«ουκ εμού, αλλά του λόγου ακούσαντες σοφόν έστιν Έν πάντα είναι»


Επίλογος-αποχαιρετισμός ιστολογίου: Γράμμα στον αναγνώστη του μακρινού μέλλοντος


Αγαπητέ αναγνώστη του μακρινού μέλλοντος,

με αυτό τον επίλογο που τώρα διαβάζεις, το ιστολόγιο αυτό κάποτε  ολοκλήρωσε τις δημοσιεύσεις του.

Μα έχει δημοσιευτεί μόνο το κεφάλαιο  ένα, θα πεις. Που είναι τα κεφάλαια  δύο και τρία;

Οι αντιλήψεις αυτές που μέχρι τώρα διάβαζες στο ιστολόγιο αυτό δεν είναι μονάχα «φιλοσοφίες» όπως νομίζουν μερικοί , αλλά μια ζώσα κοσμοαντίληψη και μάλιστα με απόλυτη συμφωνία και αρμονία μεταξύ λόγων και βίου. Μείνε μακριά από όσους πράττουν διαφορετικά από αυτά που διακηρύττουν!

Το κεφάλαιο δύο αγαπητέ αναγνώστη είναι  καθαρά βιωματικό και καθαρά δικό σου και είναι απαραίτητο να μελετήσεις αυτό πρώτα πριν να ασχοληθείς με το κεφάλαιο τρία .  Γι αυτό και το κεφάλαιο τρία  δεν θα δημοσιευτεί εδώ, επειδή δεν είσαι ακόμα έτοιμος να κατανοήσεις το περιεχόμενό του.  Αν ποτέ καταφέρεις και ανελιχθείς στο απαιτούμενο επίπεδο , τότε σίγουρα δεν θα χρειάζεσαι πια σε κάτι αυτό το ιστολόγιο .  Tότε θα ανακαλύψεις πάρα πολύ εύκολα από μόνος σου  την συνέχεια και αν είσαι τυχερός ίσως να καταφέρεις να βρεις και την βοήθεια κάποιου μη δογματικού δασκάλου για να προχωρήσεις παρακάτω. Πιθανόν  και κάποια κοινότητα που να ενσαρκώνει αυτήν την κοσμοαντίληψη. Σκοπός δεν είναι να διδαχθείς  να αποστηθήσεις και να γίνεις οπαδός σε ένα δόγμα αλλά είναι να απαλλαγείς τελείως από όλα εκείνα τα ξένα με το "Είναι" σου δόγματα (πολιτικά, θρησκευτικά, "ηθικά" , "ανθρωπιστικά" εγωιστικά κλπ) που τώρα σε έχουν υποτάξει και σε εξουσιάζουν  και σε εμποδίζουν να ανακαλύψεις και να βιώσεις τον αληθινό εαυτό σου! Δόγματα στα οποία αυτό το ιστολόγιο αναφέρονταν συνεχώς σχεδόν σε όλα του τα άρθρα και μάλιστα με παραδείγματα...

Μην ξεχνάς ότι:

«φύσις δὲ καθ' Ἡράκλειτον κρύπτεσθαι φιλεῖ. »

και

«ἥλιος γὰρ οὐχ ὑπερβήσεται μέτρα· εἰ δὲ μή, Ἐρινύες μιν Δίκης ἐπίκουροι ἐξευρήσουσιν.»

Το έργο του Ηρακλείτου είναι συνεχώς επίκαιρο εδώ και μερικές χιλιάδες  χρόνια και θα συνεχίσει  να είναι επίκαιρο χιλιάδες ακόμη χρόνια , όσο θα υπάρχουν πνευματικά υγιείς άνθρωποι πάνω στην Γη ώστε να μπορούν να το μελετήσουν.

Η φιλοσοφία του Ηράκλειτου είναι όχι μονάχα θεωρητική αλλά και βαθύτατα πρακτική. Μας δίνει κλειδιά για να εξορύξουμε μόνοι μας τον χρυσό που είναι θαμμένος στα βάθη της ψυχής μας και να οδηγηθούμε προς την αλήθεια. Οπως παρατήρησε ο Νίτσε, «εφ’όσον ο κόσμος χρειάζεται αιώνια την αλήθεια, αιώνια θα χρειάζεται και τον Ηράκλειτο».

Έτσι και το μεγαλύτερο μέρος του σχολιασμού θα συνεχίσει να είναι επίκαιρο , εκτός από τις αναφορές και τα παραδείγματα σχετικά με μπολσεβίκους, πνευματικά και ηθικά προλεταριακή ακροδεξιά  κλπ , αυτές οι εφήμερες λούμπεν καρικατούρες  που απασχόλησαν τον 20ο αιώνα κυρίως οι πρώτοι και τον 21ου αιώνα κυρίως οι δεύτεροι είναι βέβαιο ότι θα ηττηθούν (είτε από κάτι ανώτερο είτε από κάτι ακόμα χειρότερο) καταλήγοντας στον σκουπιδοτενεκέ της ιστορίας.



 Με τις συνεχείς μεταναστευτικές ροές , την οικονομική εξαθλίωση και τους δείκτες  γεννητικότητος κάτω από 1.3 την στιγμή που γράφεται αυτός ο επίλογος το νεοελληνικό εθνικό κράτος βρίσκεται κοντά στο τέλος της ιστορίας του. 

Όταν θα διαβάζεις αυτό το ιστολόγιο αγαπητέ αναγνώστη του μακρινου μέλλοντος  θα υπαρχει μια γεωγραφική επικράτεια «πολυπολιτισμική» που θα την αποκαλούν «Ελλάδα» , «Greece» και  «Griechenland» (μετάφραση «Γραικυλία») όπου θα κατοικούν λίγοι απόγονοι Ελλήνων ενώ θα κατοικούν κυρίως άτομα με καταγωγή από κάθε γωνιά της Γης  , κυρίως από χώρες της Αφρικής και της Ασίας,  αρκετοί εξ αυτών Ισλαμιστές.

Όμως ο αγώνας δεν θα έχει τελειώσει, ούτε η Αιώνια Ελλάς θα έχει ακόμα ηττηθεί!

Σχετικός σύνδεσμος



Θα υπάρχουν ακόμα κάποιοι απόγονοι Ελλήνων καθώς και πληθυσμοί με καταγωγή από άλλες Βαλκανικές και Ευρωπαϊκές χώρες με πολιτιστικά στοιχεία και παραδόσεις αρκετά κοινές με τον Ελληνισμό, που σίγουρα θα μπορούσαν να ενδιαφερθούν για την Αρχαία Ελλάδα, την ελληνική φιλοσοφία, τις Ινδοευρωπαϊκές παραδόσεις  κλπ. Συνεργάσου μαζί τους!  Όλοι οι Ευρωπαϊκοί λαοί έχουμε κοινές φυλετικές και πολτιστικές ριζες!

Το ιστολόγιο αυτό  αγαπητέ αναγνώστη του μακρινού μέλλοντος, έχει σκοπό να σε καθοδηγήσει και να σου φανεί χρήσιμο στην προσπάθεια  και τον αγώνα σου για επανασύσταση του Ελληνικού έθνους , για να αναγεννηθεί το ελληνικό έθνος μέσα από τις στάχτες του, όχι με την έννοια του έθνους κράτους της Γαλλικής επαναστάσεως (άλλωστε είναι πλέον αργά για κάτι τέτοιο) αλλά με αυτήν του εθνοκοινοτισμού.

Σε αυτό το ιστολόγιο σου δίδεται ένα δώρο αγάπης.

Όχι  όμως με την έννοια της χριστιανικής αγάπης  αλλά με αυτή της συμπαντικής.

Υπάρχουν κρυμμένα κάποια κλειδιά. Είναι κάποιες έννοιες που μέσα από αυτό  το ιστολόγιο μπορείς να ανακαλύψεις και να κατανοήσεις και αυτός είναι ο σκοπός όλων των άρθρων που δημοσιεύτηκαν.

Αν καταφέρεις να τα κατανοήσεις  όλα αυτά, κατόπιν θα ανακαλύψεις μια πόρτα.
Εάν καταφέρεις και ξεκλειδώσεις αυτή την πόρτα τότε πίσω της θα ανακαλύψεις  την χαμένη σου ταυτότητα που δεν το ήξερες καν πως την είχες χάσει, και εκεί θα αρχίσει το κεφάλαιο δύο, το βιωματικό μέρος .



Προσοχή: Δεν πρόκειται  απλά για μια ταυτότητα, τέτοιες υπάρχουν χιλιάδες και θα βρεις εύκολα ομάδες κάθε είδους να σου τις προσφέρουν. Πρόκειται για την δική σου προσωπική χαμένη ταυτότητα , την ευκαιρία να γίνεις ο πραγματικός εαυτός σου.

 Είναι βέβαια άγνωστο για πόσα έτη η  δεκαετίες ακόμα η υπηρεσία του blogger θα αφήσει αναρτημένο αυτό το υλικό . Ο συντάκτης του ιστολογίου (που έζησε στα τέλη του 20ου και τις αρχές του 21ου αιώνος) πιθανώς όταν θα διαβάζεις αυτές τις  γραμμές αγαπητέ αναγνώστη του μέλλοντος, δεν θα βρίσκεται στην παρούσα επίγεια ζωή.

 Γι αυτό αγαπητέ αναγνώστη καλείσαι εσύ να διασώσεις αυτό το υλικό , να το αντιγράψεις  ψηφιακά και να το διακινήσεις σε όσους μπορείς, είτε ακόμα και να το εκδόσεις. Το υλικό είναι ελεύθερα διαθέσιμο για οποιαδήποτε χρήση, καθώς ο Λόγος δεν  πωλείται και δεν αγοράζεται, δεν έχει λοιπόν πνευματικά δικαιώματα. Κάνε το λοιπόν δικό σου και διέδωσε το όπου μπορείς! Εφόσον αποφασίσεις να το διακινήσεις  μπορείς βέβαια να διορθώσεις και όποια τυχόν συντακτικά και ορθογραφικά   λάθη θα βρεις.

Μετά την ανακάλυψη της χαμένης σου ταυτότητας, αγαπητέ αναγνώστη, ενδεχομένως θα μπορέσεις να ανακαλύψεις και το δικό σου χαμένο φωτεινό μονοπάτι.



Εάν βαδίσεις με μοναδικό στόχο το Φως και την Προσφορά , τότε μετά την χαμένη σου ταυτότητα θα συνεχίζεις να ανακαλύπτεις ολοένα και περισσότερα πράγματα στην πορεία  σου στο μονοπάτι αυτό , πράγματα που δεν τα είχες φανταστεί ποτέ σου πως υπήρχαν.

Εάν όμως βαδίσεις με στόχο να αυτοϊκανοποιήσεις τον εγωισμό σου,  να νιώσεις μονάχα πως είσαι ή έγινες κάποιος σπουδαίος,  «ανώτερος» από τους άλλους ,  η με άλλο στόχο ωφελιμιστικό, τότε το φωτεινό μονοπάτι δεν θα είναι το αληθινό μα κάποιο εικονικό  που θα μοιάζει στα μάτια σου ολόιδιο με το αληθινό και μάλλον ποτέ δεν θα καταφέρεις να καταλάβεις την διαφορά. Στην πολύ σπάνια περίπτωση που τα υγιή σου ένστικτα θα σου επιτρέψουν να την καταλάβεις  , τότε θα πρέπει να γυρίσεις πίσω και να ξαναρχίσεις από την αρχή , αναζητώντας τα χαμένα κλειδιά και ξεκλειδώνοντας εκ νέου την πόρτα. 

Σε κάθε περίπτωση στον δρόμο σου στο φωτεινό μονοπάτι θα συναντήσεις πολλές φορές  , κρυμμένους με διαφορετικά προσωπεία κάθε φορά , τους ίδιους και τους ίδιους εχθρούς:

Την άγνοια, την τυραννία (κατά τα πρότυπα του μπολσεβικισμού) και τον φανατισμό!

Θα σε πλησιάζουν με το «μαστίγιο και το καρότο»,  άλλοτε με δώρα και άλλοτε με απειλές.
Εάν το φωτεινό μονοπάτι που πήρες είναι το αληθινό και αυθεντικό , τότε κάθε φορά που θα τους συναντάς θα τους αναγνωρίζεις εύκολα και δεν θα συμβιβάζεσαι και αν σε πολεμήσουν θα τους πολεμάς.  Αν όμως δειλιάσεις και συμβιβαστείς μαζί τους θα είναι και το τέλος  του αληθινού σου δρόμου, το φωτεινό μονοπάτι σου είτε θα σβήσει τελείως είτε θα μετατραπεί σε εικονικό.

Θα ζήσεις μια πολύ δύσκολη ζωή έτσι,  όμως εκείνα που θα κερδίζεις καθώς θα προχωράς θα είναι ανεκτίμητης  αξίας παρότι η αξία τους ως εμπόρευμα στην αστική υλιστική ζωή θα θεωρείται πάντοτε μηδενική.   Ένα από αυτά τα δώρα που δίνει το φωτεινό μονοπάτι είναι ότι αν καταφέρεις και φτάσεις πολύ μακριά στην πορεία σου σε αυτό , τότε και μόνο τότε μόλις που θα αρχίσεις να μαθαίνεις πώς να δρας και  πώς να κτίζεις και μετά εύκολα θα ανακαλύψεις και το κεφάλαιο τρία...

Τώρα βέβαια νομίζεις ότι ξέρεις πως να δρας και βιάζεσαι πολύ να δράσεις, όμως αυτό που νομίζεις ότι είναι «δράση» έχει το ίδιο αποτέλεσμα με το να ανοίξεις μια τρύπα με το δάχτυλο σου στα αιωνίως κινούμενα νερά των ωκεανών.  Μόνο εάν καταφέρεις να προχωρήσεις αρκετά στο φωτεινό μονοπάτι θα αρχίσεις να καταλαβαίνεις τι είναι δράση.

Εάν πάλι το φωτεινό μονοπάτι που θα πάρεις είναι το εικονικό ,τότε κάθε φορά που θα συναντάς τους παραπάνω εχθρούς θα τους νομίζεις ως φίλους και θα τους υποδέχεσαι με αγκαλιές. Θα ζήσεις έτσι μια ευχάριστη υλική αστική ζωή μαζί τους και μάλιστα θα χεις και την ψευδαίσθηση ότι κάνεις κάτι πνευματικά σπουδαίο και ιερό. Μια ζωή γεμάτη συναρπαστικές  δράσεις και αποδράσεις που θα που θα γεμίζουν όποιον ελεύθερο χρόνο θα καταφέρνεις να βρίσκεις από την αστική μίζερη ζωή σου. Θα έχεις επίσης συνεχείς συναρπαστικές ευκαιρίες  να κάνεις συνεχώς νέους φίλους, καθώς οι τρεις παραπάνω εχθροί θα εμφανίζονται συνέχεια και συνέχεια με νέα προσωπεία. Πιθανότατα επίσης θα καταφέρεις να εκμεταλλευθείς και τις δημόσιες σχέσεις μαζί τους και να «ανελιχθείς» «βιωματικά» όπως θα νομίζεις, και στην πραγματικότητα να ανέβεις υλιστικά  , να γίνεις και εσύ ένας «καταξιωμένος» αστός  που όλοι θα σε θαυμάζουν για την επιτυχία σου στην ζωή, για το έργο σου και την ηθική σου, δηλαδή ένα ακόμα   σπουδαίο «πρότυπο» του «φαρισαϊσμού». Και θα χεις μια ανάποδη πολύ υπεροπτική θεώρηση για τα πάντα, θα φαντάζεσαι π.χ. όλους όσους δεν ακολουθούν το δικό σου εικονικό και εντελώς ανάποδο πρότυπο σκέψεως και  ζωής ως ηθικά διεφθαρμένους, ανόητους,   αποτυχημένους, ανίκανους  , αέργους κλπ , και δεν «θα καταδέχεσαι καν να χάνεις τον χρόνο σου» και να συναναστρέφεσαι με εκείνους που δεν έχεις ούτε στοιχειωδώς το επίπεδο να καταλάβεις και να προσεγγίσεις  εκείνο που θα έπρεπε να είχες διδαχθεί από την αυθεντική στάση ζωής τους , την οποία μάλιστα μέσα στο μυαλό σου θα μεταλλάσσεις και θα αντιστρέφεις  φτιάχνοντας τα δικά σου εικονικά γεγονότα (εικονική πραγματικότητα) και θα ζεις μέσα σε αυτά, προσπαθώντας έτσι να πείσεις και τον ίδιο σου τον εαυτό για την  «ανωτερότητα»  σου που οι άλλοι δεν έχουν.

