«ουκ εμού, αλλά του λόγου ακούσαντες σοφόν έστιν Έν πάντα είναι»


Επίλογος-αποχαιρετισμός ιστολογίου: Γράμμα στον αναγνώστη του μακρινού μέλλοντος


Αγαπητέ αναγνώστη του μακρινού μέλλοντος,

με αυτό τον επίλογο που τώρα διαβάζεις, το ιστολόγιο αυτό κάποτε  ολοκλήρωσε τις δημοσιεύσεις του.

Μα έχει δημοσιευτεί μόνο το κεφάλαιο  ένα, θα πεις. Που είναι τα κεφάλαια  δύο και τρία;

Οι αντιλήψεις αυτές που μέχρι τώρα διάβαζες στο ιστολόγιο αυτό δεν είναι μονάχα «φιλοσοφίες» όπως νομίζουν μερικοί , αλλά μια ζώσα κοσμοαντίληψη και μάλιστα με απόλυτη συμφωνία και αρμονία μεταξύ λόγων και βίου. Μείνε μακριά από όσους πράττουν διαφορετικά από αυτά που διακηρύττουν!

Το κεφάλαιο δύο αγαπητέ αναγνώστη είναι  καθαρά βιωματικό και καθαρά δικό σου και είναι απαραίτητο να μελετήσεις αυτό πρώτα πριν να ασχοληθείς με το κεφάλαιο τρία .  Γι αυτό και το κεφάλαιο τρία  δεν θα δημοσιευτεί εδώ, επειδή δεν είσαι ακόμα έτοιμος να κατανοήσεις το περιεχόμενό του.  Αν ποτέ καταφέρεις και ανελιχθείς στο απαιτούμενο επίπεδο , τότε σίγουρα δεν θα χρειάζεσαι πια σε κάτι αυτό το ιστολόγιο .  Tότε θα ανακαλύψεις πάρα πολύ εύκολα από μόνος σου  την συνέχεια και αν είσαι τυχερός ίσως να καταφέρεις να βρεις και την βοήθεια κάποιου μη δογματικού δασκάλου για να προχωρήσεις παρακάτω. Πιθανόν  και κάποια κοινότητα που να ενσαρκώνει αυτήν την κοσμοαντίληψη. Σκοπός δεν είναι να διδαχθείς  να αποστηθήσεις και να γίνεις οπαδός σε ένα δόγμα αλλά είναι να απαλλαγείς τελείως από όλα εκείνα τα ξένα με το "Είναι" σου δόγματα (πολιτικά, θρησκευτικά, "ηθικά" , "ανθρωπιστικά" εγωιστικά κλπ) που τώρα σε έχουν υποτάξει και σε εξουσιάζουν  και σε εμποδίζουν να ανακαλύψεις και να βιώσεις τον αληθινό εαυτό σου! Δόγματα στα οποία αυτό το ιστολόγιο αναφέρονταν συνεχώς σχεδόν σε όλα του τα άρθρα και μάλιστα με παραδείγματα...

Μην ξεχνάς ότι:

«φύσις δὲ καθ' Ἡράκλειτον κρύπτεσθαι φιλεῖ. »

και

«ἥλιος γὰρ οὐχ ὑπερβήσεται μέτρα· εἰ δὲ μή, Ἐρινύες μιν Δίκης ἐπίκουροι ἐξευρήσουσιν.»

Το έργο του Ηρακλείτου είναι συνεχώς επίκαιρο εδώ και μερικές χιλιάδες  χρόνια και θα συνεχίσει  να είναι επίκαιρο χιλιάδες ακόμη χρόνια , όσο θα υπάρχουν πνευματικά υγιείς άνθρωποι πάνω στην Γη ώστε να μπορούν να το μελετήσουν.

Η φιλοσοφία του Ηράκλειτου είναι όχι μονάχα θεωρητική αλλά και βαθύτατα πρακτική. Μας δίνει κλειδιά για να εξορύξουμε μόνοι μας τον χρυσό που είναι θαμμένος στα βάθη της ψυχής μας και να οδηγηθούμε προς την αλήθεια. Οπως παρατήρησε ο Νίτσε, «εφ’όσον ο κόσμος χρειάζεται αιώνια την αλήθεια, αιώνια θα χρειάζεται και τον Ηράκλειτο».

Έτσι και το μεγαλύτερο μέρος του σχολιασμού θα συνεχίσει να είναι επίκαιρο , εκτός από τις αναφορές και τα παραδείγματα σχετικά με μπολσεβίκους, πνευματικά και ηθικά προλεταριακή ακροδεξιά  κλπ , αυτές οι εφήμερες λούμπεν καρικατούρες  που απασχόλησαν τον 20ο αιώνα κυρίως οι πρώτοι και τον 21ου αιώνα κυρίως οι δεύτεροι είναι βέβαιο ότι θα ηττηθούν (είτε από κάτι ανώτερο είτε από κάτι ακόμα χειρότερο) καταλήγοντας στον σκουπιδοτενεκέ της ιστορίας.



 Με τις συνεχείς μεταναστευτικές ροές , την οικονομική εξαθλίωση και τους δείκτες  γεννητικότητος κάτω από 1.3 την στιγμή που γράφεται αυτός ο επίλογος το νεοελληνικό εθνικό κράτος βρίσκεται κοντά στο τέλος της ιστορίας του. 

Όταν θα διαβάζεις αυτό το ιστολόγιο αγαπητέ αναγνώστη του μακρινου μέλλοντος  θα υπαρχει μια γεωγραφική επικράτεια «πολυπολιτισμική» που θα την αποκαλούν «Ελλάδα» , «Greece» και  «Griechenland» (μετάφραση «Γραικυλία») όπου θα κατοικούν λίγοι απόγονοι Ελλήνων ενώ θα κατοικούν κυρίως άτομα με καταγωγή από κάθε γωνιά της Γης  , κυρίως από χώρες της Αφρικής και της Ασίας,  αρκετοί εξ αυτών Ισλαμιστές.

Όμως ο αγώνας δεν θα έχει τελειώσει, ούτε η Αιώνια Ελλάς θα έχει ακόμα ηττηθεί!

Σχετικός σύνδεσμος



Θα υπάρχουν ακόμα κάποιοι απόγονοι Ελλήνων καθώς και πληθυσμοί με καταγωγή από άλλες Βαλκανικές και Ευρωπαϊκές χώρες με πολιτιστικά στοιχεία και παραδόσεις αρκετά κοινές με τον Ελληνισμό, που σίγουρα θα μπορούσαν να ενδιαφερθούν για την Αρχαία Ελλάδα, την ελληνική φιλοσοφία, τις Ινδοευρωπαϊκές παραδόσεις  κλπ. Συνεργάσου μαζί τους!  Όλοι οι Ευρωπαϊκοί λαοί έχουμε κοινές φυλετικές και πολτιστικές ριζες!

Το ιστολόγιο αυτό  αγαπητέ αναγνώστη του μακρινού μέλλοντος, έχει σκοπό να σε καθοδηγήσει και να σου φανεί χρήσιμο στην προσπάθεια  και τον αγώνα σου για επανασύσταση του Ελληνικού έθνους , για να αναγεννηθεί το ελληνικό έθνος μέσα από τις στάχτες του, όχι με την έννοια του έθνους κράτους της Γαλλικής επαναστάσεως (άλλωστε είναι πλέον αργά για κάτι τέτοιο) αλλά με αυτήν του εθνοκοινοτισμού.

Σε αυτό το ιστολόγιο σου δίδεται ένα δώρο αγάπης.

Όχι  όμως με την έννοια της χριστιανικής αγάπης  αλλά με αυτή της συμπαντικής.

Υπάρχουν κρυμμένα κάποια κλειδιά. Είναι κάποιες έννοιες που μέσα από αυτό  το ιστολόγιο μπορείς να ανακαλύψεις και να κατανοήσεις και αυτός είναι ο σκοπός όλων των άρθρων που δημοσιεύτηκαν.

Αν καταφέρεις να τα κατανοήσεις  όλα αυτά, κατόπιν θα ανακαλύψεις μια πόρτα.
Εάν καταφέρεις και ξεκλειδώσεις αυτή την πόρτα τότε πίσω της θα ανακαλύψεις  την χαμένη σου ταυτότητα που δεν το ήξερες καν πως την είχες χάσει, και εκεί θα αρχίσει το κεφάλαιο δύο, το βιωματικό μέρος .



Προσοχή: Δεν πρόκειται  απλά για μια ταυτότητα, τέτοιες υπάρχουν χιλιάδες και θα βρεις εύκολα ομάδες κάθε είδους να σου τις προσφέρουν. Πρόκειται για την δική σου προσωπική χαμένη ταυτότητα , την ευκαιρία να γίνεις ο πραγματικός εαυτός σου.

 Είναι βέβαια άγνωστο για πόσα έτη η  δεκαετίες ακόμα η υπηρεσία του blogger θα αφήσει αναρτημένο αυτό το υλικό . Ο συντάκτης του ιστολογίου (που έζησε στα τέλη του 20ου και τις αρχές του 21ου αιώνος) πιθανώς όταν θα διαβάζεις αυτές τις  γραμμές αγαπητέ αναγνώστη του μέλλοντος, δεν θα βρίσκεται στην παρούσα επίγεια ζωή.

 Γι αυτό αγαπητέ αναγνώστη καλείσαι εσύ να διασώσεις αυτό το υλικό , να το αντιγράψεις  ψηφιακά και να το διακινήσεις σε όσους μπορείς, είτε ακόμα και να το εκδόσεις. Το υλικό είναι ελεύθερα διαθέσιμο για οποιαδήποτε χρήση, καθώς ο Λόγος δεν  πωλείται και δεν αγοράζεται, δεν έχει λοιπόν πνευματικά δικαιώματα. Κάνε το λοιπόν δικό σου και διέδωσε το όπου μπορείς! Εφόσον αποφασίσεις να το διακινήσεις  μπορείς βέβαια να διορθώσεις και όποια τυχόν συντακτικά και ορθογραφικά   λάθη θα βρεις.

