«ουκ εμού, αλλά του λόγου ακούσαντες σοφόν έστιν Έν πάντα είναι»
Σημείωσις: Ο διαχειριστής του παρόντος ιστολογίου φέρει πλήρη και αποκλειστική νομική ευθύνη για το περιεχόμενο του ιστολογίου στην παρούσα συγκεκριμένη και τελική μορφή των άρθρων του - και μονάχα για αυτό το περιεχόμενο , το οποίο είναι φιλοσοφικό.

Επίσης το περιεχόμενο του ιστολογίου είναι εντελώς ασύμβατο με οποιεσδήποτε πολιτικές , θρησκευτικές , "φιλοσοφικές" κ.λ.π. οργανώσεις , εταιρείες , ιστοσελίδες , κόμματα (συμπεριλαμβανομένων όλων των εθνομηδενιστών, αλλά και όλων των "εθνικιστών" εμπόρων χυδαίας υποκουλτούρας σε ανεγκέφαλους, "απόγονων των Ελ" , ουφολόγων με "καταγωγή από τον Σείριο", "πατριωτών" τσαρλατάνων κλπ ) που: είτε προάγουν την άγνοια συνδυασμένη με την τυραννία και τον φανατισμό , είτε εν γνώσει tους φιλοξενούν μέλη που συμμετείχαν ή αποτέλεσαν ηθικούς αυτουργούς σε οποιασδήποτε μορφής οργανωμένες ανήθικες και εγκληματικές δραστηριότητες, είτε με πράξεις τους κατά το παρελθόν ή το παρόν δυσφημίζουν άσχημα (εκούσια ή ακούσια ) την ίδια τους την Πατρίδα και τον Πολιτισμό της τόσο μέσα στην χώρα τους όσο και διεθνώς.

Επίσης ο διαχειριστής του παρόντος ιστολογίου δεν φέρει καμία νομική, πολιτική, η οποιαδήποτε άλλη ευθύνη για το περιεχόμενο άρθρων σε οποιεσδήποτε άλλες ιστοσελίδες και έντυπα που είτε εμπεριέχουν αποσπάσματα από το ιστολόγιο αυτό, είτε έχουν χρησιμοποιήσει για οποιαδήποτε σκοπό την λέξη "Αγχιβασίην", είτε παραπέμπουν προς το ιστολόγιο αυτό, ούτε και για καμία από τις δραστηριότητες ομάδων και οργανώσεων (πολιτικών, κομματικών , θρησκευτικών, φιλοσοφικών κ.α.) ή ατόμων που διαχειρίζονται οποιαδηποτε ιστοσελίδα αναδημοσιεύει κείμενα από το παρόν ιστολόγιο. H αναδημοσίευση και αναπαραγωγή των κειμένων και αποσπασμάτων από το ιστολόγιο αυτό είναι απόλυτα ελεύθερη για οποιονδήποτε το επιθυμεί για οποιοδήποτε νόμιμο σκοπό και νόμιμη χρήση, χωρίς να χρειάζεται να ζητήσει άδεια από τον συγγραφέα ή να συμφωνεί με τις απόψεις του συγγραφέως , καθώς τα "πνευματικά δικαιώματα" ανήκουν μονάχα στον "Κοινό Λόγο". Διαδώστε ελεύθερα την Γνώση .


Σάββατο, 15 Οκτωβρίου 2011

Αντί εισαγωγής

Μια μικρή ανυπόταχτη πνοή μάχεται μέσα μου απελπισμένα να νικήσει την ευτυχία, την κούραση και το θάνατο.

Γυμνάζω σαν άλογο πολεμικό το σώμα μου, το συντηρώ λιτό, γερό, πρόθυμο. Το σκληραγωγώ και το σπλαχνίζουμαι. Αλλο άλογο δεν έχω.

Συντηρώ το μυαλό μου ακοίμητο, λαγαρό, ανήλεο. Το αμολώ να παλεύει ακατάλυτα και να κατατρώει, φως αυτό, το σκοτάδι της σάρκας. Αλλο αργαστήρι να κάνω το σκοτάδι φως δεν έχω.

Συντηρώ την καρδιά μου φλεγόμενη, γενναία, ανήσυχη. Νιώθω στην καρδιά μου όλες τίς ταραχές και τις αντινομίες, τις χαρές και τις πίκρες της ζωής. Μα αγωνίζουμαι να τις υποτάξω σ΄ ένα ρυθμό ανώτερο από το νου, σκληρότερο από την καρδιά μου. Στο ρυθμό του Σύμπαντου που ανηφορίζει.

Η Κραυγή κηρύχνει μέσα μου επιστράτεψη. Φωνάζει: "Εγώ, η Κραυγή, είμαι ο Κύριος ο Θεός σου!  Δεν είμαι καταφύγι. Δεν είμαι σπίτι κι ελπίδα. Δεν είμαι Πατέρας, δεν είμαι Γιος, δεν είμαι Πνέμα. Είμαι ο Στρατηγός σου!

"Δέν είσαι δούλος μου μήτε παιχνίδι στις απαλάμες μου. Δεν είσαι φίλος μου, δεν είσαι παιδί μου. Είσαι ο σύντροφος μου στη μάχη.

"Κράτα γενναία τα στενά που σου μπιστεύτηκα· μην τα προδώσεις! Χρέος έχεις και μπορείς στο δικό σου τον τομέα να γίνεις ήρωας.

"Αγάπα τον κίντυνο. Τι είναι το πιο δύσκολο; Αυτό θέλω! Ποιο δρόμο να πάρεις; Τον πιο κακοτράχαλον ανήφορο. Αυτόν παίρνω κι εγώ· ακλούθα μου!

"Να μάθεις να υπακούς. Μονάχα όποιος υπακούει σε ανώτερο του ρυθμό είναι λεύτερος.

"Να μάθεις να προστάζεις. Μονάχα όποιος μπορεί να προστάζει είναι αντιπρόσωπος μου απάνω στη γης ετούτη.

"Ν΄ αγαπάς την ευθύνη. Να λες: Εγώ, εγώ μονάχος μου έχω χρέος να σώσω τη γης. Αν δε σωθεί, εγώ φταίω.

"Ν΄ αγαπάς τον καθένα ανάλογα με τη συνεισφορά του στον αγώνα. Μη ζητάς φίλους· να ζητάς συντρόφους!

"Να ΄σαι ανήσυχος, αφχαρίστητος, απροσάρμοστος πάντα. Όταν μια συνήθεια καταντήσει βολική, να τη συντρίβεις. Η μεγαλύτερη αμαρτία είναι η ευχαρίστηση.

"Που πάμε; Θα νικήσουμε ποτέ; Προς τι όλη τούτη η μάχη; Σώπα! Οι πολεμιστές ποτέ δε ρωτούνε!"

Σκύβω κι αφουκράζουμαι την πολεμική τούτη Κραυγή στα σωθικά μου. Αρχίζω και μαντεύω το πρόσωπο του Αρχηγού, ξεκαθαρίζω τη φωνή του, δέχουμαι με χαρά και με τρόμο τις σκληρές εντολές του.

Ναι, ναι, δεν είμαι τίποτα. Ένας αχνός φωσφορισμός απάνω στην ογρή πεδιάδα, ένα άθλιο σκουλήκι που σούρνεται κι αγαπάει, φωνάζει και μιλάει για φτερούγες, μια ώρα, δυο ώρες, κι ύστερα το στόμα του φράζει με χώματα. Αλλη απόκριση οι σκοτεινές δυνάμες δε δίνουν.

Μα μέσα μου, μια Κραυγή ανώτερη μου φωνάζει αθάνατη. Τι, θέλοντας και μη, είμαι κι εγώ, σίγουρα, ένα κομμάτι από τ΄ ορατό κι αόρατο Σύμπαντο. Είμαστε ένα. Οι δυνάμες που δουλεύουν εντός μου, οι δυνάμες που με σπρώχνουν και ζω, οι δυνάμες που με σπρώχνουν και πεθαίνω είναι, σίγουρα, και δικές του δυνάμες.

Δεν είμαι ένα μετέωρο αρίζωτο στον κόσμο. Είμαι χώμα από το χώμα του και πνοή από την πνοή του. Δε φοβούμαι μοναχός, δεν ελπίζω μοναχός, δε φωνάζω μοναχός μου. Μια παράταξη μεγάλη, μια φόρα του Σύμπαντου φοβάται, ελπίζει, φωνάζει μαζί μου.

Είμαι ένα πρόχειρο γιοφύρι, και Κάποιος αποπάνω μου περνάει και γκρεμίζουμαι ξοπίσω του. Ένας Αγωνιστής με διαπερνάει, τρώει τη σάρκα μου και το μυαλό μου, ν΄ ανοίξει δρόμο, να γλιτώσει από μένα. Όχι εγώ, Αυτός φωνάζει!

----------------------------------------------------
Το παραπάνω απόσπασμα προέρχεται από την "Ασκητική" του Νίκου Καζαντζάκη.


Το 1954 η "Ιερά Σύνοδος" της επίσημης "Ορθοδόξου" Ιουδαιοχριστιανικής Εκκλησίας της Ελλάδος, με έγγραφό της ζητούσε από την κυβέρνηση την απαγόρευση των βιβλίων του Νίκου Καζαντζάκη. Ο ίδιος ο Καζαντζάκης, απαντώντας στις απειλές της εκκλησίας για τον αφορισμό του, έγραψε σε επιστολή του: «Μου δώσατε μια κατάρα, Άγιοι Πατέρες, σας δίνω μια ευχή: Σας εύχομαι να 'ναι η συνείδησή σας τόσο καθαρή όσο η δική μου και να 'στε τόσο ηθικοί και θρήσκοι όσο είμαι εγώ».

Σάββατο, 3 Σεπτεμβρίου 2011

Ο Φυσικός Νόμος στον Ηράκλειτο.





«ξὺν νόῳ λέγοντας ἰσχυρίζεσθαι χρὴ τῷ ξυνῷ πάντων, ὅκωσπερ νόμῳ πόλις,
καὶ πολὺ ἰσχυροτέρως· τρέφονται γὰρ πάντες οἱ ἀνθρώπειοι νόμοι ὑπὸ ἑνὸς
τοῦ θείου· κρατεῖ γὰρ τοσοῦτον ὁκόσον ἐθέλει καὶ ἐξαρκεῖ πᾶσι καὶ περιγίνεται.»

Δηλαδή:
Για να μιλήσει κανείς με νου πρέπει να στηρίζεται σ' αυτό που είναι κοινό στα πάντα (στον κοινό λόγο), όπως ακριβώς μια πόλη πρέπει να στηρίζεται στο νόμο της, και πολύ ισχυρότερα. Γιατί όλοι οι ανθρώπινοι νόμοι τρέφονται από τον ένα, τον θεϊκό• γιατί αυτός κυριαρχεί όσο ακριβώς θέλει, επαρκεί για τα πάντα και περισσεύει.

«νόμος καὶ βουλῇ πείθεσθαι ἑνός.»

Δηλαδή: Νόμος είναι η πειθαρχία στην θέληση του Ενός.

«σωφρονεῖν ἀρετὴ μεγίστη, καὶ σοφίη ἀληθέα λέγειν καὶ ποιεῖν κατὰ φύσιν ἐπαΐαντας. »

Δηλαδή: Η σωφροσύνη είναι η πιο μεγάλη αρετή, και σοφία είναι το να λέει κανείς την αλήθεια και να πράττει σύμφωνα με την Φύση, ακούγοντας την.

«μάχεσθαι χρὴ τὸν δῆμον ὑπὲρ τοῦ νόμου ὅκωσπερ τείχεος.»

Δηλαδή: Ο λαός πρέπει να μάχεται για το νόμο όπως ακριβώς για τα τείχη του.

Όποιος είναι ικανός να «ακούσει» τον Κοινό Λόγο, μπορεί να προσεγγίσει την έννοια του Φυσικού Θεϊκού Νόμου, που είναι αιώνιος και από αυτόν διέπονται τα πάντα στο σύμπαν. Ο πραγματικός Νόμος , δεν είναι κανόνες φτιαγμένοι από ανθρώπους, αλλά είναι η πειθαρχία στην θέληση του Ενός (υπό την έννοια το Ενός όπως την προσδιορίσαμε στην ενότητα 1.3). Γι αυτό οι Νόμοι που είναι φτιαγμένοι από ανθρώπους, οι Νόμοι της Πολιτείας, πρέπει να είναι εναρμονισμένοι με τον Φυσικό Θεϊκό Νόμο.

Σοφία για τους ανθρώπους είναι ο εναρμονισμός της ζωής τους , των κοινωνιών τους και των Νόμων της Πολιτείας τους με τον Φυσικό Νόμο, ο οποίος προέρχεται από τον Θεό. Και πρέπει να μάχονται για αυτόν τον σκοπό, όπως πρέπει να μάχονται και για τα τείχη τους.


Η παραπάνω διαπίστωση, δεν αποτελεί κάποια «υποκειμενική άποψη» του Ηρακλείτου αλλά στην καταγραφή από τον Ηράκλειτο της προσεγγίσεως μιας Κοσμικής και Θεϊκής Αληθείας που ήταν θεμελιώδης στον Άριο πολιτισμό, οπουδήποτε αυτός αναπτύχθηκε, μέσα στα βάθη των αιώνων και των χιλιετηρίδων.

Η προσέγγιση του Νόμου από τον Άριο άνθρωπο, έρχεται μέσα από την εσωτερική πνευματική αναζήτηση ( κατά τον τρόπο που περιγράψαμε στην ενότητα 1.5).