Σε σχέση τώρα με τον εθνοκοινοτισμό, ψάξε αγαπητέ αναγνώστη του μέλλοντος εάν υπάρχει κάποια κοινότητα που να έχει ΞΕΚΑΘΑΡΗ ΑΝΟΙΧΤΗ ΘΕΣΗ πανω στην κοσμοαντίληψη αυτή και σε  όλα εκείνα τα χαρακτηριστικά  ηθικής και βίου που περιγράφει το ιστολόγιο αυτό και που όλα τα μέλη της να πράττουν και να ζουν σύμφωνα με τα πρότυπα αυτά! 

Εάν την βρεις στην εποχή σου τότε οργανώσου σε αυτήν ακόμα και ως τελευταίο μέλος , παρέκαμψε κάθε είδους ανόητο εγωισμό και δούλεψε όσο μπορείς για την κοινότητα αυτήν.

Αν πάλι δεν βρεις τίποτα τέτοιο στην εποχή σου, η εάν αυτό που βρεις δεν είναι αυθεντικό αλλά μονάχα μια εικονική απομίμηση ή μια  σούπα που να ανακατεύει τον Ηράκλειτο με τον Γιαχβέ η με ένα οικουμενικό πνεύμα ισοπεδωτικού ψευτοανθρωπισμού τότε  μην συμβιβαστείς με τίποτα τέτοιο , πολέμησε το και προσπάθησε όσο μπορείς να αναγεννηθεί η αυθεντική Ελληνική και Ινδοευρωπαϊκή ζώσα κοσμοαντίληψη  και να απομονωθούν οι παραχαράκτες. Υγιής ανθρωπισμός και υγιής φιλοσοφία είναι αυτή που δεν ισοπεδώνει και δεν παρουσιάζει τα πάντα ως "ίδια" αλλά αναγνωρίζει και σέβεται τις διαφορές ανάμεσα σε διαφορετικές μεταξύ τους παραδόσεις, θρησκευτικές αντιλήψεις, έθνη και φυλές και στηρίζει τα δικαιώματά τους να συνεχίσουν να είναι διαφορετικοί και να υπάρχουν!

Το πιο θλιβερό αγαπητέ αναγνώστη του μέλλοντος, ήταν ότι στην περίοδο που γράφτηκε αυτός ο επίλογος που διαβάζεις,  υπήρχαν κάποιοι που εμφανίζονταν ως φανατικοί "υπερασπιστές" του "Ελληνικού έθνους" που δεν είχαν  σχεδόν τίποτα το ελληνικό ή το ευρωπαϊκό στην ηθική ,  στον βίο τους και στην κοσμοαντίληψη που μετέδιδαν και συχνά ούτε και στην καταγωγή τους!  



Η πατρίδα σου μελλοντικέ αναγνώστη κατέληξε έτσι όπως κατέληξε, επειδή την εποχή που γραφόταν το κείμενο αυτό, όλοι αυτοί που το εθνοδιαλυτικό σύστημα εμφάνιζε μεσω των Μέσων Μαζικής Εξαπατήσεως ως δήθεν φανατικούς "υπερασπιστές"  και "σωτήρες"  της και ταυτοχρόνως ως εφιαλτικά σκιάχτρα απωθούσαν μακριά τους λαούς από τις εθνικές ιδέες και αυθεντικές παραδόσεις,  ήταν στην πραγματικότητα εχθροί του ελληνικού και ευρωπαϊκού πολιτισμού και μάλιστα ήταν είτε γραικύλοι φορείς και εκφραστές της μικροαστικής ψευτοφιλελεύθερης ιουδαιοχριστιανικής ψοφοδεξιάς ιδεολογίας είτε παρακμιακοί περιθωριακοί δηλητηριώδεις μπολσεβίκοι !


 Η απόσταση που χωρίζει αυτό το ιστολόγιο με τους παραπάνω κομματικούς και πολιτικούς φορείς είναι η ίδια ακριβώς με αυτή που το χωρίζει με τον μπολσεβικισμό  χωρίς κανένα διαχωρισμό και προτίμηση ανάμεσα στα δύο, καθώς α) μοιάζουν μεταξύ τους ως δύο σταγόνες νερό β) οι πρώτοι υπάρχουν μονάχα για να δυσφημίζουν την ελλάδα διεθνώς και να δίδουν άλλοθι στους εχθρούς της ευρώπης και του ελληνικού έθνους ότι τάχα διαλύοντας τα έθνη και τις κοινωνίες μας , καταφέρνουν έτσι και τα "σώζουν" από τέτοιες  διαταραγμένες ψυχικά και διεστραμμένες πνευματικά και ηθικά περιπτώσεις.

Την περίοδο που γράφεται το κείμενο αυτό οι παραπάνω πολιτικοί και κομματικοί φορείς υπάρχουν μονάχα για να βάζουν συνεχώς τον ευρωπαίο πολίτη σε ένα ψεύτικο δυϊστικό δίλλημα ποιος από τους δυο είναι τελικά ο μεγαλύτερος κίνδυνος:  να επιβληθεί στην χώρα τους μια παρακμιακή τυραννία περιθωριακών ψυχικά ανισόρροπων  (είτε προλεταριακή νεομπολσεβίκικη είτε αστική  που θα εμφανίζεται ως τάχα "αντικομμουνιστικός" "εθνικισμός" ) που ενδεχομένως θα την ισοπεδώσει και θα την καταστρέψει ολοσχερώς,  ή οι ισλαμιστές λαθρομετανάστες (για τους οποίους υπάρχει πάντα μια ελπίδα ότι μπορούμε να τους απελάσουμε στο σύντομο μέλλον ή να φύγουν από μόνοι τους πριν προλάβουν να μας ισοπεδώσουν) και καταλήγουν να επιλέγουν το δεύτερο ώστε να αποφύγουν το πρώτο! 





Το θέμα όμως δεν είναι να επιλέξουμε ανάμεσα σε δυο καταστροφικές μορφές μπολεσβικισμού τον ανοιχτά  διεθνικό και τον "εθνικιστικό", ούτε ανάμεσα στον εισαγόμενο προλεταριακό ταλιμπανισμό του Αλλάχ και τον εγχώριο μεσανατολικού τύπου προλεταριακό ταλιμπανισμό στο όνομα του Γιαχβέ-Χριστού, αλλά να αγωνιστούμε για να απαλλαγούμε από όλα τα ξένα προς την Ευρώπη και τον Ελληνισμό στοιχεία που όλα μαζί εκφράζουν την άγνοια, τον μεσανατολικού τύπου φανατισμό και την σταλινική προλεταριακή τυραννία. Tα δύο αυτά ρεύματα λειτουργώντας ως ενιαίο δίπολο που το ένα τροφοδοτεί και συμπληρώνει το άλλο  αποτελούν μέγιστη απειλή για το μέλλον των ελλήνων και ευρωπαίων πολιτών!

Είναι αναγκαίο και απαραίτητο να απαλλαγούμε από τον μεσανατολικό σκοταδισμό ακόμα και όταν αυτός εμφανίζεται ως υπερασπιστής μας και σηκώνει ψηλά την ελληνική σημαία, και να οικοδομηθεί επιτέλους ένας υγιής "εθνικός" χώρος αποτελούμενος και διοικούμενος από πνευματικά και ψυχικά υγιείς ανθρώπους , από φορείς του αυθεντικού ελληνικού και ευρωπαϊκού πολιτισμού και κοσμοαντιλήψεως , ένας χώρος βασισμένος στην αυθεντική ελληνική και ευρωπαϊκή φιλοσοφία και παραδόσεις που η ποιότητά του να κάνει τους έλληνες να νιώθουν υπερηφάνεια και όχι ντροπή, που να προάγει και να αναδεικνύει τον ελληνικό πολιτισμό και όχι να τον υποβιβάζει και να τον εξευτελίζει! Να τελειώνουμε επιτέλους και με τον εγχώριο και με τον εισαγόμενο μεσανατολισμό, ταλιμπανισμό και μπολσεβικισμό! Χρειαζόμαστε μια αληθινή "αναγέννηση" και ένα  αληθινό "διαφωτισμό", βασισμένα στην έννοια της αυθεντικής αληθούς αριστείας και των αυθεντικών ευρωπαϊκών παραδόσεων και όχι σε ισοπεδωτικές θεωρήσεις παράγωγα αντιλήψεων των αβρααμικών θρησκειών που τελικά κυριάρχησαν  μετά την Γαλλική επανάσταση.




 Με τις αβρααμικές θρησκείες , τον Αλλάχ-Γιαχβέ, και την Τορά ("Παλαιά Διαθήκη" ) ας κάνουν ότι νομίζουν οι σημιτικοί  λαοί που γέννησαν αυτές τις παραδόσεις μαζί με όσους "ευρωπαίους" και "έλληνες" ακροδεξιούς  διακηρύττουν πίστη στους θεούς αυτούς ας λύσουν μόνοι τους και μεταξύ τους τις εσωτερικές θρησκευτικές διαφορές τους  και εμείς ας κρατήσουμε  τις δικές μας  παραδόσεις ,  την δική μας φιλοσοφία , την δική μας αντίληψη για το Θείο και την δική μας ζώσα κοσμοαντίληψη .



Επίσης η Ελληνική και Ευρωπαϊκή φιλοσοφία έχει πάρα πολλά κοινά στοιχεία και παρόμοια κοσμοαντίληψη με τον Ινδουισμό και τον Βουδισμό καθώς έχουν κοινή ρίζα και προέλευση, επομένως η μελέτη αυτών των παραδόσεων  είναι πολύ χρήσιμη και ενδιαφέρουσα, συμβάλλει στην καλύτερη κατανόηση του αυθεντικού Ελληνικού και Ευρωπαϊκού πολιτισμού και σε μια αρκετά υγιέστερη στάση ζωής, αλλά μην ξεχνάμε ότι βρισκόμαστε στην Ελλάδα και είμαστε Έλληνες και έτσι το επίκεντρο αναγεννήσεως του Ελληνικού έθνους  πρέπει να βρίσκεται στην Αρχαία Ελληνική παράδοση και φιλοσοφία.



Αγαπητέ αναγνώστη του μακρινού μέλλοντος, μονάχα εάν δεν βρεις στην εποχή σου κάποια αυθεντική κοινότητα συμβατή με την ζώσα κοσμοαντίληψη που περιγράφει αυτό το ιστολόγιο, και μονάχα εάν εσύ έχεις τα προσόντα και εάν έχεις προχωρήσει πολύ στο αυθεντικό φωτεινό μονοπάτι , τότε μην περιμένεις για Μεσσίες δεν υπάρχουν, ξεκίνα να κτίζεις ΕΣΥ αυτό που πρέπει να κτιστεί.  Διαφορετικά μην προσπαθήσεις να κτίσεις απολύτως τίποτα, καθώς το μόνο που θα πετύχεις είναι να διαδόσεις ακόμα περισσότερο το χάος, την ανοησία και την σύγχυση και να κάνεις ακόμα μεγαλύτερη ζημιά σε αυτό που ήδη υπάρχει, αντί να του κάνεις κάτι καλό.


 Μπορείς τουλάχιστον να αξιοποιήσεις όλα όσα έμαθες από το ιστολόγιο αυτό για να γίνεις καλύτερος πατέρας, σύζυγος, άνθρωπος. Είναι και αυτό κάτι πολύ σπουδαίο και αν το πετύχεις θα πρέπει να είσαι πολύ υπερήφανος γι αυτό. Είναι κάτι πολύ ανώτερο αυτό από το να αναλώνεσαι σε εικονικούς φαντασιακούς «αγώνες»  - είτε σε μια προσκόλληση και εμμονή σε μια εικονική προσπάθεια για  «φώτιση», «αφύπνιση»  «Θέωση» κλπ - που όμως δεν έχει απολύτως καμιά σχέση  με την αληθινή και αυθεντική. Κάνε αυτό λοιπόν και γίνε υπερήφανος για το έργο σου , είναι υπεραρκετό  για σένα, και άφησε να καθοδηγούν τους αγώνες εκείνοι που γνωρίζουν τουλάχιστον πως να κτίσουν κάτι αυθεντικό, υγιές και αληθινό.


Δεν είναι όλοι οι άνθρωποι κατάλληλα ικανοί  να γίνουν κτίστες χωρίς τουλάχιστον την απαραίτητη και αυθεντική προεργασία , προετοιμασία και γνώση και δεν είναι ντροπή να το παραδεχτεί κανείς για τον εαυτό του ότι δεν μπορεί .


Όπως και να χει αγαπητέ αναγνώστη  του μέλλοντος , είτε καταφέρεις να ξεκλειδώσεις την πόρτα είτε όχι, είτε ανακαλύψεις το αυθεντικό φωτεινό μονοπάτι είτε το εικονικό,  είτε θα αποφασίσεις να γίνεις συνεχιστής και αναμεταδότης του έργου που βρήκες σε αυτό εδώ το ιστολόγιο είτε όχι, καλό σου ταξίδι  και ειδικά και μόνο αν ανήκεις στην πρώτη περίπτωση :  Αγχιβασίην.

Ο συντάκτης του ιστολογίου.

Καθολική χριστιανική παράδοση: Η καταδίκη του Γαλιλαίου.


Γαλιλαίος Γαλιλέι. Ένας απ’ τους μεγαλύτερους επιστήμονες της ιστορίας, που ανέπτυξε τη θεωρία, ότι η Γη γυρίζει γύρω απ’ τον Ήλιο.

Πιάστηκε δυο φορές στα δίχτυα της Καθολικής Εκκλησίας και σχεδόν τη γλίτωσε. Προδόθηκε απ’ τον στενό του φίλο, τον Πάπα Ουρβάνο Η’, ο οποίος τον οδήγησε στην τελική του καταδίκη.
Ο Γαλιλαίος δεν ήταν ο πρώτος που υποστήριζε, ότι η Γη δεν ήταν το κέντρο του κόσμου.
Το 1543, εκδόθηκε το βιβλίο του Κοπέρνικου, «De revolutionibus orbium coelestium», που ανέπτυσσε τη θεωρία του.

Το βιβλίο του έμεινε ατιμώρητο απ’ την Καθολική Εκκλησία, για ένα και μόνο λόγο.
Στην πρώτη σελίδα έγραφε, ότι η θεωρία ήταν απλώς μια μαθηματική μέθοδος μέτρησης των αστεριών και των πλανητών, που ήταν απλούστερη στη χρήση, απ’ το παλιό Πτολεμαϊκό σύστημα που χρησιμοποιούνταν. Τόνισε ότι σε καμία περίπτωση, δεν ήταν μία απόλυτη περιγραφή των «ουρανών». Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, αφιέρωσε το βιβλίο στον Πάπα Παύλο Γ’.
Ο Γαλιλαίος δε χαρακτηριζόταν από τέτοιους λεπτούς τρόπους.
Είχε προκαλέσει αντιδράσεις, όχι μόνο της εκκλησίας αλλά και επιστημόνων της εποχής.
Χρησιμοποιούσε την αδιαμφισβήτητη ευφυΐα του, για να γελοιοποιήσει, όποιον τολμούσε να διαφωνήσει με τις απόψεις του.

Παρ’ όλη την επιθετικότητά του, οι θεωρίες του αρχικά έγιναν αποδεκτές με τιμές. Το 1611, επισκέφθηκε το Βατικανό, όπου τον καλωσόρισαν με ανοιχτές αγκάλες. Ο Πάπας Ουρβάνος Η, του επέτρεψε να συνεχίσει τις έρευνές του, χωρίς να προβάλει αντιρρήσεις.