Μετά την ανακάλυψη της χαμένης σου ταυτότητας, αγαπητέ αναγνώστη, ενδεχομένως θα μπορέσεις να ανακαλύψεις και το δικό σου χαμένο φωτεινό μονοπάτι.



Εάν βαδίσεις με μοναδικό στόχο το Φως και την Προσφορά , τότε μετά την χαμένη σου ταυτότητα θα συνεχίζεις να ανακαλύπτεις ολοένα και περισσότερα πράγματα στην πορεία  σου στο μονοπάτι αυτό , πράγματα που δεν τα είχες φανταστεί ποτέ σου πως υπήρχαν.

Εάν όμως βαδίσεις με στόχο να αυτοϊκανοποιήσεις τον εγωισμό σου,  να νιώσεις μονάχα πως είσαι ή έγινες κάποιος σπουδαίος,  «ανώτερος» από τους άλλους ,  η με άλλο στόχο ωφελιμιστικό, τότε το φωτεινό μονοπάτι δεν θα είναι το αληθινό μα κάποιο εικονικό  που θα μοιάζει στα μάτια σου ολόιδιο με το αληθινό και μάλλον ποτέ δεν θα καταφέρεις να καταλάβεις την διαφορά. Στην πολύ σπάνια περίπτωση που τα υγιή σου ένστικτα θα σου επιτρέψουν να την καταλάβεις  , τότε θα πρέπει να γυρίσεις πίσω και να ξαναρχίσεις από την αρχή , αναζητώντας τα χαμένα κλειδιά και ξεκλειδώνοντας εκ νέου την πόρτα. 

Σε κάθε περίπτωση στον δρόμο σου στο φωτεινό μονοπάτι θα συναντήσεις πολλές φορές  , κρυμμένους με διαφορετικά προσωπεία κάθε φορά , τους ίδιους και τους ίδιους εχθρούς:

Την άγνοια, την τυραννία (κατά τα πρότυπα του μπολσεβικισμού) και τον φανατισμό!

Θα σε πλησιάζουν με το «μαστίγιο και το καρότο»,  άλλοτε με δώρα και άλλοτε με απειλές.
Εάν το φωτεινό μονοπάτι που πήρες είναι το αληθινό και αυθεντικό , τότε κάθε φορά που θα τους συναντάς θα τους αναγνωρίζεις εύκολα και δεν θα συμβιβάζεσαι και αν σε πολεμήσουν θα τους πολεμάς.  Αν όμως δειλιάσεις και συμβιβαστείς μαζί τους θα είναι και το τέλος  του αληθινού σου δρόμου, το φωτεινό μονοπάτι σου είτε θα σβήσει τελείως είτε θα μετατραπεί σε εικονικό.

Θα ζήσεις μια πολύ δύσκολη ζωή έτσι,  όμως εκείνα που θα κερδίζεις καθώς θα προχωράς θα είναι ανεκτίμητης  αξίας παρότι η αξία τους ως εμπόρευμα στην αστική υλιστική ζωή θα θεωρείται πάντοτε μηδενική.   Ένα από αυτά τα δώρα που δίνει το φωτεινό μονοπάτι είναι ότι αν καταφέρεις και φτάσεις πολύ μακριά στην πορεία σου σε αυτό , τότε και μόνο τότε μόλις που θα αρχίσεις να μαθαίνεις πώς να δρας και  πώς να κτίζεις και μετά εύκολα θα ανακαλύψεις και το κεφάλαιο τρία...

Τώρα βέβαια νομίζεις ότι ξέρεις πως να δρας και βιάζεσαι πολύ να δράσεις, όμως αυτό που νομίζεις ότι είναι «δράση» έχει το ίδιο αποτέλεσμα με το να ανοίξεις μια τρύπα με το δάχτυλο σου στα αιωνίως κινούμενα νερά των ωκεανών.  Μόνο εάν καταφέρεις να προχωρήσεις αρκετά στο φωτεινό μονοπάτι θα αρχίσεις να καταλαβαίνεις τι είναι δράση.

Εάν πάλι το φωτεινό μονοπάτι που θα πάρεις είναι το εικονικό ,τότε κάθε φορά που θα συναντάς τους παραπάνω εχθρούς θα τους νομίζεις ως φίλους και θα τους υποδέχεσαι με αγκαλιές. Θα ζήσεις έτσι μια ευχάριστη υλική αστική ζωή μαζί τους και μάλιστα θα χεις και την ψευδαίσθηση ότι κάνεις κάτι πνευματικά σπουδαίο και ιερό. Μια ζωή γεμάτη συναρπαστικές  δράσεις και αποδράσεις που θα που θα γεμίζουν όποιον ελεύθερο χρόνο θα καταφέρνεις να βρίσκεις από την αστική μίζερη ζωή σου. Θα έχεις επίσης συνεχείς συναρπαστικές ευκαιρίες  να κάνεις συνεχώς νέους φίλους, καθώς οι τρεις παραπάνω εχθροί θα εμφανίζονται συνέχεια και συνέχεια με νέα προσωπεία. Πιθανότατα επίσης θα καταφέρεις να εκμεταλλευθείς και τις δημόσιες σχέσεις μαζί τους και να «ανελιχθείς» «βιωματικά» όπως θα νομίζεις, και στην πραγματικότητα να ανέβεις υλιστικά  , να γίνεις και εσύ ένας «καταξιωμένος» αστός  που όλοι θα σε θαυμάζουν για την επιτυχία σου στην ζωή, για το έργο σου και την ηθική σου, δηλαδή ένα ακόμα   σπουδαίο «πρότυπο» του «φαρισαϊσμού». Και θα χεις μια ανάποδη πολύ υπεροπτική θεώρηση για τα πάντα, θα φαντάζεσαι π.χ. όλους όσους δεν ακολουθούν το δικό σου εικονικό και εντελώς ανάποδο πρότυπο σκέψεως και  ζωής ως ηθικά διεφθαρμένους, ανόητους,   αποτυχημένους, ανίκανους  , αέργους κλπ , και δεν «θα καταδέχεσαι καν να χάνεις τον χρόνο σου» και να συναναστρέφεσαι με εκείνους που δεν έχεις ούτε στοιχειωδώς το επίπεδο να καταλάβεις και να προσεγγίσεις  εκείνο που θα έπρεπε να είχες διδαχθεί από την αυθεντική στάση ζωής τους , την οποία μάλιστα μέσα στο μυαλό σου θα μεταλλάσσεις και θα αντιστρέφεις  φτιάχνοντας τα δικά σου εικονικά γεγονότα (εικονική πραγματικότητα) και θα ζεις μέσα σε αυτά, προσπαθώντας έτσι να πείσεις και τον ίδιο σου τον εαυτό για την  «ανωτερότητα»  σου που οι άλλοι δεν έχουν.

Σε σχέση τώρα με τον εθνοκοινοτισμό, ψάξε αγαπητέ αναγνώστη του μέλλοντος εάν υπάρχει κάποια κοινότητα που να έχει ΞΕΚΑΘΑΡΗ ΑΝΟΙΧΤΗ ΘΕΣΗ πανω στην κοσμοαντίληψη αυτή και σε  όλα εκείνα τα χαρακτηριστικά  ηθικής και βίου που περιγράφει το ιστολόγιο αυτό και που όλα τα μέλη της να πράττουν και να ζουν σύμφωνα με τα πρότυπα αυτά! 

Εάν την βρεις στην εποχή σου τότε οργανώσου σε αυτήν ακόμα και ως τελευταίο μέλος , παρέκαμψε κάθε είδους ανόητο εγωισμό και δούλεψε όσο μπορείς για την κοινότητα αυτήν.

Αν πάλι δεν βρεις τίποτα τέτοιο στην εποχή σου, η εάν αυτό που βρεις δεν είναι αυθεντικό αλλά μονάχα μια εικονική απομίμηση ή μια  σούπα που να ανακατεύει τον Ηράκλειτο με τον Γιαχβέ η με ένα οικουμενικό πνεύμα ισοπεδωτικού ψευτοανθρωπισμού τότε  μην συμβιβαστείς με τίποτα τέτοιο , πολέμησε το και προσπάθησε όσο μπορείς να αναγεννηθεί η αυθεντική Ελληνική και Ινδοευρωπαϊκή ζώσα κοσμοαντίληψη  και να απομονωθούν οι παραχαράκτες. Υγιής ανθρωπισμός και υγιής φιλοσοφία είναι αυτή που δεν ισοπεδώνει και δεν παρουσιάζει τα πάντα ως "ίδια" αλλά αναγνωρίζει και σέβεται τις διαφορές ανάμεσα σε διαφορετικές μεταξύ τους παραδόσεις, θρησκευτικές αντιλήψεις, έθνη και φυλές και στηρίζει τα δικαιώματά τους να συνεχίσουν να είναι διαφορετικοί και να υπάρχουν!

Το πιο θλιβερό αγαπητέ αναγνώστη του μέλλοντος, ήταν ότι στην περίοδο που γράφτηκε αυτός ο επίλογος που διαβάζεις,  υπήρχαν κάποιοι που εμφανίζονταν ως φανατικοί "υπερασπιστές" του "Ελληνικού έθνους" που δεν είχαν  σχεδόν τίποτα το ελληνικό ή το ευρωπαϊκό στην ηθική ,  στον βίο τους και στην κοσμοαντίληψη που μετέδιδαν και συχνά ούτε και στην καταγωγή τους!  



Η πατρίδα σου μελλοντικέ αναγνώστη κατέληξε έτσι όπως κατέληξε, επειδή την εποχή που γραφόταν το κείμενο αυτό, όλοι αυτοί που το εθνοδιαλυτικό σύστημα εμφάνιζε μεσω των Μέσων Μαζικής Εξαπατήσεως ως δήθεν φανατικούς "υπερασπιστές"  και "σωτήρες"  της και ταυτοχρόνως ως εφιαλτικά σκιάχτρα απωθούσαν μακριά τους λαούς από τις εθνικές ιδέες και αυθεντικές παραδόσεις,  ήταν στην πραγματικότητα εχθροί του ελληνικού και ευρωπαϊκού πολιτισμού και μάλιστα ήταν είτε φορείς και εκφραστές της μικροαστικής ψευτοφιλελεύθερης ιουδαιοχριστιανικής ψοφοδεξιάς ιδεολογίας είτε παρακμιακοί περιθωριακοί δηλητηριώδεις μπολσεβίκοι !