Η κατάπτωση των θρησκειών σε «ιερατικούς» μηχανισμούς επικυριαρχίας, ήρθε να αντικαταστήσει την Κυριαρχία του Φυσικού Νόμου πάνω στους νόμους των ανθρώπων, με «νόμους» που θα κατασκεύαζαν ως «Θεϊκούς» οι αυτόκλητοι «εκπρόσωποι» του αποκομμένου από κάθε Κοσμολογική και πραγματική Μεταφυσική διάσταση «Θεού», ώστε να μπορούν οι ίδιοι, παρότι ήταν ανάξιοι, να κυριαρχούν , εξαπατώντας, εξουσιάζοντας και χρησιμοποιώντας τις μάζες και να τις εκμεταλλεύονται υλιστικά, λειτουργώντας πάνω τους με εντελώς παρασιτικό τρόπο.

Ο Ύμνος στον Δια του Κλεάνθους.
Την Θεϊκή προέλευση του Φυσικού Νόμου και του Κοινού λόγου, βλέπουμε και στον ύμνο στον Δία, του Στωϊκού φιλοσόφου Κλεάνθους (331 / 330-232 π.Χ.) Πρώην πυγμάχος αθλητής, έφθασε στην Αθήνα γύρω στο έτος 282, με μόνον 4 δραχμές στο πουγκί του, όπου σπούδασε Φιλοσοφία υπό τον κυνικό Κράτητα αλλά κυρίως υπό τον Ζήνωνα επί 14 πλήρη έτη, όντας υποχρεωμένος, κατά την παράδοση, να κερδίζει τα προς το ζήν με νυκτερινή εργασία αρτεργάτου ή άντληση ύδατος για λογαριασμό ενός κηπουρού. Λέγεται ότι οι Αθηναίοι πολίτες, παρατηρώντας ότι ήταν υγιής και δυνατός και παρευρίσκετο ανελειπώς στις παραδόσεις του Ζήνωνος, παρά το ότι δεν είχε φανερούς οικονομικούς πόρους, τον παρέπεμψαν στον Άρειο Πάγο, κατά τα νόμιμα της πόλεως, ώστε να εξηγήσει από πού αντλούσε τα προς το ζήν. Όταν κατέθεσαν υπέρ του ο κηπουρός για λογαριασμό του οποίου αντλούσε νερό και η γυναίκα στον αλευρόμυλο και φούρνο της οποίας εργαζόταν, οι δικαστές συνεκινήθησαν σε τέτοιον βαθμό για την αφοσίωσή του στην Φιλοσοφία, ώστε εψήφισαν να του χορηγηθούν τιμής ένεκεν δέκα μναί από το ταμείο της πόλεως. Δεν δέχθηκε ωστόσο να δεχθεί το χρηματικό βραβείο.


Ύμνος εις Δία.

Kύδιστ᾽ ἀθανάτων, πολυώνυμε παγκρατὲς αἰεὶ
Ζεῦ φύσεως ἀρχηγέ, νόμου μετὰ πάντα κυβερνῶν,
χαῖρε· σὲ γὰρ πάντεσσι θέμις θνητοῖσι προσαυδᾶν.
ἐκ σοῦ γὰρ γενόμεσθα, θεοῦ μίμημα λαχόντες
μοῦνοι, ὅσα ζώει τε καὶ ἕρπει θνήτ᾽ ἐπὶ γαῖαν·
τῷ σε καθυμνήσω, καὶ σὸν κράτος αἰὲν ἀείσω.
σοὶ δὴ πᾶς ὅδε κόσμος ἑλισσόμενος περὶ γαῖαν
πείθεται ᾗ κεν ἄγῃς, καὶ ἑκὼν ὑπὸ σεῖο κρατεῖται·
τοῖον ἔχεις ὑποεργὸν ἀνικήτοις ἐνὶ χερσὶν
ἀμφήκη πυρόεντ᾽ αἰειζώοντα κεραυνόν·
τοῦ γὰρ ὑπὸ πληγῇς φύσεως πάντ᾽ ἔργα τελεῖται·
ᾧ σὺ κατευθύνεις κοινὸν λόγον, ὅς διὰ πάντων
φοιτᾷ μιγνύμενος μεγάλῳ μικροῖς τε φάεσσιν
‹ὅς τόσσος γεγαὼς ὕπατος βασιλεὺς διὰ πάντος.›
οὐδέ τι γίγνεται ἔργον ἐπὶ χθονὶ σοῦ δίχα, δαῖμον,
οὔτε κατ᾽ αἰθέριον θεῖον πόλον, οὔτ᾽ ἐνὶ πόντῳ,
πλὴν ὁπόσα ῥέζουσι κακοὶ σφετέραισιν ἀνοίαις.
ἀλλὰ σὺ καὶ τὰ περισσὰ ἐπίστασαι ἄρτια θεῖναι,
καὶ κοσμεῖν τἄκοσμα, καὶ οὐ φίλα σοὶ φίλα ἐστίν.
ὧδε γὰρ εἰς ἕν πάντα συνήρμοκας ἐσθλὰ κακοῖσιν,
ὥσθ᾽ ἕνα γίγνεσθαι πάντων λόγον αἰὲν ἐόντα.
ὅν φεύγοντες ἐῶσιν ὅσοι θνητῶν κακοί εἰσιν,
δύσμοροι, οἵ τ᾽ ἀγαθῶν μὲν ἀεὶ κτῆσιν ποθέοντες
οὔτ᾽ ἐσορῶσι θεοῦ κοινὸν νόμον οὔτε κλύουσιν,
ᾧ κεν πειθόμενοι σὺν νῷ βίον ἐσθλὸν ἔχοιεν·
αὐτοὶ δ᾽ ἐπὶ κερδοσύνας τετραμμένοι οὐδενὶ κόσμῳ
ἄλλοι δ᾽ εἰς ἄνεσιν καὶ σώματος ἡδέα ἔργα
<αλλά κακοίς επέκυρσαν>, ἐπ᾽ ἄλλοτε δ᾽ ἄλλα φέρονται,
σπεύδοντες μάλα πάμπαν ἐναντία τῶνδε γενέσθαι.
ἀλλὰ Ζεῦ πάνδωρε κελαινεφὲς ἀργικέραυνε,
ἀνθρώπους ῥύου ‹μὲν› ἀπειροσύνης ἀπὸ λυγρῆς·
ἥν σύ, πάτερ, σκέδασον ψυχῆς ἄπο, δὸς δὲ κυρῆσαι
γνώμης, ᾗ πίσυνος σὺ δίκης μέτα πάντα κυβερνᾷς,
ὄφρ᾽ ἂν τιμηθέντες ἀμειβώμεσθά σε τιμῇ,
ὑμνοῦντες τὰ σὰ ἔργα διηνεκές, ὡς ἐπέοικε
θνητὸν ἐόντ᾽, ἐπεὶ οὔτε βροτοῖς γέρας ἄλλο τι μεῖζον
οὔτε θεοῖς, ἢ κοινὸν ἀεὶ νόμον ἐν δίκῃ ὑμνεῖν




Κυριακή, 21 Αυγούστου 2011

Ο δρόμος της εσωτερικής αναζητήσεως στον Ηράκλειτο.



Μια πρώτη επαφή με την έννοια του Εσωτερισμού μέσα από τον Ηράκλειτο, είχαμε στο προηγούμενο άρθρο, με τίτλο "Ο Κοινός Λόγος". Εδώ θα εμβαθύνουμε περισσότερο στην έννοια της προσεγγίσεως της Αληθείας μέσω του δρόμου της εσωτερικής αναζητήσεως.


«ἐδιζησάμην ἐμεωυτόν.»

Δηλαδή: «Αναζήτησα τον εαυτό μου»


«ἀνθρώποισι πᾶσι μέτεστι γινώσκειν ἑωυτοὺς καὶ σωφρονεῖν.»

Δηλαδή: Σ' όλους τους ανθρώπους έχει δοθεί η δυνατότητα για αυτογνωσία και σωφροσύνη.


«ψυχῆς πείρατα ἰὼν οὐκ ἂν ἐξεύροιο πᾶσαν ἐπιπορευόμενος ὁδόν· οὕτω βαθὺν λόγον ἔχει. »

Δηλαδή: Τα πέρατα της ψυχής δε θα βρείς προχωρώντας, όσο μακριά και αν σε φέρει ο δρόμος σου• τόσο βαθύ λόγο περιέχει.


«ψυχῆς ἐστι λόγος ἑωυτὸν αὔξων. »

Δηλαδή: Στην ψυχή μέσα υπάρχει λόγος που αυξάνει από τον εαυτό του.


«πολυμαθίη νόον ἔχειν οὐ διδάσκει.»

Δηλαδή: H πολυμάθεια δεν διδάσκει την βαθύτερη κατανόηση των πραγμάτων.



Είναι αδύνατον να μελετήσει κανείς τον άνθρωπο χωρίς να μελετήσει το σύμπαν όπως και είναι αδύνατον να μελετήσει το σύμπαν χωρίς να μελετήσει τον άνθρωπο. Ο άνθρωπος είναι μια εικόνα του κόσμου. Δημιουργήθηκε από τους ίδιους νόμους που δημιούργησαν ολόκληρο τον κόσμο. Αν ο άνθρωπος γνώριζε και καταλάβαινε τον εαυτό του, θα γνώριζε και θα καταλάβαινε ολόκληρο τον κόσμο, όλους τους νόμους που δημιουργούνται και διέπουν τον κόσμο. Και αντίστροφα, μελετώντας τους νόμους που διέπουν τον κόσμο θα μάθαινε και θα καταλάβαινε τους νόμους που διέπουν τον ίδιο…


Με τα παραπάνω λίγα λόγια, ο Πήτερ Ουσπένσκι συνδέει τον εσωτερισμό με την κοσμολογία. Εάν θέλει κάποιος να προσεγγίσει τον Θεό ή να κατανοήσει καλύτερα τον κόσμο, το πρώτο που πρέπει να ανακαλύψει είναι το πώς να κοιτάξει βαθειά μέσα στην Ψυχή του.


Πως ανακάλυψε ο Ηράκλειτος την φιλοσοφία του;


«ἐδιζησάμην ἐμεωυτόν» απάντησε στο ερώτημα ο Ηράκλειτος. Δηλαδή «Αναζήτησα τον εαυτό μου». Όχι μέσα από την «πολυμάθεια», δηλαδή όχι μέσα από την συλλογή γνώσεων για τα φαινόμενα και για την ιστορία, ούτε προσπάθησε να συγκεντρώσει γνώσεις μέσα από ταξίδια και επαφές με πολλούς ανθρώπους.


Ο Ηράκλειτος «δεν ήταν μαθητής κανενός», γράφει ο Διογένης Λαέρτιος (IX, 5) «αλλά είπε ότι είχε αναζητήσει τον εαυτό του, και είχε μάθει τα πάντα από τον εαυτό του»


Ο «εαυτός» στον οποίον αναφέρεται ο Ηράκλειτος, δεν είναι το ψεύτικο «ΕΓΩ» με το οποίο και αυτοπροσδιορίζονται οι ανόητοι। Είναι ο ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΣ ΕΑΥΤΟΣ, που διέπεται από τον Κοσμικό και Θεϊκό Λόγο , την κρυμμένη Ουσία της Ψυχής, που βρίσκεται μέσα στην ίδια την Φύση του κάθε Αρίου ανθρώπου από την ίδια του την γένεση, είναι το στοιχείο εκείνο που τον προσδιορίζει ως ζωντανό κύτταρο ενός Ενιαίου Κοσμικού συμπαντικού οργανισμού.


Η διαδικασία αναζητήσεως της αληθινής γνώσεως, είναι λοιπόν κυρίως διαδικασία εσωτερικής αναζητήσεως. Αυτή η διαδικασία είναι ένας δρόμος που δεν έχει τέλος, ένας δρόμος στον οποίον ο συντονισμένος με την Κοσμική Θεϊκή πυξίδα Άριος άνθρωπος, οδεύει ανελικτικά προς την ίδια του την Πραγματική Φύση, κατά το Ηρακλείτειο πρόσταγμα «Αγχιβασίην» ή αλλιώς ακολουθώντας το «ντάρμα» του, όπως έλεγαν οι Άριοι Βραχμάνοι που μετοίκησαν στην Ινδία μεταφέροντας και εγκαθιστώντας εκεί την Αρία κοσμοαντίληψη και φιλοσοφία ως θεμέλιο για την ίδρυση του Ινδουισμού.



«Γένοιο οἷος ἐσσὶ µαθών» έλεγε ο Πίνδαρος, ενώ ο Πλούταρχος έγραψε ότι η ρήση που θαύμαζε περισσότερο ήταν το «Γνώθι σ’ αυτόν».



Ο δρόμος μέσα από τον οποίο ο Ηράκλειτος άντλησε τα συμπεράσματά του, είναι ο δρόμος στον οποίον «έψαχνε μόνος του», προσπαθώντας να ανακαλύψει την ίδια την Αληθινή του Φύση. Είναι ο δρόμος προς την μια και μοναδική Αλήθεια, προς το Έν, η οποία μπορεί να αναζητηθεί με την σκέψη και να προσεγγιστεί με την Ενόραση.



Το να αναζητήσει μέσα του κάποιος τις απαντήσεις για να προσεγγίσει την Αλήθεια, το να τις «εκμαιεύσει» από τον ίδιο τον Κοσμικό και Θεϊκό Λόγο που υπάρχει μέσα του, είναι και η μέθοδος που ακολουθεί και ολόκληρο το Πλατωνικό έργο, με το να βάζει ο Σωκράτης συνεχώς ερωτήσεις στον συνομιλητή του , βοηθώντας τον ώστε να αναζητήσει και να ανακαλύψει ο ίδιος μόνος του, ρωτώντας τον πραγματικό εαυτό του , τις απαντήσεις.