Ο Γαλιλαίος επέστρεψε στη Φλωρεντία, όπου αφιερώθηκε στην εκστρατεία του να πείσει τον κόσμο, ότι η Γη δεν είναι το κέντρο του σύμπαντος.
Έγινε ακόμα πιο προκλητικός, όταν άρχισε να χρησιμοποιεί κομμάτια απ’ τη Βίβλο, για να αποδείξει πόσο λανθασμένη ήταν η αντίληψη που ίσχυε μέχρι τότε, ότι δηλαδή η Γη ήταν ακίνητη και ο Ήλιος γυρνούσε γύρω από αυτή. Το 1614, ο Δομινικανός μοναχός, Νίκολο Λορίνι, επικοινώνησε με το Βατικανό, ζητώντας να καταθέσει εναντίον του Γαλιλαίου, αλλά το Βατικανό δεν έκανε κάποια κίνηση εναντίον του

Ο στενός φίλος του Γαλιλαίου, Καρδινάλιος Μπαρμπερίνι, τον συμβούλευσε να σιωπήσει, μέχρι να κοπάσει η ένταση. Ο Γαλιλαίος δεν ακολούθησε τη συμβουλή. Συνέχισε να διατυμπανίζει τις απόψεις του και να «μπαίνει στο μάτι» της Εκκλησίας. Το 1616, με διαταγή του Πάπα, ο Γαλιλαίος πήγε στη Ρώμη. Εκεί, ο Καρδινάλιος Μπελαρμίν, τον ενημέρωσε ότι η υπομονή της Εκκλησίας είχε εξαντληθεί κι ότι είχε έρθει η ώρα να «κάτσει καλά». Η επίσημη απόφαση των θεολόγων του Βατικανού, που βγήκε στις 26 Φεβρουαρίου του 1616, χαρακτήριζε τη θεωρία του Γαλιλαίου ως «ανόητη, υπερβολική και άκρως αιρετική» και τον διέταζε να «εγκαταλείψει τον Κοπερνικανισμό και να σταματήσει να διαδίδει τις απόψεις του, ακόμα και να τις συζητά».

Η καταδίκη του Γαλιλαίου
Ο Γαλιλαίος υπάκουσε στις εντολές του Βατικανού και αφοσιώθηκε στη συγγραφή του βιβλίου του, «Dialogue Concerning the Two Chief World Systems». Θα έγραφε το βιβλίο, ως μία απλή καταγραφή επιχειρημάτων υπέρ και κατά του ηλιοκεντρικού συστήματος. Είχε υποσχεθεί, ότι δε θα φαινόταν πουθενά, ότι υποστήριζε τη συγκεκριμένη θεωρία.
Εντωμεταξύ, το 1623, ο φίλος του, Καρδινάλιος Μπαρμπερίνι, είχε γίνει ο Πάπας Ουρβάνος Η’.
Ο «Διάλογος» εκδόθηκε το 1632, με την άδεια της Ιεράς Εξέτασης και του Πάπα. Έκανε, όμως, ένα μεγάλο λάθος. Τόλμησε να κοροϊδέψει τον Πάπα της Ρώμης.
Λίγα χρόνια πριν, ο Ουρβάνος Η’ είχε ζητήσει να μπουν στο βιβλίο οι απόψεις του. Ο Γαλιλαίος δέχτηκε το αίτημα του φίλου του και δημιούργησε τον χαρακτήρα Σιμπλίκιο, που εξέφραζε τις απόψεις του Ουρβάνου.

Μόνο που ο Σιμπλίκιος ήταν ένας ανόητος, που μπέρδευε τα λόγια του και έκανε συνεχώς λάθη.
Ο Πάπας δε γέλασε με το αστείο του φίλου του. Μετά από μια δεκαετία στο ανώτατο αξίωμα της καθολικής εκκλησίας, ο Ουρβάνος είχε χάσει πολλή απ’ την ελαστικότητά του. Ίσως το «αστείο» του Γαλιλαίου να ήταν μια κριτική προς τον φίλο του, ο οποίος είχε αναγκαστεί να ασπαστεί τις απόλυτες, δογματικές απόψεις της Εκκλησίας.

Το 1632, ο Γαλιλαίος κλήθηκε για ακόμη μία φορά στη Ρώμη, για να δικαστεί.
Ο Γαλιλαίος υποστήριζε ότι δεν είχε παραβεί ούτε στιγμή τις εντολές της Εκκλησίας. Απειλήθηκε, όμως, ότι θα βασανιστεί, αν δεν πει την αλήθεια. Τότε παραδέχτηκε, ότι το βιβλίο του θα μπορούσε να διαβαστεί ως ξεκάθαρη υποστήριξη του ηλιοκεντρικού συστήματος. Στις 22 Ιουνίου του 1633, το δικαστήριο καταδίκασε τον Γαλιλαίο ως αιρετικό.

Απαγορεύτηκε η κυκλοφορία του βιβλίου του και ο ίδιος ο Γαλιλαίος αναγκάστηκε να «αποκηρύξει, να καταραστεί και να σιχαθεί» τις απόψεις του.

Πέρασε την υπόλοιπη ζωή του φυλακισμένος, στο σπίτι του στη Φλωρεντία.
Ο Γαλιλαίος γεννήθηκε στις 15 Φεβρουαρίου του 1564 και πέθανε βαριά άρρωστος το 1642, σε ηλικία 77 ετών.

Πηγή: www.mixanitouxronou.gr

"Ελληνορθόδοξη" παράδοση: Η Αγία Αθανασία του Αιγάλεω



Η Αθανασία Σάμαρη, που αργότερα έγινε γνωστή ως «Αγία» Αθανασία του Αιγάλεω γεννήθηκε το 1928 στην Παλιά Μανωλάδα. Μικρή δεν ήταν παρά μια αγράμματη βοσκοπούλα.
Το 1945 σε ηλικία 17 ετών, ισχυρίστηκε ότι είδε σε όραμα την Παναγία.
Τα «οράματα» της άρχισαν να πληθαίνουν, τα νέα διαδόθηκαν και η κοπέλα κάποια στιγμή υποστήριξε ότι η Παναγία άρχισε να της στέλνει μηνύματα τα οποία αποτυπώνονταν στο στήθος της.


Η δερμογραφία

Ωστόσο δεν πίστεψαν όλοι την Αθανασία. Ιδιαίτερα δύσπιστοι στάθηκαν οι δικοί της άνθρωποι, καθώς αυτοί γνώριζαν ότι στην οικογένειά τους υπήρχε μια κληρονομική πάθηση, η δερμογραφία ή δερμογραφισμός, που ιατρικά ορίζεται ως «δερματική αντίδραση σε κάποιο μηχανικό ερέθισμα του δέρματος, που οφείλεται σε υπερευαισθησία του νευρικού συστήματος».

Σε μια τέτοια περίπτωση, οι δερματολόγοι εξηγούν με απλά λόγια ότι κάποιος θα μπορούσε με ένα αντικείμενο να ασκήσει πίεση ή να γράψει πάνω στο δέρμα του ασθενούς και το «μήνυμα» να παραμείνει πάνω στο δέρμα για αρκετή ώρα,
Αυτή όμως ήταν η επιστημονική άποψη, την οποία βέβαια δε συμμερίστηκαν, όλοι όσοι γνώριζαν την περίπτωση της Αθανασίας και των «οραμάτων» της.

Εκείνο που εντυπωσίαζε και διαμόρφωνε τη γνώμη των απλών ανθρώπων της επαρχίας ήταν το γεγονός ότι όλα αυτά συνέβαιναν σε μια αγράμματη κοπέλα, που δεν ήξερε να βάλει ούτε την υπογραφή της.



Η κοπέλα ισχυριζόταν ότι η Παναγία της άφηνε μηνύματα στο στήθος. Όπως βλέπετε στα μηνύματα η Παναγία δεν ήξερε ορθογραφία!

Το 1948 ο θείος Γεώργιος Κίντος την παίρνει μαζί του στην Αμαλιάδα για να τον βοηθάει στις δουλειές του καφενείου.


Οι μέρες περνούσαν δύσκολα, καθώς η δουλειά ήταν απαιτητική και η κούραση άρχισε να δοκιμάζει σοβαρά τη νεαρή κοπέλα. Τότε ήταν που η Αθανασία διαλάλησε ότι για μια ακόμα φορά η παναγία επικοινώνησε μαζί της και ότι χάραξε και πάλι στο στήθος της το σύμβολο του σταυρού. (Βολική επικοινωνία γιατί δεν χρειάζεται να ξέρει και ορθογραφία)
Μάλιστα, οι παλαιότεροι θυμούνται ότι από εκείνη την ημέρα άρχισε να δημιουργείται κοσμοσυρροή στο σπίτι του Κίντου. Οι πιστοί ήθελαν να δουν το «θαύμα».





Η μικρή κοινωνία της Αμαλιάδας είχε αρχίσει πλέον να αναστατώνεται για τα καλά.
Τα σπουδαία νέα δε θα αργήσουν βέβαια να φτάσουν και στο μητροπολίτη Ηλείας, Γερμανό.
Ο ιεράρχης σπεύδει στο σπίτι του θείου της Αθανασίας και συνομιλεί με την οραματίστρια για περίπου δέκα λεπτά.
Όταν όμως βγαίνει από το δωμάτιο έχει την όψη πολύ συγκινημένοι ανθρώπου και απευθύνεται στο πλήθος που τον περιμένει με αυτά τα λόγια: «η Θεομήτωρ έχει κατ’ επανάληψιν εμφανιστεί σε ευσεβείς χριστιανούς και έχει παροτρύνει δι΄ ευχών τους ανθρώπους εις μετάνοιαν».
Ο κύβος έχει ριφθεί και ο θεοσεβούμενος λαός, που περίμενε ανυπόμονα το πόρισμα του δεσπότη ανατριχιάζει με τις διαβεβαιώσεις.
Ύστερα από τη μητροπολιτική επικύρωση του «θαύματος» διοργανώνεται λιτανεία στην Αμαλιάδα παρουσία του κλήρου και των αρχών της πόλης.
Δήμαρχος, δημοτικό συμβούλιο, δικαστές, δικηγόροι, δημόσιοι υπάλληλοι, παπάδες και χωροφύλακες ακολουθούν με δέος την πρωτοφανή για τα ελληνικά χρονικά πομπή, ενώ όταν εμφανίζεται η Αθανασία, το πλήθος προσκυνά ευλαβικά, όλοι κάνουν συγκινημένοι το σταυρό τους και ανοίγουν διάδρομο για να περάσει ανάμεσά τους η «ευτυχής» κόρη.


Η «ανάσταση» της Αθανασίας


Μια εβδομάδα μετά το «θαύμα» η Αμαλιάδα θα συγκλονιστεί ξανά, αλλά με μεγαλύτερη ένταση τώρα , αφού αυτή τη φορά πρόκειται για τον.. θάνατο της Αθανασίας!
Ιερείς και αστυνομικές αρχές σπεύδουν και πάλι στο σπίτι του Κίντου, όπου ναι μεν η Αθανασία μπορεί να είχε «πεθάνει», αλλά η βεβαιότητα για ένα ακόμα θαύμα ήταν τόσο μεγάλη, που δεν άφηνε περιθώρια για πολλά θαύματα.



Κλήρος και λαός περιμένουν εναγωνίως το χαρμόσυνο μήνυμα της ανάστασης…
Έτσι και έγινε.




Η «οραματίστρια», αφού «αναστήθηκε», άρχισε να τους διηγείται την περιπέτειά της στον άλλο κόσμο, με τους φωτορεπόρτερ να καταγράφουν τη σκηνή και με την Αθανασία ολοζώντανη μέσα στο φέρετρό της να τους λέει ότι η Παναγία την είχε πάρει μαζί της μέχρι τα Καλάβρυτα, όπου από κοινού παρακολούθησαν σκηνές σφαγής αιχμαλωτισμένων ανταρτών.
Σύμφωνα με το παραλήρημα της, η Μητέρα του Χριστού της είπε για τους κομμουνιστές:
«Βλέπεις παιδί μου; Αυτά παθαίνουν όσοι δεν πιστεύουν…»
Η «οραματίστρια» είχε ξεκινήσει για τα καλά την πορεία της την ώρα που ο εμφύλιος είχε φουντώσει και βρισκόταν στις πιο κρίσιμες στιγμές του, έχοντας συμπαραστάτες της την εκκλησιαστική ιεραρχία και τους τοπικούς κυβερνητικούς παράγοντες, οι οποίοι θεωρούσαν ιερό καθήκον τους να ευλογούνται με κάθε μέσο τα όπλα του Εθνικού Στρατού.
Η Ελλάδα ήταν διχασμένη και έπρεπε να παραμείνει έτσι με κάθε τρόπο.
Ακόμα και με τα «θαύματα» που κρατούσαν μια μέρα.
Οι αριστεροί τότε αποκάλεσαν για πρώτη φορά την Αθανασία «αγία της δεξιάς».
Οι άλλοι χαμογέλασαν με νόημα στην «οραματίστρια» και της έκλεισαν πονηρά το μάτι, καθώς οι καιροί ήταν εξαιρετικά δύσκολοι και τα θαύματα περιζήτητα.



Οι αυτόπτες μάρτυρες της «ανάστασης» της Αθανασίας ήταν επίλεκτα μέλη της τοπικής κοινωνίας: ο δεσπότης με δυο τρεις έμπιστους παπάδες, ο διοικητής χωροφυλακής Πύργου και ένας μοίραρχος που υπηρετούσε στην Αμαλιάδα.



Σύμφωνα με όσα δήλωσαν και δημοσιεύτηκαν στην εφημερίδα Πατρίς του Πύργου, «όταν επανήλθε η ψυχή της Αθανασίας στο σώμα της, σείστηκαν τα θεμέλια του σπιτιού».
Τότε η Παναγία της ζήτησε ένα ποτήρι νερό, είπαν και όταν της το έφερε ήπιε το μισό.
Έβλεπαν μάλιστα το ποτήρι ψηλά στον αέρα και το νερό να λιγοστεύει χωρίς να χύνεται…



Ο αγνός κόσμος της Αμαλιάδας είχε πλέον πειστεί ότι η αθώα βοσκοπούλα είχε άμεση επαφή με την Παναγία και ότι μπορεί, εξ ονόματός της να κάνει θαύματα, όπως να βρίσκει τα σημεία που υπήρχε νερό, κάτι πολύτιμο για τις αγροτικές καλλιέργειες της περιοχής.


Ο ξάδελφος της Αθανασίας, Μιχάλης Σάμαρης χαρακτηριστικά θυμάται: «εβάρεσε νερό χίλια μέτρα μακριά από το Κουνουπέλι και είπε ότι το νερό θα βγει μονάχο του προτού το βαρέσουν. Και το βάρεσε στα 80 μέτρα και έτρεχε μοναχό του».


Οι επικριτές της Αθανασίας όμως, υποστήριζαν από τότε ότι η «οραματίστρια» ήταν δημιούργημα του τότε μητροπολίτη και του διοικητή της χωροφυλακής.

Πηγή: http://www.mixanitouxronou.gr/

"Ελληνορθόδοξη" παράδοση: Η ηγουμένη της Μονής Κερατέας -το μοναστήρι των νεκρών



Την νύχτα της 5ης Δεκεμβρίου του 1950, περισσότεροι από 80 αστυνομικοί με επικεφαλής αξιωματικούς της ασφάλειας, έναν ανακριτή κι έναν αντεισαγγελέα πραγματοποιούν επέμβαση στη Μονή Κερατέας και απελευθερώνουν δεκάδες πλούσιες ηλικιωμένες γυναίκες και 36 αγόρια και κορίτσια που βρίσκονταν σε κατάσταση εξάντλησης και θρησκευτικού παραληρήματος. Ταυτόχρονα συλλαμβάνουν με επεισοδιακό τρόπο την ηγουμένη Μαριάμ και τους συνεργάτες της. Από εκείνη τη νύχτα και μετά άρχισαν να αποκαλύπτονται φρικιαστικές λεπτομέρειες για ένα από τα μεγαλύτερα σκάνδαλα που συγκλόνισαν την Ελλάδα.

Από καιρό ακούγονταν φήμες ότι η Μονή «Παναγία Πευκοβουνογιάτρισσα» προσηλύτιζε κόσμο με σκοπό την οικειοποίηση ξένων περιουσιών. Υπήρχαν καταγγελίες για βασανιστήρια που γίνονταν μέσα στη Μονή, για θανάτους από φυματίωση και πολλοί αποκαλούσαν την Μαριάμ «γυναικείο σατανά» που εκμεταλλεύεται το θρησκευτικό πάθος των μοναχών για να αποκτήσει τεράστια περιουσία.