 Η απόσταση που χωρίζει αυτό το ιστολόγιο με τους παραπάνω κομματικούς και πολιτικούς φορείς είναι η ίδια ακριβώς με αυτή που το χωρίζει με τον μπολσεβικισμό  χωρίς κανένα διαχωρισμό και προτίμηση ανάμεσα στα δύο, καθώς α) μοιάζουν μεταξύ τους ως δύο σταγόνες νερό β) οι πρώτοι υπάρχουν μονάχα για να δυσφημίζουν την ελλάδα διεθνώς και να δίδουν άλλοθι στους εχθρούς της ευρώπης και του ελληνικού έθνους ότι τάχα διαλύοντας τα έθνη και τις κοινωνίες μας , καταφέρνουν έτσι και τα "σώζουν" από τέτοιες  διαταραγμένες ψυχικά και διεστραμμένες πνευματικά και ηθικά περιπτώσεις.

Την περίοδο που γράφεται το κείμενο αυτό οι παραπάνω πολιτικοί και κομματικοί φορείς υπάρχουν μονάχα για να βάζουν συνεχώς τον ευρωπαίο πολίτη σε ένα ψεύτικο δυϊστικό δίλλημα ποιος από τους δυο είναι τελικά ο μεγαλύτερος κίνδυνος:  να επιβληθεί στην χώρα τους μια παρακμιακή τυραννία περιθωριακών ψυχικά ανισόρροπων  (είτε προλεταριακή νεομπολσεβίκικη είτε αστική  που θα εμφανίζεται ως τάχα "αντικομμουνιστικός" "εθνικισμός" ) που ενδεχομένως θα την ισοπεδώσει και θα την καταστρέψει ολοσχερώς,  ή οι ισλαμιστές λαθρομετανάστες (για τους οποίους υπάρχει πάντα μια ελπίδα ότι μπορούμε να τους απελάσουμε στο σύντομο μέλλον ή να φύγουν από μόνοι τους πριν προλάβουν να μας ισοπεδώσουν) και καταλήγουν να επιλέγουν το δεύτερο ώστε να αποφύγουν το πρώτο! 





Το θέμα όμως δεν είναι να επιλέξουμε ανάμεσα σε δυο καταστροφικές μορφές μπολεσβικισμού τον ανοιχτά  διεθνικό και τον "εθνικιστικό", ούτε ανάμεσα στον εισαγόμενο προλεταριακό ταλιμπανισμό του Αλλάχ και τον εγχώριο μεσανατολικού τύπου προλεταριακό ταλιμπανισμό στο όνομα του Γιαχβέ-Χριστού, αλλά να αγωνιστούμε για να απαλλαγούμε από όλα τα ξένα προς την Ευρώπη και τον Ελληνισμό στοιχεία που όλα μαζί εκφράζουν την άγνοια, τον μεσανατολικού τύπου φανατισμό και την σταλινική προλεταριακή τυραννία. Tα δύο αυτά ρεύματα λειτουργώντας ως ενιαίο δίπολο που το ένα τροφοδοτεί και συμπληρώνει το άλλο  αποτελούν μέγιστη απειλή για το μέλλον των ελλήνων και ευρωπαίων πολιτών!

Είναι αναγκαίο και απαραίτητο να απαλλαγούμε από τον μεσανατολικό σκοταδισμό ακόμα και όταν αυτός εμφανίζεται ως υπερασπιστής μας και σηκώνει ψηλά την ελληνική σημαία, και να οικοδομηθεί επιτέλους ένας υγιής "εθνικός" χώρος αποτελούμενος και διοικούμενος από πνευματικά και ψυχικά υγιείς ανθρώπους , από φορείς του αυθεντικού ελληνικού και ευρωπαϊκού πολιτισμού και κοσμοαντιλήψεως , ένας χώρος βασισμένος στην αυθεντική ελληνική και ευρωπαϊκή φιλοσοφία και παραδόσεις που η ποιότητά του να κάνει τους έλληνες να νιώθουν υπερηφάνεια και όχι ντροπή, που να προάγει και να αναδεικνύει τον ελληνικό πολιτισμό και όχι να τον υποβιβάζει και να τον εξευτελίζει! Να τελειώνουμε επιτέλους και με τον εγχώριο και με τον εισαγόμενο μεσανατολισμό, ταλιμπανισμό και μπολσεβικισμό! Χρειαζόμαστε μια αληθινή "αναγέννηση" και ένα  αληθινό "διαφωτισμό", βασισμένα στην έννοια της αυθεντικής αληθούς αριστείας και των αυθεντικών ευρωπαϊκών παραδόσεων και όχι σε ισοπεδωτικές θεωρήσεις παράγωγα αντιλήψεων των αβρααμικών θρησκειών που τελικά κυριάρχησαν  μετά την Γαλλική επανάσταση.




 Με τις αβρααμικές θρησκείες , τον Αλλάχ-Γιαχβέ, και την Τορά ("Παλαιά Διαθήκη" ) ας κάνουν ότι νομίζουν οι σημιτικοί  λαοί που γέννησαν αυτές τις παραδόσεις μαζί με όσους "ευρωπαίους" και "έλληνες" ακροδεξιούς  διακηρύττουν πίστη στους θεούς αυτούς ας λύσουν μόνοι τους και μεταξύ τους τις εσωτερικές θρησκευτικές διαφορές τους  και εμείς ας κρατήσουμε  τις δικές μας  παραδόσεις ,  την δική μας φιλοσοφία , την δική μας αντίληψη για το Θείο και την δική μας ζώσα κοσμοαντίληψη .



Επίσης η Ελληνική και Ευρωπαϊκή φιλοσοφία έχει πάρα πολλά κοινά στοιχεία και παρόμοια κοσμοαντίληψη με τον Ινδουισμό και τον Βουδισμό καθώς έχουν κοινή ρίζα και προέλευση, επομένως η μελέτη αυτών των παραδόσεων  είναι πολύ χρήσιμη και ενδιαφέρουσα, συμβάλλει στην καλύτερη κατανόηση του αυθεντικού Ελληνικού και Ευρωπαϊκού πολιτισμού και σε μια αρκετά υγιέστερη στάση ζωής, αλλά μην ξεχνάμε ότι βρισκόμαστε στην Ελλάδα και είμαστε Έλληνες και έτσι το επίκεντρο αναγεννήσεως του Ελληνικού έθνους  πρέπει να βρίσκεται στην Αρχαία Ελληνική παράδοση και φιλοσοφία.



Αγαπητέ αναγνώστη του μακρινού μέλλοντος, μονάχα εάν δεν βρεις στην εποχή σου κάποια αυθεντική κοινότητα συμβατή με την ζώσα κοσμοαντίληψη που περιγράφει αυτό το ιστολόγιο, και μονάχα εάν εσύ έχεις τα προσόντα και εάν έχεις προχωρήσει πολύ στο αυθεντικό φωτεινό μονοπάτι , τότε μην περιμένεις για Μεσσίες δεν υπάρχουν, ξεκίνα να κτίζεις ΕΣΥ αυτό που πρέπει να κτιστεί.  Διαφορετικά μην προσπαθήσεις να κτίσεις απολύτως τίποτα, καθώς το μόνο που θα πετύχεις είναι να διαδόσεις ακόμα περισσότερο το χάος, την ανοησία και την σύγχυση και να κάνεις ακόμα μεγαλύτερη ζημιά σε αυτό που ήδη υπάρχει, αντί να του κάνεις κάτι καλό.


 Μπορείς τουλάχιστον να αξιοποιήσεις όλα όσα έμαθες από το ιστολόγιο αυτό για να γίνεις καλύτερος πατέρας, σύζυγος, άνθρωπος. Είναι και αυτό κάτι πολύ σπουδαίο και αν το πετύχεις θα πρέπει να είσαι πολύ υπερήφανος γι αυτό. Είναι κάτι πολύ ανώτερο αυτό από το να αναλώνεσαι σε εικονικούς φαντασιακούς «αγώνες»  - είτε σε μια προσκόλληση και εμμονή σε μια εικονική προσπάθεια για  «φώτιση», «αφύπνιση»  «Θέωση» κλπ - που όμως δεν έχει απολύτως καμιά σχέση  με την αληθινή και αυθεντική. Κάνε αυτό λοιπόν και γίνε υπερήφανος για το έργο σου , είναι υπεραρκετό  για σένα, και άφησε να καθοδηγούν τους αγώνες εκείνοι που γνωρίζουν τουλάχιστον πως να κτίσουν κάτι αυθεντικό, υγιές και αληθινό.


Δεν είναι όλοι οι άνθρωποι κατάλληλα ικανοί  να γίνουν κτίστες χωρίς τουλάχιστον την απαραίτητη και αυθεντική προεργασία , προετοιμασία και γνώση και δεν είναι ντροπή να το παραδεχτεί κανείς για τον εαυτό του ότι δεν μπορεί .


Όπως και να χει αγαπητέ αναγνώστη  του μέλλοντος , είτε καταφέρεις να ξεκλειδώσεις την πόρτα είτε όχι, είτε ανακαλύψεις το αυθεντικό φωτεινό μονοπάτι είτε το εικονικό,  είτε θα αποφασίσεις να γίνεις συνεχιστής και αναμεταδότης του έργου που βρήκες σε αυτό εδώ το ιστολόγιο είτε όχι, καλό σου ταξίδι  και ειδικά και μόνο αν ανήκεις στην πρώτη περίπτωση :  Αγχιβασίην.

Ο συντάκτης του ιστολογίου.