Παράλληλα με την Ενδοπαρατήρηση υπάρχει και η Εξωτερική Παρατήρηση. Αλλά η Ουσιώδης εξωτερική παρατήρηση, είναι αυτή που δεν εγκλωβίζεται στα φαινόμενα και σε όσα βλέπουν τα μάτια και ακούνε τα αυτιά, διότι αντιλαμβάνεται ότι ο κόσμος των υλικών αισθήσεων εξαπατά, αλλά γνωρίζει το πώς να «ακούει» και να «βλέπει» την Ουσία αλλά και την Ανουσιότητα πίσω από τα φαινόμενα, με τα «αυτιά» και τα μάτια του πραγματικού Νου , δηλαδή με τον Λόγο που έχει μέσα στην Ψυχή του.


Το έργο του Ηρακλείτου αποτελεί παράδειγμα αυτής της εσωτερικής και εξωτερικής παρατηρήσεως, που δεν αποτελούν διαφορετικούς δρόμους, αλλά κατ’ ουσίαν έναν και μοναδικό. Διότι μέσα στην Ψυχή του ανθρώπου, αλλά και σε κάθε τι σε αυτόν τον κόσμο, υπάρχει μια έκφραση της Κοσμικής Συμπαντικής Ψυχής, μια έκφραση του Ενός. Ο Κοινός Λόγος , βρίσκεται μέσα στα πάντα, και προσπαθώντας κάποιος να τον ανακαλύψει, είτε κοιτάζει μέσα στην Ψυχή του ψάχνοντας την Ουσία πίσω από το «φαίνεσθαι» του «εγώ», είτε κοιτάζει εξωτερικά ψάχνοντας την Ουσία πίσω από το «φαίνεσθαι» στην ίδια την Φύση, την ίδια ακριβώς Ουσία προσεγγίζει, τον Κοινό Λόγο του Ενός που βρίσκεται μέσα στα πάντα. Στο απόσπασμα από τον Πήτερ Ουσπένσκι που παραθέσαμε στην αρχή, εξηγείται με απόλυτη σαφήνεια γιατί αυτοί οι «δύο» δρόμοι παρατηρήσεως, αποτελούν έναν και μοναδικό.


Πώς λοιπόν κάποιος που λέει ότι είναι «επαναστάτης» μπορεί να συμβάλει στο να αλλάξει κάτι στον Κόσμο , εάν πρώτα από όλα δεν είναι ικανός να δει και να ξεχωρίσει την Ουσία από την Ανουσιότητα πίσω από τα Φαινόμενα γύρω του, αλλά και μέσα στον ίδιο του τον Εαυτό; Πως μπορεί να πολεμήσει κανείς τις αιτίες για όλα τα άσχημα της εποχής μας δηλαδή την ανουσιότητα, την αδικία, το ψέμα, την αναξιοκρατία, το χάος, την αταξία, την διαφθορά, την αυταπάτη, τον ατομικισμό, τον αποπροσανατολισμό από την Κοσμική πυξίδα , την αποκοπή του ανθρώπου από την ίδια του την Φύση και από τον Κοινό Λόγο κλπ, εάν όχι δεν είναι πρώτα ικανός να τα δώσει έναν τέτοιον αγώνα μέσα στον ίδιο του τον Εαυτό , αλλά ούτε καν έχει θέσει ποτέ ως στόχο του ένα τέτοιο ζήτημα;


Στην εποχή μας, η πραγματική δράση, είναι αυτή που μπορεί να βοηθήσει τον άνθρωπο να ξαναβρεί τον Αληθινό Εαυτό του, να ξαναβρεί την ίδια την Φύση και την Ουσία της Ψυχής του, και να ζήσει τόσο ο ίδιος όσο και να δομήσει τις κοινωνίες του, με κριτήριο αυτήν την Φύση και αυτήν την Ουσία.


Για να αντιμετωπίσουμε τα προβλήματα, το μόνο που χρειαζόμαστε είναι δράση, δράση , δράση, αναφέρουν κάποιοι. Δεν θα έπρεπε όμως να τίθεται η δράση ως το κεντρικό ζήτημα, ούτε ως αυτοσκοπός , αλλά το ποια κοσμοθεωρία, ποιο πνεύμα και ποιες αξίες διέπουν την δράση όπως και ποια κοσμοθεωρία, ποιο πνεύμα και ποιες αξίες καλείται η δράση να υπηρετήσει. Δίχως αυτά να είναι καθορισμένα, ιδιαίτερα δε αν αυτά είναι παντελώς άγνωστα, τότε η «δράση» δεν αποτελεί στην πραγματικότητα δράση, διότι ασχολείται αποκλειστικά και μόνο επιφανειακά με τα Φαινόμενα και όχι με την Ουσία, κινείται αποκλειστικά και μόνο εγκλωβισμένη μέσα στα Φαινόμενα, πάνω στα οποία αλληλεπιδρά τόσο όσο ένας κόκκος άμμου  πάνω σε εκατομμύρια υπόλοιπους κατά την διάρκεια μιας αμμοθύελλας , αυτής του υλιστικού χάους της εποχής της αποπνευματοποιήσεως. 


Γράφει ο Ιούλιος Έβολα:

Η παράδοση της δράσεως είναι γνώρισμα των Αριο-Δυτικών φυλών. Αυτή όμως η παράδοση άρχισε προοδευτικά να αλλοιώνεται. Με τον τρόπο αυτό η σύγχρονη Δύση κατέληξε να γνωρίζει και να εκτιμά μόνο μια λαϊκοποιημένη και υλιστική δράση, απογυμνωμένη από κάθε ίχνος μεταφυσικής επαφής – μια βέβηλη δράση που μοιραία ήταν καταδικασμένη να εκφυλιστεί σε πάθος και μανία, καταλήγοντας σε μια δράση για την δράση ή σ’ ένα γεγονός που συνδέεται μόνο με τις εξαρτώμενες από το χρόνο επιδράσεις. Σε μια τόσο εκφυλισμένη δράση δεν συναντώνται στον σύγχρονο κόσμο οι αυθεντικά θεωρητικές ασκητικές αξίες, αλλά μόνο μια νεφελώδης κουλτούρα και ένα ωχρό και συμβατικό πιστεύω.


O μεγάλος ιερός πόλεμος ανήκει στην πνευματική αξία. Ο μικρός ιερός πόλεμος, είναι ο φυσικός, ο υλιστικός αγών, η μάχη που δίδεται στον εξωτερικό πόλεμο. Ο μεγάλος ιερός πόλεμος είναι ο αγών του ανδρός εναντίον των εχθρών που βρίσκονται μέσα του. Συγκεκριμένα είναι ο αγών του υπερφυσικού στοιχείου του ανθρώπου εναντίον οτιδήποτε, που θεωρείται ενστικτώδες, που συνδέεται με πάθη, που είναι χαώδες, στο έλος των δυνάμεων της φύσεως.


Στο πλαίσιο της ηρωικής παραδόσεως ο μικρός ιερός πόλεμος –δηλαδή ο πόλεμος νοούμενος ως εξωτερικός αγών- μπορεί να χρησιμεύσει μόνο εις το μέσον δια του οποίου πραγματοποιείται ο μεγάλος ιερός πόλεμος...Στο μέτρο κατά το οποίο ο πολεμιστής είναι πρόθυμος να πολεμήσει μέσα στα πλαίσια της αγνότητος και του απολύτου, σπάζει τα δεσμά του ανθρωπίνου, κάνει έκκληση στο Θεό, νοούμενο σαν μεταφυσικό σχήμα, συγκεντρώνει επάνω του αυτή τη ζώσα δύναμη, και συναντά μέσα σ’ αυτή, τη Θεία φώτιση και την απελευθέρωσή του.


("τοὺς καθεύδοντας ἐργάτας εἶναι καὶ συνεργοὺς τῶν ἐν τῷ κόσμῳ γινομένων."- Hράκλειτος.)

Κυριακή, 14 Αυγούστου 2011

Ο κοινός Λόγος.





« Ἡράκλειτος οὑσίαν εἱμαρμένης ἀπεφαίνετο λόγον τὸν διὰ οὑσίας παντός διήκοντα.»


Δηλαδή: Ο Ηράκλειτος θεωρούσε ως ουσία της ειμαρμένης τον λόγο, ο οποίος διαποτίζει την ουσία του σύμπαντος.


“διὸ δεῖ ἕπεσθαι τῷ (ξυνῷ, τουτέστι) τῷ κοινῷ· ξυνὸς γὰρ ὁ κοινός· τοῦ λόγου δ᾽ ἐόντος ξυνοῦ ζώουσιν οἱ πολλοὶ ὡς ἱδίαν ἔχοντες φρόνησιν.”
Δηλαδή: Πρέπει ν' ακολουθήσουμε τον κοινό (Καθολικό/Κοσμικό/Συμπαντικό) λόγο. Ενώ όμως ο λόγος είναι κοινός, οι πολλοί ζουν σαν να έχουν δική τους φρόνηση.

“ξὺν νόῳ λέγοντας ἰσχυρίζεσθαι χρὴ τῷ ξυνῷ πάντων.”
Δηλαδή: Για να μιλήσει κανείς με σύνεση πρέπει να στηρίζει τους ισχυρισμούς του σε αυτό που είναι κοινό στα πάντα (τον κοινό λόγο).

“ξυνόν ἐστι πᾶσι τὸ φρονέειν.”
Δηλαδή: Η φρόνηση όλων είναι κοινή και είναι αυτή που βασίζεται στον κοινό λόγο.



“ἀνθρώποισι πᾶσι μέτεστι γινώσκειν ἑωυτοὺς καὶ σωφρονεῖν”
Δηλαδή: Σ' όλους τους ανθρώπους έχει δοθεί η δυνατότητα για αυτογνωσία και σωφροσύνη.

“ψυχῆς πείρατα ἰὼν οὐκ ἂν ἐξεύροιο πᾶσαν ἐπιπορευόμενος ὁδόν· οὕτω βαθὺν λόγον ἔχει.” Δηλαδή: Τα πέρατα της ψυχής δε θα βρείς προχωρώντας, όσο μακριά και αν σε φέρει ο δρόμος σου• τόσο βαθύ λόγο περιέχει.

“ψυχῆς ἐστι λόγος ἑωυτὸν αὔξων.” Δηλαδή: Στην ψυχή μέσα υπάρχει λόγος που αυξάνει από τον εαυτό του.



«οὐκ ἐμοῦ, ἀλλὰ τοῦ λόγου ἀκούσαντας ὁμολογεῖν σοφὸν ἐστίν ἕν πάντα εἶναι» Δηλαδή: Αφού ακούσετε όχι εμένα αλλά τον Λόγο, είναι σοφό να ομολογήσετε ότι το Εν είναι τα πάντα και τα πάντα είναι ένα.

“τοῦ δὲ λόγου τοῦδ᾽ ἐόντος ἀεὶ ἀξύνετοι γίνονται ἄνθρωποι καὶ πρόσθεν ἢ ἀκοῦσαι καὶ ἀκούσαντες τὸ πρῶτον· γινομένων γὰρ πάντων κατὰ τὸν λόγον τόνδε ἀπείροισιν
ἐοίκασι, πειρώμενοι καὶ ἐπέων καὶ ἔργων τοιούτων, ὁκοίων ἐγὼ διηγεῦμαι κατὰ φύσιν διαιρέων ἕκαστον καὶ φράζων ὅκως ἔχει· τοὺς δὲ ἄλλους ἀνθρώπους λανθάνει ὁκόσα ἀνθρώπους λανθάνει ὁκόσα ἐγερθέντες ποιοῦσιν, ὅκωσπερ ὁκόσα εὕδοντες ἐπιλανθάνονται.”
Δηλαδή: Τον λόγο αυτόν που υπάρχει αιώνια, πάντα υπάρχουν άνθρωποι που είναι ανίκανοι να τον καταλάβουν και πριν τον ακούσουν και αφότου τον ακούσουν για πρώτη φορά. Γιατί, ενώ τα πάντα συντελούνται σύμφωνα με αυτόν το λόγο, αυτοί μοιάζουν άπειροι όταν καταπιάνονται με λόγια και έργα σαν αυτά που εγώ εκθέτω, όποτε διακρίνω το κάθε τι σύμφωνα με την φύση του και το εκθέτω όπως έχει. Αλλά οι κοινοί άνθρωποι δεν έχουν συνείδηση για τα όσα πράττουν όταν είναι ξυπνητοί, ακριβώς όπως λησμονούν όσα είδαν στον ύπνο τους.

«ᾧ μάλιστα διηνεκῶς ὁμιλοῦσι λόγῳ, τῷ τά ὅλα διοικοῦντι, τούτῳ διαφέρονται, καὶ οἷς καθ᾽ ἡμέρην ἐγκυροῦσι, ταῦτα αὐτοῖς ξένα φαίνεται.» Δηλαδή: Μ' όποιον πάνω απ' όλα αδιάκοπα συναναστρέφονται, τον λόγο, που τα διοικεί όλα, από αυτόν απέχουν κατά την συνείδηση και αναγνώριση - κι έτσι όσα καθημερινώς συναντούν τους φαίνονται ξένα κι ανοίκεια.



“ἀξύνετοι ἀκούσαντες κωφοῖσιν ἐοίκασι· φάτις αὐτοῖσιν μαρτυρεῖ παρεόντας ἀπεῖναι.” Δηλαδή: Όσοι δεν κατανοούν τον λόγο, όταν τον ακούν μοιάζουν με κουφούς. Σ' αυτούς ταιριάζει η παροιμιώδης έκφραση: Παρόντες απόντες.



“Ἀλλὰ τῶν μὲν θείων τὰ πολλὰ, καθ' Ἡράκλειτον, ἀπιστίῃ διαφυγγάνει μὴ γιγνώσκεσθαι.” Δηλαδή: Τα πιο πολλά από τα θεία πράγματα μας διαφεύγουν από απιστία, και έτσι δεν αναγνωρίζονται.