Οι ανακρίσεις κράτησαν πολλούς μήνες. Η δικογραφία που σχηματίστηκε ήταν ογκώδης και περιλάμβανε, εκτός από τις απολογίες των κατηγορουμένων, περισσότερες από 100 καταθέσεις θυμάτων και συγγενών τους. Η δίκη άρχισε τον Νοέμβριο του 1952 . Στο εδώλιο κάθισαν η Μαριάμ Σουλακιώτου, ηγουμένη της Μονής παλαιοημερολογιτών Κερατέας, 8 μοναχές και ο επίσκοπος των παλαιοημερολογητών. Κατά τη διάρκεια της ακροαματικής διαδικασίας ήρθαν στο φως ανατριχιαστικές λεπτομέρειες για τη δράση των κατηγορουμένων που θύμιζε πρακτικές του Μεσαίωνα. Μια γυναίκα κατέθεσε ότι στη Μονή γίνονταν βασανιστήρια «κατά το γερμανικό σύστημα». Άλλος είπε ότι όταν θέλησε να καταταγεί μοναχός, του έκαναν σωματικό έλεγχο και του πήραν ένα σακουλάκι με χρυσά δαχτυλίδια και νομίσματα που είχε ράψει στα ρούχα του. Του έδιναν να τρώει βρασμένες παπαρούνες που περιέχουν όπιο, για να ναρκώνεται και να μην διαμαρτύρεται.

Είχε καταντήσει σκελετός και στο τέλος κατάφερε να δραπετεύσει.

Άλλη μία γυναίκα κατέθεσε ότι σε ηλικία 15 χρόνων ακολούθησε τη μητέρα της που ήταν μοναχή. Λίγους μήνες αργότερα η μητέρα της πέθανε από τις στερήσεις και τα βασανιστήρια. Την ίδια την έβαζαν, όπως είπε, να κουβαλάει πέτρες την ημέρα και το βράδυ να εργάζεται σε μία τράτα για να βγάζει ψάρια που προορίζονταν για την «Αγία Μητέρα». Της έβαλαν ιώδιο στα γεννητικά όργανα και καρφίτσες στους γλουτούς. Ένας παλαιοημερολογίτης ιερέας κατέθεσε ότι τις μοναχές τις έκλειναν σε κατακόμβες και τους έδιναν να τρώνε ξερό ψωμί επί πολλούς μήνες. Μια κοπέλα την άφησαν έξι μήνες νηστική και μετά της έδιναν να τρώει τα κουκούτσια από ελιές και φλούδες κρεμμυδιών ενώ την υποχρέωσαν να πιει τα ούρα της. Άλλες καταθέσεις αποκάλυψαν ότι δεν παρεχόταν καμία ιατρική φροντίδα στους ασθενείς ακόμα κι αν έπασχαν από βαριές αρρώστιες.

Τους έκλειναν σε μικρά και σκοτεινά κελιά και τους πετούσαν για φαγητό ένα κομμάτι ξερό ψωμί. Τους έλεγαν ότι πρέπει να πεθάνουν, να αδειάσουν τα κελιά και να έρθουν άλλοι για να αγιάσουν! Η κόρη μιας έγκλειστης περιέγραψε ότι απαγόρευαν τη μητέρα της να έχει οποιαδήποτε επικοινωνία με τον έξω κόσμο και με απατηλά μέσα, πέτυχαν να της αποσπάσουν 10.000 δολάρια, χρήματα που της είχε αφήσει ως κληρονομιά ο αδερφός της. Άλλος μάρτυρας κατέθεσε ότι όσο έμενε στο ανδρικό μοναστήρι, το οποίο επίσης διοικούσε η Μαριάμ είδε τον 6χρονο ανιψιό του να τον δέρνουν με τριχιά και να το βουτούν στη στέρνα για τιμωρία. Είδε άλλο παιδί να το δένουν σε κολόνα μέσα στο κρύο επειδή πήρε μια πατάτα στα κρυφά. Ο εισαγγελέας διακόπτοντας έναν από τους μάρτυρες ξέσπασε: «η Κερατέα είναι αίσχος δια την Ελλάδα. Σηκώνονται οι τρίχες της κεφαλής μου. Σκεφτείτε ότι εκεί μέσα πέθαναν 150 φυματικά κορίτσια!».

Στην απολογία της η Μαριάμ αρνήθηκε όλες τις κατηγορίες , υποστηρίζοντας ότι όσα της αποδίδονταν ήταν «κατασκευάσματα του σατανά». Έλεγε ότι στη Μονή ο κόσμος ερχόταν για να σώσει την ψυχή του. Η απόφαση του Κακουργιοδικείου βγήκε τον Φεβρουάριο του 1953 και έστειλε τη Μαριάμ και μία μοναχή στη φυλακή. Στους άλλους κατηγορούμενους επιβλήθηκαν μικρότερες ποινές και κάποιοι αθωώθηκαν. Η Μαριάμ άκουσε την ετυμηγορία κλαίγοντας και μετά δήλωσε: «με καταδίκασαν αδίκως. Έχω τη συνείδησή μου ήσυχη απέναντι στον θεό, ότι έπραξα το καθήκον μου απέναντι στα αδύνατα αυτά πλάσματα τα οποία με κατηγόρησαν στη δίκη». Η Μαριάμ Σουλακιώτου πέθανε τον Νοέμβριο του 1954.

Πηγη: http://www.mixanitouxronou.gr/

Το μοναστήρι των νεκρών

Κακοποιήσεις παιδιών, πλύση εγκεφάλου, τρομερά βασανιστήρια, φριχτά μυστικά, φόβος και θάνατος... Κι όλα αυτά μ’ ένα θρησκευτικό φανατισμό που φέρνει στο μυαλό τα έργα και τις ημέρες της Ιεράς Εξέτασης. Αν αναρωτηθείτε πότε και πού μπορεί να συνέβη κάτι τέτοιο, η απάντηση προκαλεί σοκ: Εν έτει 1950, μόλις λίγα χιλιόμετρα έξω από την Αθήνα, στην περιοχή της Κερατέας, στην παλαιοημερολογίτικη Μονή Πευκοβουνογιάτρισσας. Εκεί που κάποτε αναβίωσε ο Μεσαίωνας, η «Espresso» συνάντησε τις μοναχές που υπηρετούν σήμερα τον Κύριο στο ίδιο μοναστήρι και οι οποίες επιμένουν ότι όλα αυτά ήταν μια... παρεξήγηση. Μάλιστα, «βαφτίζουν» τους βασανιστές των παιδιών... αγίους!

«Εκεί πέθαναν η αδελφή μου και ο γαμπρός μου, φυματικοί. Τα δε τρία παιδάκια τους, υπεβάλλοντο σε διάφορες κακοποιήσεις, όπως το αγοράκι που εκρεμάσθη ανάποδα γυμνό πολλές φορές και το έδερναν μέχρις αναισθησίας. Οταν δε ζούσε ο πατέρας, οι καλόγριες τον προέτρεπαν να μολύνει το παιδί του με φυματίωση, γιατί αν ζούσε, θα γινόταν κακός άνθρωπος. Τον συμβούλεψαν να μασάει αυτός το φαγητό και να ταΐζει με αυτό το αγοράκι του ώστε να πεθάνει πριν από αυτόν»!

Εκατοντάδες άνθρωποι -ανάμεσά τους δεκάδες παιδιά- βασανίστηκαν μέχρι θανάτου από την ηγουμένη για να σταλούν «αναμάρτητα στον παράδεισο»...

Περισσότερες από διακόσιες αθώες ψυχές υποβλήθηκαν σε φρικτά βασανιστήρια κατόπιν εντολής της ηγουμένης Μαριάμ Σουλακιώτη, η οποία καταδικάστηκε σε ισόβια φυλάκιση και πέθανε στις φυλακές Αβέρωφ. Για χρόνια ολόκληρα η Κερατέα και οι φρικτοί θάνατοι είχαν στοιχειώσει τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων, ενώ κάθε λίγο και λιγάκι μία ακόμη συγκλονιστική ιστορία ξεπηδούσε από την κόλαση.

Οπως αυτή του Σεραφείμ Σίλβεστρου, που έχασε στα κελιά της μονής την αδελφή του, τον γαμπρό του και τα τρία του ανίψια, αλλά και μιας νεαρής γυναίκας που άφησε άφωνη την έδρα του δικαστηρίου όταν άρχισε να εξιστορεί όσα έκαναν οι μοναχές στη 10χρονη ανιψιά της.

«Κάποτε το ανιψάκι μου, 10 χρόνων κοριτσάκι, το έβαλαν αγγαρεία στο μαγειρείο. Πεινούσε και έγλειψε μια πατάτα. Να η ποινή που του επέβαλαν: Το έδεσαν ολόγυμνο όλη τη νύχτα στο στάβλο και το πρωί το βρήκαν λιπόθυμο από το κρύο και το φόβο. Είχε καθαρίσει την ψυχή του και είχε υποστεί όλη την προεργασία για τον παράδεισο...»

Τα χρόνια όμως πέρασαν, οι απάνθρωπες ιστορίες ξεχάστηκαν και σήμερα σχεδόν κανείς δεν θυμάται τα ουρλιαχτά των παιδιών που εκλιπαρούσαν για βοήθεια. Οι παλιές καλόγριες πλήρωσαν για τα εγκλήματά τους, άλλες φυλακίστηκαν και πέθαναν στη φυλακή και άλλες στη μονή, η οποία εξακολουθεί να λειτουργεί με νέες μοναχές, που προσεύχονται καθημερινά για την ψυχή της «Αγίας Μαριάμ».



«Πλήρωσε για κάτι που δεν έκανε»

Πενήντα οχτώ ολόκληρα χρόνια μετά, οι καλόγριες στη μονή της Κερατέας μπορεί να άλλαξαν, να ήρθαν καινούργιες, όλες όμως δεν σταματούν λεπτό να προσεύχονται στην ηγουμένη Μαριάμ, «στην αγία αυτή που συκοφαντήθηκε και πλήρωσε για κάτι που δεν έκανε», όπως λένε χαρακτηριστικά.

Οπως επισήμαναν στην «Espresso» δύο από τις παλαιότερες μοναχές, «η μονή αυτή έχει χτυπηθεί ανελέητα στο παρελθόν και συνεχίζουν να την πολεμούν. Αλλά δεν φοβόμαστε. Οπως δεν φοβήθηκε και η Μαριάμ που την καταδίκασαν να πεθάνει πάνω σ’ ένα κρεβάτι των φυλακών για εγκλήματα που όχι μόνο δεν είχε κάνει, αλλά και να ήθελε δεν της το επέτρεπε η ψυχής της. Ηταν ένας άγιος άνθρωπος» τόνισαν και πρόσθεσαν: «Μάλιστα, περίμενε ότι θα είχε τραγική κατάληξη, όπως και άλλες αγίες που βασανίστηκαν από τους κοσμικούς πριν πάρουν τη θέση τους δίπλα από τον Θεό».

Οπως μας εξιστόρησαν οι μοναχές: «Η μονή, που χρονολογείται από το 1927, είχε την τύχη να φιλοξενήσει εκλεκτούς ανθρώπους, θεόσταλτους. Οπως τον Αρχιεπίσκοπο των Γνήσιων Ορθοδόξων Χριστιανών Ματθαίο Καρπαθάκη, την ηγουμένη Μαριάμ και αρκετούς άλλους. Εμείς εδώ τιμάμε τον Αγιο Ματθαίο κάθε Μάιο και αρκετοί πιστοί έρχονται να προσευχηθούν στην εικόνα του για να τους βοηθήσει. Αλλωστε, τα θαύματά του είναι αρκετά. Δεν θα ξεχάσουμε ποτέ ένα θαύμα που έγινε εδώ πριν από περίπου δέκα χρόνια και το οποίο ακόμα και σήμερα πολλοί αμφισβητούν».


Το κοριτσάκι που κατάπιε... θεία κοινωνία

Σύμφωνα με τη μοναχή Δέσποινα, «πριν από δέκα χρόνια είχε έρθει στη μονή ένα κοριτσάκι 10 ετών το οποίο ήταν μουγκό. Οι γονείς του το είχαν πάει σε όλους τους γιατρούς, αλλά δεν είχαν δει αποτέλεσμα. Μια θεία του παιδιού τούς είπε να το φέρουν εδώ, όπως και έκαναν. Μόλις το κοριτσάκι φίλησε την εικόνα του Αγίου Ματθαίου, γύρισε και για πρώτη φορά είπε στη μητέρα της: “Μανούλα, κάτι έχω στο λαιμό”. Μείναμε όλοι άφωνοι. Η μητέρα της της είπε να το φτύσει, αλλά η μικρή απάντησε ότι “ο κύριος της φωτογραφίας (σ.σ.: η εικόνα του Ματθαίου) μου είπε να το καταπιώ”. Μόλις το κατάπιε άρχισε να γελάει και να μας λέει ότι ήταν κάτι πολύ ωραίο και γλυκό. Καταλάβαμε ότι ήταν θεία κοινωνία. Το κοριτσάκι αυτό, γυναίκα πια, έρχεται ακόμα και σήμερα στη Μονή».


Το πτώμα που «μυροβόλησε» και τα φρικώδη βασανιστήρια

Η «Espresso» βρήκε και αναδημοσιεύει μερικά αποσπάσματα από τα μακροσκελή κείμενα της εφημερίδας «Ελευθερία» εκείνη την εποχή.

Κυριακή, 19 Νοεμβρίου 1950: «Η ηγουμένη Μαριάμ μετά τον θάνατο του επισκόπου Ματθαίου Καρπαθάκη διέδωσε επίτηδες ότι το πτώμα του “μυροβόλησε”! Διά του τρόπου αυτού προσέλκυσαν εκατοντάδες απλοϊκούς ανθρώπους, οι οποίοι έσπευσαν εκεί από πολλά μέρη της Ελλάδας για να δουν το θαύμα του Αγίου Ματθαίου...

Στην πραγματικότητα, όμως, η πονηρή ηγουμένη είχε ραντίσει το πτώμα του με άρωμα για να παραπλανήσει τους ευσεβείς και να δημιουργήσει θρύλο πέριξ του ονόματος του Ματθαίου...»

Σάββατο 25 Νοεμβρίου 1950: «Η γραία Ευγενία Μαργέτη περιέγραψε με τα μελανώτερα χρώματα μερικά από τα φρικώδη βασανιστήρια εις τα οποία υπεβάλλετο αυτή και άλλες μοναχές... Η Μαριάμ διέτασσε τις υπό τιμωρία μοναχές να μείνουν με τα εσώρουχα μόνο και κατόπιν ανέθετε σε μια μοναχή από το περιβάλλον της να τις κτυπά με μια σανίδα. Αλλες μοναχές μετά τον εσπερινό ωδηγούντο εις τα περί την μονήν δάση και ημίγυμνοι προσδένεντο εις τα πεύκα και παρέμειναν δεμέναι μέχρι του όρθρου».

Τρίτη 28 Νοεμβρίου 1950: «Ο υιός της Παυλάκη αφηγήθη εις την μητέρα του ότι οι μοναχές τον υπέβαλλαν σε βασανιστήρια. Συγκεκριμένα, ξυπνούσαν τους μικρούς και τις μικρές με ένα άγριο ξυλοκόπημα και τους έλεγαν ότι αυτό το έπραττον διά τον εξαγνισμό των, διότι μόνο έτσι θα αντιλαμβάνονταν το μεγαλείον της χριστιανικής θρησκείας. Αν κανένα από τα μικρά τολμούσε να διαμαρτυρηθεί, οι μοναχές το μετέφεραν εις τον πλησίον πευκώνα, του έδεναν τα πόδια και το κρεμούσαν από ένα πεύκο με το κεφάλι προς το έδαφος».

Πηγή: espressonews.gr

Περί Εθνικής Δράσεως και "εθνικής" "δράσεως".




"Εθνικός  αγών" και "εθνική δράσις"  είναι σήμερα μόνο αυτός που προάγει την επαναφορά της αυθεντικής εθνικής κοσμοθεάσεως και μάλιστα στις ανώτερες μορφές που αυτή εκφράστηκε και υπήρξε ιστορικά , καθώς δεν μπορούμε ούτε να εξιδανικεύουμε ούτε να αγιοποιούμε το ελληνικό έθνος, σε κάθε εποχή της ιστορίας του πάντοτε συνυπήρχαν ταυτόχρονα τόσο ανώτερα όσο και κατώτερα στοιχεία. Οφείλουμε να εμπνευστούμε από  τα ανώτερα και να τα φέρουμε στο σήμερα ως στάση ζωής, και τα κατώτερα να μην τα ξεχάσουμε και να μην τα πετάξουμε αλλά να τα κρατήσουμε ως χρήσιμο διδακτικό υλικό για μελέτη...