1.3.1 H κάθαρση, ο Νους, η Ψυχή και το Έν κατά τον Πλωτίνο.



Είναι διαδεδομένος μύθος ότι οι Αρχαίοι Έλληνες κατάφεραν τελικά να προσεγγίσουν και να ανακαλύψουν τον "αληθινό Θεό" δηλαδή τον Γιαχβέ, μέσα από τα στάδια εξελίξεώς της φιλοσοφίας τους από τον Πλατωνισμό και τον Νεοπλατωνισμό. (Χαρακτηριστικός εκπρόσωπος του νεοπλατωνισμού του οποίου έργα έχουν διασωθεί είναι ο Πλωτίνος).

Στην πραγματικότητα ισχύει το αντίθετο. Αρκετοί Χριστιανοί και στο παρελθόν και σήμερα, αναζητώντας τον αληθινό Θεό και ψάχνοντας να βρουν κάτι βαθύτερο κατάφεραν τελικά να ανακαλύψουν τον  Πλατωνισμό και τον Νεοπλατωνισμό .

Το παρακάτω πολύ καλό άρθρο δημοσιεύθηκε στο Χριστιανικό περιοδικό "Ενατενίσεις"



Η κάθαρση, ο Νους, η Ψυχή και το Έν κατά τον Πλωτίνο.

του Κλείτου Ιωαννίδη Θρησκειολόγου-Καθηγητή Φιλοσοφίας



Η νοσταλγία της επιστροφής

 H κάθαρση για τον Πλωτίνο προϋποθέτει την απομάκρυνση από το εσωτερικό του ανθρώπου κάθε στοιχείου ξένου προς το Ένα, το Ον, που είναι επέκεινα των όντων και «ἐπέκεινα τῆς οὐσίας, πρεσβείᾳ τε καὶ δυνάμει», όπως πολύ επιγραμματικά μας είπε ο Πλάτων στην Πολιτεία. Το Εν, είναι ταυτόσημο με το Πλατωνικό Αγαθό, την πηγή της ζωής και την πρώτη αιτία όλων των όντων. Στη διαλεκτική πορεία προς την πηγή κάθε πράγματος, το υπέρτατο Αγαθό, ο άνθρωπος, ξαναβρίσκει τη χαμένη του ύπαρξη, το χαμένο του εαυτό. Πρόκειται για απογύμνωση από ό,τι και όσα δεν είναι το Εν, ώστε να ενοικήσει εντός του ανθρώπου η αιώνια πραγματικότητα και η παρουσία του Ενός. Η επανεύρεση του απολεσθέντος εαυτού παίρνει τη μορφή της επιστροφής στον οίκο του ουράνιου πατρός, του αιωνίου εραστού της ψυχής. Γι’ αυτό και η κάθαρση στην Πλωτινική γλώσσα συνοδεύεται από την ισχυρή επιθυμία του γυρισμού στην πατρική εστία, τη ρίζα της ανθρώπινης ύπαρξης και ουσίας, την ίδια τη φύση και το είναι των όντων και των πραγμάτων.

Ο Πλωτίνος μεταφράζει σε όρους ζωής και νοσταλγίας επιστροφής τον Πλατωνικό ορισμό του Τιμαίου ότι ο άνθρωπος είναι «φυτόν οὐράνιον», το οποίο έχει τις ρίζες του στον ουρανό και όχι στη γη. Πιστός σύμμαχος του νοσταλγού και ζητητού του αιωνίου θα παραμείνει ο νους, ο κυβερνήτης της ψυχής. Η μεταστροφή του όμματος, του βλέμματος της ψυχής, προς τη νοητή πραγματικότητα, κατά σταθερό και αδιάλειπτο τρόπο, θα της επιτρέψει να βρει την οδό της σωτηρίας από όλα όσα την εμποδίζουν από την αληθινή θέα των υπερβατών. Η μόνιμη εγκατάσταση της ψυχής στην υπερβατική πραγματικότητα του νου, σημαίνει γι’ αυτήν απελευθέρωση από το φαινομενικό κόσμο του φθαρτού αισθητού γίγνεσθαι.

Ύπαρξη στραμμένη προς την εξωτερικότητα, έστω κι αν αγωνίζεται σπασμωδικά και στιγμιαία για τα ένδον της ψυχής, δεν έχει καμιά δυνατότητα ν’ αντικρύσει την αλήθεια του νοητού κάλλους. Το είναι της ψυχής εγκαθιδρύεται στην πρωτογενή, την πρώτη και πρωταρχική νοητή τάξη, μόνον όταν απομακρυνθεί από τις συνάφειες, τις πράξεις, τις επιθυμίες, τα πάθη, τις μνήμες και κάθε άλλου είδους προσκόλληση και συγχρονισμό με τον πρόσκαιρο και περαστικό, σωματικό, γήινο και υλικό κόσμο. Για τον Πλωτίνο ο άνθρωπος που προσκολλάται στα εξωτερικά φαινόμενα είναι επιπόλαιος και χαμένος.

Και γι’ αυτή του την κατάσταση εξορίας από τον παράδεισο του υπερτάτου Αγαθού είναι εξ ολοκλήρου υπεύθυνος, εξαιτίας του τρόπου της ζωής που επέλεξε. Ο θεός στην προκειμένη περίπτωση είναι αθώος, απαθής θεατής, αναίτιος. Όπως θάλεγε το τέλος της Πλατωνικής Πολιτείας.

Για την επανεύρεση της αρχαίας φύσης και της ομοιότητας με το θεό, χρειάζεται η φυγή από τον αισθητό κόσμο της διαρκούς αλλαγής προς τη σταθερότητα και αιωνιότητα του άλλου κόσμου, εκείνου της υπερβατικότητας. Φυγή μόνου προς Μόνον.

Η εγκατάλειψη του μερικού και η απομάκρυνση από εκείνο, που δεν περιέχει το όλο εντός του, ή, πιο σωστά, δεν είναι το Όλο, έχει ως αναπόδραστη συνέπεια την εκδήλωση και παρουσία του πραγματικού Όλου. Σε όποιον από τους ανθρώπους ζει με ο,τιδήποτε άλλο εκτός από το Όλο, τότε το Εν, αυτό που αποκαλέσαμε θεό, Όλο, Αγαθό, δεν φανερώνεται στην ύπαρξη και στη ζωή του. Η φανέρωση του Ενός απαιτεί φυγή από τη σχετικότητα και την πολλαπλότητα. Ένα τέτοιο κατόρθωμα προϋποθέτει γιγαντομαχία περί την ουσίαν, όπως θάλεγε ο Πλάτων, σφοδρή επιθυμία επιστροφής και νόστο της ουράνιας πατρίδας. Σε τι συνίσταται, όμως, αυτή η φυγή; Η μεταφορά προς τα νοητά δεν έχει τίποτε από την εν τόπω και χρόνω αλλαγή. Πρόκειται για αλλαγή της όρασης. λέγει χαρακτηριστικά ο Πλωτίνος: «Τὶς οὖν ὁ στόλος καὶ ἡ φυγή; Οὐ ποσὶ δεῖ διανῦσαι, πανταχοῦ γὰρ φέρουσι πόδες ἐπὶ γῆν ἄλλην ἀπ᾿ ἄλλης οὐδέ σε δεῖ ἵππων ὄχημα ἢ τὶ θαλάττιον παρασκευᾶσαι, ἀλλὰ ταῦτα πάντα ἀφεῖναι δεῖ καὶ μὴ βλέπειν, ἀλλ᾿ οἷον μύσαντα ὄψιν ἄλλην ἀλλάξασθαι καὶ ἐνεγεῖραι, ἣν ἔχει μὲν πᾶς, χρῶνται δὲ ὀλίγοι»

Η καλλιέργεια της σωστής εσωτερικής όρασης γίνεται σταδιακά και προοδευτικά, μέχρις ότου το βλέμμα της ψυχής επιτύχει τη θέα του αληθινού φωτός, αντικρύσει το ίδιο το ωραίο και την πηγή του ωραίου, το Αγαθό, «τὴν πηγὴν καὶ ἀρχὴν τοῦ καλοῦ»7. Εδώ δεν πρόκειται για σταδιακή απάρνηση συγκεκριμένων αντικειμένων, αλλά για απάρνηση μιας συγκεκριμένης οπτικής γωνίας, ενός ολόκληρου συστήματος αξιών. Η αλλαγή της θέας απαιτεί απαλλαγή από «δόξας ἀλλοτρίας»8 και κάθαρση από τα πάθη.  Ο αγωνιστής φιλόσοφος χρειάζεται «ἄλλον τρόπον τοῦ ἰδεῖν».



Οι αρχικές υποστάσεις

Για να ανακαλύψει ο άνθρωπος το διαφορετικό τρόπο του «ἰδεῖν» και ν’ αντικρύσει τα ουράνια θεάματα του νοητού κάλλους και, στη συνέχεια, για να ενωθεί με το Εν, χρειάζεται να στραφεί προς την ενδοχώρα της ψυχής ενθυμούμενος, την ίδια ώρα, την ουράνια καταγωγή του και ότι είναι παιδί «πατρὸς Θεοῦ».