«βλὰξ ἄνθρωπος ἐπὶ παντὶ λόγωι ἐπτοῆσθαι φιλεῖ.» Δηλαδή: Ο άνθρωπος που είναι βλάκας , δειλιάζει μπροστά σε κάθε λόγο.




Τι είναι ο Λόγος; Ο Λόγος είναι η Ουσία της Ειμαρμένης που κινεί και διοικεί τα πάντα στο Σύμπαν. Είναι εκείνο που βρίσκεται μέσα στον πυρήνα του Σύμπαντος και έτσι, μάλιστα, και μέσα και στην Ψυχή του ανθρώπου. Και καθώς είναι κοινό στα πάντα, είναι αυτό που συνδέει τον κάθε άνθρωπο με το Όλον, με το Έν. Οι σώφρονες άνθρωποι είναι αυτοί που μπορούν να ακούν τον Κοινό Λόγο, και να πορεύονται στην ζωή σύμφωνα με αυτόν. Και μόνο τα λόγια που στηρίζονται σε αυτόν τον Κοινό Λόγο είναι συνετά λόγια. Όμως οι περισσότεροι άνθρωποι δεν κατανοούν τον Λόγο και έτσι όταν τον ακούν, είναι σαν να μην έχουν ακούσει τίποτε. Και έτσι είναι παρόντες απόντες.

Σε όλους όμως έχει δοθεί η δυνατότητα να ακούσουν και να καταλάβουν τον Λόγο. Αρκεί να τον αναζητήσουν μέσα στην Ψυχή τους και άπαξ και συντονιστούν με τον Λόγο, όσο περισσότερο προχωρούν στον δρόμο τους, τόσο περισσότερο Λόγο θα ανακαλύπτουν - όμως όσο και να προχωρήσουν ποτέ δεν θα φτάσουν στο τέρμα…

Κατά τον Χάιντεγκερ “λέγειν” δεν σημαίνει λέω με την πολύ απλή έννοια του όρου αλλά με την έννοια “αποθέτω”, “εκθέτω”, “θέτω τη σκέψη μου επί”. Ο Λόγος φέρει αυτό που εμφανίζεται και εκτείνεται εμπρός μας για να αυτο-επιδειχθεί και να παρουσιασθεί στο φως. Όταν το θνητό “λέγειν” προσαρμόζεται στο Λόγο, τότε συμβαίνει “ὁμολογεῖν”.Ο Λόγος συγκεντρώνεται μέσα στο Έν αποβλέποντας στην ενοποιητική του δύναμη. Η δυστυχία των ανθρώπων προέρχεται από το ότι εκτρέπονται του λόγου, τόσο στην προσωπική τους ζωή όσο και σε επίπεδο οργανωμένων κοινωνιών.




Τι είναι αυτό που εμποδίζει όμως τους ανθρώπους να ακούσουν και να καταλάβουν τον Λόγο;
Eίναι η δειλία και η δυσπιστία. «Άλλα των μεν θείων τά πολλά άπιστίη διαφυγγάνει μη γιγνώσκεσθαι» και «Βλάξ άνθρωπος επί παντί λόγω έπτοήσθαι φιλεϊ». Ο Βλάκας δεν έχει το θάρρος να αντικρύσει την Κοσμική Αλήθεια , γιατί αυτή σχετίζεται και με μια αλήθεια για τον εαυτό του που τον πληγώνει συναισθηματικά. Έτσι κάποιες φορές μόλις αντικρύσει τις κάποιες πρώτες αναλαμπές αυτής της Αληθείας, δεν έχει το θάρρος να την κοιτάξει κατάματα και να προχωρήσει, αλλά τρομάζει και φεύγει. Οι άνθρωποι δύσκολα παραδέχονται αυτό που δεν αντέχουν συναισθηματικά. Οι δειλοί είναι ανίκανοι να πετύχουν κάθε ανέλιξη, διότι για να εξελιχθεί κανείς, πρέπει να έχει το θάρρος να αντικρύσει την Αλήθεια, να ακούσει τον Λόγο που τον έχει κρύψει καλά για να μην φαίνεται, πίσω από ένα (για την ακρίβεια πολλά!) τεχνητό, ψεύτικο και αφύσικο «ΕΓΩ» ( που το έχει φτιάξει από ιδεολογήματα ψευδο-«αξιών» που πήρε από το άρρωστο περιβάλλον του, συνδυάζοντάς τα με τον συναισθηματισμό της δειλίας και του στρουθοκαμηλισμού αλλά και με πολύ ψέμα, και το χρησιμοποιεί για να κοροϊδεύει τον εαυτό του νιώθοντας καλύτερα με το να συνδιαλέγεται με αυτό, από ότι με τον Κοινό Λόγο). Κοιτώντας μέσα στην ψυχή του, δεν βλέπει και δεν ακούει τον Λόγο, γιατί όταν τον βλέπει τρομάζει καθώς η Κοσμική Αλήθεια πληγώνει και αρχίζει να διαλύει το ψεύτικο «ΕΓΩ», και το ψεύτικο είδωλο που έχει φτιάξει για τον κόσμο αλλά και για τον ίδιο του τον εαυτό, αρχίζει να κλονίζεται και νιώθει τρόμο στην ιδέα στο ότι αυτό το κάλυμμα μπορεί να καταρρεύσει και έτσι να τεθεί αντιμέτωπος με την Κοσμική Φωτεινή πραγματικότητα που βρίσκεται πίσω του. Θέλει θάρρος για να το γκρεμίσει κανείς αυτό το ψεύτικο «ΕΓΩ», και να αποφασίσει ότι στο εξής θα προχωρήσει κοιτώντας κατάματα την Αλήθεια και ακούγοντας ξεκάθαρα τον Κοσμικό Λόγο. Στον Άριο πολιτισμό, ο Πολεμιστής, δεν είναι αυτός που στο πρώτο του βήμα καταφέρνει να νικήσει πλήθος από εχθρούς αλλά αυτός που πρώτα κατάφερε να υπερνικήσει και να ξεπεράσει τον εαυτό του. Αν δεν είναι σε θέση κάποιος να πετύχει μια τέτοια νίκη, τότε σίγουρα δεν είναι σε θέση να πετύχει οποιαδήποτε άλλη νίκη , δεν μπορεί να είναι Πολεμιστής, είναι απλά ένας δειλός, δύσπιστος βλάκας.

Όσους λοιπόν τα έχουν συνειδητοποιήσει αυτά, καθόλου δεν τους εκπλήσσει το πώς είναι δυνατόν οι μαζάνθρωποι να «έχουν συνεχώς την Αλήθεια μπροστά στα μάτια τους» και «όσο και να τους φωνάζεις, και όσο και να τους εξηγείς» να «μην μπορούν να την δουν». Έτσι καθόλου δεν μας εκπλήσσει και το πώς είναι δυνατόν να υπάρχουν τόσοι μαρξιστές που να έχουν διαβάσει τον Ηράκλειτο και να επιμένουν ότι είναι ένας «άθεος υλιστής», όπως και το ότι στην Ελλάδα υπάρχει «κόμμα» που εμφανίζεται ως «εθνικιστικό» και μάλιστα με αναφορές στον Ηράκλειτο, που έγραψε στην ιστοσελίδα του ότι με «τον κοινό λόγο» ο Ηράκλειτος εννοούσε την «κοινή γνώμη» των μαζανθρώπων, και για να είναι κάποιος συνετός πρέπει να την ακολουθεί , κινούμενος στο επίπεδο σκέψεως, στάσεως ζωής, και πολιτικής συμπεριφοράς του μαζανθρώπου!

Για τον Ηράκλειτο λένε ότι, όταν τον βρήκαν να παίζει αστραγάλους με παιδιά, και οι πολίτες τον ρώτησαν γιατί, απάντησε: «γιατί εκπλήσσεσθε, εσείς οι άχρηστοι; Δεν είναι καλύτερα από το να παίζω πολιτική μαζί σας;» (Διογένης Λαέρτιος, IX,3).

Οι βάσεις για να ανατραπεί αυτή η θλιβερή κοινωνική κατάσταση που ζούμε θα τίθενται στον βαθμό που θα εμφανίζονται ακόμα περισσότεροι από εκείνους τους λίγους που θα τολμούν να αντικρίζουν μέσα στην Ψυχή τους τον κρυμμένο αληθινό τους εσωτερικό εαυτό και να βαδίζουν έχοντας ως γνώμονα της ζωής τους ζωής τους τόν Κοσμικό Λόγο, που με
κοσμική ανδρεία και εγρήγορση αφουγκράζονται. Η αυθεντική επαναστατική δράση, λοιπόν δεν είναι αυτή στην οποία κανείς μιμείται, μεταγράφει και πράττει ακριβώς αντίστοιχα με αυτό που πράττει και όλο το υπόλοιπο σύστημα, δηλαδή να «παίζει πολιτική» ασχολούμενος με «μυστικές» και φανερές δημοσκοπήσεις, δημαγωγίες , παιχνίδια εντυπωσιασμού της «κοινής γνώμης» με «κόλπα» , με ποσοστά σε εκλογές και προβολή στο διαδίκτυο από στημένα βίντεο και φωτογραφίσεις από διάφορες λιτανείες και καθιερωμένα ετήσια μνημόσυνα σε πλατείες, αλλά είναι αυτή που πετυχαίνει να αφυπνίζει και να αλλάζει συνειδήσεις, με την Αληθινή έννοια της Αφυπνίσεως και της Ριζικής Μεταστροφής και πραγματικής Αλλαγής Στάσεως Ζωής σε επίπεδο Αναγεννήσεως ή Δεύτερης γεννήσεως  , όπου και αναγενάται ο πραγματικός του Αληθινός εαυτός με Κεντρικό Άξονα την ίδια του την Ουσία και την πλήρη τριάδα Πνεύματος-Κοινότητος-Ατόμου που αποτελεί προϋπόθεσιν θεμελιώδη κάθε αληθούς Ιστορικής Μεγαλουργίας. Υπό αυτήν την έννοια μιλούμε για Αφύπνιση και για Αλλαγή Συνειδήσεων - και όχι με την έννοια «μεταστροφών» και «αγώνος για αλλαγή συνειδήσεων» του τύπου «μετά από τόσα χρόνια τελικά κατάλαβα ότι ο Α που ψήφισα ήταν απατεώνας και τώρα θα ψηφίσω τον Β»

"τοὺς καθεύδοντας ἐργάτας εἶναι καὶ συνεργοὺς τῶν ἐν τῷ κόσμῳ γινομένων."
Δηλαδή:
Οι κοιμισμένοι είναι εργάτες και συνεργοί σ' αυτά που γίνονται στον κόσμο.

Η διαστροφή του Λόγου 

Προκειμένου να επιβάλει η «χριστιανική» ηγεσία το παρά φύσιν δόγμα της και τον παρά φύση δογματικώς δοτό «αποκεκαλυμμένο διά των ιερών γραφών» εξωσυμπαντικό Θεό, έθεσε την φιλοσοφία υπό άγριο διωγμό κατακρεουργώντας φιλοσόφους, καίοντας βιβλιοθήκες, κλείνοντας δια νόμου Φιλοσοφικές Σχολές κ.τ.λ. Μέγιστο εμπόδιο αποτελούσε ο κατέχων πρώτιστη θέση στην Ιστορία του Πνεύματος και του Πολιτισμού, Εφέσιος φιλόσοφος, Ηράκλειτος, του οποίου ο Λόγος, ως αρχή, που συντηρεί κι ενώνει τον κόσμο είναι -φυσικά- συμπαντικός.

Παρουσίασαν λοιπόν οι ταγοί του χριστιανισμού το «κατά Ιωάννη Ευαγγέλιο», το οποίο υποτίθεται, ότι γράφτηκε -πού αλλού;- στην Έφεσο, το οποίο αρχίζει με -τι άλλο;- με το Λόγο: «Εν αρχή ην ο λόγος και ο λόγος ην προς τον Θεόν και Θεός ην ο Λόγος. Ούτος ην εν αρχή προς τον Θεόν. Πάντα δι΄ αυτού εγένετο και χωρίς αυτού εγένετο ουδέ εν ο γέγονεν». Ο "Λόγος" για τους Χριστιανούς λοιπόν είναι ο "Θεός"  ως Υιός, ο οποίος υπήρχε στην αρχή (προσυμπαντικός κι εξωσυμπαντικός) . Πρόκειται για την αντίληψη περί «λόγου», που συνδέει τον όρο αυτό όχι με την κοσμολογία και την κατά φύση φιλοσοφική σκέψη, αλλά με το δόγμα της δημιουργίας του κόσμου εκ του μηδενός και με την βούληση του "ιερατείου" και των εξουσιαστικών "νόμων" του και γραφών του, που υποκαθιστούν τον Κοσμικό Λόγο.


Στην Έφεσο επίσης αναφέρεται ο Ιωάννης και στην Αποκάλυψη (β΄ 1-7), ενώ προς Εφεσίους έχει απευθύνει επιστολή ο Απόστολος Παύλος. Αργότερα πλάστηκαν οι παραδόσεις περί συγγραφής και του ευαγγελίου του Λουκά στην Έφεσο, αλλά και της έκδοσης των επιστολών του Παύλου, καθώς και του θανάτου της Παναγίας εκεί, η οποία είχε δήθεν μεταβεί στην Έφεσο μαζί με τον Ιωάννη.