Η "καλή" προαίρεση και διάθεση που μπορεί να έχει κάποιος για να δώσει οποιοδήποτε αγώνα δεν φθάνει , είναι απαραίτητη και η αυθεντική Γνώσις. Δίχως αυτήν , οποιαδήποτε φαινομενική "εθνική δράση" δεν πρόκειται να έχει ποτέ κανένα ουσιαστικό αποτέλεσμα, διότι ο μόνος τρόπος να αλλάξει κάτι ουσιαστικό, δεν είναι το να πετύχει κανείς μια προσωρινή ποσοτική αριθμητική αύξηση ενός κόμματος,  ομάδος κλπ , αλλά είναι να πετύχει μια ΜΟΝΙΜΗ ποιοτική αύξηση και αλλαγή , ΠΡΩΤΑ στον ΙΔΙΟ ΤΟΥ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ και με στόχο να επιτευχθεί η αλλαγή αυτή στον προαπαιτούμενο υψηλό βαθμό, ώστε να καταφέρει κάποια στιγμή να γίνει ικανός να αρχίσει να την αναμεταδίδει και στους γύρω του .

Ο  εθνικός αγών, πραγματοποιείται πρωτίστως με το να καταφέρνει να μεταδίδει κανείς την παραπάνω άσβεστη και αναλλοίωτη από τον χρόνο "ποιοτική αύξηση" στο εν δυνάμει έθνος του , το οποίο δεν δύναται ποτέ να αποτελέσει  έθνος εάν δεν έχει εκείνα τα στοιχεία του ορισμού του Ηροδότου που το κάνουν να ΥΠΑΡΧΕΙ ΟΝΤΟΛΟΓΙΚΑ (να μπορεί να ανήκει στο "είναι" του Παρμενίδου) και ταυτοχρόνως το διαφοροποιούν από τα υπόλοιπα έθνη. 


Όταν σε ένα λαό μονάχα η καταγωγή  είναι κοινή (κάτι το οποίο επίσης απειλείται από τον μαζικό εποικισμό λαθρομεταναστών , την υπογεννητικότητα σε επίπεδα ρεκόρ και την φυγή των νέων ελλήνων στο εξωτερικό) και οι ζώσες αντιλήψεις και τρόποι στην βαθύτερη φύση τους (και όχι στο εξωτερικό περιτύλυγμα) δεν διαφέρουν σε τίποτε ουσιαστικό από τις αντιλήψεις και δοξασίες είτε των λαθρομεταναστών εισβολέων (π.χ.  θρησκευτικός αβρααμισμός που ανεξάρτητα με το ποια αίρεση ακολουθεί κανείς τα κυριότερα στοιχεία όλων τους είναι κοινά, φανατισμός , άγνοια, ταλιμπανισμός, "προλεταριακή" υποκουλτούρα του περιθωρίου  , πλήρης θαυμασμός και ταύτιση με καθεστώτα τύπου Σαουδικής Αραβίας , Παλαιστινιακής Χαμάς, η πιο "εκλεπτυσμένα" τύπου Καντάφι κλπ ), είτε πάλι δεν διαφέρουν από τις ζώσες αντιλήψεις που κυριαρχούν στην εποχή του "παγκόσμιου δίχως πατρίδα ανθρώπου" (κύρια γλώσσα η αγγλική, δόγματα τα γνωστά όπως υλισμός, ψευτοφιλελεύθερος "νεοφιλελευθερισμός" παγκόσμιος αντιανθρωπιστικός "ανθρωπισμός", μαρξισμός, οικουμενκές θρησκείες όπως χριστιανισμός, ισλάμ κλπ, κύρια μέσα επικοινωνίας τα facebook twitter κλπ που υποκαθιστούν την άμεση ανθρώπινη επαφή και βιωματική εμπειρία) , τότε η εξαφάνισις των αναπομεινάντων πολιτιστικών ιδαιτεροτήτων αυτού του λαού από το χωνευτήρι της παγκοσμιοποιήσεως και μέσω αυτής η οριστική εξαφάνισις  εθνών (όπως το νεοελληνικό) θα είναι απόλυτα βέβαιη  συνέπεια ως απόλυτα  φυσική εξέλιξη (και όχι ως αποτέλεσμα κάποιας συνομωσίας) και η ολοκλήρωσή της  θα είναι θέμα μονάχα λίγων δεκαετιών.


Δεν είναι μόνο το νεοελληνικό "έθνος" που οδεύει προς αφανισμό. Για τους ίδιους λόγους σε πολύ μεγαλύτερο όμως βάθος χρόνου απειλείται ακόμη και η ίδια η ύπαρξις του Ευρωπαϊκού φυλετικού έθνους ως οντότητος! Ενισχύεται βέβαια και από τα δισεκατομμύρια που δαπανούνται και θα συνεχίσουν να δαπανούνται ετησίως από κάθε είδους θρησκευτικούς, πολιτικούς πολιτιστικούς, οικονομικούς φορείς που προωθούν την εξέλιξη αυτή ως τελικό σκοπό, ως ένα "ενιαίο τελικό όραμα για την παγκόσμια ανθρωπότητα" που έχει και αυτό τις ρίζες του στις Αβρααμικές δοξασίες και στον Μεσσιανισμό, και ενισχύεται από κάθε φορέα που αναπαράγει και προωθεί άμεσα ή έμμεσα τις Αβρααμικές δοξασίες, συμπεριλαμβανομένων και φορέων της ακροδεξιάς.


Ευρωπαϊκός φυλετικός η εθνικιστικός αγών λοιπόν , δεν μπορεί να είναι παρά μονάχα  ό,τι: 

-Ενσαρκώνει με τον ίδιο τον βίο του , και ατομικά και κοινοτικά την βαθύτερη ευρωπαϊκή και ελληνική ποιότητα και ζώσα κοσμοαντίληψη   , την Μεταδίδει και μάλιστα είναι ικανός στο να ΜΕΤΑΤΡΕΠΕΙ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΥΓΙΕΙΣ ΓΥΡΩ ΤΟΥ ΣΕ ΕΠΙΣΗΣ ΑΝΑΜΕΤΑΔΟΤΕΣ , που και εκείνοι με την σειρά τους πράττουν ακριβώς το ίδιο και έτσι το Πνεύμα αυτό και το Φως αυτό διαχέεται  συνεχώς και αναπόφευκτα κάποια στιγμή θα καταφέρει να κυριαρχήσει επί του Σκότους ! 

- την αντιπαραβάλει με τρόπο απόλυτα αντικειμενικό και δίχως υπερβολές και φανατισμό, με τις ξένες προς αυτήν αντιλήψεις που εισβάλλουν συνεχώς στις πατρίδες μας, είτε μέσω του μαζικού λαθροεποικισμού είτε μέσω διαφόρων "οικουμενικών δογμάτων και αξιών του παγκόσμιου ανθρώπου"  που μεταδίδουν άπαντες πλέον, από τις ίδιες τις αβρααμικές θρησκείες μέχρι και όλα τα ηθικά και πολιτικά και "επιστημονικά" και "ανθρωπιστικά" παράγωγα τους!



Αυτή είναι και η μόνη μέθοδος λοιπόν που είναι ικανή να φέρει την πραγματική αντιστροφή του "αναμενόμενου"  εθνικού θανάτου προς τον οποίον οδεύουμε ταχέως . Αυτή είναι η πραγματική εθνική, εθνοφυλετική δράση  , μια δράση απόλυτα ουσιαστική , αποτελεσματική και αληθινή, με την απαραίτητη προϋπόθεση βέβαια ότι αυτή η δράση θα ασκείται από αυθεντικούς αναμεταδότες  και έτσι το Ευρωπαϊκό και Ελληνικό Φως που  θα μεταδίδει θα είναι Αυθεντικό Φως και όχι κατά φαντασίαν και κατ' επίφασιν αυτοανακυρησσόμενες "Αυτού Μεγαλειότητες" και στην πραγματικότητα Αυτοϊκανοποιούμενες  (είτε ατομικά είτε και ομαδικά) Εικονικότητες!Μόνο το Αυθεντικό Φως είναι αποτελεσματικό, το εικονικό "φως" δεν έχει κανένα ουσιαστικό αληθινό  αποτέλεσμα και αλλαγή (φέρνει όμως εικονική προσποιητή "αλλαγή" αυταπάτης) και μάλιστα μεταδίδεται αργά και δύσκολα και μονάχα ως μιμητικό ελάττωμα, ενώ το Αυθεντικό μεταλαμπαδεύεται  σαν την Φωτιά, ακόμα και εξ αποστάσεως , γεωγραφικής και χρονικής, προς  τις Ψυχές εκείνων  που έχουν γεννηθεί ικανοί να το φέρουν.

Το να δηλώσει κανείς ξεκάθαρα και  συνειδητά ότι επιθυμεί την πλήρη εξαφάνιση των εθνών ή ότι αδιαφορεί πλήρως για αυτήν, ή ότι υποστηρίζει την δημιουργία ενός "παγκόσμιου ανθρώπου" και   μιας παγκόσμιας κυβέρνησεως πολιτικών είτε "σοφών" κάποιας αβρααμικής αιρέσεως είτε "φιλοσόφων" κάποιας νεοποχίτικης διεθνούς ΜΚΟ,  και ότι δεν τον αφορά να δώσει κάποιον εθνικό αγώνα , είναι τουλάχιστον πολύ πιο ειλικρινής στάση από το να δηλώνει κανείς "εθνικιστής"  "εθνοφυλετιστής" "αγωνιστής" και εκείνο που μεταδίδει ως πολιτισμό και κοσμοαντιληψη με την ίδια την παρουσία, ύπαρξη και δράση να είναι στο βάθος του το ίδιο ακριβώς είτε με τον εισαγόμενο σύγχρονο  μεσανατολισμό είτε με την παγκόσμια σύγχυση και αχταρμά μεταξύ "πατριωτικής" μισαλλοδοξίας, νεοφιλελευθερισμού, μαρξισμού, υλισμού, "ανθρωπισμού" κλπ....  Η πρώτη αντεθνική κατηγορία τουλάχιστον είναι ξεκάθαρα εχθρική προς τις εθνικές ιδέες και φανερή ενώ η δεύτερη το μόνο που πετυχαίνει ασυνείδητα, λόγω άγνοιας  , ανικανότητος , ναρκισσιστικού εγωισμού και εν τέλει ηλιθιότητος, είναι μονάχα να εξυπηρετεί έμμεσα τις επιδιώξεις της πρώτης.




Ο κρυμμένος εσωτερικός εχθρός είναι πάντα πολύ πιο επικίνδυνος από τον εξωτερικό φανερό, και πρωτιστως τον εσωτερικό εχθρό πρέπει κανείς να τον αναζητήσει μέσα ΣΤΟΝ ΙΔΙΟ ΤΟΥ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ (αυτό αναφέρεται στον ατομικό εαυτό, αν και το ίδιο ακριβώς ισχύει και για τα έθνη και τις κοινότητες και για κάθε "συλλογική ψυχή")  και μόνο εάν ΠΡΩΤΑ κάποιος καταφέρει πρώτα τον βρει και τον εξουδετερώσει  μόνο τότε θα γίνει ικανός να αρχίσει να αντιμετωπίσει και τους  "εξωτερικούς", διαφορετικά με την υποτιθέμενη "δράση " του εκείνο που θα πετύχει τελικά είναι είτε ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΤΙΠΟΤΑ ,  είτε ακόμη και να ΣΥΝΔΡΑΜΕΙ ΤΟΥΣ ΕΧΘΡΟΥΣ ΤΟΥ ΕΘΝΟΥΣ ΤΟΥ ΠΟΛΛΑΠΛΩΣ  και ΠΟΙΚΙΛΟΤΡΟΠΩΣ και τίποτε παραπάνω  από αυτά!



Ως ένα μόνο  παράδειγμα ανάμεσα σε χιλιάδες τέτοια, μπορούμε εδώ να πούμε εντελώς  ανοιχτά και εντελώς ξεκάθαρα, ότι η προώθηση και διάδοση της Ελληνικής παραδοσιακής μουσικής και της Ευρωπαϊκής κλασσικής μουσικής και όλων των άλλων συναφών στο πνεύμα με τον Ελληνισμό και την Ευρώπη παλαιών και σύγχρονων μουσικών ειδών, αποτελεί μια πραγματική  "εθνικιστική" και "εθνοφυλετική" δράση, ενώ αντίθετα η προώθηση μουσικών μορφών εκχυδαϊσμού εντελώς ξένων και αντίθετων προς το Ευρωπαϊκό και Ελληνικό πνεύμα (όπως παραλλαγές της αναρχικής "μουσικής" και άλλων προλεταριακών στο πνεύμα προϊόντων), που υποβιβάζουν το ανθρώπινο πνεύμα, αποτελεί δράση ΑΝΘΕΛΛΗΝΙΚΗ και ΑΝΤΙΕΥΡΩΠΑΪΚΗ, και ακόμα και όταν αυτή γίνεται από αυτοαποκαλούμενους "εθνικιστές" και "υπερασπιστές της ευρώπης" δεν παύει να είναι τέτοια, ιδιαίτερα μάλιστα όταν εκτός από την ¨"μουσική" ακόμη και ο στίχος στο περιεχόμενο του προάγει και μεταδίδει και αυτός μια νοοτροπία ανάμεσα σε αναρχικούς, Ταλιμπάν και Ισλαμικό κράτος  και μάλιστα αυτή η προώθηση να γίνεται με στόχο τάχα την "προάσπιση της ευρώπης" από τους παραπάνω!




Μετά και από αυτή την προσθήκη τα όσα αναφέρθηκαν στον  επίλογο αυτού του ιστολογίου γίνεται πλέον ακόμα ευκολότερα κατανοητά - είναι βέβαια έννοιες που χωράνε συνολικά σε μισή σελίδα κειμένου στην αυθεντική Ηρακλείτεια μορφή τους και αναλύθηκαν και επεξηγήθηκαν σε έκταση ολόκληρου βιβλίου και εξηγήθηκαν σε επίπεδο αρχαρίου και χωρίς καν να εμβαθύνουμε  πουθενά . Ο τρόπος που έχουν εξηγηθεί  είναι τόσο αναλυτικός και απλός που προφανώς δεν χρειάζεται να είναι κάποιος ούτε φιλόσοφος, ούτε τέρας ευφυίας και πνευματικής διαύγειας για να κατανοήσει αυτές τις εντελώς βασικές και εισαγωγικές στην ελληνική και ευρωπαϊκή κοσμοαντίληψη  έννοιες που του δόθηκαν μέσα από το παρόν ιστολόγιο. 



Μια μέτρια νοημοσύνη και μια μέτρια ποιότητα είναι παραπάνω από αρκετή για την  κατανόηση αυτών των εισαγωγικών εννοιών.  



Όποιος λοιπόν την διαθέτει και τα διάβασε, σίγουρα και θα τα κατάλαβε, οπότε λοιπόν ας βρει το στοιχειώδες θάρρος να δώσει ένα τέλος σε όλα όσα πράττει σήμερα μονάχα από μίμηση , προσκόλληση και συνήθεια  , εγωισμό , έλλειψη ψυχικού θάρρους (λάθη που όλοι ανεξαιρέτως μας έχουμε κάνει κάποτε στην ζωή μας και είναι  εντελώς ανόητο και άρρωστο κάποιος να νιώθει  προσβεβλημένος η μειωμένος  από αυτές τις εκφράσεις που δεν είναι και μόνο η πραγματικότητα και αλήθεια ) να αποδεχθεί και να δει την πραγματικότητα  που υπάρχει ξεκάθαρη μπροστά στα μάτια του και την δική του πλήρη αδυναμία να την αντιμετωπίσει ουσιαστικά, και τάσεις να παραμυθιάσει τον εαυτό του για να την κάνει περισσότερο εύπεπτη και  λιγότερο "σκληρή", ας αλλάξει λοιπόν ας αναγεννηθεί, ας έρθει σε ρήξη με οτιδήποτε εικονικό και ας πράξει και ας δράσει και εκείνος στο εξής ανάλογα με αυτές τις στοιχειώδεις και  εντελώς βασικές πρωταρχικές αλήθειες.

"Ευρωπαϊκή" χριστιανική παράδοση: Το κάψιμο των "μαγισσών".

Καθώς είναι αρκετά δύσκολο, αφήνεται στον αναγνώστη να βρει τις διαφορές από το Ισλαμικό κράτος.