Για την ολοκληρωμένη γνώση του οντολογικού συστήματος του Πλωτίνου και της λειτουργίας του, χρειάζεται η περισυλλογή και ο εσωτερικός διαλογισμός της ψυχής, η οποία κρύβει εντός της τις θείες υποστάσεις, δηλαδή τις πρώτες αρχές και  αιτίες του πραγματικού. Στις τρεις αρχικές υποστάσεις αφιερώνει ξεχωριστό βιβλίο ο φιλόσοφος της Αλεξανδρείας, την πρώτη πραγματεία της πέμπτης Εννεάδος, με τον χαρακτηριστικό τίτλο «Περὶ τῶν τριῶν ἀρχικῶν ὑποστάσεων». Εδώ γίνεται συζήτηση περί της ψυχής, του νου, και του Ενός. Στις υποστάσεις αφιέρωσε και άλλα βιβλία ο διδάσκαλος, όπως για παράδειγμα τα: «Περὶ ψυχῆς ἀποριῶν πρῶτον, Περὶ ψυχῆς ἀποριῶν δεύτερον, Περὶ τῆς εἰς τὰ σώματα καθόδου τῆς ψυχῆς, Περὶ τοῦ εἰ πᾶσαι αἱ ψυχαὶ μία, Περὶ νοῦ καὶ τῶν ἰδεῶν καὶ τοῦ ὄντος13, Περὶ τοῦ νοητοῦ κάλλους14, Ὅτι οὐκ ἔσω τοῦ νοῦ τὰ νοητὰ καὶ περὶ τ᾿ ἀγαθοῦ15,  Πῶς ἀπὸ τοῦ πρώτου τὰ μετὰ τὸ πρῶτον καὶ περὶ τοῦ Ἑνός, Περὶ τοῦ πῶς τὸ πλῆθος τῶν ἰδεῶν ὑπέστη καὶ περὶ τ᾿ ἀγαθοῦ, Περὶ τοῦ ἑκουσίου καὶ θελήματος τοῦ Ἑνός, Περὶ τ᾿ ἀγαθοῦ ἢ τοῦ Ἑνός». Αναφορές και συζητήσεις για τις τρεις αρχικές υποστάσεις, τις σχέσεις της απομακρυσμένης μέσα στη λήθη και την άγνοια του γήινου κόσμου ψυχής, κάνει διαρκώς ο Πλωτίνος στο σύνολο του έργου του. Ας δούμε όμως συνοπτικά το αρχιτεκτονικό οικοδόμημα των Πλωτινικών υποστάσεων, τη φύση και τις ιδιότητές τους.



Η ψυχή

Για τον Αλεξανδρινό σοφό οι ψυχές διαδραματίζουν κοσμικό ρόλο. Η ψυχή έχει δημιουργική αποστολή και δίνει ζωή στα ουράνια σώματα, όπως διατυπώθηκε και από τον Πλάτωνα στο Φαίδρο και στους Νόμους.  Η ψυχή είναι υπεύθυνη για τα θαυμάσια του ουρανού, εισάγοντας παντού την τάξη και την κίνηση. Η παρουσία ή η απουσία της ψυχής ευθύνεται για τη ζωή ή το θάνατο των όντων, τα οποία ζωοποιεί. Η ψυχή είναι ταυτόσημη με τη ζωή και, για τον Πλωτίνο, δεν υπάρχει διαφορά μεταξύ ατομικής και κοσμικής ψυχής. Η του παντός ψυχή είναι παρούσα σ’ όλες τις ατομικές ψυχές. Η κάθοδός τους στα διάφορα σώματα δεν επηρεάζει καθόλου τη συνυφή τους με την κοσμική ψυχή, από την οποία εκπορεύονται. Η ψυχή έχει υπερβατικό περιεχόμενο σε σχέση με το σώμα, στο οποίο δίνει ζωή και υπόσταση. Η ψυχή υπαγορεύει στο σώμα τι θα πράξει, το χρησιμοποιεί και το κινεί απ’ έξω.  Κι αυτή είναι η διαφορά του Πλατωνισμού από τον Αριστοτελισμό: ο τελευταίος ενώνει την ψυχή με το σώμα, ενώ στον Πλατωνισμό η ψυχή ενεργεί εντός του σώματος ως ξεχωριστό από την ίδια. «Οἷον σκοτεινὸν νέφος ἡλίου βολαὶ φωτίσασαι λάμπειν ποιοῦσι χρυσοειδῆ ὄψιν δίδουσαι, οὕτω τοὶ καὶ ψυχὴ ἐλθοῦσα εἰς σῶμα οὐρανοῦ ἔδωκε μὲν ζωὴν ἔδωκε δὲ ἀθανασίαν, ἢγειρε δὲ κείμενον».

 Προτού εκδηλωθεί η ψυχή, ο ουρανός ήταν σώμα νεκρό, «ὃ στυγέουσιν οἱ θεοί», όπως λέει η Iλιάδα. Αν ο ουρανός είναι «ζῶον εὐδαῖμον», αυτό το οφείλει στην ψυχή. Η δύναμη και η φύση της ψυχής φαίνονται, επίσης, και στην πανταχού παρουσία της, με την οποία καλύπτει, δίνει ζωή και κινεί ολόκληρο το σύμπαν. Αντίθετα, το σώμα διαιρείται, ανάλογα με το χώρο και δεν μπορεί να είναι παρόν σ’ όλα τα μέρη. Η ψυχή του παντός, ενοποιεί την πολλαπλότητα των μερών και κάνει Θεό το Σύμπαν. 

Ονομάζει Θεό τον Κόσμο ο Πλωτίνος, γιατί ο κόσμος συμμετέχει στο θείον της ψυχής, η οποία του δίνει τη ζωή, την ύπαρξη και την κίνηση. Με τη σειρά της η ψυχή, πανταχού παρούσα και μία, ομοιάζει με τον γεννήτορα πατέρα, δηλαδή με την ανώτερη από αυτήν υπόσταση, το ίδιο το Έν.  Γι’ αυτό, για τον αλεξανδρινό διδάσκαλο, θα πρέπει ο άνθρωπος, μέσω της κάθαρσης και της απογύμνωσης, ν’ απαλλαγεί από το φθαρτό και θνητό του σώμα, το ένδυμα αυτό της ψυχής, όπως μας λέει χαρακτηριστικά ο Πλατωνικός Γοργίας.

Η Πλωτινική αυτή κοσμολογία συνοδεύεται από την ηθική πράξη. Η γνώση της κοσμικής ψυχής συνεπάγεται ανύψωση του ανθρώπου πέραν των παθών, τα οποία συνδέονται με τη φροντίδα του σώματος και ένωση με την του παντός ψυχή, η οποία χωρίς να κινείται, δίνει την κίνηση στο Σύμπαν. Γι’ αυτό και ο Πλωτίνος προτρέπει την ανάβαση προς το θεό μέσω του «τιμίου καὶ θείου χρήματος τῆς ψυχῆς». 

Μεταξύ της ψυχής και του θεού παρεμβάλλεται ο νους, του οποίου η ψυχή είναι εικόνα και αντανάκλαση. Η ψυχή είναι ο λόγος του νου, γι’ αυτό και αποκαλείται νοερά. Εκ του νοός έρχεται η τελείωση της ψυχής. Ο νους είναι εκείνος, που την κάνει θεία, αφού βρίσκεται υποστασιακά πιο ψηλά από εκείνην.

 Η ψυχή είναι η ενέργεια του νου. Η σχέση ψυχής και νου συγκρίνεται μ’ εκείνη της θυγατέρας προς τον πατέρα, ο οποίος και την τρέφει, αφού αυτή έχει την ίδια φύση μαζί του. Η νοερά ψυχή περνά από το δυνάμει στο ενεργεία, εφόσον θεάται το νου, αντίθετα από το νου ο οποίος βρίσκεται πάντοτε στο ενεργεία. Η ψυχή ανέρχεται προς το θεό μέσω του μεγάλου μεσάζοντος που είναι ο νους, η μεταξύ θεού και ψυχής υπόσταση.



Ο νούς 

O Emile Brehier, στην εισαγωγή του στην έκδοση του «Περὶ τῶν τριῶν ἀρχικῶν ὑποστάσεων», γράφει χαρακτηριστικά για το νου: Η περιοχή του νου, όπου αποσύρεται η ψυχή, υπάρχει ως το πρότυπο του αισθητού κόσμου (όπως το δείχνει και ο Τίμαιος), περιλαμβάνοντας στην αλήθεια, στην τελειότητα, στην ακινησία, στην αιωνιότητά του, όσα εκδηλώνει ο αισθητός κόσμος. Η εσωτερική ζωή, η οποία οδηγεί την ψυχή στη γνώση του εαυτού της, είναι συνώνυμη της κίνησης, μέσω της οποίας ανακαλύπτει τη φύση και την ουσία του σύμπαντος.

Ο νους είναι το «ἀρχέτυπον», όπως χαρακτηριστικά τονίζει ο Πλωτίνος, του αισθητού κόσμου. Αναβαίνοντας από τον αισθητό κόσμο, αναβαίνουμε στην αιτία της κίνησης και της ζωής του, δηλαδή την κοσμική ψυχή. Αναβαίνοντας, ωστόσο, από τα αισθητά στην αληθινή πραγματικότητα, αναβαίνουμε στον κόσμο του νου, την αιτία της ψυχής. Στον αρχετυπικό αυτό κόσμο του νου τα νοητά πράγματα γνωρίζουν εσωτερικά το είναι τους: «ἐπὶ τὸ ἀρχέτυπον αὐτοῦ καὶ τὸ ἀληθινώτερον ἀναβὰς κ᾿ ἐκεῖ πάντα, ἰδέτω νοητὰ καὶ παρ᾿  αὐτῷ ἀΐδια ἐν οἰκείᾳ συνέσει καὶ ζωῇ».

Οι ιδέες δεν είναι αφηρημένες αρχές της νόησης ούτε τα ανώτερα όντα που βρίσκονται έξω από το νου. Είναι το ίδιο το βαθύ το περιεχόμενο του νοός, ο οποίος, φυσικά, βρίσκεται εκτός τόπου και χρόνου. «Πάντα γὰρ ἐν αὐτῷ τὰ ἀθάνατα περιέχει, νοῦν πάντα, θεὸν πάντα, ψυχὴν πᾶσαν, ἑστῶτα ἀεί». Ο νους είναι για το φιλόσοφό μας σε κατάσταση πληρότητας, κόρου. Δεν έχει να πληρώσει καμιά του έλλειψη, ούτε και χρειάζεται να αλλάξει φύση, τόπο ή διαστάσεις: «Ποὶ δὲ μετελθεῖν πάντα παρ᾿ αὐτῷ ἔχων; Ἀλλ᾿ οὐδὲ αὐξῆν ζητεῖ τελειότατος ὤν. Διὸ καὶ τὰ παρ᾿ αὐτῷ πάντα τέλεια, ἵνα παντὶ ἦ τέλειος οὐδὲν ἔχων ὅτι μὴ τοιοῦτον, οὐδὲν δ᾿ ἔχων ἐν αὐτῷ ὁ μὴ νοεῖ, νοεῖ δὲ οὐ ζητῶν, ἀλλ᾿ ἔχων. Καὶ τὸ μακάριον αὐτῷ οὐκ ἐπίκτητον, ἀλλ᾿ ἐν αἰῶνι πάντα».  Το ίδιο δεν ισχύει για την ψυχή, η οποία, αντίθετα από το νου, δεν κατέχει όλα τα αντικείμενα της νόησης. Τα αντικρίζει διαδοχικά, γι’ αυτό και λειτουργεί μέσα στις διαστάσεις του χρόνου, ο οποίος μιμείται την αιωνιότητα, όπως μας είπε ο Τίμαιος.