Ο Ναός της Αρτέμιδος στην Έφεσο ήταν ένα από τα επτά θαύματα του αρχαίου κόσμου. Αποτελούνταν από διπλή ιωνική κιονοστοιχία από 117 κίονες εξωτερικά και τριπλή κιονοστοιχία στη δυτική πλευρά. Το 406 μ.Χ. ο Ιωάννης Χρυσόστομος διέταξε την εκθεμελίωση και πυρπόλησή του: «Μαθών δε την Φοινίκην έτι περί τας των δαιμόνων τελετάς (ο Ιωάννης Χρυσόστομος) μεμηνέναι, ασκητάς μεν ζήλω θείω πυρπολουμένους συνέλεξε, νόμοις δε αυτούς οπλίσας βασιλικοίς κατά των ειδωλικών εξέπεμψε τεμενών, τα δε τοις καταλύουσι τεχνίταις και τοις τούτων υπουργοίς χορηγούμενα χρήματα ουκ εκ ταμιείων βασιλικών λαμβάνων ανήλισκεν, αλλά τας πλούτω κομώσας και πίστει λαμπρυνομένας γυναίκας φιλοτίμως ταύτα παρέχειν ανέπειθε, την εκ της χορηγίας φυομένην ευλογίαν επιδεικνύς τους μεν ουν υπολειφθέντας των δαιμόνων σηκούς τούτον τον τρόπον εκ βάθρων ανέσπασεν» (Θεοδώρητος, Εκκλησιαστική Ιστορία, 329-330). Άλλα τεμάχια του ναού χρησιμοποιήθηκαν για την ανέγερση χριστιανικών ναών στην περιοχή κι άλλα μεταφέρθηκαν αργότερα κατ΄ εντολή του Ιουστινιανού στην Κωνσταντινούπολη για την ανέγερση της Αγίας Σοφίας, στη βάση του τρούλλου της οποίας υπάρχουν τέσσερις γρανιτένιοι κίονες από την Έφεσο.

Στο χώρο του ναού του αγίου Ιωάννη του Θεολόγου στην Έφεσο ενίοτε λειτουργεί ο πατριάρχης Βαρθολομαίος. Ο ναός αυτός βρίσκεται δίπλα στα ερείπια του ναού της Αρτέμιδος κι έχει κτιστεί με χρήση πλήθους υλικών του.


Δευτέρα, 25 Ιουλίου 2011

Ενότητα και Πολλαπλότητα. Το Έν στον Ηράκλειτο.



«οὐκ ἐμοῦ, ἀλλὰ τοῦ λόγου ἀκούσαντας ὁμολογεῖν σοφὸν ἐστίν ἕν πάντα εἶναι»

Δηλαδή: Αφού ακούσετε όχι εμένα αλλά τον Λόγο, είναι σοφό να ομολογήσετε ότι το Εν-Σοφό είναι τα πάντα και τα πάντα είναι ένα.

«ἐκ πάντων ἓν καὶ ἐξ ἑνὸς πάντα.»

Δηλαδή: Από τα πάντα εκδηλώνεται το Ἐν και από το Έν εκδηλώνονται τα πάντα.

«ἓν τὸ σοφὸν μοῦνον λέγεσθαι οὐκ ἐθέλει καὶ ἐθέλει Ζηνὸς ὄνομα.»

Δηλαδή: Το Έν, το μόνο Σοφόν και θέλει και δεν θέλει να καλείται με το όνομα του Ζηνός (το «Ζηνός» είναι η γενική του «Ζεύς» , που σημαίνει αυτός που δίνει Ζωή στα πάντα).

«ὁ θεὸς ἡμέρη εὐφρόνη, χειμὼν θέρος, πόλεμος εἰρήνη, κόρος, λιμός (τἀναντία ἅπαντα· οὗτος ὁ νοῦς), ἀλλοιοῦται δὲ ὅκωσπερ (πῦρ), ὁπόταν συμμιγῇ θυώμασιν, ὀνομάζεται καθ᾽ ἡδονὴν ἑκάστου.»

Δηλαδή: Ο θεός είναι ημέρα, νύχτα, χειμώνας, καλοκαίρι, πόλεμος, ειρήνη, κορεσμός και πείνα και αλλάζει ακριβώς όπως το πύρ: όποτε αναμιχθεί με θυμιάματα, ονομάζεται ανάλογα με την (διαφορετική) οσμή του καθενός από αυτά τα θυμιάματα.

«τοῖς ἐγρηγορόσιν ἕνα καὶ κοινὸν κόσμον εἶναι, τῶν δὲ κοιμωμένων ἕκαστον εἰς ἴδιον ἀποστρέφεσθαι.»

Δηλαδή: Για τους ξύπνιους ένας και κοινός κόσμος υπάρχει, αλλά κάθε κοιμισμένος στρέφεται στον δικό του ιδιωτικό κόσμο.


Το Έν εκδηλώνεται μέσα στα πάντα σε αυτόν τον κόσμο, και από τα πάντα εκδηλώνεται το Έν. Η ενότητα στον Άριο πολιτισμό, δεν έρχεται σε αντίφαση με την πολλαπλότητα, αλλά εκδηλώνεται μέσω αυτής. Το Έν, το Θεϊκό Πνεύμα , εκδηλώνεται πολλαπλώς με όλες τις διαφορετικές μορφές του, μέσα σε κάθε συμπαντική οντότητα , όπως ένας άνθρωπος, ένα δένδρο, ή σε μορφές που οι Άριοι λαοί τις ταύτιζαν με διάφορες Θεότητες. Έτσι το «Είναι» τόσο της κάθε ανθρώπινης όσο και της Αρίας Φυλετικής Ψυχής, είναι και αυτό μια έκφραση του Κοσμικού Ενός.

Το Έν, δηλαδή ο Θεός, είναι αυτό που δίνει στα πάντα ζωή. Έτσι είναι σωστό τόσο να καλείται με το όνομα του Θεού Ζηνός (γενική του Ζεύς), όσο είναι σωστό το να μην καλείται με αυτό το όνομα. (μπορεί π.χ. να καλείται είτε με οποιαδήποτε άλλο όνομα που να σχετίζεται με μια κάποια άλλη ιδιότητα που να χαρακτηρίζει το Έν, είτε να καλείται ως «Ἐν», είτε ως «Θεός» κλπ. ) Να σημειώσουμε εδώ ότι και οι άλλοι Άριοι λαοί, καθώς προέρχονταν από την ίδια φυλετική κοιτίδα, είχαν αντίστοιχη θεότητα με τον Δία Ζεύ , με προσδιορισμό αντίστοιχο με αυτόν των Αρχαίων Ελλήνων και συχνά με ακριβώς το ίδιο όνομα, η με την ίδια Ινδοευρωπαϊκή γλωσσική ρίζα. Το ίδιο συμβαίνει και με τις περισσότερες από τις κύριες Θεότητες των Αρίων. Επίσης και όλη τους η κοσμοαντίληψη και η θρησκευτικότητά τους, ήταν σε πλήρη αντιστοιχία με αυτήν που εκδηλώθηκε και στην Αρχαία Ελλάδα. Έτσι ουσιαστικά έχουμε ΜΙΑ θρησκεία, ΜΙΑ κοσμοαντίληψη, ΜΙΑ γλωσσική ρίζα, και ΜΙΑ φυλετική κοιτίδα, οι οποίες εκφράστηκαν μέσα από την πολλαπλότητα σε πολλές μορφές, που ήταν ταυτόχρονα διαφορετικές αν και όμοιες ως προς την εμφάνισή τους, και ίδιες ως προς τις αρχές που διέπουν την Ουσία τους.

Αναφέραμε για μία ενιαία θρησκευτική και κοσμική αντίληψη της φυλής των Αρίων. Ο Θεός όμως είναι Κοσμικός και Συμπαντικός και το Σύμπαν περιλαμβάνει και όλες τις ανθρώπινες Φυλές όπως περιλαμβάνει και όλα τα είδη ζώων και φυτών, ενώ και οι άλλες ανθρώπινες Φυλές έχουν καταφέρει να προσεγγίσουν μέσα από την παράδοσή τους στοιχεία από αυτήν την Κοσμική Θεϊκή Αλήθεια.

Ο Θεός ενυπάρχει μέσα σε κάθε τι Φυσικό σε αυτόν τον Κόσμο. Έτσι ο Θεός είναι ημέρα, νύχτα, χειμώνας, καλοκαίρι, πόλεμος, ειρήνη, κορεσμός και πείνα, δημιουργία και καταστροφή , γέννηση και θάνατος. Και ονομάζεται από τον άνθρωπο, ανάλογα με την αντίληψη που λαμβάνει από κάθε μια από αυτές του τις μορφές. Ο Θεός εκφρασμένος ως αρμονία και ως ήλιος, ονομάστηκε από τους Έλληνες Απόλλων. Ως πόλεμος ονομάστηκε Άρης και ως καρποφόρα Γαία ονομάστηκε Δήμητρα καθώς η γη είναι σύμβολο της γονιμότητος. Ως καταστροφή ονομάστηκε από τους Αρίους Βραχμάνους Σίβα, και ως Δημιουργία ονομάστηκε Βισνού.

Ένα ακόμη ζήτημα που θα πρέπει να εξετάσουμε μιλώντας για την ενότητα και την πολλαπλότητα, είναι οι έννοιες του «πολυθεϊσμού» και του «μονοθεϊσμού».

Στα σχολεία της Ελλάδος αλλά και σε άλλες χώρες, χιλιάδες ανόητοι δημόσιοι υπάλληλοι εμφανιζόμενοι ως «δάσκαλοι», ευνουχίζουν πνευματικά τα νέα παιδιά στην παιδική τους ηλικία. Στα λεγόμενα «δημοτικά σχολεία», «διδάσκοντάς» τους ότι οι Αρχαίοι Έλληνες και οι άλλοι λαοί της Ευρώπης «είχαν πολλούς Θεούς» και ότι μετά την έλευση του Χριστιανισμού «ανακάλυψαν» ότι υπάρχει «ένας Θεός». Λίγα χρόνια αργότερα, κάποιοι άλλοι ανόητοι, ονομαζόμενοι ως «καθηγητές δευτεροβάθμιας εκπαιδεύσεως» τους «διδάσκουν» ότι ο Πλάτων και ο Σωκράτης είναι που είχαν «ανακαλύψει» ότι είχαν ανακαλύψει και οι Εβραίοι πολύ νωρίτερα, δηλαδή το ότι «υπάρχει ένας Θεός». Κάποιοι φτάνουν και σε «φιλοσοφικές» «σχολές» στα «πανεπιστήμια», όπου κάποιοι άλλοι ανόητοι ονομαζόμενοι «καθηγητές πανεπιστημίου» θα τους πουν ότι τελικά πριν τον Σωκράτη και τον Πλάτωνα, οι λεγόμενοι «προσωκρατικοί» ήταν που «ανακάλυψαν ότι υπάρχει ένας Θεός» και ότι «τα πάντα στο Σύμπαν συνδέονται μεταξύ τους», ενώ άλλου θα παρουσιάσουν τους προσωκρατικούς ως «υλιστές» και «άθεους».

Τελικά «πότε ακριβώς πέρασαν οι Έλληνες από τον Πολυθεϊσμό στον Μονοθείσμό και ποιος έλληνας φιλόσοφος ήταν που ανακάλυψε τον μονοθεϊσμό;» αναρωτιούνται αρκετοί μέσα σε όλη αυτήν την σύγχυση.

H απαντήσεις στα δύο αυτά ερωτήματα, είναι «ποτέ» και «κανείς». Αλλά και τα ίδια τα ερωτήματα είναι λάθος. Διότι στον Άριο πολιτισμό, αλλά και στην ίδια την Φύση, δεν υπάρχει κάποιου τέτοιου είδους διαχωρισμός ανάμεσα στην Ενότητα και την Πολλαπλότητα, καθώς η πολλαπλότητα προκύπτει ως πολλαπλή έκφραση του Ενός, και το Έν ως κοινή Ουσία των Πάντων. Στον θεϊκό και ζωντανό κόσμο λοιπόν δεν μπορεί να υπάρχει ούτε «Πολυθεϊσμός» ούτε «Μονοθεϊσμός», αν μιλήσουμε με φιλοσοφικούς, πνευματικούς και θρησκευτικούς όρους. Η ύπαρξη του Ενός, είναι απαραίτητη για την ύπαρξη των Πολλών και η ύπαρξη των Πολλών απαραίτητη για την ύπαρξη του Ενός. Είναι αδύνατον να τα διαχωρίσει κανείς.

Ο Άριος πολιτισμός δεν έβλεπε τον κόσμο ως ένα σύνολο αποκομμένων μονάδων, αλλά ως μια ενιαία Οντότητα. Αυτό απεικονίζεται εξαιρετικά στην Νορδική μυθολογία. όπου ο κόσμος αναπαρίσταται με το Δένδρο της Ζωής, πάνω στο οποίο βρίσκονται τα πάντα , άρρηκτα συνδεδεμένα μεταξύ τους, σε δομή Ενός, περιλαμβάνοντας και όλες τις ορατές και μη πνευματικές μορφές ζωής, από τους ανθρώπους και τα ζώα μέχρι και τους Θεούς, τα ξωτικά, τους γίγαντες και τον «Κάτω Κόσμο».

Στην Αρία παράδοση οι «πολλοί θεοί» υπάρχουν ως αντίληψη και κατανόηση της πολλαπλότητας και της πολυμορφίας του Ενός Ιδίου Κοσμικού Πνεύματος και όχι ως λατρεία ξένων μεταξύ τους και ασύνδετων Θεοτήτων. Ακόμη και στην πιο εκλαϊκευμένη μορφή θεολογίας οι διάφορες Θεότητες παρουσιάζονταν να σχετίζονται και να αλληλεπιδρούν μεταξύ τους και να προέρχονται από κοινό γενεαλογικό δένδρο θεογονίας και ταυτόχρονα κοσμογονίας, στο οποίο μέσα κάπου πάντα εμφανίζεται και Ένας κεντρικός Θεός ως κοινός πρόγονος ή δημιουργός των σημαντικότερων Θεοτήτων. Και σε κάθε τόπο και σε κάθε εποχή, πάντοτε εμφανίζεται ένας Κεντρικός Θεός ως ο σημαντικότερος ή ως κυρίαρχος πάνω στους υπόλοιπους.