"Ελλάς, Ρωσία, Ορθοδοξία": Η παράδοση του "Εξορκισμού"

1.3.1 H κάθαρση, ο Νους, η Ψυχή και το Έν κατά τον Πλωτίνο.



Είναι διαδεδομένος μύθος ότι οι Αρχαίοι Έλληνες κατάφεραν τελικά να προσεγγίσουν και να ανακαλύψουν τον "αληθινό Θεό" δηλαδή τον Γιαχβέ, μέσα από τα στάδια εξελίξεώς της φιλοσοφίας τους από τον Πλατωνισμό και τον Νεοπλατωνισμό. (Χαρακτηριστικός εκπρόσωπος του νεοπλατωνισμού του οποίου έργα έχουν διασωθεί είναι ο Πλωτίνος).

Στην πραγματικότητα ισχύει το αντίθετο. Αρκετοί Χριστιανοί και στο παρελθόν και σήμερα, αναζητώντας τον αληθινό Θεό και ψάχνοντας να βρουν κάτι βαθύτερο κατάφεραν τελικά να ανακαλύψουν τον  Πλατωνισμό και τον Νεοπλατωνισμό .

Το παρακάτω πολύ καλό άρθρο δημοσιεύθηκε στο Χριστιανικό περιοδικό "Ενατενίσεις"



Η κάθαρση, ο Νους, η Ψυχή και το Έν κατά τον Πλωτίνο.

του Κλείτου Ιωαννίδη Θρησκειολόγου-Καθηγητή Φιλοσοφίας



Η νοσταλγία της επιστροφής

 H κάθαρση για τον Πλωτίνο προϋποθέτει την απομάκρυνση από το εσωτερικό του ανθρώπου κάθε στοιχείου ξένου προς το Ένα, το Ον, που είναι επέκεινα των όντων και «ἐπέκεινα τῆς οὐσίας, πρεσβείᾳ τε καὶ δυνάμει», όπως πολύ επιγραμματικά μας είπε ο Πλάτων στην Πολιτεία. Το Εν, είναι ταυτόσημο με το Πλατωνικό Αγαθό, την πηγή της ζωής και την πρώτη αιτία όλων των όντων. Στη διαλεκτική πορεία προς την πηγή κάθε πράγματος, το υπέρτατο Αγαθό, ο άνθρωπος, ξαναβρίσκει τη χαμένη του ύπαρξη, το χαμένο του εαυτό. Πρόκειται για απογύμνωση από ό,τι και όσα δεν είναι το Εν, ώστε να ενοικήσει εντός του ανθρώπου η αιώνια πραγματικότητα και η παρουσία του Ενός. Η επανεύρεση του απολεσθέντος εαυτού παίρνει τη μορφή της επιστροφής στον οίκο του ουράνιου πατρός, του αιωνίου εραστού της ψυχής. Γι’ αυτό και η κάθαρση στην Πλωτινική γλώσσα συνοδεύεται από την ισχυρή επιθυμία του γυρισμού στην πατρική εστία, τη ρίζα της ανθρώπινης ύπαρξης και ουσίας, την ίδια τη φύση και το είναι των όντων και των πραγμάτων.

Ο Πλωτίνος μεταφράζει σε όρους ζωής και νοσταλγίας επιστροφής τον Πλατωνικό ορισμό του Τιμαίου ότι ο άνθρωπος είναι «φυτόν οὐράνιον», το οποίο έχει τις ρίζες του στον ουρανό και όχι στη γη. Πιστός σύμμαχος του νοσταλγού και ζητητού του αιωνίου θα παραμείνει ο νους, ο κυβερνήτης της ψυχής. Η μεταστροφή του όμματος, του βλέμματος της ψυχής, προς τη νοητή πραγματικότητα, κατά σταθερό και αδιάλειπτο τρόπο, θα της επιτρέψει να βρει την οδό της σωτηρίας από όλα όσα την εμποδίζουν από την αληθινή θέα των υπερβατών. Η μόνιμη εγκατάσταση της ψυχής στην υπερβατική πραγματικότητα του νου, σημαίνει γι’ αυτήν απελευθέρωση από το φαινομενικό κόσμο του φθαρτού αισθητού γίγνεσθαι.

Ύπαρξη στραμμένη προς την εξωτερικότητα, έστω κι αν αγωνίζεται σπασμωδικά και στιγμιαία για τα ένδον της ψυχής, δεν έχει καμιά δυνατότητα ν’ αντικρύσει την αλήθεια του νοητού κάλλους. Το είναι της ψυχής εγκαθιδρύεται στην πρωτογενή, την πρώτη και πρωταρχική νοητή τάξη, μόνον όταν απομακρυνθεί από τις συνάφειες, τις πράξεις, τις επιθυμίες, τα πάθη, τις μνήμες και κάθε άλλου είδους προσκόλληση και συγχρονισμό με τον πρόσκαιρο και περαστικό, σωματικό, γήινο και υλικό κόσμο. Για τον Πλωτίνο ο άνθρωπος που προσκολλάται στα εξωτερικά φαινόμενα είναι επιπόλαιος και χαμένος.

Και γι’ αυτή του την κατάσταση εξορίας από τον παράδεισο του υπερτάτου Αγαθού είναι εξ ολοκλήρου υπεύθυνος, εξαιτίας του τρόπου της ζωής που επέλεξε. Ο θεός στην προκειμένη περίπτωση είναι αθώος, απαθής θεατής, αναίτιος. Όπως θάλεγε το τέλος της Πλατωνικής Πολιτείας.

Για την επανεύρεση της αρχαίας φύσης και της ομοιότητας με το θεό, χρειάζεται η φυγή από τον αισθητό κόσμο της διαρκούς αλλαγής προς τη σταθερότητα και αιωνιότητα του άλλου κόσμου, εκείνου της υπερβατικότητας. Φυγή μόνου προς Μόνον.

Η εγκατάλειψη του μερικού και η απομάκρυνση από εκείνο, που δεν περιέχει το όλο εντός του, ή, πιο σωστά, δεν είναι το Όλο, έχει ως αναπόδραστη συνέπεια την εκδήλωση και παρουσία του πραγματικού Όλου. Σε όποιον από τους ανθρώπους ζει με ο,τιδήποτε άλλο εκτός από το Όλο, τότε το Εν, αυτό που αποκαλέσαμε θεό, Όλο, Αγαθό, δεν φανερώνεται στην ύπαρξη και στη ζωή του. Η φανέρωση του Ενός απαιτεί φυγή από τη σχετικότητα και την πολλαπλότητα. Ένα τέτοιο κατόρθωμα προϋποθέτει γιγαντομαχία περί την ουσίαν, όπως θάλεγε ο Πλάτων, σφοδρή επιθυμία επιστροφής και νόστο της ουράνιας πατρίδας. Σε τι συνίσταται, όμως, αυτή η φυγή; Η μεταφορά προς τα νοητά δεν έχει τίποτε από την εν τόπω και χρόνω αλλαγή. Πρόκειται για αλλαγή της όρασης. λέγει χαρακτηριστικά ο Πλωτίνος: «Τὶς οὖν ὁ στόλος καὶ ἡ φυγή; Οὐ ποσὶ δεῖ διανῦσαι, πανταχοῦ γὰρ φέρουσι πόδες ἐπὶ γῆν ἄλλην ἀπ᾿ ἄλλης οὐδέ σε δεῖ ἵππων ὄχημα ἢ τὶ θαλάττιον παρασκευᾶσαι, ἀλλὰ ταῦτα πάντα ἀφεῖναι δεῖ καὶ μὴ βλέπειν, ἀλλ᾿ οἷον μύσαντα ὄψιν ἄλλην ἀλλάξασθαι καὶ ἐνεγεῖραι, ἣν ἔχει μὲν πᾶς, χρῶνται δὲ ὀλίγοι»

Η καλλιέργεια της σωστής εσωτερικής όρασης γίνεται σταδιακά και προοδευτικά, μέχρις ότου το βλέμμα της ψυχής επιτύχει τη θέα του αληθινού φωτός, αντικρύσει το ίδιο το ωραίο και την πηγή του ωραίου, το Αγαθό, «τὴν πηγὴν καὶ ἀρχὴν τοῦ καλοῦ»7. Εδώ δεν πρόκειται για σταδιακή απάρνηση συγκεκριμένων αντικειμένων, αλλά για απάρνηση μιας συγκεκριμένης οπτικής γωνίας, ενός ολόκληρου συστήματος αξιών. Η αλλαγή της θέας απαιτεί απαλλαγή από «δόξας ἀλλοτρίας»8 και κάθαρση από τα πάθη.  Ο αγωνιστής φιλόσοφος χρειάζεται «ἄλλον τρόπον τοῦ ἰδεῖν».



Οι αρχικές υποστάσεις

Για να ανακαλύψει ο άνθρωπος το διαφορετικό τρόπο του «ἰδεῖν» και ν’ αντικρύσει τα ουράνια θεάματα του νοητού κάλλους και, στη συνέχεια, για να ενωθεί με το Εν, χρειάζεται να στραφεί προς την ενδοχώρα της ψυχής ενθυμούμενος, την ίδια ώρα, την ουράνια καταγωγή του και ότι είναι παιδί «πατρὸς Θεοῦ».

Για την ολοκληρωμένη γνώση του οντολογικού συστήματος του Πλωτίνου και της λειτουργίας του, χρειάζεται η περισυλλογή και ο εσωτερικός διαλογισμός της ψυχής, η οποία κρύβει εντός της τις θείες υποστάσεις, δηλαδή τις πρώτες αρχές και  αιτίες του πραγματικού. Στις τρεις αρχικές υποστάσεις αφιερώνει ξεχωριστό βιβλίο ο φιλόσοφος της Αλεξανδρείας, την πρώτη πραγματεία της πέμπτης Εννεάδος, με τον χαρακτηριστικό τίτλο «Περὶ τῶν τριῶν ἀρχικῶν ὑποστάσεων». Εδώ γίνεται συζήτηση περί της ψυχής, του νου, και του Ενός. Στις υποστάσεις αφιέρωσε και άλλα βιβλία ο διδάσκαλος, όπως για παράδειγμα τα: «Περὶ ψυχῆς ἀποριῶν πρῶτον, Περὶ ψυχῆς ἀποριῶν δεύτερον, Περὶ τῆς εἰς τὰ σώματα καθόδου τῆς ψυχῆς, Περὶ τοῦ εἰ πᾶσαι αἱ ψυχαὶ μία, Περὶ νοῦ καὶ τῶν ἰδεῶν καὶ τοῦ ὄντος13, Περὶ τοῦ νοητοῦ κάλλους14, Ὅτι οὐκ ἔσω τοῦ νοῦ τὰ νοητὰ καὶ περὶ τ᾿ ἀγαθοῦ15,  Πῶς ἀπὸ τοῦ πρώτου τὰ μετὰ τὸ πρῶτον καὶ περὶ τοῦ Ἑνός, Περὶ τοῦ πῶς τὸ πλῆθος τῶν ἰδεῶν ὑπέστη καὶ περὶ τ᾿ ἀγαθοῦ, Περὶ τοῦ ἑκουσίου καὶ θελήματος τοῦ Ἑνός, Περὶ τ᾿ ἀγαθοῦ ἢ τοῦ Ἑνός». Αναφορές και συζητήσεις για τις τρεις αρχικές υποστάσεις, τις σχέσεις της απομακρυσμένης μέσα στη λήθη και την άγνοια του γήινου κόσμου ψυχής, κάνει διαρκώς ο Πλωτίνος στο σύνολο του έργου του. Ας δούμε όμως συνοπτικά το αρχιτεκτονικό οικοδόμημα των Πλωτινικών υποστάσεων, τη φύση και τις ιδιότητές τους.



Η ψυχή

Για τον Αλεξανδρινό σοφό οι ψυχές διαδραματίζουν κοσμικό ρόλο. Η ψυχή έχει δημιουργική αποστολή και δίνει ζωή στα ουράνια σώματα, όπως διατυπώθηκε και από τον Πλάτωνα στο Φαίδρο και στους Νόμους.  Η ψυχή είναι υπεύθυνη για τα θαυμάσια του ουρανού, εισάγοντας παντού την τάξη και την κίνηση. Η παρουσία ή η απουσία της ψυχής ευθύνεται για τη ζωή ή το θάνατο των όντων, τα οποία ζωοποιεί. Η ψυχή είναι ταυτόσημη με τη ζωή και, για τον Πλωτίνο, δεν υπάρχει διαφορά μεταξύ ατομικής και κοσμικής ψυχής. Η του παντός ψυχή είναι παρούσα σ’ όλες τις ατομικές ψυχές. Η κάθοδός τους στα διάφορα σώματα δεν επηρεάζει καθόλου τη συνυφή τους με την κοσμική ψυχή, από την οποία εκπορεύονται. Η ψυχή έχει υπερβατικό περιεχόμενο σε σχέση με το σώμα, στο οποίο δίνει ζωή και υπόσταση. Η ψυχή υπαγορεύει στο σώμα τι θα πράξει, το χρησιμοποιεί και το κινεί απ’ έξω.  Κι αυτή είναι η διαφορά του Πλατωνισμού από τον Αριστοτελισμό: ο τελευταίος ενώνει την ψυχή με το σώμα, ενώ στον Πλατωνισμό η ψυχή ενεργεί εντός του σώματος ως ξεχωριστό από την ίδια. «Οἷον σκοτεινὸν νέφος ἡλίου βολαὶ φωτίσασαι λάμπειν ποιοῦσι χρυσοειδῆ ὄψιν δίδουσαι, οὕτω τοὶ καὶ ψυχὴ ἐλθοῦσα εἰς σῶμα οὐρανοῦ ἔδωκε μὲν ζωὴν ἔδωκε δὲ ἀθανασίαν, ἢγειρε δὲ κείμενον».

 Προτού εκδηλωθεί η ψυχή, ο ουρανός ήταν σώμα νεκρό, «ὃ στυγέουσιν οἱ θεοί», όπως λέει η Iλιάδα. Αν ο ουρανός είναι «ζῶον εὐδαῖμον», αυτό το οφείλει στην ψυχή. Η δύναμη και η φύση της ψυχής φαίνονται, επίσης, και στην πανταχού παρουσία της, με την οποία καλύπτει, δίνει ζωή και κινεί ολόκληρο το σύμπαν. Αντίθετα, το σώμα διαιρείται, ανάλογα με το χώρο και δεν μπορεί να είναι παρόν σ’ όλα τα μέρη. Η ψυχή του παντός, ενοποιεί την πολλαπλότητα των μερών και κάνει Θεό το Σύμπαν. 

Ονομάζει Θεό τον Κόσμο ο Πλωτίνος, γιατί ο κόσμος συμμετέχει στο θείον της ψυχής, η οποία του δίνει τη ζωή, την ύπαρξη και την κίνηση. Με τη σειρά της η ψυχή, πανταχού παρούσα και μία, ομοιάζει με τον γεννήτορα πατέρα, δηλαδή με την ανώτερη από αυτήν υπόσταση, το ίδιο το Έν.  Γι’ αυτό, για τον αλεξανδρινό διδάσκαλο, θα πρέπει ο άνθρωπος, μέσω της κάθαρσης και της απογύμνωσης, ν’ απαλλαγεί από το φθαρτό και θνητό του σώμα, το ένδυμα αυτό της ψυχής, όπως μας λέει χαρακτηριστικά ο Πλατωνικός Γοργίας.

Η Πλωτινική αυτή κοσμολογία συνοδεύεται από την ηθική πράξη. Η γνώση της κοσμικής ψυχής συνεπάγεται ανύψωση του ανθρώπου πέραν των παθών, τα οποία συνδέονται με τη φροντίδα του σώματος και ένωση με την του παντός ψυχή, η οποία χωρίς να κινείται, δίνει την κίνηση στο Σύμπαν. Γι’ αυτό και ο Πλωτίνος προτρέπει την ανάβαση προς το θεό μέσω του «τιμίου καὶ θείου χρήματος τῆς ψυχῆς». 

Μεταξύ της ψυχής και του θεού παρεμβάλλεται ο νους, του οποίου η ψυχή είναι εικόνα και αντανάκλαση. Η ψυχή είναι ο λόγος του νου, γι’ αυτό και αποκαλείται νοερά. Εκ του νοός έρχεται η τελείωση της ψυχής. Ο νους είναι εκείνος, που την κάνει θεία, αφού βρίσκεται υποστασιακά πιο ψηλά από εκείνην.