Το Έν 

Στο έκτο κεφάλαιο της πραγματείας «Περὶ τῶν τριῶν ἀρχικῶν ὑποστάσεων» ο Πλωτίνος θέτει μερικά βασικά ερωτήματα αναφορικά με τις σχέσεις  του Ενός, του νου και της ψυχής, με κεντρικό το παραδοσιακό φιλοσοφικό ερώτημα του πώς εκ του Ενός γεννάται η πολλαπλότητα.


Από τις θέσεις, που αναπτύσσονται, φαίνεται καθαρά η ιεραρχική θέση, η φύση και η λειτουργία της καθεμιάς από τις τρεις αρχικές υποστάσεις: Του Ενός, του νου και της ψυχής. 

Με δέος αντικρίζει το ερώτημα της γέννησης του πολλαπλού από το Ένα, και, προπαντός, γιατί το Εν δεν έμεινε στον ίδιο τον εαυτό του (αφ’ εαυτού). Τα ερωτήματα αυτά προκαλούν θρησκευτική κατάσταση στην ψυχή του φιλοσόφου, ώστε πλησιάζει τις θείες αυτές υψηλές πραγματικότητες μέσα στην προσευχή του μόνου προς Μόνον, μακριά από τα σωματικά πάθη και απογυμνωμένος από ό,τι είναι ξένο προς το θεό. Πρόκειται για είσοδο και μύηση στα άδυτα του ναού. «Δεῖ τοίνυν θεατὴν ἐκείνου ἐν τῷ ἔσῷ οἷον νεῷ ἐφ᾿ ἑαυτοῦ ὄντος, μένοντος ἡσύχου ἐπέκεινα ἁπάντων»38. Η σύγκριση με τα διάφορα μέρη του ναού εμφανίζεται συχνά στο σύνολο των Εννεάδων. Ο θεός του ναού αντιπροσωπεύει το Εν ή το Αγαθό. Για την είσοδο στα άγια των ιερών, δηλαδή στην ένωση με το Αγαθό, απαιτείται η κάθαρση και η απογύμνωση από όλα τα ενδύματα της καθόδου στον αισθητό κόσμο.

Στο ερώτημα πώς το πολλαπλό γεννιέται από το Έν και πώς το Έν δεν έμεινε κλειστό στον εαυτό του, ο φιλόσοφος απαντά, επικαλούμενος τη θρησκευτική εμπειρία της μεταφοράς της αόρατης ενότητας του θεού στο ναό, μέσα στην πολλαπλή εκδήλωση που εκφράζουν τα εξωτερικά αγάλματα. Ο πιστός δοκιμάζει και ανακαλύπτει ότι η θεότητα δεν παραμένει στη μυστική ενότητά της και ο φιλόσοφος νοιώθει το ίδιο μέσα στον αόρατο ναό της ψυχής του.  

1.7.2.3 Ύβρις και Νέμεσις

Η ύβρις ήταν βασική αντίληψη της κοσμοθεωρίας των αρχαίων Ελλήνων. Όταν κάποιος, υπερεκτιμώντας τις ικανότητες και τη δύναμή του (σωματική, αλλά κυρίως πολιτική, στρατιωτική και οικονομική), συμπεριφερόταν με βίαιο, αλαζονικό και προσβλητικό τρόπο απέναντι στους άλλους, στους νόμους της πολιτείας και κυρίως απέναντι στον άγραφο θεϊκό νόμο -που επέβαλλαν όρια στην ανθρώπινη δράση-, θεωρούνταν ότι διέπραττε «ὕβριν», δηλ. παρουσίαζε συμπεριφορά με την οποία επιχειρούσε να υπερβεί τη θνητή φύση του και να εξομοιωθεί με τους θεούς, με συνέπεια την προσβολή και τον εξοργισμό τους. Η βίαια, αυθάδης και αλαζονική αυτή στάση/συμπεριφορά, που αποτελούσε για τον αρχαίο ελληνικό κόσμο παραβίαση της ηθικής τάξης και απόπειρα ανατροπής της κοινωνικής ισορροπίας και γενικότερα της τάξης του κόσμου, πιστευόταν ότι (επαναλαμβανόμενη, και μάλιστα μετά από προειδοποιήσεις των ίδιων των θεών) οδηγούσε τελικά στην πτώση και καταστροφή του «ὑβριστοῦ». Αποδίδοντας την αντίληψη σχετικά με την ύβρη και τις συνέπειές της, όπως τουλάχιστον παρουσιάζεται στην αρχαιότερή της μορφή, με το σχήμα ὓβρις→ἂτη→νέμεσις→τίσις  μπορούμε να πούμε ότι οι αρχαίοι πίστευαν πως μια «ὕβρις» συνήθως προκαλούσε την επέμβαση των θεών, και κυρίως του Δία, που έστελνε στον υβριστή την «ἄτην», δηλαδή το θόλωμα, την τύφλωση του νου. Αυτή με τη σειρά της οδηγούσε τον υβριστή σε νέες ύβρεις, ώσπου να διαπράξει μια πολύ μεγάλη α-νοησία, να υποπέσει σε ένα πολύ σοβαρό σφάλμα, το οποίο προκαλούσε την «νέμεσιν», την οργή και εκδίκηση δηλαδή των θεών, που επέφερε την «τίσιν», δηλ. την τιμωρία και τη συντριβή/καταστροφή του. Από την κλασική εποχή και μετά, σε πολλές περιπτώσεις οι έννοιες Άτη, Δίκη και Νέμεσις φαίνεται να αποκτούν στη συνείδηση των ανθρώπων ισοδύναμη σημασία, αυτήν της θείας τιμωρίας.

Ο πόλεμος και η ενότητα των αντιθέτων πηγή αρμονίας


« πόλεμος πάντων μὲν πατήρ ἐστι, πάντων δὲ βασιλεύς, καὶ τοὺς μὲν θεοὺς ἔδειξε τοὺς δὲ ἀνθρώπους, τοὺς μὲν δούλους ἐποίησε τοὺς δὲ ἐλευθέρους»

Ο πόλεμος είναι πατέρας των πάντων , βασιλιάς των πάντων. Άλλους ανέδειξε σε θεούς και άλλους σε ανθρώπους, άλλους έκανε δούλους και άλλους ελεύθερους.
«εἰδέναι δὲ χρὴ τὸν πόλεμον ἐόντα ξυνόν, καὶ δίκην ἔριν, καὶ γινόμενα πάντα κατ᾽ ἔριν καὶ χρεών.»

Πρέπει να γνωρίζει κανείς ότι ο πόλεμος είναι κοινός και η διχόνοια δικαιοσύνη, και ότι τα πάντα γίνονται σύμφωνα με τη διχόνοια και την ανάγκη.

«τὸ ἀντίξουν συμφέρον καὶ ἐκ τῶν διαφερόντων καλλίστην ἁρμονίαν (καὶ πάντα κατ' ἔριν γίνεσθαι).»

Το αντίθετο συγκλίνει, και απ' τις διαφορές (γεννιέται) η πιο όμορφη αρμονία, και τα πάντα γίνονται με τη διχόνοια.

«συνάψιες ὅλα καὶ οὐχ ὅλα, συμφερόμενον διαφερόμενον, συνᾷδον διᾷδον, καὶ ἐκ πάντων ἓν καὶ ἐξ ἑνὸς πάντα.»
Συνδέσεις όλα κι όχι όλα, ομόνοια, διχόνοια, συμφωνία, ασυμφωνία: το Ένα γεννιέται απ' όλα και από το Ένα όλα.

«οὐ ξυνιᾶσιν ὅκως διαφερόμενον ἑωυτῷ ὁμολογέει· παλίντονος ἁρμονίη ὅκωσπερ τόξου καὶ λύρης.»

Δεν καταλαβαίνουν πως το διαφορετικό συνομολογεί με τον εαυτό του· αρμονία αντιθέτων 
εντάσεων όπως στο τόξο και τη λύρα.

«ταὐτὸ τ' ἔνι ζῶν καὶ τεθνηκὸς καὶ (τὸ) ἐγρηγορὸς καὶ καθεῦδον καὶ νέον καὶ γηραιόν· τάδε γὰρ 
μεταπεσόντα ἐκεῖνά ἐστι κἀκεῖνα πάλιν μεταπεσόντα ταῦτα.»

Το ίδιο πράγμα υπάρχει σε μας, το ζωντανό και το πεθαμένο, το ξύπνιο και το κοιμισμένο, το νέο και το γερασμένο· γιατί αυτά μεταβάλλονται σ' εκείνα και, αντίθετα, εκείνα μεταβάλλονται σ' αυτά.

«θάλασσα ὕδωρ καθαρώτατον καὶ μιαρώτατον, ἰχθύσι μὲν πότιμον καὶ σωτήριον, ἀνθρώποις δὲ ἄποτον καὶ ὀλέθριον.»

Η θάλασσα είναι το πιο καθαρό και το πιο μολυσμένο νερό· για τα ψάρια είναι πόσιμο και σωτήριο, αλλά για τους ανθρώπους μη πόσιμο και ολέθριο

«Καὶ ἀγαθὸν καὶ κακὸν (ἕν ἐστιν). Οἱ γοῦν ἰατροὶ, φησὶν Ἡράκλειτος, τέμνοντες, καίοντες, πάντῃ βασανίζοντες κακῶς τοὺς ἀρρωστοῦντας, ἐπαιτέονται μηδὲν ἄξιοι μισθὸν λαμβάνειν παρὰ τῶν ἀρρωστοῦντων, ταὐτὰ ἐργαζόμενοι τὰ ἀγαθὰ καὶ τοὺς νόσους.»