Επίσης «Μονοθεϊσμός» με την φιλοσοφική και θρησκευτική του έννοια, δεν υπάρχει ούτε καν στον Ιουδαιοχριστιανισμό, όπου ο ένας «Θεός» εμφανίζεται με τρεις διαφορετικές υποστάσεις, ως τρεις διαφορετικές «Θεότητες» που είναι ταυτόχρονα και τρεις και μία (Όπως συμβαίνει και με τους Βράχμα, Βισνού και Σίβα στον Ινδουϊσμό, θρησκεία που ξεκίνησε από τους Αρίους βραχμάνους, πολλούς αιώνες πριν τον Χριστιανισμό).

Η δημιουργία του «μονοθεϊσμού» δεν μπορεί να προσδιοριστεί με όρους φιλοσοφικούς και μεταφυσικούς. Δεν έχει μεταφυσική διάσταση γιατί είναι κάτι αφύσικο. Μπορεί να προσδιοριστεί μόνο με όρους κοινωνικούς και ιστορικούς.

Ο «μονοθεϊσμός» δεν είναι τίποτε άλλο παρά η άσκηση εξουσίας από δόλιους και διεστραμμένους μανιώδεις τυράννους που εμφανίζονται ως «εκπρόσωποι του θεού», πάνω σε κάποιον λαό ή και πάνω σε πολλούς λαούς, χρησιμοποιώντας ως κύριο μέσο την πνευματική τρομοκρατία και τον εκφοβισμό.

Σε μια περίοδο γεμάτη συνεχείς διαμάχες , ανατροπές και δολοφονίες ανάμεσα σε διεκδικητές του Θρόνου και διαφόρων επαρχιών σε μια πολυφυλετική αυτοκρατορία όπου ήταν αδύνατον να ελεγχθούν από τους αυτοκράτορες οι τοπικοί άρχοντες και οι τοπικοί ιερείς, αποφάσισαν και αυτοί να πουν ότι τελικά «υπάρχει ένας και μόνο Θεός», ο Γιαχβέ, να ανακηρύξουν τον εαυτό τους ως κύριο εκπρόσωπό του στην Γη και να εμφανίζουν τις δικές τους επιθυμίες και αποφάσεις ως «εντολές του Θεού» που «θα τιμωρήσει αυστηρά όποιον δεν υπακούει στις εντολές του», δηλαδή στις εντολές του κάθε τυράννου. Και να οδηγούν σε θανάτωση με φριχτά βασανιστήρια όλους όσους δεν αποδέχονταν την υποταγή σε αυτή την φριχτή και εντελώς ξένη με το πνεύμα της Ευρώπης, πνευματική υποδούλωση.

Την νεοπλατωνική φιλόσοφο και μαθηματικό Υπατία αφού πρώτα τις έσκισαν τα ρούχα και την περιέφεραν μπροστά στις μάζες, κατόπιν την πετσόκοψαν χρησιμοποιώντας όστρακα και πέταξαν τα κομμάτια της μαζί με το έργο της στις φλόγες. Εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες δολοφονήθηκαν από φανατικούς "Χριστιανούς" σε μια ασύλληπτη γενοκτονία, ενώ επί σειρά αιώνων έκαιγαν ζωντανές στην φωτιά γυναίκες με την δικαιολογία ότι είχαν μια μαύρη γάτα ή ότι μάζευαν βότανα για να φτιάξουν ένα ρόφημα, ως μάγισσες, ενώ το πλήθος των «προλεταρίων» έβλεπε το θέαμα ουρλιάζοντας από την σαδιστική ηδονή του κατώτατου που νομίζει ότι ανέβηκε σκαλοπάτια, επειδή νομίζει ότι κατάφερε να γκρεμίσει , να ισοπεδώσει και να διαπομπεύσει αυτό που είναι ανώτερο και έτσι νομίζει ότι κατάφερε να το ξεπεράσει και να "ανέβει υψηλότερα".

Αποκοπή του ανθρώπου από τον Αληθινό Θεό, από το Έν και από τον Κοσμικό Άξονα, που έχει ως αποτέλεσμα αποκοπή του και από την ίδια του την Ανθρώινη αλλά και Κοσμική Φύση. Άνθρωποι χαμένοι, πνευματικά ναυάγια μέσα στα ερείπια, που είτε έχουν κάνει θεό τους το χρήμα, είτε αναζητούν μια διέξοδο από το χάος μέσα στις αηδίες , φαντασιώσεις και πνευματικές διαστροφές του κάθε απατεώνα ψευδοπνευματιστή , ή κοινωνικού ψευδοεπαναστάτη.

Ο Ηράκλειτος έγραψε ότι οι εγρηγορότες και εμβριθείς άνθρωποι εναρμονίζουν το πνεύμα τους με το «κοινόν» του Ενός κόσμου, καθώς αυτά κατ΄αρχήν ταυτίζονται - ενώ οι κοιμισμένοι, ζουν ο καθένας στον δικό του κόσμο, είναι «ιδιώτες». Το Ἓν είναι, λοιπόν, αποκεκομμένον εκ των κατακερματισμένων επιφανειακών ατομικοτήτων των πολλών: «ὁκόσων λόγους ἤκουσα οὐδεὶς ἀφικνεῖται ἐς τοῦτο ὥστε γινώσκειν ὅ τι σοφόν ἐστι, πάντων κεχωρισμένον» (όσα κι αν άκουσα, τίποτε δεν φθάνει σ΄ αυτό που πράγματι είναι σοφία, μακράν κάθε ατομικότητος και κάθε «εγώ»).

Η συγκεκριμένη μορφή του Ιουδαιοχριστιανισμού η οποία τελικά επιβλήθηκε και επικράτησε στην Ευρώπη (η οποία διαφοροποιείται από άλλες προσεγγίσεις του Χριστιανισμού), κατάφερε σε μεγάλο βαθμό (και παρά τις όποιες διαφοροποιήσεις και αντιφάσεις που υπάρχουν μέσα σε αυτήν) με την βία και με διωγμούς , να δαιμονοποιήσει την ιδέα του ότι ο άνθρωπος δεν είναι παρά ένα κύτταρο του ζωντανού Θεϊκού κόσμου , να σπάσει τους δεσμούς τους ανθρώπου με το Έν, και να τους αντικαταστήσει στην συνείδησή του με έναν τιμωρό Θεό, που παρακολουθεί τον καθένα ως ατομικότητα, καταγράφοντας την κάθε κίνησή του, ούτως ώστε αν παραβιάσει κάποιους από τους νόμους που θέσπιζε η εκάστοτε εξουσία ως «Θεϊκούς», να τον τιμωρήσει με αιώνια βασανιστήρια στην «Κόλαση». Έτσι προώθησε την ατομικότητα και μετέτρεψε τους ανθρώπους σε τρομοκρατημένους ιδιώτες.

Κατόπιν ήρθε ο «φιλελευθερισμός» ο οποίος με την μορφή που τελικά επιβλήθηκε και επικράτησε (η οποία επίσης διαφοροποιείται από άλλες προσεγγίσεις της πολιτικής έννοιας της ελευθερίας), κατάφερε να αναδείξει την «ιδιωτεία» (που στην Αρχαία Ελλάδα θεωρούνταν πνευματική αναπηρία) σε υπέρτατη αξία και εμφανίστηκε και ο αναρχισμός ως το περισσότερο ακραίο και ριζοσπαστικό μάχιμο ρεύμα του φιλελευθερισμού.

 Ο μπολσεβικισμός πάλι ο οποίος με την μορφή που τελικά επιβλήθηκε και επικράτησε (η οποία επίσης διαφοροποιείται από άλλες προσεγγίσεις της έννοιας του σοσιαλισμού και του κολεκτιβισμού), κινήθηκε ενάντια στον ατομικισμό, προβάλλοντας μια ενότητα όχι σε επίπεδο κοσμικό αλλά σε επίπεδο οικονομίας ενός οργανωμένου κράτους, χτυπώντας όμως την διαφορετικότητα και ισοπεδώνοντας την προσωπικότητα του ατόμου.

Αντίθετα με ότι υποστηρίζουν διάφορα δόγματα  και διάφορες «οργανώσεις» του συστήματος, στην ίδια την Φύση  η ενότητα δεν έρχεται σε αντίθεση με την πολλαπλότητα, αλλά η μια εκδηλώνεται μέσα από την άλλη και μέσα στην άλλη. Σε μια κοινότητα ανθρώπων οργανωμένη με βάση αυτές τις Φυσικές Κοσμικές Αρχές, το μέλος αποτελεί ένα κύτταρο της κοινότητας, που αποτελεί ένα ζωντανό Οργανισμό. Σε κάθε οργανισμό όμως τα κύτταρα δεν εξελίσσονται ακανόνιστα ούτε έχουν όλα τον ίδιο ρόλο , ούτε είναι όλα ίδια μεταξύ τους (αυτές τις ιδιότητα έχουν μόνο τα καρκινικά κύτταρα). Ο ανθρώπινος π.χ. οργανισμός έχει κεφάλι , πόδια , χέρια, καρδιά, αυτιά, μάτια κλπ, όλα ενωμένα μεταξύ τους και όλα εκφράσεις του Ενός, όλα όμως ταυτόχρονα διαφορετικά και με διαφορετικό ρόλο, ακριβέστατα καθορισμένο , τον οποίον τα μέρη αυτά είναι φτιαγμένα από την Φύση να επιτελούν (κανείς οργανισμός δεν ακούει με τα πόδια, ή δεν περπατάει με τα μάτια κλπ). Σε έναν οργανισμό δεν υπάρχει λοιπόν καμιά «ισότητα»,  αλλά η διαφορετικότητα, η ενότητα και η τάξη. Έτσι και σε μια κοινότητα, από την ίδια την Φύση δεν υπάρχει «ισότητα»,, αλλά ο κάθε άνθρωπος είναι κατάλληλος, από την ίδια του την Φύση για να επιτελεί ένα διαφορετικό ρόλο, ο οποίος όμως είναι από όλους σεβαστός όπως ακριβώς συμβαίνει με τα διαφορετικά κύτταρα και διαφορετικά μέλη σε ένα υγιή οργανισμό.

Στην Αρία παράδοση, το Σύμπαν, ο ζωντανός κόσμος είναι ιεραρχημένος, με το Κοσμικό πνεύμα του Ενός ως υπέρτατη Αρχή και με όλες τις κοσμικές Αρχές εκφραζόμενες ως Θεότητες. Σε αυτόν τον κόσμο η κάθε Ανθρώπινη φυλή έχει την δική της διαφορετικότητα και τον δικό της διακριτό ρόλο στον Κοσμικό Οργανισμό, αντίστοιχα με το πως το λιοντάρι, το ελάφι , ο λύκος και ο λαγός έχουν τον δικό τους διαφορετικό ρόλο σε ένα οικοσύστημα ή αντίστοιχα με το ότι η πολική αρκούδα είναι φτιαγμένη για να ζει στους πάγους και η καφετιά φτιαγμένη για να ζει στο δάσος. 

Οι διαφορετικές Φυλές βρίσκονται ταυτόχρονα και σε συνεργασία και σε πόλεμο μεταξύ τους, υπό την βαθύτερη Ηρακλείτεια έννοια και σημασία του πόλεμου που αποτελεί πηγή της αρμονίας , και εξελίσσονται , οπισθοδρομούν, μεταλλάσσονται  , ενώ κάποιες "συγχωνεύονται" , "απορροφούνται" είτε εξαφανίζονται ,  μέσα από αυτήν την αλληλεπίδραση μεταξύ τους  , υπό την έννοια του "τὰ πάντα ῥεῖ".

Οι διαφορετικές παραδόσεις σε κάθε Φυλή και εθνότητα  συμπεριλαμβανομένης και της δικής μας , εξετάζονται ανάλογα με το αν  βρίσκονται ή όχι σε αρμονία με την Ουσία της Υπάρξεως της και   όχι ανάλογα με το αν διαφέρουν από τις δικές μας απόψεις και συνήθειες και το αν μας "αρέσουν" η "δεν μας αρέσουν" σε προσωπικό ή "εθνικό" η "πολιτικό" επίπεδο. Οι παραδόσεις των διαφόρων Φυλών και Εθνών Είναι αυτές που Είναι και εμείς Είμαστε αυτοί που Είμαστε! Το να προσπαθεί κανείς να παρουσιάσει  αυτές τις παραδόσεις όχι όπως πράγματι είναι , αλλά περασμένες από την κλίνη του Προκρούστη,  αλλοιωμένες και φιλτραρισμένες χωρίς εθνοφυλετική και ιστορικής καταγωγή  και ταυτότητα , κάτω από ένα φτιαχτό "σύγχρονο παγκόσμιο και πανανθρώπινο," διαστρεβλωτικό και ολοκληρωτικό πρίσμα που θα τις κάνει πιο "εύπεπτες" ως για τα αυτιά του κάθε νεωτεριστή "κοσμοπολίτη" που ενοχλείται όταν ακούει ότι υπήρξαν και υπάρχουν φυλές και έθνη (αφήνουμε στον αναγνώστη να ερευνήσει τους ψυχολογικούς κοινωνικούς και πολιτικούς λόγους που ενοχλούνται τόσο), είναι και ανόητο και καταστροφικό για τις ίδιες τις παραδόσεις αλλά και για τον σύγχρονο άνθρωπο.

Αυτή είναι η προσέγγιση του αυθεντικού Φυλετισμού,  που ουδεμία σχέση έχει  ούτε με διάφορες ισοπεδωτικές αντιλήψεις, εγκληματικές πράξεις και χυδαιότητες ανεγκέφαλων , (είτε αυτές εμφανίζονται ως "αντιρατιστικές" είτε ως ρατσιστικές") που προβάλλονται από τους ισοπεδωτικούς υλιστικούς κύκλους εξουσιών για να δώσουν άλλοθι στην τεράστια Φυσική , Οικολογική , Φυλετική και Ανθρωπιστική καταστροφή που συντελείται πάνω στην Γη.

Αντίστοιχα με τον ζωντανό κόσμο, η κάθε Υγιής Εθνοφυλετική Κοινότητα διέπεται από Φυσική Κοσμική Τάξη και Φυσική Κοσμική Ιεραρχία, έχει ως κέντρο της τον Κοσμικό άξονα , κάτι που συμβολίζεται στην Νορδική παράδοση με την Κοσμική στήλη Ιρμινσούλ.



Τρίτη, 12 Ιουλίου 2011

Ό Φυσικός Κόσμος είναι Ζωντανός και Θεϊκός, έχει Νόηση και Βούληση.



«ὁ θεὸς ἡμέρη εὐφρόνη, χειμὼν, θέρος, πόλεμος εἰρήνη, κόρος, λιμός , ἀλλοιοῦται δὲ ὅκωσπερ (πῦρ), ὁπόταν συμμιγῇ θυώμασιν, ὀνομάζεται καθ᾽ ἡδονὴν ἑκάστου.»

Δηλαδή:Ο θεός είναι ημέρα, νύχτα, χειμώνας, καλοκαίρι, πόλεμος, ειρήνη, κορεσμός και πείνα και αλλάζει ακριβώς όπως το πύρ: όποτε αναμιχθεί με θυμιάματα, ονομάζεται ανάλογα με την (διαφορετική) οσμή του καθενός από αυτά τα θυμιάματα.

«κόσμον τόνδε, τὸν αὐτὸν ἁπάντων, οὔτε τις θεῶν οὔτε ἀνθρώπων ἐποίησεν, ἀλλ᾽ ἦν ἀεὶ καὶ ἔστιν καὶ ἔσται πῦρ ἀείζωον ἁπτόμενον μέτρα καὶ ἀποσβεννύμενον μέτρα.»

Δηλαδή: Αυτόν εδώ τον κόσμο, τον ίδιο για όλους, ούτε κανείς θεός ούτε άνθρωπος τον έπλασε, αλλ' ήταν από πάντα και είναι και θα είναι αιώνια ζωντανή φωτιά, που ανάβει με μέτρο και σβήνει με μέτρο.

«Οὐ κατὰ χρόνον εἶναι γενητὸν τὸν κόσμον, ἀλλὰ κατ᾿ ἐπίνοιαν.»

Δηλαδή: Ο συμπαντικός κόσμος δεν γεννιέται εντός του χρόνου, ( και δεν γεννήθηκε σε κάποια «χρονική στιγμή μηδέν», αλλά το σύμπαν γέννησε τον ίδιο του τον εαυτό ) και (εφόσον είναι πνευματική Οντότητα με βούληση και νόηση) γεννιέται «κατ᾿ ἐπίνοιαν». Η φράση δείχνει επίσης ότι το πνεύμα είναι η ζωοποιός και δημιουργός δύναμη εντός του σύμπαντος, και όχι ο υλικός χρόνος με την έννοια ενός υλιστικού «ντετερμινισμού», καθώς και την οντολογικήν διαδοχήν του Κόσμου εκ του Ενός.

(O Ιππόλυτος αναφερόμενος σε αυτά στον Ηράκλειτο:) «Τὰ δὲ πάντα οἰακίζει Κεραυνὸς, τουτέστι κατευθύνει, κεραυνὸν τὸ πῦρ λέγων τὸ αἰώνιον λέγει δὲ καὶ φρόνιμον τοῦτο εἶναι τὸ πῦρ καὶ τῆς διοικήσεως τῶν ὅλων αἴτιον· καλεῖ δ` αὐτὸ χρησμοσύνην καὶ κόρον· χρησμοσύνη δέ ἐστιν ἡ διακόσμησις κατ᾿ αὐτὸν, ἡ δὲ ἐκπύρωσις κόρος. »

Δηλαδή: Tα πάντα τα κατευθύνει ο Κεραυνός, αποκαλώντας κεραυνό το πυρ το αιώνιον, το οποίο διαθέτει φρόνηση και είναι το αίτιο της διοικήσεως του Σύμπαντος. (Ο Κευρανός είναι επίσης και το σύμβολο του Ολυμπίου Διός). Ονομάζει το πυρ χρησμοσύνη και κόρον, χρησμοσύνη είναι η διακόσμησις (δηλαδή η γέννεσις και η δημιουργία τόσο εντός του κόσμου όσο και του ιδίου του κόσμου) και κόρος η εκπύρωσις (δηλαδή ο θάνατος, η φθορά και η καταστροφή τόσο εντός του κόσμου όσο και του ιδίου του κόσμου)


Σε ολόκληρη την Άρια παράδοση και φυσικά στον Ελληνισμό, το Σύμπαν δεν είναι μόνο υλικό, αλλά έχει πνευματική διάσταση , έχει Νόηση και Βούληση. Το ζωτικό στοιχείο του Κόσμου, η Ουσία του , είναι το πνεύμα που το διαπνέει. Ο Κόσμος δεν έχει μια καθολική χρονική αρχή και ένα καθολικό οριστικό τέλος, όπως παρουσιάζουν τα πράγματα διάφορες αιρέσεις του Ιουδαϊσμού, ούτε εξελίσσεται «γραμμικά», αλλά επαναδημιουργείται και καταστρέφεται μέσα από μια κυκλική ροή, που χαρακτηρίζει κάθε τι στο Σύμπαν (π.χ. την συνεχή εναλλαγή των εποχών, την συνεχή εναλλαγή της μέρας και της νύχτας κλπ) . Το «ἀείζωον καὶ ἀείπνοον πυρ» δεν είναι άλλο από το Θεϊκό πνεύμα που είναι η Πηγή ολόκληρης της Φυσικής Κοσμικής Αρμονίας, της Δημιουργίας, της Καταστροφής, Φυσικής Κοσμικής Τάξεως και τον Φυσικού Κοσμικού Νόμου.

Διάφορες εκφυλισμένες θρησκευτικές προσεγγίσεις, παρουσιάζουν τον Φυσικό Κόσμο όχι ως Πνευματική Θεϊκή Οντότητα, αλλά ως ένα κατώτερο και μη Θεϊκό υλικό κτίσμα που ο «Θεός» δημιούργησε «σε επτά ημέρες», με μια και μοναδική αρχή, γραμμική εξέλιξη και ένα και μοναδικό τέλος, που θα συμβαδίζει με την «τελική κρίση». Ο  «Θεός» αποτελεί μια εντελώς υπερβατική αρχή , που κάποια στιγμή αποφασίζει να δημιουργήσει κάτι έξω από τον εαυτό του, τον Κόσμο. Παρουσιάζουν τον «Θεό»  όχι ως τον Κοσμικό Άξονα από τον οποίον πηγάζει άμεσα η Φυσική Αρμονία, αλλά ως έναν εντελώς εκτός Φύσεως αρχικό κατασκευαστή και  αφέντη της Φύσεως.

Ως «Αρμονία» δεν θεωρούν κάποια Κοσμική Αρμονία, αλλά μια κατάσταση που «συμβαδίζει με την θέληση και βούληση του Θεού», την οποία όμως «γνωρίζει» και ανακοινώνει το «ιερατείο». Έτσι το «ιερατείο» έχει το προνόμιο να ανακοινώνει τις δικές του τάσεις για εξουσία πάνω στις μάζες, ως «θέληση του Θεού», ισχυριζόμενο ότι οι «νόμοι» του και οι εντολές του, προέρχονται κατευθείαν από τον Θεό  και δόθηκαν σε αυτούς «ἑξ αποκαλύψεως»! Και το «ποίμνιο» δεν έχει κανένα κριτήριο ελέγχου της ορθότητος των όσων του διδάσκει το ανίερο «Ιερατείο» πέραν από τις γραφές, δηλαδή τα όσα έγραψε το «Ιερατείο» παλαιότερων εποχών. Ενώ στην Άρια παράδοση, ο κάθε άνθρωπος που έχει αρχίσει να προσεγγίζει την πραγματική έννοια της Ιερότητος, έχει την δυνατότητα να αξιολογήσει ο ίδιος μόνος του, χωρίς να χρειάζεται να ρωτήσει  «Ιερατείο» , αν κάτι συμβαδίζει ή όχι με τον Κοσμικό Θεϊκό Νόμο, «ακούγοντας τον Λόγο» με την έννοια που το εννοεί ο Ηράκλειτος ( «οὐκ ἐμοῦ, ἀλλὰ τοῦ λόγου ἀκούσαντας»). Βεβαίως δεν προσεγγίζουν όλοι οι άνθρωποι στο ίδιο επίπεδο την πραγματική έννοια της ιερότητος  ενώ αρκετοί δεν την προσεγγίζουν σχεδόν καθόλου.

Στις εκφυλισμένες λοιπόν θρησκευτικές προσεγγίσεις το περιεχόμενο της «Ιερότητος» είναι ένα πνευματικό και νοητικό κατασκεύασμα ανθρώπων, «ιερέων», που ισχυριζόμενοι ότι έλαβαν κάποια Θεϊκή αποκάλυψη, διαμόρφωσαν και διαστρέβλωσαν την έννοια του πραγματικά Ιερού που έλαβαν κυρίως από ξένες παραδόσεις, προσαρμόζοντάς την στα δικά τους πρότυπα.

Στην αυθεντική Αρία παράδοση, αλλά και σε πολλές άλλες αυθεντικές παραδόσεις άλλων Φυλών, η Ιερότης δεν είναι κατασκεύασμα ανθρώπων , ούτε ιερέων ούτε φιλοσόφων, αλλά είναι Κοσμική και Θεϊκή. Και οι αληθινοί φιλόσοφοι και οι αληθινοί ιερείς είναι αυτοί που έχουν την ικανότητα συλλαμβάνουν σε μεγαλύτερο βαθμό την Αλήθεια και την Ιερότητα από ότι οι υπόλοιποι άνθρωποι και μπορούν να παίξουν καθοριστικό ρόλο στο να βοηθήσουν και όσους από τους υπόλοιπους να ανέβουν πνευματικά. Όμως ο καθένας μπορεί να αρχίσει να τις ανακαλύπτει αυτές τις αλήθειες, δίχως να είναι ούτε φιλόσοφος ούτε ιερέας, αλλά «ακούγοντας τον λόγο» που βρίσκεται και γύρω του και προπαντός μέσα στην ίδια την Ψυχή του. Οι αλήθειες δεν πηγάζουν αποκλειστικά από το Ιερατείο και την μελέτη των γραφών του.

Όσο για την Φυσική Αρμονία, οι εκφυλισμένες θρησκευτικές προσεγγίσεις την εμφανἰζουν ως ένα υλικό κατασκεύασμα του «Θεού», χωρίς πνευματική υπόσταση, και τους νόμους της ως αντικείμενο μελέτης μιας βέβηλης «επιστήμης» του εμπορίου και της παραγωγής, από την οποία έχει αποκλειστεί κάθε μορφή ενοράσεως, διορατικότητος, πνευματικότητος και ιερότητος , που ήταν τα θεμέλια της πραγματικής επιστήμης στους παραδοσιακούς αρχαίους πολιτισμούς.

«Ἕν πάντα εἶναι» λέγει ο Ηράκλειτος. Η Άρια παράδοση και άλλες φυλετικές παραδόσεις, θεωρούν τον κάθε άνθρωπο ως ένα ακόμη ζωντανό κύτταρο ενός ενιαίου Οργανισμού, του έμψυχου Συμπαντικού Κόσμου, και την ίδια την Ψυχή του κάθε ανθρώπου, να είναι φτιαγμένη από αυτήν την Ουσία του Ενός, δηλαδή να περιέχει μέσα της στοιχεία από την δομή ολόκληρου του Σύμπαντος, στοιχεία από την αληθινή διάσταση του Θεού.

Αντίθετα οι εκφυλισμένες θρησκευτικές παραδόσεις αποκόπτουν τον ομφάλιο λώρο που συνδέει τον Άνθρωπο με τον Φυσικό Κόσμο και το Πνεύμα του , δηλαδή αποκόπτουν τον Άνθρωπο από τον Αληθινό Θεό. Αποκόπτουν τον Άνθρωπο και από την ίδια του την πραγματική πνευματική και ΘεΪκή του Φύση και τον μετατρέπουν σε «ιδιώτη».

Και εκτός από την πνευματική του Φύση, αποκόπτουν τον Άνθρωπο και από την υλική του φύση, που αντί για «ναό του πνεύματος» όπως θεωρούσαν το σώμα οι Αρχαίοι Έλληνες και οι Άριοι λαοί, θεωρούν κάποιες από τις βασικές Φυσικές βιολογικές του λειτουργίες όπως π.χ. αυτές που συσχετίζονται με την αναπαραγωγή, ως βρώμικες και αμαρτωλές, για τις οποίες οι άνθρωποι είτε πρέπει να αδιαφορούν είτε να ντρέπονται.

Αυτή η αποκοπή του Ανθρώπου από τον Κοσμικό Άξονα και τον Αληθινό Θεό , αλλά και από την ίδια του την Ανθρώπινη Φύση (πνευματική και υλική) και η έλλειψη κάθε σεβασμού στον Αληθινά Θεϊκό Φυσικό Νόμο, αυτή η αποκοπή και από την Πνευματική Θεϊκή Διάσταση του Σύμπαντος , είναι που έχει οδηγήσει στις ανθρώπινες κοινωνίες του Χάους και του Υλισμού, στην περιβαλλοντική καταστροφή από τον άνθρωπο του έργου της Φύσεως (και καθώς και οι Φυλές είναι έργο της Φύσεως και στην Εθνική και Φυλετική καταστροφή). Αυτή ακριβώς η αποκοπή είναι που μετάλλαξε τον Λευκό άνθρωπο και τον μετέτρεψε από Φυσική Αρμονική Οντότητα σε ναυαγό πάνω στην Φύση , χαμένο ανάμεσα στα ερείπια, χωρίς καμιά Φυσική Συμπαντική και στην πραγματικότητα χωρίς καμιά πραγματική Θεϊκή πυξίδα.

Ο Ηράκλειτος και το βιβλίο του «Περί Φύσεως»



Ο Ηράκλειτος , γεννήθηκε στην Έφεσο κατά το 544 π.Χ. και είχε αριστοκρατική καταγωγή. Ο Διογένης Λαέρτιος, στο έργο του «Βίοι Φιλοσόφων» αναφέρει ότι το έργο του Ηρακλείτου έχει καταγραφεί σε βιβλίο με τον τίτλο «Περί φύσεως», που είχε διαιρεθεί σε τρεις πραγματείες: Για το σύμπαν, για την πολιτική και για την θεολογία. Δεν είναι γνωστή η ακριβής μορφή του βιβλίου, ούτε εάν το έγραψε ο ίδιος ή αν κάποιος μαθητής του κατέγραψε μια συλλογή προφορικών ρήσων του Ηρακλείτου. Πλήθος αναφορών και αποσπασμάτων από το έργο του υπάρχουν στην αρχαία Ελληνική γραμματεία, από όπου και διασώζονται διάφορα αποσπάσματα.

Το έργο του όμως , όπως και πολλών άλλων σπουδαίων φιλοσόφων, δεν κατάφερε να διασωθεί ολόκληρο, καθώς είχε να αντιμετωπίσει την μαζική καταστροφή βιβλίων Ελληνικής σκέψεως από τους Ιουδαιοχριστιανούς, που συνέβαινε επί σειρά αιώνων. Θα ξεφεύγαμε από το θέμα μας εάν αναφερόμασταν αναλυτικά σε αυτή την καταστροφή, όμως αξίζει να παρατεθούν μερικά παραδείγματα:

364 μ.Χ., ο αυτοκράτορας Φλάβιος Ιοβιανός διατάζει την πυρπόληση της βιβλιοθήκης της Αντιοχείας, με καταστροφή χιλιάδων βιβλίων Ελληνικής φιλοσοφίας.

372 μ.Χ Ο αυτοκράτορας Βάλης, εκτός από τον διωγμό και την δολοφονία χιλιάδων Ελλήνων (όπου έκαψαν στην πυρά τον φιλόσοφο Σιμωνίδη και αποκεφάλισαν τον φιλόσοφο Μάξιμο), διατάζει τους κυβερνήτες της Μικράς Ασίας να εξολοθρεύσουν όλους τους Έλληνες και να εξαφανίσουν όλα τα βιβλία της φιλοσοφίας και της κοσμοθεωρίας τους.

384 μ.Χ. Ο Θεοδόσιος διορίζει έπαρχο Ανατολής το Ματέριο Κυνήγιο και τον διατάζει να χρησιμοποιήσει τους χριστιανούς μοναχούς για την καταστροφή των ελληνικών ναών σε νότια Ελλάδα και Μικρά Ασία, καθώς και για το κάψιμο όλων των ελληνικών βιβλίων. Εκατοντάδες ελληνικοί ναοί και βιβλιοθήκες ισοπεδώνονται και καίγονται

391 μ.Χ Ο πατριάρχης Θεόφιλος καταστρέφει την τεράστια βιβλιοθήκη της Αλεξανδρείας.

440 μ.Χ. Ο Θεοδόσιος Β, διατάζει το κάψιμο όλων των μη χριστιανικών βιβλίων.

528 μ.Χ. Ο Ιουνστινιανός, επιβάλλει ποινές θανάτου δια σταυρώσεως, πυρός και βασανιστηρίων στους Έλληνες, και συντάσσει τον «Ιουνστινιάνειο κώδικα», μνημείο ανθελληνικού παροξυσμού.

556 μ.Χ. Ο επίσκοπος Αμάνθιος στέλνεται από τον Ιουστινιανό στην Αντιόχεια για να εξοντώσει όλους τους εναπομείναντες εθνικούς της πόλης και να καταστρέψει τις κρυφές ιδιωτικές τους βιβλιοθήκες με την «ανόσια» γνώση των Ελλήνων.

562 μ.Χ. Έλληνες πιάστηκαν και διαπομπεύτηκαν μέσα στην Κωνσταντινούπολη ταυτόχρονα με το κάψιμο όσων ελληνικών βιβλίων βρέθηκαν σε ιδιωτικές συλλογές.

Πίναξ Περιεχομένων.



Κάποια από τα θέματα που θα δημοσιευτούν ακολούθως σtην πρώτη ενότητα:
"Η Ηθική στον Ηράκλειτο", "Η κυκλική ροή του Σύμπαντος", "Η ενότητα των αντιθέτων", "Πόλεμος πατήρ πάντων"

Κατόπιν θα υπάρξουν και επόμενες ενότητες

Κυριακή, 3 Ιουλίου 2011

Πρόλογος- Σκοπός αυτού του ιστολογίου.

Κάθε εθνοφυλετική κοινότητα στον δρόμο της μέσα στην ιστορία, προσεγγίζει τις βασικές Κοσμικές Συμπαντικές και Θεϊκές αρχές με το δικό της τρόπο και την δική της παράδοση. Ανάμεσα σε αυτές τις διαφορετικές προσεγγίσεις υπάρχουν ομοιότητες και διαφορές.

"ὁ Θεὸς ἡμέρη εὐφρόνη, χειμὼν θέρος, πόλεμος εἰρήνη, κόρος λιμός (ταναντία ἅπαντα· οὗτος ὁ νοῦς),  αλλοιοῦται δὲ ὅκωσπερ (πῦρ), ὁπόταν συμμιγῇ θυώμασιν, ὀνομάζεται καθ᾽ ἡδονὴν ἑκάστου."

Ο Θεός είναι μέρα, νύχτα, χειμώνας, καλοκαίρι, πόλεμος, ειρήνη, κορεσμός και πείνα. Αυτός μεταβάλλεται με τον τρόπο της φωτιάς: όποτε αναμιχθεί με θυμιάματα, ονομάζεται ανάλογα με τη μυρωδιά του καθενός.

Το να προσπαθούμε να ανακαλύψουμε και να προσεγγίσουμε το Θείο μέσα από την  δική μας φυλετική και εθνική παράδοση, όχι μόνο δεν αποτελεί κάποιου είδους "ρατσιστικό έγκλημα" όπως ισχυρίζονται διάφοροι ανόητοι που μάλιστα κρύβονται  πίσω υπό τον μανδύα του δήθεν "προοδευτικού", αλλά αντιθέτως αποτελεί ουσιαστικό βήμα ανελίξεως του κάθε ανθρώπου που τον οδηγεί ένα βήμα παραπέρα στην προσπάθεια να ανακαλύψει τον πραγματικό του Εαυτό και την πραγματική του Φύση. Επιπλέον αποτελεί σκαλοπάτι για το επόμενο βήμα, που είναι να μπορέσει να συγκρίνει την παράδοση αυτή με τις παραδόσεις άλλων φυλών και εθνοτήτων, καθώς και να κατανοήσει τις ομοιότητες και τις διαφορές μεταξύ τους....

Επηρεασμένοι από το κύμα του λεγόμενου "New Age" θα αναρωτηθούν κάποιοι αναγνώστες για ποιο λόγο πρέπει να αναφερόμαστε σε Φυλές όπως π.χ. στους Άριους για να μελετήσουμε την φιλοσοφία και τις παραδόσεις;

Διότι οι παραδόσεις αυτές , όπως και ΟΛΕΣ οι αρχέγονες παραδόσεις, είναι φυλετικές. Αναπτύχθηκαν από συγκεκριμένους λαούς μέσα στην ιστορία σε συγκεκριμένους γεωγραφικούς τόπους και χρόνους, μέσα από μια συνέχεια παράδοσης από τους προγόνους προς τους νεότερους και εξέλιξης με αυτόν τον τρόπο και αντανακλούν την κοσμοαντίληψη , την κοινωνική ψυχοσύνθεση  και τον τρόπο αντίληψης του Θείου από τις φυλές αυτές.   Ο Ηράκλειτος ο Εφέσιος από αυτό το πλαίσιο και από την εθνοφυλετική του κληρονομιά άντλησε τις αρχές του,

  To να μελετήσει και να προσπαθήσει κανείς να κατανοήσει τον Ηράκλειτο αγνοώντας την εθνοφυλετική του κληρονομιά και καταγωγή θα ήταν το ίδιο ανόητο με να προσπαθήσει να κατανοήσει την Παλαιά Διαθήκη αγνοώντας την ύπαρξη του  Ισραήλ, και να την δει γενικά και αόριστες χρονικά , τοπικά και εθνικά  "ιδέες" που φύτρωσαν από το πουθενά . Το δεύτερο σήμερα κανείς δεν θα το έπραττε διότι θα χαρακτηρίζονταν άμεσα και μάλιστα δικαίως ως εντελώς ανόητος και αντισημίτης. Αφήνουμε τον αναγνώστη να προβληματιστεί και να αναζητήσει απαντήσεις γιατί ποιόν λόγο αρκετοί σήμερα πράττουν το πρώτο!


Το παρόν ιστολόγιο, αποτελεί ένα τετράδιο σκέψεων και προσεγγίσεων των βασικών Kοσμικών /Συμπαντικών και Θεϊκών Αρχών , μέσω της Ελληνικής και Αρίας-"Ινδοευρωπαϊκής" παραδόσεως,  κοσμοαντιλήψεως , Εσωτερικότητος και Πνευματικότητος.

Οι ομοιότητες και οι διαφορές αυτής της παραδόσεως με τις παραδόσεις άλλων Φυλών δεν θα απασχολήσουν το παρών ιστολόγιο, αλλά αφήνονται στην διαφορετική κρίση και αντίληψη του κάθε αναγνώστη να τις παρατηρήσει. Παρόλα αυτά θα δοθεί έμφαση στις διαφορές αυτών των παραδόσεων και αντιλήψεων, με ξένες προς αυτό το πνεύμα θρησκευτικές , κοινωνικές , πολιτικές και μεταφυσικές αντιλήψεις που εμφανίστηκαν σε διάφορες περιόδους της ιστορίας ή και σήμερα και μάλιστα κατάφεραν να κυριαρχήσουν στις χώρες της Ευρώπης και όπου αλλού ζουν ή έζησαν οι Ινδοευρωπαίοι.


Θα δημοσιεύονται κείμενα με κατάλληλη σειρά, η οποία θα βοηθά την κατανόηση του αναγνώστη στην προσπάθειά μας να προσεγγίσουμε και να αναδείξουμε αυτές τις Αρχές και Αξίες.

Θα αναδείξουμε την προσέγγιση αυτών των Αρχών και Αξιών μέσα από την Αρχαία Ελληνική Φιλοσοφία, με αναφορές στην Αρχαία Ελληνική Θρησκεία και παράδοση, αλλά και τις αντιστοιχίσεις και συμμετρίες τους στις ρίζες άλλων Αρίων θρησκειών, όπως η Νορδική Παράδοση και Θρησκευτικότητα, ο Ινδουισμός, ο Βουδισμός ο Ζωροαστρισμός κλπ, που στην πραγματικότητα αποτέλεσαν διαφορετικές κοινωνικές και θρησκευτικές εκφράσεις της ίδιας ακριβώς ενιαίας Κοσμοαντιλήψεως, που μεταδόθηκε σε όλη την Ευρώπη και την Ινδία από μια κοινή Φυλή και Κοιτίδα. Τον Άριο άνθρωπο και τον Άριο πολιτισμό.


Υπενθυμίζουμε ότι θα ήταν εντελώς ανόητο να ισχυριστούμε ότι θα "καλύψουμε αυτά τα θέματα" ή ότι κατέχουμε αυτές τις αλήθειες σε... "μέγιστο βάθος". Η αναζήτηση αυτών των αληθειών είναι δρόμος που δεν έχει τέλος, το βάθος αυτών των θεμάτων είναι απύθμενο. Η ανθρώπινη προσέγγιση αυτών των θεμάτων είναι αέναος δρόμος ζωής, είναι το ίδιο το Νόημα της Ζωής, είναι η ανθρώπινη προσπάθεια για προσέγγιση της πραγματικής έννοιας του Θεϊκού. Είναι δρόμος ταυτόχρονα ατομικός και συλλογικός, είναι ο δρόμος της Φυλής μας , που ξεκινά από τις απαρχές της και χάνεται βαθειά στο μέλλον, για όσο ακόμα θα υπάρχει ο Άριος Άνθρωπος. Γι αυτό και θεωρούμε το ιστολόγιο αυτό απλώς ως ένα "τετράδιο σκέψεων".

Είναι υπόθεση του κάθε αναγνώστη να προσπαθήσει να κατανοήσει τα θέματα αυτά στο μεγαλύτερο βάθος που μπορεί, και να αντιληφθεί επίσης το πως οι προσεγγίσεις των εννοιών σε αυτό το ιστολόγιο διαφέρουν από όποιες διαδεδομένες στην εποχή μας προσεγγίσεις και διαστρεβλώσεις σχετίζονται με τον χυδαίο υλισμό, την άγνοια, την τυραννία , τον  φανατισμό και τον εγωισμό, τα οποία αντιπαλεύει το πνεύμα αυτού του ιστολογίου.