 Η ψυχή είναι η ενέργεια του νου. Η σχέση ψυχής και νου συγκρίνεται μ’ εκείνη της θυγατέρας προς τον πατέρα, ο οποίος και την τρέφει, αφού αυτή έχει την ίδια φύση μαζί του. Η νοερά ψυχή περνά από το δυνάμει στο ενεργεία, εφόσον θεάται το νου, αντίθετα από το νου ο οποίος βρίσκεται πάντοτε στο ενεργεία. Η ψυχή ανέρχεται προς το θεό μέσω του μεγάλου μεσάζοντος που είναι ο νους, η μεταξύ θεού και ψυχής υπόσταση.



Ο νούς 

O Emile Brehier, στην εισαγωγή του στην έκδοση του «Περὶ τῶν τριῶν ἀρχικῶν ὑποστάσεων», γράφει χαρακτηριστικά για το νου: Η περιοχή του νου, όπου αποσύρεται η ψυχή, υπάρχει ως το πρότυπο του αισθητού κόσμου (όπως το δείχνει και ο Τίμαιος), περιλαμβάνοντας στην αλήθεια, στην τελειότητα, στην ακινησία, στην αιωνιότητά του, όσα εκδηλώνει ο αισθητός κόσμος. Η εσωτερική ζωή, η οποία οδηγεί την ψυχή στη γνώση του εαυτού της, είναι συνώνυμη της κίνησης, μέσω της οποίας ανακαλύπτει τη φύση και την ουσία του σύμπαντος.

Ο νους είναι το «ἀρχέτυπον», όπως χαρακτηριστικά τονίζει ο Πλωτίνος, του αισθητού κόσμου. Αναβαίνοντας από τον αισθητό κόσμο, αναβαίνουμε στην αιτία της κίνησης και της ζωής του, δηλαδή την κοσμική ψυχή. Αναβαίνοντας, ωστόσο, από τα αισθητά στην αληθινή πραγματικότητα, αναβαίνουμε στον κόσμο του νου, την αιτία της ψυχής. Στον αρχετυπικό αυτό κόσμο του νου τα νοητά πράγματα γνωρίζουν εσωτερικά το είναι τους: «ἐπὶ τὸ ἀρχέτυπον αὐτοῦ καὶ τὸ ἀληθινώτερον ἀναβὰς κ᾿ ἐκεῖ πάντα, ἰδέτω νοητὰ καὶ παρ᾿  αὐτῷ ἀΐδια ἐν οἰκείᾳ συνέσει καὶ ζωῇ».

Οι ιδέες δεν είναι αφηρημένες αρχές της νόησης ούτε τα ανώτερα όντα που βρίσκονται έξω από το νου. Είναι το ίδιο το βαθύ το περιεχόμενο του νοός, ο οποίος, φυσικά, βρίσκεται εκτός τόπου και χρόνου. «Πάντα γὰρ ἐν αὐτῷ τὰ ἀθάνατα περιέχει, νοῦν πάντα, θεὸν πάντα, ψυχὴν πᾶσαν, ἑστῶτα ἀεί». Ο νους είναι για το φιλόσοφό μας σε κατάσταση πληρότητας, κόρου. Δεν έχει να πληρώσει καμιά του έλλειψη, ούτε και χρειάζεται να αλλάξει φύση, τόπο ή διαστάσεις: «Ποὶ δὲ μετελθεῖν πάντα παρ᾿ αὐτῷ ἔχων; Ἀλλ᾿ οὐδὲ αὐξῆν ζητεῖ τελειότατος ὤν. Διὸ καὶ τὰ παρ᾿ αὐτῷ πάντα τέλεια, ἵνα παντὶ ἦ τέλειος οὐδὲν ἔχων ὅτι μὴ τοιοῦτον, οὐδὲν δ᾿ ἔχων ἐν αὐτῷ ὁ μὴ νοεῖ, νοεῖ δὲ οὐ ζητῶν, ἀλλ᾿ ἔχων. Καὶ τὸ μακάριον αὐτῷ οὐκ ἐπίκτητον, ἀλλ᾿ ἐν αἰῶνι πάντα».  Το ίδιο δεν ισχύει για την ψυχή, η οποία, αντίθετα από το νου, δεν κατέχει όλα τα αντικείμενα της νόησης. Τα αντικρίζει διαδοχικά, γι’ αυτό και λειτουργεί μέσα στις διαστάσεις του χρόνου, ο οποίος μιμείται την αιωνιότητα, όπως μας είπε ο Τίμαιος.



Το Έν 

Στο έκτο κεφάλαιο της πραγματείας «Περὶ τῶν τριῶν ἀρχικῶν ὑποστάσεων» ο Πλωτίνος θέτει μερικά βασικά ερωτήματα αναφορικά με τις σχέσεις  του Ενός, του νου και της ψυχής, με κεντρικό το παραδοσιακό φιλοσοφικό ερώτημα του πώς εκ του Ενός γεννάται η πολλαπλότητα.


Από τις θέσεις, που αναπτύσσονται, φαίνεται καθαρά η ιεραρχική θέση, η φύση και η λειτουργία της καθεμιάς από τις τρεις αρχικές υποστάσεις: Του Ενός, του νου και της ψυχής. 

Με δέος αντικρίζει το ερώτημα της γέννησης του πολλαπλού από το Ένα, και, προπαντός, γιατί το Εν δεν έμεινε στον ίδιο τον εαυτό του (αφ’ εαυτού). Τα ερωτήματα αυτά προκαλούν θρησκευτική κατάσταση στην ψυχή του φιλοσόφου, ώστε πλησιάζει τις θείες αυτές υψηλές πραγματικότητες μέσα στην προσευχή του μόνου προς Μόνον, μακριά από τα σωματικά πάθη και απογυμνωμένος από ό,τι είναι ξένο προς το θεό. Πρόκειται για είσοδο και μύηση στα άδυτα του ναού. «Δεῖ τοίνυν θεατὴν ἐκείνου ἐν τῷ ἔσῷ οἷον νεῷ ἐφ᾿ ἑαυτοῦ ὄντος, μένοντος ἡσύχου ἐπέκεινα ἁπάντων»38. Η σύγκριση με τα διάφορα μέρη του ναού εμφανίζεται συχνά στο σύνολο των Εννεάδων. Ο θεός του ναού αντιπροσωπεύει το Εν ή το Αγαθό. Για την είσοδο στα άγια των ιερών, δηλαδή στην ένωση με το Αγαθό, απαιτείται η κάθαρση και η απογύμνωση από όλα τα ενδύματα της καθόδου στον αισθητό κόσμο.

Στο ερώτημα πώς το πολλαπλό γεννιέται από το Έν και πώς το Έν δεν έμεινε κλειστό στον εαυτό του, ο φιλόσοφος απαντά, επικαλούμενος τη θρησκευτική εμπειρία της μεταφοράς της αόρατης ενότητας του θεού στο ναό, μέσα στην πολλαπλή εκδήλωση που εκφράζουν τα εξωτερικά αγάλματα. Ο πιστός δοκιμάζει και ανακαλύπτει ότι η θεότητα δεν παραμένει στη μυστική ενότητά της και ο φιλόσοφος νοιώθει το ίδιο μέσα στον αόρατο ναό της ψυχής του.  

1.7.2.3 Ύβρις και Νέμεσις

Η ύβρις ήταν βασική αντίληψη της κοσμοθεωρίας των αρχαίων Ελλήνων. Όταν κάποιος, υπερεκτιμώντας τις ικανότητες και τη δύναμή του (σωματική, αλλά κυρίως πολιτική, στρατιωτική και οικονομική), συμπεριφερόταν με βίαιο, αλαζονικό και προσβλητικό τρόπο απέναντι στους άλλους, στους νόμους της πολιτείας και κυρίως απέναντι στον άγραφο θεϊκό νόμο -που επέβαλλαν όρια στην ανθρώπινη δράση-, θεωρούνταν ότι διέπραττε «ὕβριν», δηλ. παρουσίαζε συμπεριφορά με την οποία επιχειρούσε να υπερβεί τη θνητή φύση του και να εξομοιωθεί με τους θεούς, με συνέπεια την προσβολή και τον εξοργισμό τους. Η βίαια, αυθάδης και αλαζονική αυτή στάση/συμπεριφορά, που αποτελούσε για τον αρχαίο ελληνικό κόσμο παραβίαση της ηθικής τάξης και απόπειρα ανατροπής της κοινωνικής ισορροπίας και γενικότερα της τάξης του κόσμου, πιστευόταν ότι (επαναλαμβανόμενη, και μάλιστα μετά από προειδοποιήσεις των ίδιων των θεών) οδηγούσε τελικά στην πτώση και καταστροφή του «ὑβριστοῦ». Αποδίδοντας την αντίληψη σχετικά με την ύβρη και τις συνέπειές της, όπως τουλάχιστον παρουσιάζεται στην αρχαιότερή της μορφή, με το σχήμα ὓβρις→ἂτη→νέμεσις→τίσις  μπορούμε να πούμε ότι οι αρχαίοι πίστευαν πως μια «ὕβρις» συνήθως προκαλούσε την επέμβαση των θεών, και κυρίως του Δία, που έστελνε στον υβριστή την «ἄτην», δηλαδή το θόλωμα, την τύφλωση του νου. Αυτή με τη σειρά της οδηγούσε τον υβριστή σε νέες ύβρεις, ώσπου να διαπράξει μια πολύ μεγάλη α-νοησία, να υποπέσει σε ένα πολύ σοβαρό σφάλμα, το οποίο προκαλούσε την «νέμεσιν», την οργή και εκδίκηση δηλαδή των θεών, που επέφερε την «τίσιν», δηλ. την τιμωρία και τη συντριβή/καταστροφή του. Από την κλασική εποχή και μετά, σε πολλές περιπτώσεις οι έννοιες Άτη, Δίκη και Νέμεσις φαίνεται να αποκτούν στη συνείδηση των ανθρώπων ισοδύναμη σημασία, αυτήν της θείας τιμωρίας.

Ο πόλεμος και η ενότητα των αντιθέτων πηγή αρμονίας


« πόλεμος πάντων μὲν πατήρ ἐστι, πάντων δὲ βασιλεύς, καὶ τοὺς μὲν θεοὺς ἔδειξε τοὺς δὲ ἀνθρώπους, τοὺς μὲν δούλους ἐποίησε τοὺς δὲ ἐλευθέρους»

Ο πόλεμος είναι πατέρας των πάντων , βασιλιάς των πάντων. Άλλους ανέδειξε σε θεούς και άλλους σε ανθρώπους, άλλους έκανε δούλους και άλλους ελεύθερους.
«εἰδέναι δὲ χρὴ τὸν πόλεμον ἐόντα ξυνόν, καὶ δίκην ἔριν, καὶ γινόμενα πάντα κατ᾽ ἔριν καὶ χρεών.»

Πρέπει να γνωρίζει κανείς ότι ο πόλεμος είναι κοινός και η διχόνοια δικαιοσύνη, και ότι τα πάντα γίνονται σύμφωνα με τη διχόνοια και την ανάγκη.

«τὸ ἀντίξουν συμφέρον καὶ ἐκ τῶν διαφερόντων καλλίστην ἁρμονίαν (καὶ πάντα κατ' ἔριν γίνεσθαι).»

Το αντίθετο συγκλίνει, και απ' τις διαφορές (γεννιέται) η πιο όμορφη αρμονία, και τα πάντα γίνονται με τη διχόνοια.

«συνάψιες ὅλα καὶ οὐχ ὅλα, συμφερόμενον διαφερόμενον, συνᾷδον διᾷδον, καὶ ἐκ πάντων ἓν καὶ ἐξ ἑνὸς πάντα.»
Συνδέσεις όλα κι όχι όλα, ομόνοια, διχόνοια, συμφωνία, ασυμφωνία: το Ένα γεννιέται απ' όλα και από το Ένα όλα.

«οὐ ξυνιᾶσιν ὅκως διαφερόμενον ἑωυτῷ ὁμολογέει· παλίντονος ἁρμονίη ὅκωσπερ τόξου καὶ λύρης.»

Δεν καταλαβαίνουν πως το διαφορετικό συνομολογεί με τον εαυτό του· αρμονία αντιθέτων 
εντάσεων όπως στο τόξο και τη λύρα.

«ταὐτὸ τ' ἔνι ζῶν καὶ τεθνηκὸς καὶ (τὸ) ἐγρηγορὸς καὶ καθεῦδον καὶ νέον καὶ γηραιόν· τάδε γὰρ 
μεταπεσόντα ἐκεῖνά ἐστι κἀκεῖνα πάλιν μεταπεσόντα ταῦτα.»

Το ίδιο πράγμα υπάρχει σε μας, το ζωντανό και το πεθαμένο, το ξύπνιο και το κοιμισμένο, το νέο και το γερασμένο· γιατί αυτά μεταβάλλονται σ' εκείνα και, αντίθετα, εκείνα μεταβάλλονται σ' αυτά.

«θάλασσα ὕδωρ καθαρώτατον καὶ μιαρώτατον, ἰχθύσι μὲν πότιμον καὶ σωτήριον, ἀνθρώποις δὲ ἄποτον καὶ ὀλέθριον.»

Η θάλασσα είναι το πιο καθαρό και το πιο μολυσμένο νερό· για τα ψάρια είναι πόσιμο και σωτήριο, αλλά για τους ανθρώπους μη πόσιμο και ολέθριο

«Καὶ ἀγαθὸν καὶ κακὸν (ἕν ἐστιν). Οἱ γοῦν ἰατροὶ, φησὶν Ἡράκλειτος, τέμνοντες, καίοντες, πάντῃ βασανίζοντες κακῶς τοὺς ἀρρωστοῦντας, ἐπαιτέονται μηδὲν ἄξιοι μισθὸν λαμβάνειν παρὰ τῶν ἀρρωστοῦντων, ταὐτὰ ἐργαζόμενοι τὰ ἀγαθὰ καὶ τοὺς νόσους.»

Το καλό και το κακό είναι ένα και το αυτό. Γιατί οι γιατροί, λέει ο Ηράκλειτος, που κόβουν και καίνε και με κάθε τρόπο βασανίζουν τους αρρώστους, τους ζητούν, ενώ δεν το αξίζουν, κι αμοιβή, ενώ η θεραπεία έχει τις ίδιες επιπτώσεις που έχουν κι οι αρρώστιες.

«διδάσκαλος δὲ πλείστων Ἡσίοδος· τοῦτον ἐπὶστανται πλεῖστα εἰδέναι, ὅστις ἡμέρην καὶ εὐφρόνην οὐκ ἐγίνωσκεν· ἔστι γὰρ ἕν»

Δάσκαλος των πιο πολλών ανθρώπων είναι ο Ησίοδος· αυτοί είναι βέβαιοι πως αυτός γνωρίζει πάρα πολλά, αυτός που δεν μπορούσε να αναγνωρίσει τη μέρα και τη νύχτα· γιατί αυτές είναι ένα.

«Περὶ δ' ἡμερῶν ἀποφράδων εἴτε χρή τίθεσθαί τινας εἴτε ὀρθῶς Ἡράκλειτος ἐπέπληξεν Ἡσίοδῳ τὰς μὲν ἀγαθὰς ποιουμένῳ, τάς δὲ φαύλας, ὡς ἀγνοοῦντι φύσιν ἡμέρας ἁπάσης μίαν οὖσαν, ἑτέρνωθι διηπόρηται..»

 Ηράκλειτος επέπληξε τον Ησίοδο που άλλες μέρες τις κάνει καλές κι άλλες κακές, για την άγνοια του ότι μια είναι η φύση κάθε μέρας. Κάθε μέρα είναι όμοια με όλες τις άλλες.

«ὁδὸς ἄνω κάτω μία καὶ ὡυτή.»

 δρόμος που ανεβαίνει κι ο δρόμος που κατεβαίνει είναι ένας κι ο ίδιος δρόμος.

«καὶ ὁ κυκεὼν διίσταται (μὴ) κινούμενος.»

Και ο κυκεώνας διαλύεται όταν δεν κινείται.

Μια θλιβερή ιστορία «ειρήνης»

Μετά την λήξη του Β παγκοσμίου πολέμου, οι μπολσεβίκοι βρέθηκαν με ένα πλήθος χωρών υπό την κυριαρχία τους και τον φόβο μήπως η καπιταλιστική Δύση επιτεθεί και προσπαθήσει να τις επανακτήσει. Ταυτόχρονα σε πλήθος άλλες χώρες, όπως Κορέα, Βιετνάμ, Καμπότζη κλπ κατάφεραν να δημιουργήσουν ισχυρά κινήματα  που με βάση  συνθήματα αντίθετα με την αποικιοκρατία την οποία και πολέμησαν παντού σε ολόκληρη την Γη, κατάφεραν να συσπειρώσουν πολλούς ιθαγενείς και απέκτησαν την δυναμική να κυριαρχήσουν σε πολλές χώρες ακόμη εάν εξασφάλιζαν ότι οι δυνάμεις της καπιταλιστικής δύσεως θα αποσυρθούν και δεν θα τους πολεμήσουν.