Το καλό και το κακό είναι ένα και το αυτό. Γιατί οι γιατροί, λέει ο Ηράκλειτος, που κόβουν και καίνε και με κάθε τρόπο βασανίζουν τους αρρώστους, τους ζητούν, ενώ δεν το αξίζουν, κι αμοιβή, ενώ η θεραπεία έχει τις ίδιες επιπτώσεις που έχουν κι οι αρρώστιες.

«διδάσκαλος δὲ πλείστων Ἡσίοδος· τοῦτον ἐπὶστανται πλεῖστα εἰδέναι, ὅστις ἡμέρην καὶ εὐφρόνην οὐκ ἐγίνωσκεν· ἔστι γὰρ ἕν»

Δάσκαλος των πιο πολλών ανθρώπων είναι ο Ησίοδος· αυτοί είναι βέβαιοι πως αυτός γνωρίζει πάρα πολλά, αυτός που δεν μπορούσε να αναγνωρίσει τη μέρα και τη νύχτα· γιατί αυτές είναι ένα.

«Περὶ δ' ἡμερῶν ἀποφράδων εἴτε χρή τίθεσθαί τινας εἴτε ὀρθῶς Ἡράκλειτος ἐπέπληξεν Ἡσίοδῳ τὰς μὲν ἀγαθὰς ποιουμένῳ, τάς δὲ φαύλας, ὡς ἀγνοοῦντι φύσιν ἡμέρας ἁπάσης μίαν οὖσαν, ἑτέρνωθι διηπόρηται..»

 Ηράκλειτος επέπληξε τον Ησίοδο που άλλες μέρες τις κάνει καλές κι άλλες κακές, για την άγνοια του ότι μια είναι η φύση κάθε μέρας. Κάθε μέρα είναι όμοια με όλες τις άλλες.

«ὁδὸς ἄνω κάτω μία καὶ ὡυτή.»

 δρόμος που ανεβαίνει κι ο δρόμος που κατεβαίνει είναι ένας κι ο ίδιος δρόμος.

«καὶ ὁ κυκεὼν διίσταται (μὴ) κινούμενος.»

Και ο κυκεώνας διαλύεται όταν δεν κινείται.

Μια θλιβερή ιστορία «ειρήνης»

Μετά την λήξη του Β παγκοσμίου πολέμου, οι μπολσεβίκοι βρέθηκαν με ένα πλήθος χωρών υπό την κυριαρχία τους και τον φόβο μήπως η καπιταλιστική Δύση επιτεθεί και προσπαθήσει να τις επανακτήσει. Ταυτόχρονα σε πλήθος άλλες χώρες, όπως Κορέα, Βιετνάμ, Καμπότζη κλπ κατάφεραν να δημιουργήσουν ισχυρά κινήματα  που με βάση  συνθήματα αντίθετα με την αποικιοκρατία την οποία και πολέμησαν παντού σε ολόκληρη την Γη, κατάφεραν να συσπειρώσουν πολλούς ιθαγενείς και απέκτησαν την δυναμική να κυριαρχήσουν σε πολλές χώρες ακόμη εάν εξασφάλιζαν ότι οι δυνάμεις της καπιταλιστικής δύσεως θα αποσυρθούν και δεν θα τους πολεμήσουν.

Έτσι η ηγεσία των "Σοβιέτ" αποφάσισε να εφεύρει την έννοια της «ειρήνης» όπως την γνωρίζουμε σήμερα και κατάφερε να την διαδώσει και να την επιβάλλει στην καπιταλιστική Δύση. Ακόμα και μετά την πτώση της ΕΣΣΔ η έννοια αυτή συνεχίζει να κυριαρχεί ως αυτοαξία στην σύγχρονη καπιταλιστική Δύση.

Όμως τα συγκεκριμένα κινήματα «ειρήνης»  δεν χαρακτηρίζονται από ειρήνη (που σημαίνει γαλήνη, ισορροπία, ακινησία κλπ) αλλά είναι ένας ακόμα πόλεμος (πολιτικός, ιδεολογικός, κοινωνικός πόλεμος που γίνεται χωρίς όπλα), ενάντια σε αυτούς που διεξάγουν τον πόλεμο (και τις τελευταίες δεκαετίες σχεδόν πάντοτε στόχος τους είναι οι ΗΠΑ, ο αγαπημένος αιώνιος εχθρός των απανταχού μπολσεβίκων . )

Σύμφωνα με την θεώρηση που προβάλλουν ο «πόλεμος είναι πάντα κακός» και μάλιστα για «όλους τους πολέμους φταίνε αποκλειστικά και μόνο οι καπιταλιστές-ιμπεριαλιστές» και φυσικά ποτέ δεν φταίει ούτε στο ελάχιστο κανένας άλλος!

Ως σύμβολο της «ειρήνης» μάλιστα υιοθέτησαν την ρούνα του θανάτου , της ήττας και της αυτοκτονίας , το ακριβώς ανάποδο από το δένδρο της ζωής.



Λίγοι όμως γνωρίζουν την πραγματική ιστορία του συμβόλου αυτού.

Ο σχεδιαστής του  Gerald Holtom δήλωνε ότι την στιγμή που ζωγράφισε το σύμβολο ένιωθε απελπισία και ζωγράφισε με γραμμές έναν απελπισμένο άνδρα με τα χέρια τεντωμένα να παραδίνεται, εμπνευσμένος από τον πίνακα  του Goya που δίχνει έναν χωρικό πριν το εκτελεστικό απόσπασμα.

Ταυτόχρονα σκοπός του συμβόλου ήταν να απεικονίσει τα αρχικά της φράσεως Νuclear Disarmament, τα γράμματα N και D όπως συμβολίζονται με σημαφόρους. Το σύμβολο δεν είχε ποτέ σκοπό να συμβολίσει την ειρήνη, αλλά μονάχα τον πυρηνικό   αφοπλισμό.



Το σύμβολο που ζωγράφισε ο ίδιος ο  Holtom δεν ταυτίζεται με την ρούνα του θανάτου καθώς οι γραμμές δεν ήταν ευθείες.


Υπάρχουν μάλιστα μαρτυρίες ότι ο Holtom στην υπόλοιπη διάρκεια της ζωής του ζωγράφιζε το σύμβολο αυτό ανάποδα, κατά τα πρότυπα του δένδρου της ζωής. Ο αμερικανός πασιφιστής Ken Kolsbun στενός συνεργάτης του Holtom είχε δηλώσει για τον Holtom :

«Θεωρούσε την ειρήνη ως κάτι που θα έπρεπε να εορτάζεται. Συγκεκριμένα το σύμβολο U της σημαφόρου σημαίνει “unilateral” (μονομερής) και   κάνει το σύμβολο να δείχνει προς τα πάνω. Ο κ. Holtom υποστήριζε τον μονομερή αφοπλισμό»


Οι γραμμές όμως σύντομα άλλαξαν με ευθείες ώστε το σύμβολο να ταυτίζεται πλήρως με την ρούνα του θανάτου και της αυτοκτονίας. Εάν πρόκειται μονάχα για ηλιθιότητα η εάν  υπάρχει  και σκοπιμότητα μικρη σημασία έχει καθώς το αποτέλεσμα είναι ακριβώς το ίδιο.

Πριν όμως την επικράτηση του μπολσεβικισμού στην ΕΣΣΔ, όταν ακόμα οι μπολσεβίκοι δεν έλεγχαν κανένα κράτος , παρουσίαζαν τα πράγματα διαφορετικά. Είχαν ανάγκη από πολέμους για να μπορέσουν να επικρατήσουν και ο Λένιν χώριζε τους πολέμους σε «δίκαιους και άδικους». Υπάρχει μάλιστα και σχετικό βιβλίο του Λένιν με τίτλο «για τους δίκαιους και άδικους πολέμους», όπου φυσικά δεν γίνεται πουθενά καμιά αντιπαράθεση ανάμεσα στις έννοιες «πόλεμος» και «ειρήνη», αλλά ανάμεσα σε πολέμους, που μπορεί να είναι είτε «δίκαιοι» είτε «άδικοι»!

Πριν τον Β παγκόσμιο πόλεμο οι μπολσεβίκοι ήταν λοιπόν πολύ περισσότερο ειλικρινείς στο θέμα του πολέμου και της ειρήνης. Δείτε επίσης τι έγραφε τότε ο κομμουνιστής ποιητής Μπέρτολτ Μπρεχτ

ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΙ ΨΗΛΑ ΛΕΝΕ: ΠΟΛΕΜΟΣ ΚΑΙ ΕΙΡΗΝΗ
είναι δύο πράγματα ολότελα διαφορετικά.
Όμως η ειρήνη τους κι ο πόλεμος τους
μοιάζουν όπως ο άνεμος κι η θύελλα.

Ο πόλεμος γεννιέται απ' την ειρήνη τους
καθώς ο γιος από τη μάνα.
Έχει τα δικά της
απαίσια χαρακτηριστικά.

Ο πόλεμος τους σκοτώνει
ό,τι άφησε όρθιο
η ειρήνη τους.

ΟΤΑΝ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΨΗΛΑ ΜΙΛΑΝΕ ΓΙΑ ΕΙΡΗΝΗ
ο απλός λαός ξέρει
πως έρχεται ο πόλεμος.

Το πιο κωμικοτραγικό στοιχείο όμως σε αυτή την υπόθεση της μπολσεβίκικης έννοιας της «ειρήνης» είναι ότι οι ίδιοι οι ιδρυτές του Μαρξισμού (Μαρξ-Ένγκελςς) τοποθέτησαν ως έναν από τους τρεις βασικούς «νόμους της μαρξιστικής φιλοσοφίας» που ονομάζουν ως «διαλεκτικός και ιστορικός υλισμός», τον «νόμο» του Ηρακλείτου για τον πόλεμο και την ενότητα των αντιθέτων ως πηγή της κινήσεως της ιστορίας! Τον εμφάνισαν όμως σε μια εκφυλισμένη μονοδιάστατη μορφή, αυτή της «πάλης των τάξεων». Εάν όμως κανείς γνωρίζει  έστω και στοιχειωδώς ιστορία, γνωρίζει ότι κυριαρχείται και καθορίζεται κυρίως από συγκρούσεις λαών , εθνών, φυλών και πολιτισμών με στόχο την κυριαρχία πάνω στις πηγές πλούτου (και σχεδόν σε όλη την ανθρώπινη ιστορία κύρια πηγή πλούτου ήταν η Γη ) και όχι από «ταξικούς πολέμους». Οι ταξικές συγκρούσεις υπάρχουν πάντα αλλά φέρνουν μεγάλες αλλαγές μόνο σπάνια  (όπως έγινε στην Γαλλική επανάσταση,  επανάσταση μπολσεβίκων κλπ). Κατά τις υπόλοιπες περιόδους υπάρχει πάντα μια ισορροπία ανάμεσα στις κοινωνικές τάξεις αντίθετων συμφερόντων, η οποία βεβαίως ανάλογα τις κοινωνικές , οικονομικές και πολιτικές εξελίξεις μεταβάλλεται ελαφρώς προς την μια η την άλλη κατεύθυνση.

Σε περιπτώσεις εισβολών οι φεουδάρχες προστάτευαν με τον στρατό τους κατοίκους των περιοχών τους συμπεριλαμβανομένων όλων των δουλοπάροικων. Στην εποχή του καπιταλισμού αυτό άλλαξε. Οι καπιταλιστές αντί να προστατεύουν τους ντόπιους εργάτες από τους εποίκους, αντίθετα τους εξαθλιώνουν και τους εξολοθρεύουν με στόχο την μόνιμη αντικατάσταση τους από φθηνότερα εργατικά χέρια και βαφτιζουν την εξολόθρευση αυτή ως «ειρήνη» και «ανθρωπισμό». Η ρούνα του θανάτου και της αυτοκτονίας είναι πράγματι το πιο κατάλληλο σύμβολο για την αντιπροσώπευση μιας τέτοιας «ειρήνης».

Η έννοια του πολέμου στον Ηράκλειτο

Η έννοια του πολέμου στον Ηράκλειτο δεν είναι ούτε μονάχα η «ταξική πάλη» όπως ισχυρίζονται οι Μαρξιστές , ούτε μονάχα οι εχθροπραξίες όπως ισχυρίζονται οι ακροδεξιοί, ούτε «έννοια μονάχα εσωτερική και μιλάει για τον πόλεμο του ανθρώπου ενάντια στο εγώ σου» όπως ισχυρίζονται κάποιοι νεοεποχίτες (ο πολεμος ως μορφή εχθροπραξιών θεωρείται  πολύ βάρβαρο και τρομακτικό πράγμα για τα εκλεπτυσμένα αστικά τους γούστα) .

Είναι έννοια κοσμολογική και ως τέτοια περιλαμβάνει όλες αυτές τις παραπάνω κατηγορίες πολέμου και όχι μόνο, περιλαμβάνει ο,τιδήποτε υπάρχει σε αυτό το σύμπαν από τον μικρόκοσμο μέχρι και την μακρόκοσμο, καθώς τα πάντα βρίσκονται σε αέναη κίνηση μέσω του πολέμου , δηλαδή της συγκρούσεως και ταυτοχρόνως και ενότητος των αντιθέτων, μέσα από την οποία κινείται ολόκληρο το γίγνεσθαι και μαζί με αυτό και ολόκληρη η ανθρώπινη ιστορία. Φυσικά βέβαια είναι και έννοια εσωτερική, δηλαδή πράγματι περιλαμβάνει και τον εσωτερικό πόλεμο του ανθρώπου ενάντια στον εγωισμό του και φυσικά  και περιλαμβάνει και την έννοια των εχθροπραξιών και φυλετικών , εθνικών κλπ συγκρούσεων αλλά είναι μια γενικότερη και βαθύτερη έννοια από αυτά.

 Η ενότητα των αντιθέτων

Η ενότητα των αντιθέτων είναι κάτι ιδιαίτερα γνωστό και κοινό σε όλες τις Ινδοευρωπαϊκές παραδόσεις και στην αρχαία ελλάδα, στην σύγχρονη ευρώπη όμως γίνεται πολύ δύσκολα κατανοητή  καθώς είναι αλλοιωμένη από τον δυϊσμό των Αβρααμικών θρησκειών και παραδόσεων.
 Η παραδοσιακή σκέψη υπερβαίνει τον δυϊσμό και υπερβαίνει τον διαχωρισμό ενότητος και πολλαπλότητας όπως είχαμε αναφέρει σε παλαιότερο σχετικό άρθρο.

Σε μια διαδικασία πολέμου , οι δυο πλευρές που πολεμούν είναι αντίθετες, ο πόλεμος μεταξύ τους όμως είναι ένας.  Τα γεγονότα που συμβαίνουν (νίκη της μιας ή της άλλης πλευράς) χαρακτηρίζονται ως «καλό» και ως «κακό» ταυτόχρονα ειδωμένα με την ανθρώπινη σκοπιά της πλευράς που ανήκει ο καθένας, αν όμως τα δει κανείς από συμπαντική σκοπιά είναι απλά γεγονότα τα οποία συμβαίνουν.

Δεν υπάρχουν «δίκαιοι» και «άδικοι» πόλεμοι. Ο πόλεμος περιλαμβάνεται μέσα στην φύση του ανθρώπου και κάτι το φυσικό δεν μπορεί ποτέ να είναι άδικο. Ακόμα και αν   υποθέσουμε ότι οι επιτιθέμενοι είναι άδικοι και άπληστοι άνθρωποι τότε οι αμυνόμενοι θα έχουν το δίκαιο με το μέρος τους, άρα ο πόλεμος (που είναι κοινός) είναι και πάλι δίκαιος .

Ένας ανθρώπινος πόλεμος δεν είναι βέβαια καθόλου απαραίτητο να έχει την μορφή εχθροπραξιών. Υπάρχει και οικονομικός πόλεμος, και «ψυχρός» πόλεμος, και γεωπολιτικός πόλεμος και  τέλος ο ακήρυχτος φυλετικός πόλεμος πληθυσμιακής και πολιτιστικής αλλοιώσεως της Ευρώπης από τις ορδές των τριτοκοσμικών που συνεχώς καταφθάνουν και δεν βρίσκουν κανέναν να τους σταματήσει διότι η άλλη πλευρά αυτού του  πολέμου, η πλευρά της ευρώπης, έχει από μόνη της αποφασίσει να ηττηθεί σηκώνοντας ψηλά τα λάβαρα της «ειρήνης» με την ρούνα του θανάτου και της αυτοκτονίας.

Η έννοια του πολέμου στον άνθρωπο αντικατοπτρίζει επίσης και τον συνεχής καθημερινό αγώνα που δίνουν οι άνθρωποι στον βίο τους,  προσωπικό και συλλογικό.

Σε συμπαντικό επίπεδο σε όλους τους παραδοσιακούς Ινδοευρωπαϊκούς πολιτισμούς εμφανίζονται είτε σε επίπεδο θρησκείας είτε φιλοσοφίας, δύο αντίθετες κοσμικές δυνάμεις να μάχονται μεταξύ τους και ο πόλεμος τους να αποτελεί πηγή αρμονίας.

Στον Ινδουισμό  οι κοσμολογικές δυνάμεις της Καταστροφής και της Συντήρησης Σίβα  και  και Βισνού αποτελούν ένα τέτοιο ενιαίο δίπολο αντιθέτων , όπου χωρίς να υπάρχει ο ένας πόλος δεν θα μπορούσε να υπάρχει ο άλλος, και μόνο μέσα από την διαπάλη και ενότητα τους επέρχεται η αρμονία. Στην φύση τίποτα νέο δεν μπορεί να δημιουργηθεί αν πρώτα δεν καταστραφεί κάτι άλλο. Για να δημιουργηθεί ένα δένδρο π.χ, .πρέπει να καταστραφεί ο καρπός που περιέχει το σπόρο.

Στην Zωροαστρική παράδοση το πνεύμα της Καταστροφής εκφράζεται από τον Άνγκρα Μαϊνιού που αναφέρεται και ως Αριμάν, ενώ το πνεύμα της Δημιουργίας από τον Σπέντα Μαϊνιού έκφραση του Αχούρα Μάζντα.



O πυθαγόρειος φιλόσοφος  Εμπεδοκλής απορρίπτει τη γένεση και τη φθορά χρησιμοποιεί δύο έννοιες που τις περιγράφει ως μείξη (γέννηση) και χωρισμός (φθορά) «αγέννητων στοιχείων». Κρατά το μηδέν έξω από τον κόσμο και ανάγει την γέννηση του κόσμου και τις κοσμικές μεταβολές σε τέσσερις θεμελιώδεις υποστάσεις, ισοδύναμες μεταξύ τους. Αυτές οι υποστάσεις, όμοιες με το εόν του Παρμενίδη είναι τα «ριζώματα», δηλαδή η γη, το νερό, η φωτιά και ο αέρας. Τα ριζώματα, αντίθετα από τα φυσικά στοιχεία δεν χάνουν την ταυτότητά τους. Οι δε μεταξύ τους σχέσεις διέπονται από την επιδραση δύο κοσμικών δυνάμεων, που είναι επίσης αγέννητες και αιώνιες, της φιλότητας, (έλξεως και συνενώσεως) και του νείκους, (έχθρας διασπάσεως και διαλύσεως).



Η κυκλική ροή του σύμπαντος , η Κάλι Γιούγκα και ο γραμμικός εσχατολογικός μεσσιανισμός -«προοδευτισμός».




«κόσμον τόνδε, τὸν αὐτὸν ἁπάντων, οὔτε τις θεῶν οὔτε ἀνθρώπων ἐποίησεν, ἀλλ᾽ ἦν ἀεὶ καὶ ