των λαθρομεταναστών εισβολέων (π.χ.  θρησκευτικός αβρααμισμός που ανεξάρτητα με το ποια αίρεση ακολουθεί κανείς τα κυριότερα στοιχεία όλων τους είναι κοινά, φανατισμός , άγνοια, ταλιμπανισμός, "προλεταριακή" υποκουλτούρα του περιθωρίου  , πλήρης θαυμασμός και ταύτιση με καθεστώτα τύπου Σαουδικής Αραβίας , Παλαιστινιακής Χαμάς, η πιο "εκλεπτυσμένα" τύπου Καντάφι κλπ ), είτε πάλι δεν διαφέρουν από τις ζώσες αντιλήψεις που κυριαρχούν στην εποχή του "παγκόσμιου δίχως πατρίδα ανθρώπου" (κύρια γλώσσα η αγγλική, δόγματα τα γνωστά όπως υλισμός, ψευτοφιλελεύθερος "νεοφιλελευθερισμός" παγκόσμιος αντιανθρωπιστικός "ανθρωπισμός", μαρξισμός, οικουμενκές θρησκείες όπως χριστιανισμός, ισλάμ κλπ, κύρια μέσα επικοινωνίας τα facebook twitter κλπ που υποκαθιστούν την άμεση ανθρώπινη επαφή και βιωματική εμπειρία) , τότε η εξαφάνισις των αναπομεινάντων πολιτιστικών ιδαιτεροτήτων αυτού του λαού από το χωνευτήρι της παγκοσμιοποιήσεως και μέσω αυτής η οριστική εξαφάνισις  εθνών (όπως το νεοελληνικό) θα είναι απόλυτα βέβαιη  συνέπεια ως απόλυτα  φυσική εξέλιξη (και όχι ως αποτέλεσμα κάποιας συνομωσίας) και η ολοκλήρωσή της  θα είναι θέμα μονάχα λίγων δεκαετιών.


Δεν είναι μόνο το νεοελληνικό "έθνος" που οδεύει προς αφανισμό. Για τους ίδιους λόγους σε πολύ μεγαλύτερο όμως βάθος χρόνου απειλείται ακόμη και η ίδια η ύπαρξις του Ευρωπαϊκού φυλετικού έθνους ως οντότητος! Ενισχύεται βέβαια και από τα δισεκατομμύρια που δαπανούνται και θα συνεχίσουν να δαπανούνται ετησίως από κάθε είδους θρησκευτικούς, πολιτικούς πολιτιστικούς, οικονομικούς φορείς που προωθούν την εξέλιξη αυτή ως τελικό σκοπό, ως ένα "ενιαίο τελικό όραμα για την παγκόσμια ανθρωπότητα" που έχει και αυτό τις ρίζες του στις Αβρααμικές δοξασίες και στον Μεσσιανισμό, και ενισχύεται από κάθε φορέα που αναπαράγει και προωθεί άμεσα ή έμμεσα τις Αβρααμικές δοξασίες, συμπεριλαμβανομένων και φορέων της ακροδεξιάς.


Ευρωπαϊκός φυλετικός η εθνικιστικός αγών λοιπόν , δεν μπορεί να είναι παρά μονάχα  ό,τι: 

-Ενσαρκώνει με τον ίδιο τον βίο του , και ατομικά και κοινοτικά την βαθύτερη ευρωπαϊκή και ελληνική ποιότητα και ζώσα κοσμοαντίληψη   , την Μεταδίδει και μάλιστα είναι ικανός στο να ΜΕΤΑΤΡΕΠΕΙ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΥΓΙΕΙΣ ΓΥΡΩ ΤΟΥ ΣΕ ΕΠΙΣΗΣ ΑΝΑΜΕΤΑΔΟΤΕΣ , που και εκείνοι με την σειρά τους πράττουν ακριβώς το ίδιο και έτσι το Πνεύμα αυτό και το Φως αυτό διαχέεται  συνεχώς και αναπόφευκτα κάποια στιγμή θα καταφέρει να κυριαρχήσει επί του Σκότους ! 

- την αντιπαραβάλει με τρόπο απόλυτα αντικειμενικό και δίχως υπερβολές και φανατισμό, με τις ξένες προς αυτήν αντιλήψεις που εισβάλλουν συνεχώς στις πατρίδες μας, είτε μέσω του μαζικού λαθροεποικισμού είτε μέσω διαφόρων "οικουμενικών δογμάτων και αξιών του παγκόσμιου ανθρώπου"  που μεταδίδουν άπαντες πλέον, από τις ίδιες τις αβρααμικές θρησκείες μέχρι και όλα τα ηθικά και πολιτικά και "επιστημονικά" και "ανθρωπιστικά" παράγωγα τους!



Αυτή είναι και η μόνη μέθοδος λοιπόν που είναι ικανή να φέρει την πραγματική αντιστροφή του "αναμενόμενου"  εθνικού θανάτου προς τον οποίον οδεύουμε ταχέως . Αυτή είναι η πραγματική εθνική, εθνοφυλετική δράση  , μια δράση απόλυτα ουσιαστική , αποτελεσματική και αληθινή, με την απαραίτητη προϋπόθεση βέβαια ότι αυτή η δράση θα ασκείται από αυθεντικούς αναμεταδότες  και έτσι το Ευρωπαϊκό και Ελληνικό Φως που  θα μεταδίδει θα είναι Αυθεντικό Φως και όχι κατά φαντασίαν και κατ' επίφασιν αυτοανακυρησσόμενες "Αυτού Μεγαλειότητες" και στην πραγματικότητα Αυτοϊκανοποιούμενες  (είτε ατομικά είτε και ομαδικά) Εικονικότητες!Μόνο το Αυθεντικό Φως είναι αποτελεσματικό, το εικονικό "φως" δεν έχει κανένα ουσιαστικό αληθινό  αποτέλεσμα και αλλαγή (φέρνει όμως εικονική προσποιητή "αλλαγή" αυταπάτης) και μάλιστα μεταδίδεται αργά και δύσκολα και μονάχα ως μιμητικό ελάττωμα, ενώ το Αυθεντικό μεταλαμπαδεύεται  σαν την Φωτιά, ακόμα και εξ αποστάσεως , γεωγραφικής και χρονικής, προς  τις Ψυχές εκείνων  που έχουν γεννηθεί ικανοί να το φέρουν.

Το να δηλώσει κανείς ξεκάθαρα και  συνειδητά ότι επιθυμεί την πλήρη εξαφάνιση των εθνών ή ότι αδιαφορεί πλήρως για αυτήν, ή ότι υποστηρίζει την δημιουργία ενός "παγκόσμιου ανθρώπου" και   μιας παγκόσμιας κυβέρνησεως πολιτικών είτε "σοφών" κάποιας αβρααμικής αιρέσεως είτε "φιλοσόφων" κάποιας νεοποχίτικης διεθνούς ΜΚΟ,  και ότι δεν τον αφορά να δώσει κάποιον εθνικό αγώνα , είναι τουλάχιστον πολύ πιο ειλικρινής στάση από το να δηλώνει κανείς "εθνικιστής"  "εθνοφυλετιστής" "αγωνιστής" και εκείνο που μεταδίδει ως πολιτισμό και κοσμοαντιληψη με την ίδια την παρουσία, ύπαρξη και δράση να είναι στο βάθος του το ίδιο ακριβώς είτε με τον εισαγόμενο σύγχρονο  μεσανατολισμό είτε με την παγκόσμια σύγχυση και αχταρμά μεταξύ "πατριωτικής" μισαλλοδοξίας, νεοφιλελευθερισμού, μαρξισμού, υλισμού, "ανθρωπισμού" κλπ....  Η πρώτη αντεθνική κατηγορία τουλάχιστον είναι ξεκάθαρα εχθρική προς τις εθνικές ιδέες και φανερή ενώ η δεύτερη το μόνο που πετυχαίνει ασυνείδητα, λόγω άγνοιας  , ανικανότητος , ναρκισσιστικού εγωισμού και εν τέλει ηλιθιότητος, είναι μονάχα να εξυπηρετεί έμμεσα τις επιδιώξεις της πρώτης.




Ο κρυμμένος εσωτερικός εχθρός είναι πάντα πολύ πιο επικίνδυνος από τον εξωτερικό φανερό, και πρωτιστως τον εσωτερικό εχθρό πρέπει κανείς να τον αναζητήσει μέσα ΣΤΟΝ ΙΔΙΟ ΤΟΥ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ (αυτό αναφέρεται στον ατομικό εαυτό, αν και το ίδιο ακριβώς ισχύει και για τα έθνη και τις κοινότητες και για κάθε "συλλογική ψυχή")  και μόνο εάν ΠΡΩΤΑ κάποιος καταφέρει πρώτα τον βρει και τον εξουδετερώσει  μόνο τότε θα γίνει ικανός να αρχίσει να αντιμετωπίσει και τους  "εξωτερικούς", διαφορετικά με την υποτιθέμενη "δράση " του εκείνο που θα πετύχει τελικά είναι είτε ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΤΙΠΟΤΑ ,  είτε ακόμη και να ΣΥΝΔΡΑΜΕΙ ΤΟΥΣ ΕΧΘΡΟΥΣ ΤΟΥ ΕΘΝΟΥΣ ΤΟΥ ΠΟΛΛΑΠΛΩΣ  και ΠΟΙΚΙΛΟΤΡΟΠΩΣ και τίποτε παραπάνω  από αυτά!



Ως ένα μόνο  παράδειγμα ανάμεσα σε χιλιάδες τέτοια, μπορούμε εδώ να πούμε εντελώς  ανοιχτά και εντελώς ξεκάθαρα, ότι η προώθηση και διάδοση της Ελληνικής παραδοσιακής μουσικής και της Ευρωπαϊκής κλασσικής μουσικής και όλων των άλλων συναφών στο πνεύμα με τον Ελληνισμό και την Ευρώπη παλαιών και σύγχρονων μουσικών ειδών, αποτελεί μια πραγματική  "εθνικιστική" και "εθνοφυλετική" δράση, ενώ αντίθετα η προώθηση μουσικών μορφών εκχυδαϊσμού εντελώς ξένων και αντίθετων προς το Ευρωπαϊκό και Ελληνικό πνεύμα (όπως παραλλαγές της αναρχικής "μουσικής" και άλλων προλεταριακών στο πνεύμα προϊόντων), που υποβιβάζουν το ανθρώπινο πνεύμα, αποτελεί δράση ΑΝΘΕΛΛΗΝΙΚΗ και ΑΝΤΙΕΥΡΩΠΑΪΚΗ, και ακόμα και όταν αυτή γίνεται από αυτοαποκαλούμενους "εθνικιστές" και "υπερασπιστές της ευρώπης" δεν παύει να είναι τέτοια, ιδιαίτερα μάλιστα όταν εκτός από την ¨"μουσική" ακόμη και ο στίχος στο περιεχόμενο του προάγει και μεταδίδει και αυτός μια νοοτροπία ανάμεσα σε αναρχικούς, Ταλιμπάν και Ισλαμικό κράτος  και μάλιστα αυτή η προώθηση να γίνεται με στόχο τάχα την "προάσπιση της ευρώπης" από τους παραπάνω!




Μετά και από αυτή την προσθήκη τα όσα αναφέρθηκαν στον  επίλογο αυτού του ιστολογίου γίνεται πλέον ακόμα ευκολότερα κατανοητά - είναι βέβαια έννοιες που χωράνε συνολικά σε μισή σελίδα κειμένου στην αυθεντική Ηρακλείτεια μορφή τους και αναλύθηκαν και επεξηγήθηκαν σε έκταση ολόκληρου βιβλίου και εξηγήθηκαν σε επίπεδο αρχαρίου και χωρίς καν να εμβαθύνουμε  πουθενά . Ο τρόπος που έχουν εξηγηθεί  είναι τόσο αναλυτικός και απλός που προφανώς δεν χρειάζεται να είναι κάποιος ούτε φιλόσοφος, ούτε τέρας ευφυίας και πνευματικής διαύγειας για να κατανοήσει αυτές τις εντελώς βασικές και εισαγωγικές στην ελληνική και ευρωπαϊκή κοσμοαντίληψη  έννοιες που του δόθηκαν μέσα από το παρόν ιστολόγιο. 



Μια μέτρια νοημοσύνη και μια μέτρια ποιότητα είναι παραπάνω από αρκετή για την  κατανόηση αυτών των εισαγωγικών εννοιών.  



Όποιος λοιπόν την διαθέτει και τα διάβασε, σίγουρα και θα τα κατάλαβε, οπότε λοιπόν ας βρει το στοιχειώδες θάρρος να δώσει ένα τέλος σε όλα όσα πράττει σήμερα μονάχα από μίμηση , προσκόλληση και συνήθεια  , εγωισμό , έλλειψη ψυχικού θάρρους (λάθη που όλοι ανεξαιρέτως μας έχουμε κάνει κάποτε στην ζωή μας και είναι  εντελώς ανόητο και άρρωστο κάποιος να νιώθει  προσβεβλημένος η μειωμένος  από αυτές τις εκφράσεις που δεν είναι και μόνο η πραγματικότητα και αλήθεια ) να αποδεχθεί και να δει την πραγματικότητα  που υπάρχει ξεκάθαρη μπροστά στα μάτια του και την δική του πλήρη αδυναμία να την αντιμετωπίσει ουσιαστικά, και τάσεις να παραμυθιάσει τον εαυτό του για να την κάνει περισσότερο εύπεπτη και  λιγότερο "σκληρή", ας αλλάξει λοιπόν ας αναγεννηθεί, ας έρθει σε ρήξη με οτιδήποτε εικονικό και ας πράξει και ας δράσει και εκείνος στο εξής ανάλογα με αυτές τις στοιχειώδεις και  εντελώς βασικές πρωταρχικές αλήθειες.

Περί Εμπνεύσεως

Aπόσπασμα από κείμενο του ΑΡΜΑτος, με θέμα "Μούσες και Lohengrin " Προτείνεται στον αναγνώστη να διαβάσει ολόκληρο το κείμενο στην παρακάτω πηγή 

 Ο φιλόσοφος Πλάτων μας παραδίδει τον διάλογο “Ίων” ή “περί Ιλιάδος”, όπου ο Σωκράτης συνομιλεί με έναν νέο, τον Ίωνα, ο οποίος έχει βραβευθεί για την απαγγελία και ερμηνεία των έργων του Ομήρου. Αυτή είναι μία  από τις σπάνιες συνομιλίες του Σωκράτη με ένα παιδί, όπου αναλύεται η αξία του ομηρικού έπους αλλά και με ποιον τρόπο γίνεται η μεταφορά του έπους διά της απαγγελίας στην ψυχή των ακροατών. Ο ποιητής θεωρείται φορεύς της θεϊκής φλόγας, η οποία γίνεται διαθέσιμη στους συμπατριώτες του, κοινωνούς της αυτής Κουλτούρας, μέσω της τέχνης του. Κατά την διάρκεια της συνομιλίας η επίδραση  του μουσουργού-ποιητή στους ακροατές παρομοιάζεται με εκείνην του μαγνήτη.
Όπως ο μαγνήτης δύναται να επηρεάσει κάποια υλικά, όπως μερικά μέταλλα, και να τα κάνει να δράσουν με την σειρά τους σαν μαγνήτες, έτσι και ο κάτοχος της μουσικής τέχνης επηρεάζεται από την ουράνια έμπνευσή του, τις Μούσες, και με την σειρά του είναι σε θέση να ξυπνήσει στον ακροατή την ουράνια συναίσθηση, κάτι που δεν θα μπορούσε να κάνει από μόνος του.
Ακολουθεί απόσπασμα από τον διάλογο “Ίων” του Πλάτωνος (μετάφραση του γράφοντος):
«Και βλέπω, Ίων, και θα σου πω τι αποφαίνομαι για αυτά.  Η ικανότης σου να λες καλά αυτά περί του Ομήρου (να απαγγέλλεις και να τον ερμηνεύεις) δεν είναι κάποια τεχνογνωσία, αλλά σε κινεί μία θεία δύναμη, όπως ακριβώς συμβαίνει με την λίθο (: πέτρωμα) που ο Ευριπίδης ονόμασε μαγνητική, ενώ άλλοι την απεκάλεσαν Ηράκλειο. Αυτό το πέτρωμα όχι μόνο άγει (έλκει) τους σιδερένιους δακτυλίους αλλά και προσδίδει σ᾿ αυτούς την ίδια δύναμη, ώστε να δύνανται να κάνουν ό,τι και η μαγνητική (λίθος) να έλκουν δηλαδή με την σειρά τους άλλους δακτυλίους, έτσι ώστε τελικά να κρέμεται αρμαθιά μακριά αλληλεξαρτουμένων δακτυλίων. Η δύναμη δε όλων εκείνων των δακτυλίων εκπηγάζει από εκείνην της αρχικήν λίθου. Έτσι και η Μούσα κάνει κάποιους ένθεους (τους δίνει την θείαν έμπνευση), και από αυτούς τους εμπνευσμένους (από την θεία δύναμη) κρέμονται σαν αρμαθιά πλήθος άλλων διά της εμμέσου των εμπνεύσεως ενθουσιασμένων. Και άπαντες, λοιπόν, οι αληθινοί ποιητές των επών δεν δημιουργούν δυνάμει κάποιας τεχνογνωσίας αλλά καταλαμβανόμενοι υπὀ θείας εμπνεύσεως και, άρα, ἔνθεοι ὄντες αποκρυσταλώνουν την έμπνευση εις άριστα ποιήματα. »

  Κάποια λόγια προς διερεύνηση της Πλατωνικής παρομοιώσεως:

Κατά την εξ επαγωγής μαγνήτιση κάποιο μαγνητικό υλικό, όπως π.χ. ένα τεμάχιο μαλακού σιδήρου, φερόμενον πλησίον μαγνήτου, ώστε να ευρεθεί μέσα στο μαγνητικό του πεδίο, αποκτά μαγνητικές ιδιότητες, εμφανίζοντας δηλαδή δύο μαγνητικούς πόλους. Η μετάδοση των μαγνητικών ιδιοτήτων διά του τρόπου αυτού ονομάζεται μαγνητική επαγωγή ή μαγνήτιση εξ επαγωγής, οφείλεται δε στο ότι τα στοιχειώδη μαγνητικά δίπολα του μαγνητικού υλικού εκτός μεν του μαγνητικού πεδίου έχουν τυχαίους και, άρα, αλληλοαναιρουμένους προσανατολισμούς, με συνολικό αποτέλεσμα ίσο με μηδέν ακριβώς, όμως ευρισκόμενα εντός του πεδίου προσανατολίζονται όλα κατά την κατεύθυνση της εντάσεως του (επάγοντος: «εμπνέοντος») πεδίου, ὁπότε και οι εντάσεις των στοιχειωδών διπόλων γίνονται όλες ομόρροπες και προστίθενται κατά τον βέλτιστο δυνατό τρόπο, με αποτέλεσμα το προηγουμένως μαγνητικώς ουδέτερο υλικό να ενεργοποιείται ως μαγνήτης!

Είναι άξιο παρατηρήσεως ότι τα περισσότερα υλικά μένουν ανεπηρέαστα από τους μαγνήτες. Συνεχίζοντας την παρομοίωση μπορούμε να εντοπίσουμε δύο ειδών υλικά ανάμεσα σε αυτά που αποκτούν μαγνητικές ιδιότητες παρουσία μαγνήτη: Οι μεν φερρομαγνήτες ή σιδηρομαγνήτες αποκτούν μόνιμες μαγνητικές ιδιότητες· ήτοι, οι νεοαποκτηθείσες ιδιότητές τους δεν εξασθενούν μετά την έξοδον εκ του πεδίου του μαγνήτη που προκάλεσε την «μεταμόρφωση» του απλού μετάλλου σε μαγνήτη.
Αντίθετα με τους σιδηρομαγνήτεςοι παραμαγνήτες δεν κρατούν μαγνήτιση απουσίᾳ έξωθεν επιδράσεως μαγνητικού πεδίου. Δηλαδή η λειτουργία τους ως μαγνητών διαρκεί μόνον όσον και η επίδραση του πεδίου κάποιου άλλου μαγνήτη.
Συνεχίζοντας λοιπόν την παρομοίωση του Πλάτωνος, οι περισσότεροι εκ των ανθρώπων δύσκολα θα παρακινηθούν για κάτι μεγαλύτερο μόνον από την επαφή τους με κάτι ανώτερο, είτε αυτό είναι τέχνη, μόρφωση, σπουδές ή επαφή με πρότυπα. Ο λόγος που οι σιδερένιοι δακτύλιοι του Πλάτωνος μαγνητίζονται, είναι διότι μέσα στο υλικό τους συντονίζονται τα ήδη υπάρχοντα δίπολα, ενυπάρχει δηλαδή λανθάνουσα η μαγνητική ιδιότης, η οποία «ξυπνάει» μόνο όταν όλα τα μέλη της «συντονίζονται». Αν σε κάποιο υλικό δεν ενυπάρχει αυτή η λανθάνουσα (εν δυνάμει) ιδιότης, η δράση του μαγνήτη επάνω του δεν έχει κανένα αποτέλεσμα. Κατ᾿ αναλογίαν, δεν υπάρχει λόγος, λοιπόν, να προσπαθήσει κανείς να πείσει κάποιον τυχαίο και μη κατάλληλον εκ φύσεως για το μεγαλείο ενός σοβαρού θέματος, όπως της Μουσικής, καθώς αν αυτός δεν είναι ήδη λανθανόντως φορέας ενός «μουσικού» μεγαλείου εντός του, όσες αναλύσεις και να διαβάσει ή ακούσει δεν πρόκειται πραγματικά να εκτιμήσει την μουσική ή να παίξει αυτή εντός του κάποιο ρόλο.
Τα ανωτέρω δεν σημαίνουν πως η μελέτη είναι ανούσια, κάθε άλλο. Αλλά κατά το απόφθεγμα του Πινδάρου γένοιο οἷός εσσι μαθών η μελέτη είναι μέσον αυτοπραγματώσεως, υπάρχει συνεπώς ένα φυσικό όριο στο που θα φτάσει κανείς, στο ποιες χορδές θα μαγνητιστούν μέσα του ερχόμενος σε επαφή με μία αρχετυπική σταθερά. Τό προς ουσιαστική, άρα, μελέτη διαθέσιμο ή μάλλον αξιοποιήσιμο υλικό εξαρτάται πρωταρχικώς από την φύση κάποιου, από το ποιος είναι. Η επαφή με κάτι μεγάλο, με μίαν αρχετυπική σταθερά ανοίγει ορίζοντες. 

Χριστιανισμός-Μαρξισμός

Αναδημοσιεύουμε αποσπάσματα από κείμενο της ιστοσελίδας "ΑΡΜΑ"  με τίτλο Χριστιανισμός Μαρξισμός. Ο αναγνώστης μπορεί  αν θέλει να διαβάσει ολόκληρο το κείμενο στην παρακάτω πηγή


Κρίσιμες πτυχές του συγχρόνου κοινωνικού βίου, όπως π.χ. η στάση έναντι του ρεύματος του μαζικού λαθροεποικισμού των ευρωπαϊκών χωρών από στίφη τριτοκοσμικών λαθρομεταναστών, αποκαλύπτουν περίτρανα τον σκοτεινό ρόλο της χριστιανικής εκκλησίας, με πρωταγωνιστές τους ανώτατους ιεράρχες, ασχέτως της ειδικότερης χριστιανικής ομολογίας στην οποία καθ’ ένας τους ανήκει. Διαβάζοντας την προηγούμενη πρόταση θα σκεφθεί κάποιος ενδεχομένως ότι η επίσημη εκκλησία αντιπροσωπεύει κάτι διαφορετικό απ’ ό,τι, ο λαϊκός κλήρος, οι κατώτεροι ιερείς, οι οποίοι στην πλειονότητά τους (όσον αφορά τουλάχιστον τηντην ορθόδοξη εκδοχή) υποτίθεται πως “εμφορούνται από εθνικά ιδεώδη”, λέγεται ενίοτε (έστω και συγκεχυμένα και μεμειγμένα με ιουδαιοχριστιανικές δοξασίες). Όμως, όπως και στην περίπτωση των μαρξιστών που, καίτοι οι πλείστοι εξ αυτών δεν θα χαρακτηρίζονταν ατομικώς ως εγκληματικά στοιχεία, στηρίζουν ωστόσο μία καθ’ όλα εγκληματική και εθνοδιαλυτική κοσμοθεωρία, έτσι και οι κατώτεροι ιερείς, καθώς και οι πιστοί, ενταγμένοι καθώς είναι στους κόλπους της ελλαδικής εκκλησίας, αποτελούν μέρος ενός, κατά τεκμήριον, ανοιχτά προδοτικού σε σχέση με την εθνική ιδέα μηχανισμού, πράγμα που σημαίνει ότι και οι ίδιοι, εμμέσως πλην σαφώς, συντελούν στην ολοκλήρωση της εν εξελίξει εθνοαποδομήσεως! Όμως οι ιερείς που φλέγονται από γνήσια εθνικά ιδεώδη, αφ᾿ ετέρου, αποτελούν πια κυρίως υπόθεση του μακρινού παρελθόντος…
Το ζήτημα όμως δεν είναι μόνον επίκαιρο αλλά και διαχρονικό, καθώς  η στάση της εκκλησίας υπήρξε (με εξαίρεση ίσως την περίοδο της εθνικής επαναστάσεως, οπότε μία μερίδα του κατωτέρου κλήρου πήρε τα όπλα, με προεξάρχουσα προσωπικότητα τον ηρωικό Παπαφλέσσα) στην χειρότερη περίπτωση προδοτική (όπως π.χ. κατά τις τελευταίες δεκαετίες ζωής του βυζαντινού κράτους, οπότε κυριάρχησε το γνωστό σύνθημα «καλλίτερα τουρκικό φέσι παρά παπικήν τιάρα»…) και στην καλλίτερη περίπτωση, υποσκάπτουσα τις κρατικές δομές και την κοινωνική συνοχή του βυζαντινού κράτους με τις συνεχείς δογματικές διαμάχες, με κυριώτερη την εικονομαχία. Το ανακύπτον, λοιπόν, ερώτημα είναι: από ποῦ πηγάζει αυτή η προδοτική τάση;

Διερευνώντας αυτό το ερώτημα, πρέπει να διαπιστώσουμε ότι ο χριστιανισμός, ιδιαιτέρως όπως διατυπώθηκε μέσω των επιστολών του Σαούλ (Παύλου), απετέλεσε και αποτελεί ένα ακραιφνώς διεθνιστικό δόγμα, του οποίου αποστολή εξ αρχής δεν ήταν η προάσπιση της εθνικής συνειδήσεως αλλά, αντιθέτως, η πλήρης διάλυση και καταστροφή της! Ενδεικτικές είναι διάφορες φράσεις που ο ίδιος ο Σαούλ χρησιμοποίησε σε όλες τις επιστολές του (εξαιρουμένης την προς Εβραίους επιστολής, στην οποία μιλά για τον Ιησού υπό το πρίσμα των προφητειών της παλαιάς διαθήκης). Ο σημιτικός χαρακτήρ του πρωτογενούς χριστιανισμού-σαουλισμού έδρασε ως ο κύριος διαβρωτικός παράγων της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, εν συνεχεία ωστόσο, ερχόμενος σε επαφή με την ιπποτική Ευρώπη καθώς και με τον ηρωικό μεσαιωνικό Ελληνισμό, εμβολιάστηκε με στοιχεία της Αρίας πνευματικότητος και αισθητικής, χωρίς όμως ποτέ να εκλείψουν τα κεντρικώς ελλοχεύοντα σημιτικά του σπέρματα, που ενεδρεύοντα επανέφεραν αείποτε τον πρωταρχικό του εβραϊκό χαρακτήρα, ιδίως σε ιστορικές περιόδους παρακμής και εξασθενίσεως του μυχίου αρίου πολεμικού και Κοσμικού χαρακτήρος.
Για όσους τρέφουν αυταπάτες, αποκαλυπτική είναι η σύγκριση του σαουλικού χριστιανισμού με μία νεωτέρα, πολιτική αυτή την φορά, έκφανση του ιδίου σημιτογενούς χαρακτήρος, τον μπολσεβικισμό, ο οποίος ανέκαθεν εμφανίστηκε και έδρασε ως απροκαλύπτως αντεθνική κίνηση! Θα ρωτήσει εύλογα κάποιος, τι σχέση δύναται να έχει ένα θρησκευτικό κίνημα με μία κοινωνική και πολιτική θεωρία όπως ο μαρξισμός και με την ιστορική του εκδήλωση, τον μπολσεβικισμό, που που εξ αρχής διεκήρυσσαν πως η θρησκεία είναι το «όπιο των λαών»;
Οι εμφανέστερες μεταξύ τους ομοιότητες εντοπίζονται σε επίπεδο σημειολογικό, αποκαλύπτουν ωστόσο με απόλυτη σαφήνεια ότι αμφότερα τα δόγματα (θρησκευτικό-πολιτικό) γεννήθηκαν από τον ίδια (μεσανατολική/ιουδαϊκή) μήτρα, μοιράζονται ως εκ τούτου κοινή βαθύτερη ουσία, νοοτροπία και κυτταρικό χαρακτήρα. Υφίσταται εκπληκτική συμφωνία μεταξύ τους, όχι μόνο στην εκδήλωση του κοινού χαρακτήρος, αλλά και σε διάφορα επί μέρους ζητήματα, με προεξέχοντα τα κοινωνικά.

Ιδεολογικές ομοιότητες
Κατά τον ιουδαιοχριστιανισμό, όπως αυτός διατυπώθηκε μέσα από τις σαουλικές επιστολές, δεν υφίσταται διάκριση μεταξύ Έλληνος και Ιουδαίου, ανδρός και γυναικός, ελευθέρου και δούλου (κατά περίεργο όμως λόγο, τέτοιες ιδέες δεν περιέχονται στην … προς Εβραίους επιστολή!). Παρατηρεί κανείς ότι ο χριστιανισμός ουσιαστικώς δεν δέχεται την διάκριση των ανθρωπίνων ποιοτήτων, ισοπεδώνοντας αυτές στο επίπεδο του φουκαρά, του αγαθού, διαστρέφοντας την αληθή αρχαιοελληνική-πλατωνική έννοια του αγαθού, ταυτίζοντάς την διαστρεβλωτικά με την έννοια του αγαθιάρη, του κουτού και του διεφθαρμένου, το απάτριδα, του δούλου, που αίφνης από τελευταίοι γίνονται πρώτοι και πρότυπα, κατά μίαν πλήρη και ολικήν αντιστροφή των αξιών! Από την άλλη, ο μπολσεβικισμός μοιάζει να ταυτίζεται με τα ιουδαιοχριστιανικά κηρύγματα, αφού διεκήρυξε ότι οι εργάτες δεν έχουν πατρίδα, προώθησε επίσης τον φεμινισμό, δηλαδή την ισοπέδωση της οργανικής παραδοσιακής αντιλήψεως περί των φυσικών ρόλων των φύλων και της δομής της οικογενείας και, βεβαίως, πρώτη του επιδίωξη, την οποία φρόντισε να επιβάλει όπου επεκράτησε, ήταν η εξάλειψη (μέσω εκκαθαρίσεων…) κάθε εννοίας και μορφής αριστοκρατίας, κάθε εξέχουσας ανθρωπίνης ποιότητος, κάθε ανθρώπου όστις προεξείχε της προκρουστείου κλίνης του προλεταριακού αντι-ανθρώπου. Βεβαίως, σε κάποιες περιπτώσεις – ιδίως δε στην παραλλαγή της λεγομένης «ροζ» αριστεράς – επεξέτεινε την σήψη αυτή, προωθώντας την σεξουαλική «απελευθέρωση», ήτοι την άρση διακρίσεως μεταξύ σεξουαλικής υγείας και διαστροφής.
Κι άν φαινομενικώς διαφέρουν κατὰ τις αιμοσταγείς επιδόσεις, τα φαινόμενα απατούν! Δὲν χρειάζεται νὰ κοιτάξουμε ούτε στις σφαγὲς των Ουγενότων ούτε στην Ιερά Εξέταση, οπότε οι εγχώριοι ορνιθόδοξοι Ταλιμπάν θ᾿ αντέτασσαν με ιερή έξαρση πως εκείνοι δεν λογίζονται, διότι είναι «αιρετικοί»: τα δικά μας αρκούν και περισσεύουν! Μια εμπεριστατωμένη σύντομη επισκόπηση ανευρίσκεται εδώ: https://dionios.blogspot.dk/2016/04/blog-post_12.html. Θυμηθείτε άλλως τε ότι κι ο αιμοσταγής μπολσεβικισμός κι οι παραφυάδες του τον καλό καιρό μιλούν πάντα για ειρήνη, αγάπη, συναδέλφωση κ.ο.κ.
Μια ακόμα ουσιώδης ομοιότης των δύο ρευμάτων εντοπίζεται στο εξής ειδοποιό σημείο: για ν᾿ αποκτήσει κάποιος τον τίτλο του χριστιανού ή, αντιστοίχως, του κομμουνιστού, κατ΄ αρχήν δεν απαιτείται να επεξεργασθεί κάποια ιδέα και να εμβαθύνει σ’ αυτή, παρά μόνον να δηλώσει την αποδοχή του δόγματος. Το κοινό αυτό σημείο συνδέεται με την προέλευση αμφοτέρων εκ της ανθρωπολογικής-πολιτισμικής χοάνης της Μέσης Ανατολής, όπου όλες οι θρησκευτικές αντιλήψεις (κατ’ αντίθεση προς ό,τι ισχύει για την παραδοσιακή άρια κοσμοθέαση) αναφέρονται πάντοτε σε κάποια εξωκοσμική δύναμη, η οποία δεν μπορεί να γίνει αισθητή και να προσεγγίζεται μέσω του κόσμου (ίσως τα ερημικά περιβάλλοντα εντός των οποίων διεμορφώθη ο μεσανατολικός χαρακτήρ να μη ευνοούσαν την θέαση της θείας φύσεως του κόσμου) ούτε να προσεγγισθεί έσωθεν, διά της εσωτερικής εργασίας και συγκεντρώσεως. Υπό αυτό λοιπόν το πρίσμα, ότι δηλαδή το θείο είναι κατ’  ανάγκη κάτι το εξωτερικώς δεδομένο (εσωτερικώς άγνωστο κι απροσπέλαστο) αλλά και εξωκοσμικό, τα μεσανατολικής προελεύσεως θρησκευτικά δόγματα δεν βασίζονται σε κοσμικές αλήθειες αλλά σε αυθαίρετες δογματικές θέσεις (ενίοτε μάλιστα υπαγορευόμενες με βάση κρατικές/πολιτικές σκοπιμότητες), οι οποίες κατά περίπτωση ονομάστηκαν «δέκα εντολές», «ευαγγελικά δόγματα», «εντολές του Αλλάχ», κ.λπ. Σε αυτές τις περιπτώσεις ο υποψήφιος πιστός δεν χρειάζεται να εμβαθύνει σε κάτι (αφού το θείο θεωρείται εξ ορισμού ως απρόσιτο) αλλά πρέπει απλά να δηλώσει ότι πιστεύει τυφλά σε αυτές τις αυθαίρετες δογματικές θέσεις και εν συνεχείᾳ να τις τηρεί πιστά. Φυσικά αν δηλώσει ότι άλλαξε γνώμη, με την ίδια ευκολία μπορεί να «πιστέψει» σε κάποιο άλλο, εξ ίσου αυθαίρετο δόγμα. Για λόγους συντηρήσεως του θρησκευτικού κοπαδιού, οι διάφορες μεσανατολικές θρησκείες εφηύραν τα «θαύματα» (προκειμένου να εντυπωσιάζουν τους πιστούς), τα οποία δεν έχουν καμία σχέση με τις θείες παρεμβάσεις των αρίων μύθων (νοούμενες όμως μέσα σ᾿ έναν ένθεο Κόσμο, όπου υπάρχουν και δρούν και οι θεϊκές δυνάμεις και οντότητες, πάντοτε υπείκουσες εις κι αλληλένδετες με το Μέτρον του Κόσμου), επισείουν δε και τις διάφορες τιμωρίες – φυσικές, όπως την φυσική εξόντωση, ή «μεταφυσικές» (κατ᾿ αυτό που σ᾿ αυτές υποκαθιστά την Μεταφυσική, δηλαδή), όπως την «κόλαση».
Όσο και να φαίνεται περίεργο το ίδιο ισχύει και με την άλλη μεσανατολική (πολιτική) παραφυάδα, τον μαρξισμό-μπολσεβικισμό, αφού μπορεί κανείς απλώς και μόνο με μία δήλωση προσχωρήσεως να θεωρείται κομμουνιστής. Και φυσικά μπορεί με πολύ μεγάλη ευκολία να μεταπηδά από τον μαρξισμό σε κάποια άλλη ιδεοληψία (ενδεχομένως σε κάποια παραλλαγή του, όπως τροτσκισμό, μαοϊσμό, κλπ), αλλά και στον φιλελευθερισμό ακόμη επίσης αφού, όπως πολύ συχνά συμβαίνει, ανακαλύπτουμε ότι πλείστοι επιφανείς θερμοί θιασώτες του λιμπεραλισμού έχουν γαλουχηθεί και εκπαιδευθεί πολιτικώς (συνήθως στην νεότητά τους) σε διάφορες κομμουνιστικές νεολαίες και γκρουπούσκουλα.

Σημειολογικές ομοιότητες

Χαρακτηριστική σημειολογική ομοιότης μπολσεβικισμού και πρωίμου χριστιανισμού (ιουδαιοχριστιανισμού-σαουλισμού) εντοπίζεται στην δογματική καταστροφική μανία προς ο,τιδήποτε εκφράζει την αρία ψυχή και αισθητική, εν ονόματι τάχα της «αγάπης» ή της «συναδελφώσεως». Και οι δύο αυτοί μηχανισμοί προ της καταλήψεως της εξουσίας κλαψούριζαν για τις «διώξεις» που υφίσταντο – και οι οποίες, στον μικρό βαθμό που δεν αποτελούν φαντασιόπληκτα μυθεύματα συναξαριστών και επισκόπων, ήσαν μόνον εύλογες, αφού η δράση τους προκαλούσε κοινωνική αναταραχή και κρατική αποσάθρωση –  εμφανίζοντας και αγιοποιώντας εκ παραλλήλου διαφόρους (κυρίως κατά φαντασίαν) μάρτυρες (διωγμός από τους Αιγυπτίους, χριστιανοί «μάρτυρες», σφαγή των νηπίων, «ήρωες» της «εθνικής» αντίστασης, «ήρωες» του πολυτεχνείου, εβραϊκό ολοκαύτωμα© – και τόσα άλλα). Η στάση τους οσάκις κατελάμβαναν την εξουσία διέφερε πράγματι πάρα πολύ από εκείνην των προηγουμένων καθεστώτων, τα οποία ανέτρεψαν, αφού η αγριότης τους και το υστερικό ταλμουδικό τους μίσος ήταν κυριολεκτικά άνευ προηγουμένου. Ο χριστιανισμός ασχημόνησε μανιωδώς και λυσσαλέως επί των αρχαίων μνημείων και ναών, τους οποίους στην καλλίτερη περίπτωση μετέτρεπε σε χριστιανικές εκκλησίες (στην χειρότερη τους κατεδάφιζε), επί αρχαίων καλλιτεχνημάτων, τα οποία κακοποίησε και συστηματικώς ακρωτηρίασε (αφού η μεσανατολική απέχθεια για το ανθρώπινο κάλος τον είχε διαποτίσει μέχρι το μεδούλι) και επί ανθρώπων των οποίων το πνεύμα παραήταν φωτεινό, όπως χαρακτηριστικώτατα η Υπατία (την οποίας το φρικτό λυντσάρισμα υπεκίνησε ο «πατριάρχης» Κύριλλος Αλεξανδρείας, μέγας «άγιος» της εκκλησίας, που τον μνημονεύει ο παππάς κάθε φορά πριν το «δι᾿ εὐχών»!) και ο Ιουλιανός (του οποίου την δολοφονία πιαθανότατα υπεκίνησε η εκκλησία, αφού ο «μέγας» Βασίλειος την απέδωσε στον νεκραναστημένο (!) εν είδει ζόμπι, κατά το χριστιανικό αφήγημα, «άγιο» Μερκούριο). Ο κομμουνισμός αντιστοίχως, του οποίου η ανάμνηση είναι και πιο πρόσφατη, με την ίδια μανία κατέστρεψε όπου επεκράτησε ό,τι ομορφώτερο διέθετε ο ευρωπαϊκός χριστιανισμός που ενδόμυχα αντανακλούσε την αρία αισθητική, όπως διαφόρους μεγαλοπρεπείς ναούς τους οποίους ανετίναξε, καταστρέφοντας μοναδικού κάλλους έργα τέχνης και αρχιτεκτονήματα. Όσον δε αφορά τις σφαγές ανθρώπων, ξεπέρασε κατά πολύ τον χριστιανισμό, αφού τα θύματά του σε όλον τον κόσμο κατά τον εικοστό αιώνα ίσως ξεπερνούν και τα εκατό εκατομμύρια! Εδώ αξίζει να σημειωθεί ότι και η ετέρα εβραϊκής εμπνεύσεως ιδεοληψία, ο λιμπεραλισμός, από κοινού με τον μαρξισμό ισοπέδωσαν ανενδοίαστα ολόκληρη την Ευρώπη, καταστρέφοντας ανυπολογίστου αξίας μνημεία, και φυσικά δολοφονώντας εκατομμύρια ανθρώπους με σαδιστικό μίσος, χρησιμοποιώντας συστηματικά σχέδια εξολοθρεύσεως αμάχων, π.χ. με βόμβες λευκού φωσφόρου, όπως στην περίπτωση της Δρέσδης, του Αμβούργου και τόσων άλλων πανέμορφων, απαράμιλλης αρχιτεκτονικής αξίας πόλεων.