Έτσι η ηγεσία των "Σοβιέτ" αποφάσισε να εφεύρει την έννοια της «ειρήνης» όπως την γνωρίζουμε σήμερα και κατάφερε να την διαδώσει και να την επιβάλλει στην καπιταλιστική Δύση. Ακόμα και μετά την πτώση της ΕΣΣΔ η έννοια αυτή συνεχίζει να κυριαρχεί ως αυτοαξία στην σύγχρονη καπιταλιστική Δύση.

Όμως τα συγκεκριμένα κινήματα «ειρήνης»  δεν χαρακτηρίζονται από ειρήνη (που σημαίνει γαλήνη, ισορροπία, ακινησία κλπ) αλλά είναι ένας ακόμα πόλεμος (πολιτικός, ιδεολογικός, κοινωνικός πόλεμος που γίνεται χωρίς όπλα), ενάντια σε αυτούς που διεξάγουν τον πόλεμο (και τις τελευταίες δεκαετίες σχεδόν πάντοτε στόχος τους είναι οι ΗΠΑ, ο αγαπημένος αιώνιος εχθρός των απανταχού μπολσεβίκων . )

Σύμφωνα με την θεώρηση που προβάλλουν ο «πόλεμος είναι πάντα κακός» και μάλιστα για «όλους τους πολέμους φταίνε αποκλειστικά και μόνο οι καπιταλιστές-ιμπεριαλιστές» και φυσικά ποτέ δεν φταίει ούτε στο ελάχιστο κανένας άλλος!

Ως σύμβολο της «ειρήνης» μάλιστα υιοθέτησαν την ρούνα του θανάτου , της ήττας και της αυτοκτονίας , το ακριβώς ανάποδο από το δένδρο της ζωής.



Λίγοι όμως γνωρίζουν την πραγματική ιστορία του συμβόλου αυτού.

Ο σχεδιαστής του  Gerald Holtom δήλωνε ότι την στιγμή που ζωγράφισε το σύμβολο ένιωθε απελπισία και ζωγράφισε με γραμμές έναν απελπισμένο άνδρα με τα χέρια τεντωμένα να παραδίνεται, εμπνευσμένος από τον πίνακα  του Goya που δίχνει έναν χωρικό πριν το εκτελεστικό απόσπασμα.

Ταυτόχρονα σκοπός του συμβόλου ήταν να απεικονίσει τα αρχικά της φράσεως Νuclear Disarmament, τα γράμματα N και D όπως συμβολίζονται με σημαφόρους. Το σύμβολο δεν είχε ποτέ σκοπό να συμβολίσει την ειρήνη, αλλά μονάχα τον πυρηνικό   αφοπλισμό.



Το σύμβολο που ζωγράφισε ο ίδιος ο  Holtom δεν ταυτίζεται με την ρούνα του θανάτου καθώς οι γραμμές δεν ήταν ευθείες.


Υπάρχουν μάλιστα μαρτυρίες ότι ο Holtom στην υπόλοιπη διάρκεια της ζωής του ζωγράφιζε το σύμβολο αυτό ανάποδα, κατά τα πρότυπα του δένδρου της ζωής. Ο αμερικανός πασιφιστής Ken Kolsbun στενός συνεργάτης του Holtom είχε δηλώσει για τον Holtom :

«Θεωρούσε την ειρήνη ως κάτι που θα έπρεπε να εορτάζεται. Συγκεκριμένα το σύμβολο U της σημαφόρου σημαίνει “unilateral” (μονομερής) και   κάνει το σύμβολο να δείχνει προς τα πάνω. Ο κ. Holtom υποστήριζε τον μονομερή αφοπλισμό»


Οι γραμμές όμως σύντομα άλλαξαν με ευθείες ώστε το σύμβολο να ταυτίζεται πλήρως με την ρούνα του θανάτου και της αυτοκτονίας. Εάν πρόκειται μονάχα για ηλιθιότητα η εάν  υπάρχει  και σκοπιμότητα μικρη σημασία έχει καθώς το αποτέλεσμα είναι ακριβώς το ίδιο.

Πριν όμως την επικράτηση του μπολσεβικισμού στην ΕΣΣΔ, όταν ακόμα οι μπολσεβίκοι δεν έλεγχαν κανένα κράτος , παρουσίαζαν τα πράγματα διαφορετικά. Είχαν ανάγκη από πολέμους για να μπορέσουν να επικρατήσουν και ο Λένιν χώριζε τους πολέμους σε «δίκαιους και άδικους». Υπάρχει μάλιστα και σχετικό βιβλίο του Λένιν με τίτλο «για τους δίκαιους και άδικους πολέμους», όπου φυσικά δεν γίνεται πουθενά καμιά αντιπαράθεση ανάμεσα στις έννοιες «πόλεμος» και «ειρήνη», αλλά ανάμεσα σε πολέμους, που μπορεί να είναι είτε «δίκαιοι» είτε «άδικοι»!

Πριν τον Β παγκόσμιο πόλεμο οι μπολσεβίκοι ήταν λοιπόν πολύ περισσότερο ειλικρινείς στο θέμα του πολέμου και της ειρήνης. Δείτε επίσης τι έγραφε τότε ο κομμουνιστής ποιητής Μπέρτολτ Μπρεχτ

ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΙ ΨΗΛΑ ΛΕΝΕ: ΠΟΛΕΜΟΣ ΚΑΙ ΕΙΡΗΝΗ
είναι δύο πράγματα ολότελα διαφορετικά.
Όμως η ειρήνη τους κι ο πόλεμος τους
μοιάζουν όπως ο άνεμος κι η θύελλα.

Ο πόλεμος γεννιέται απ' την ειρήνη τους
καθώς ο γιος από τη μάνα.
Έχει τα δικά της
απαίσια χαρακτηριστικά.

Ο πόλεμος τους σκοτώνει
ό,τι άφησε όρθιο
η ειρήνη τους.

ΟΤΑΝ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΨΗΛΑ ΜΙΛΑΝΕ ΓΙΑ ΕΙΡΗΝΗ
ο απλός λαός ξέρει
πως έρχεται ο πόλεμος.

Το πιο κωμικοτραγικό στοιχείο όμως σε αυτή την υπόθεση της μπολσεβίκικης έννοιας της «ειρήνης» είναι ότι οι ίδιοι οι ιδρυτές του Μαρξισμού (Μαρξ-Ένγκελςς) τοποθέτησαν ως έναν από τους τρεις βασικούς «νόμους της μαρξιστικής φιλοσοφίας» που ονομάζουν ως «διαλεκτικός και ιστορικός υλισμός», τον «νόμο» του Ηρακλείτου για τον πόλεμο και την ενότητα των αντιθέτων ως πηγή της κινήσεως της ιστορίας! Τον εμφάνισαν όμως σε μια εκφυλισμένη μονοδιάστατη μορφή, αυτή της «πάλης των τάξεων». Εάν όμως κανείς γνωρίζει  έστω και στοιχειωδώς ιστορία, γνωρίζει ότι κυριαρχείται και καθορίζεται κυρίως από συγκρούσεις λαών , εθνών, φυλών και πολιτισμών με στόχο την κυριαρχία πάνω στις πηγές πλούτου (και σχεδόν σε όλη την ανθρώπινη ιστορία κύρια πηγή πλούτου ήταν η Γη ) και όχι από «ταξικούς πολέμους». Οι ταξικές συγκρούσεις υπάρχουν πάντα αλλά φέρνουν μεγάλες αλλαγές μόνο σπάνια  (όπως έγινε στην Γαλλική επανάσταση,  επανάσταση μπολσεβίκων κλπ). Κατά τις υπόλοιπες περιόδους υπάρχει πάντα μια ισορροπία ανάμεσα στις κοινωνικές τάξεις αντίθετων συμφερόντων, η οποία βεβαίως ανάλογα τις κοινωνικές , οικονομικές και πολιτικές εξελίξεις μεταβάλλεται ελαφρώς προς την μια η την άλλη κατεύθυνση.

Σε περιπτώσεις εισβολών οι φεουδάρχες προστάτευαν με τον στρατό τους κατοίκους των περιοχών τους συμπεριλαμβανομένων όλων των δουλοπάροικων. Στην εποχή του καπιταλισμού αυτό άλλαξε. Οι καπιταλιστές αντί να προστατεύουν τους ντόπιους εργάτες από τους εποίκους, αντίθετα τους εξαθλιώνουν και τους εξολοθρεύουν με στόχο την μόνιμη αντικατάσταση τους από φθηνότερα εργατικά χέρια και βαφτιζουν την εξολόθρευση αυτή ως «ειρήνη» και «ανθρωπισμό». Η ρούνα του θανάτου και της αυτοκτονίας είναι πράγματι το πιο κατάλληλο σύμβολο για την αντιπροσώπευση μιας τέτοιας «ειρήνης».

Η έννοια του πολέμου στον Ηράκλειτο

Η έννοια του πολέμου στον Ηράκλειτο δεν είναι ούτε μονάχα η «ταξική πάλη» όπως ισχυρίζονται οι Μαρξιστές , ούτε μονάχα οι εχθροπραξίες όπως ισχυρίζονται οι ακροδεξιοί, ούτε «έννοια μονάχα εσωτερική και μιλάει για τον πόλεμο του ανθρώπου ενάντια στο εγώ σου» όπως ισχυρίζονται κάποιοι νεοεποχίτες (ο πολεμος ως μορφή εχθροπραξιών θεωρείται  πολύ βάρβαρο και τρομακτικό πράγμα για τα εκλεπτυσμένα αστικά τους γούστα) .

Είναι έννοια κοσμολογική και ως τέτοια περιλαμβάνει όλες αυτές τις παραπάνω κατηγορίες πολέμου και όχι μόνο, περιλαμβάνει ο,τιδήποτε υπάρχει σε αυτό το σύμπαν από τον μικρόκοσμο μέχρι και την μακρόκοσμο, καθώς τα πάντα βρίσκονται σε αέναη κίνηση μέσω του πολέμου , δηλαδή της συγκρούσεως και ταυτοχρόνως και ενότητος των αντιθέτων, μέσα από την οποία κινείται ολόκληρο το γίγνεσθαι και μαζί με αυτό και ολόκληρη η ανθρώπινη ιστορία. Φυσικά βέβαια είναι και έννοια εσωτερική, δηλαδή πράγματι περιλαμβάνει και τον εσωτερικό πόλεμο του ανθρώπου ενάντια στον εγωισμό του και φυσικά  και περιλαμβάνει και την έννοια των εχθροπραξιών και φυλετικών , εθνικών κλπ συγκρούσεων αλλά είναι μια γενικότερη και βαθύτερη έννοια από αυτά.

 Η ενότητα των αντιθέτων

Η ενότητα των αντιθέτων είναι κάτι ιδιαίτερα γνωστό και κοινό σε όλες τις Ινδοευρωπαϊκές παραδόσεις και στην αρχαία ελλάδα, στην σύγχρονη ευρώπη όμως γίνεται πολύ δύσκολα κατανοητή  καθώς είναι αλλοιωμένη από τον δυϊσμό των Αβρααμικών θρησκειών και παραδόσεων.
 Η παραδοσιακή σκέψη υπερβαίνει τον δυϊσμό και υπερβαίνει τον διαχωρισμό ενότητος και πολλαπλότητας όπως είχαμε αναφέρει σε παλαιότερο σχετικό άρθρο.

Σε μια διαδικασία πολέμου , οι δυο πλευρές που πολεμούν είναι αντίθετες, ο πόλεμος μεταξύ τους όμως είναι ένας.  Τα γεγονότα που συμβαίνουν (νίκη της μιας ή της άλλης πλευράς) χαρακτηρίζονται ως «καλό» και ως «κακό» ταυτόχρονα ειδωμένα με την ανθρώπινη σκοπιά της πλευράς που ανήκει ο καθένας, αν όμως τα δει κανείς από συμπαντική σκοπιά είναι απλά γεγονότα τα οποία συμβαίνουν.

Δεν υπάρχουν «δίκαιοι» και «άδικοι» πόλεμοι. Ο πόλεμος περιλαμβάνεται μέσα στην φύση του ανθρώπου και κάτι το φυσικό δεν μπορεί ποτέ να είναι άδικο. Ακόμα και αν   υποθέσουμε ότι οι επιτιθέμενοι είναι άδικοι και άπληστοι άνθρωποι τότε οι αμυνόμενοι θα έχουν το δίκαιο με το μέρος τους, άρα ο πόλεμος (που είναι κοινός) είναι και πάλι δίκαιος .

Ένας ανθρώπινος πόλεμος δεν είναι βέβαια καθόλου απαραίτητο να έχει την μορφή εχθροπραξιών. Υπάρχει και οικονομικός πόλεμος, και «ψυχρός» πόλεμος, και γεωπολιτικός πόλεμος και  τέλος ο ακήρυχτος φυλετικός πόλεμος πληθυσμιακής και πολιτιστικής αλλοιώσεως της Ευρώπης από τις ορδές των τριτοκοσμικών που συνεχώς καταφθάνουν και δεν βρίσκουν κανέναν να τους σταματήσει διότι η άλλη πλευρά αυτού του  πολέμου, η πλευρά της ευρώπης, έχει από μόνη της αποφασίσει να ηττηθεί σηκώνοντας ψηλά τα λάβαρα της «ειρήνης» με την ρούνα του θανάτου και της αυτοκτονίας.

Η έννοια του πολέμου στον άνθρωπο αντικατοπτρίζει επίσης και τον συνεχής καθημερινό αγώνα που δίνουν οι άνθρωποι στον βίο τους,  προσωπικό και συλλογικό.

Σε συμπαντικό επίπεδο σε όλους τους παραδοσιακούς Ινδοευρωπαϊκούς πολιτισμούς εμφανίζονται είτε σε επίπεδο θρησκείας είτε φιλοσοφίας, δύο αντίθετες κοσμικές δυνάμεις να μάχονται μεταξύ τους και ο πόλεμος τους να αποτελεί πηγή αρμονίας.

Στον Ινδουισμό  οι κοσμολογικές δυνάμεις της Καταστροφής και της Συντήρησης Σίβα  και  και Βισνού αποτελούν ένα τέτοιο ενιαίο δίπολο αντιθέτων , όπου χωρίς να υπάρχει ο ένας πόλος δεν θα μπορούσε να υπάρχει ο άλλος, και μόνο μέσα από την διαπάλη και ενότητα τους επέρχεται η αρμονία. Στην φύση τίποτα νέο δεν μπορεί να δημιουργηθεί αν πρώτα δεν καταστραφεί κάτι άλλο. Για να δημιουργηθεί ένα δένδρο π.χ, .πρέπει να καταστραφεί ο καρπός που περιέχει το σπόρο.

Στην Zωροαστρική παράδοση το πνεύμα της Καταστροφής εκφράζεται από τον Άνγκρα Μαϊνιού που αναφέρεται και ως Αριμάν, ενώ το πνεύμα της Δημιουργίας από τον Σπέντα Μαϊνιού έκφραση του Αχούρα Μάζντα.



O πυθαγόρειος φιλόσοφος  Εμπεδοκλής απορρίπτει τη γένεση και τη φθορά χρησιμοποιεί δύο έννοιες που τις περιγράφει ως μείξη (γέννηση) και χωρισμός (φθορά) «αγέννητων στοιχείων». Κρατά το μηδέν έξω από τον κόσμο και ανάγει την γέννηση του κόσμου και τις κοσμικές μεταβολές σε τέσσερις θεμελιώδεις υποστάσεις, ισοδύναμες μεταξύ τους. Αυτές οι υποστάσεις, όμοιες με το εόν του Παρμενίδη είναι τα «ριζώματα», δηλαδή η γη, το νερό, η φωτιά και ο αέρας. Τα ριζώματα, αντίθετα από τα φυσικά στοιχεία δεν χάνουν την ταυτότητά τους. Οι δε μεταξύ τους σχέσεις διέπονται από την επιδραση δύο κοσμικών δυνάμεων, που είναι επίσης αγέννητες και αιώνιες, της φιλότητας, (έλξεως και συνενώσεως) και του νείκους, (έχθρας διασπάσεως και διαλύσεως).