Περισσότερο χαρακτηριστική είναι ωστόσο η εκατέρωθεν ομοιότης του «παραδείσου», σοσιαλιστικού ή μη, και οι αντίστοιχες αντιλήψεις «εκπτώσεως» από αυτόν. Στον ιουδαιο-χριστιανισμό αναφέρεται ο παράδεισος, μέσα στον οποίο αρχικά ο άνθρωπος ευρίσκετο σε κατάσταση πλήρους συμφωνίας με τις χριστιανικές επιταγές (δηλαδή περίπου μία κούκλα-ρομπότ χωρίς δική της βούληση, υποτεταγμένη σε κάποιο ον το οποίο της απαγόρευε … την γνώση!!!) έως ότου η γνώση, ως το ζήτημα του «προπατορικού αμαρτήματος» (δεν είναι τυχαίο λοιπόν ότι ο χριστιανισμός κατά τους πρώτους αιώνες της επικρατήσεώς του επιτέθηκε μανιωδώς στους φορείς της γνώσεως) τον οδήγησε στην πτώση από τον παράδεισο. Αντιστοίχως στον μπολσεβικισμό, σύμφωνα με το μαρξιστικό δόγμα, η πτώση του ανθρώπου ξεκινάει με το προπατορικό αμάρτημα της ιδιοκτησίας, που τερμάτισε τον αρχικό «παράδεισο της κοινοκτημοσύνης»… Για την ανάκτηση του (απολεσθέντος) παραδείσου, ο μεν χριστιανισμός προτείνει την απόλυτη πίστη στην χριστιανική διδασκαλία και την πλήρη υποταγή στην «κιβωτό της σωτηρίας» (γιὰ την «άλλη ζωή»), την εκκλησία, ενώ ο μαρξισμός την «εργατική επανάσταση» με σκοπό την αποκατάσταση μίας αταξικής κοινωνίας…
Επί πλέον σημειολογική ομοιότητα συνιστά η τάση αμφοτέρων προς πολυδιάσπαση σε αιρέσεις-φράξιες. Είναι γνωστόν ότι κατά τους πρώτους αιώνες της επικρατήσεώς του ο χριστιανισμός χωρίστηκε σε διάφορες ομάδες, πέραν της εκδοχής που τελικώς επεκράτησε, π.χ. στον αριανισμό, τον νεστοριανισμό και τον μονοφυσιτισμό. Μετέπειτα ο χριστιανισμός χωρίστηκε σε εικονομάχους και εικονολάτρες (στα βυζαντινά εδάφη) και, τελικώς, σε ορθοδόξους, καθολικούς και διαμαρτυρομένους (με τους τελευταίους να διαιρούνται εκ νέου σε αμέτρητες άλλες εκκλησίες). Σε όλες τις περιόδους η κάθε ομάδα κατηγορούσε (και συνεχίζει να κατηγορεί) τις υπόλοιπες ως «αιρετικές», που διαστρεβλώνουν το δόγμα ή παρεκκλίνουν από τις ιερές γραφές, επικαλούμενες ενίοτε διάφορες οικουμενικές συνόδους. Αντιστοίχως στην βραχεία (σε σχέση με την χριστιανική) ιστορία του μαρξισμού-κομμουνισμού οι υποστηρικταί του χωρίστηκαν σε μαρξιστές, λενινιστές, σταλινικούς, τροτσιστές, μαοϊκούς, μαρξιστές-λενινιστές, αριστεριστές, ριζοσπάστες κ.λπ., με τον κατάλογο να είναι ατελείωτος. Στην Ελλάδα μάλιστα προέκυψε το εξής φαιδρό, να υπάρχει το κόμμα ΚΚΕ-μλ καθώς επίσης και κόμμα …μλ- ΚΚΕ (μαρξιστικό-λενινιστικό). Κατ᾿ αναλογία προς τους χριστιανούς, οι μαρξιστές κατεσφαγιάσθησαν μεταξύ τους, όπως στην περίπτωση των μπολσεβίκων και των μενσεβίκων ή των σταλινικών και των τροτσιστών (κάθε φορά αλληλοκατηγορούμενοι ως διαστρεβλωτές του «αυθεντικού» μαρξισμού, ρεβιζιονιστές και «πράκτορες» του καπιταλισμού). Τέλος κάθε ομάδα, κατ᾿ αναλογία προς τις χριστιανικές οικουμενικές συνόδους, επικαλείται τις κομμουνιστικές διεθνείς διασκέψεις…
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η αισθητική και τα εξωτερικά πρότυπα ανθρωπίνων τύπων που διεμόρφωσαν αντιστοίχως ο χριστιανισμός και ο μαρξισμός:

Όσον αφορά στους γυναικείους τύπους που εκπροσωπούν αυτές τις δύο ιδεολογίες, υφίσταται μία ενδιαφέρουσα ομοιότης: οι φανατικές υποστηρίκτριες και των δύο δογμάτων τείνουν να είναι εμφανώς απεριποίητες και ακαλαίσθητες. Στους ανδρικούς τύπους παρατηρείται ή ίδια τάση της συνειδητής (ή και ασυνείδητης) ατημελησίας. Όπως δε χαρακτηριστικώς εμφανίζονται οι σύγχρονοι αριστεριστές με τις βρωμερές «αφάνες», τα αηδιαστικά «ράστα» και τις ατημέλητες γενειάδες, θυμίζουν εκπληκτικά την πάγια αποφυγή καθαριότητος και την μεσανατολίζουσα αισθητική μιζέρια των φανατικών χριστιανών, λαϊκών, ιερέων και μοναχών.
Και οι δύο ιδεολογίες κατακρίνουν τον πλούτο ως κάτι το επονείδιστο, αλλά κατά περίεργο τρόπο, οποτεδήποτε δίδεται προς τούτο η ευκαιρία, ο εκάστοτε χριστιανός ή μπολσεβίκος δεν διστάζει να πλουτίσει κατά τον πλέον σκανδαλώδη τρόπο. Χαρακτηριστικό παράδειγμα παρέχει η περιουσία της εκκλησίας, η οποία είναι ανυπολόγιστη, όπως ανυπολόγιστος είναι ο πλούτος του ΚΚΕ και διαφόρων  μεγιστάνων της αριστεράς, των οποίων η σειρά είναι ατελείωτη. Είναι ενδεικτικό ότι η παρούσα «αριστερή» κυβέρνηση που έχει επικαθήσει ως βρόχος στον λαιμό του ελληνικού λαού, παρ᾿ ότι είναι μία κυβέρνηση μπολσεβίκων, είναι μακράν η πλουσιώτερη (με βάση τον πλούτο των υπουργών της) από την αρχή της μεταπολιτεύσεως!

Κατά προέκταση της εν γένει εκπληκτικής σημειολογικής ομοιότητος, πρέπει επίσης να επισημανθεί και η υπερβολική ροπή αμφοτέρων προς το ψεύδος. Ανεφέρθησαν προηγουμένως οι διάφορες από πλευράς χριστιανισμού μυθιστορίες περί «διωγμών», «θυμάτων», «μαρτύρων» κ.λπ., οι οποίες, κατά μίαν εντυπωσιακή σύμπτωση, δεν κατεγράφησαν από κανένα ιστορικό εκείνης της εποχής! Ακόμα και η ίδια η ύπαρξη του Ιησού δεν αναφέρεται πουθενά, πέραν των ευαγγελίων! Για δε τον μπολσεβικισμό, δεν υπάρχει οξυδερκεστέρα του συνοπτική περιγραφή από αυτή του υπουργού διαφωτίσεως της εθνικοσοσιαλιστικής Γερμανίας, Joseph Goebels:
Ο Μπολσεβικισμός είναι η δικτατορία των υποδεεστέρων ανθρώπων.
Εις την Αρχήν ανέρχεται διά του ψεύδους και εν τη Αρχή διατηρείται διά της βίας.
Το ψεύδος είναι – κατά την δοξασία του Λένιν, του πατρός της μπολσεβικικής επαναστάσεως – όχι μόνον θεμιτό μέσο αλλά και το επιτυχέστερον όπλο δια την επικράτηση του μπολσεβικικού αγώνος.
Ήδη ο Σοπενχάουερ είχε πει, ως γνωστόν, ότι ο Ιουδαίος είναι ο πατέρας του ψεύδους. Και δεν είναι, συνεπώς, καθόλου εκπληκτικόν ότι ο Μπολσεβικισμός και ο Ιουδαιοχριστιανισμός συναντώνται εις το σημείο τούτο, εμφαίνοντες κι εδώ την εσωτερικωτέραν των γενετικήν συγγένειαν.
Το ψεύδος χρησιμοποιείται κυριαρχικά και «μαστορικά» υπό του εβραϊκού μπολσεβικισμού. Καταπλήσσει ή μάλλον σοκάρει κατ’ αρχάς τόσον τον τίμιο και φιλαλήθη άνθρωπο, ώστε να μη είναι πλέον ούτος ικανός ν᾿ αντιτάξει οιανδήποτε εσωτερικήν αντίδρασιν.
Ακριβώς αυτό είναι όμως εκείνο, το οποίον επιδιώκει ο Εβραίος Μπολσεβίκος. Υπολογίζει επί του ότι ο φιλαλήθης άνθρωπος δεν μπορεί να φαντασθεί καν, ότι είναι ποτέ δυνατόν να ψεύδεται κανείς εις τοιούτον βαθμό, όπως ψεύδεται εκείνος, με την θρασείαν και αναίσχυντον φυσικότητα, με την οποία μετέρχεται το ψεύδος.
Όμως, απεναντίας: είναι δυνατόν να ψεύδεται μέχρι τοιούτου αδιανοήτου βαθμού!!! Ο μπολσεβικισμός το πράττει, πάντως και επιτυγχάνει ούτως εις τούς ακάκους και απονηρεύτους ανθρώπους τα εντυπωσιακά του αποτελέσματα. [Ειρήσθω επ᾿ ευκαιρίᾳ ότι η εβραϊκή ψευδολογία έχει διά της ακρίτου και δουλικής της αναπαραγωγής από τα παπαγαλάκια του Συστήματος καθιερώσει ν᾿ αποδίδει στον Dr. Joseph Goebels την γνωστή ρήση του Λένιν, “βομβάρδισε με ψέμματα χωρίς δίσταγμό, σπίλωσε, συκοφάντησε: στο τέλος, ακόμη κι αν διαψευσθεί, κάτι θα μείνει”, επαληθεύοντας κι εδώ την μεσανατολική της διαβολικότητα – όπως κι όλων των μαϊμούδων του ιδίου φυράματος, ασχέτως δε και πολιτικής χροιάς…]

Ένα, τέλος, αξιοπρόσεκτο στοιχείο σημειολογικής ομοιότητος αποτελεί η τάση τόσο του ιουδαιοχριστιανισμού όσο και του μπολσεβικισμού να περιφέρουν εικόνες  των εμβληματικών εκπροσώπων τους. Είναι γνωστές σε όλους οι χριστιανικές λιτανείες και περιφορές αγίων, κατά τις οποίες περιφέρονται θρησκευτικές εικόνες που τους αναπαριστούν. Αντιστοίχως αν κάποιος αναζητήσει παλαιά βίντεο σοβιετικών παρελάσεων, ιδίως της περιόδου του Στάλιν, θα διαπιστώσει το ίδιο ακριβώς φαινόμενο, δηλαδή την περιφορά της εικόνος του γενικού γραμματέως.  Η αυτή φαρσοκωμική προσωπολατρία ελάμβανε χώρα εις όλα τα κομμουνιστικά καθεστώτα, ακόμη δε και σήμερα, π.χ. στο καθεστώς της Βορείου Κορέας. Φυσικά η προσωπολατρία συνεχίζεται και μετά θάνατον, με τους χριστιανούς να προσκυνούν ευλαβικώς τα λείψανα των διαφόρων αγίων (καθιστάμενα κέντρα ιουδαιοχριστιανικής αγυρτείας, απάτης και αγελοποιήσεως των «καλών προβάτων») και να επισκέπτονται τους «αγίους τόπους», τους δε μαρξιστές να επισκέπτονται με την ίδια θρησκευτική ευλάβεια την μουμιοποιημένη σορό του Λένιν στη Μόσχα.
Οι σημειολογικές ταυτίσεις των δύο φαινομένων είναι ατελείωτες κι εκπληκτικές. Κλείνουμε την επισήμανσή τους κάνοντας μνεία της παρατηρήσεως του σπουδαίου μελετητού Ερνστ Ρενάν, ο οποίος (π.χ. στο σύγγραμμά του, μεταφρασμένο και στα ελληνικά, «Ο Μάρκος Αυρήλιος και το τέλος του Αρχαίου Κόσμου») περιγράφει και χαρακτηρίζει τους πρώτους χριστιανούς ως τους προλεταριακούς αντικοινωνικούς αναρχομπολσεβίκους της εποχής τους!

Τα προαναφερθέντα στοιχεία αποδεικνύουν ότι οι βαθύτερες ρίζες τόσο του σαουλικού χριστιανισμού όσο και του μπολσεβικισμού είναι οι ίδιες. Ανάγονται δε στο αυτό μεσανατολικό πνεύμα. Η αλήθεια βέβαια είναι ότι ο χριστιανισμός, τουλάχιστον στην ευρωπαϊκή ήπειρο, ερχόμενος σε επαφή με την άρια κοσμοθέαση, εν πολλοίς μεταλλάχθηκε, λαμβάνοντας κάποια στοιχεία της πνευματικότητος αυτής, διατηρώντας έτσι άθελά του και συγκεκαλυμμένα τις πανάρχαιες παραδόσεις. Δυστυχώς όμως, λόγω της σημιτικής του υφής και δογματικότητος, ήταν εγγενώς αδύνατον να αποβάλει τον αρχικό του χαρακτήρα – και έτσι κατέληξε να έχει διττή φύση. Για τον λόγο αυτό σε κάποιες μεν περιόδους (υπερισχύσεως της πρωτογενούς αρίας φύσεως και χαρακτήρος) εμφανίστηκε ανδρείος ως Κάρολος Μαρτέλος και Βασίλειος Βουλγαροκτόνος (οπότε πρέπει να σημειωθεί ότι η ιδιότης ως χριστιανού ήταν κυρίως εθνοτικός χαρακτηρισμός, όπως και κατά την Ελληνική Επανάσταση του 1821) σε άλλες δε δειλός και ολέθρια υποτακτικός (: αληθινά χριστιανικός), όπως ο εξωμότης Πατριάρχης Γεννάδιος… Και, μάλιστα, όπως και οι σημερινές εκκλησίες ανά την Ευρώπη, που προσκαλούν και υποδέχονται τους λαθρεισβολείς, καταλύουν δε συστηματικώς το όποιο εναπομείναν ανοσοποιητικό σύστημα του λευκού ανθρώπου, καλλιεργώντας του και συμπλέγματα ενοχής γι᾿ αυτό, προβάλλοντας την πρόθυμη παράδοση των Πατρίδων μας και την Υποταγή ως χριστιανικό καθήκον – και απαγορεύοντας ρητώς να χρησιμοποιείται ο χριστιανισμός ως στοιχείο ταυτότητος των Ευρωπαίων και, άρα, διαχωρισμού και διαφοροποιήσεώς τους από τους άραβες και αφρικανούς εισβολείς, όπως χαρακτηριστικώς έπραξαν διάφοροι επίσκοποι (π.χ. Κολωνίας), ο ίδιος Πάππας, ο Ιερώνυμος – και ούτω καθ᾿ εξής! Ακριβώς όπως και ο μαρξιστολιμπεραλιστικός “ανθρωπισμός”, η εβραϊκή “Σχολή Φραγκφούρτης” κ.λπ., αποκαλύπτοντας ότι οι τελευταίοι αποτελούν παρομοίως με τον εκκλησιαστικό χριστιανισμό ιουδαιοχριστιανική ποικιλία – απλώς μόνον χωρίς ράσα και χωρίς αναφορά στην κυρία Πετεφρή, την θυσία του Αβραάμ και την “περιτομή του Κυρίου”…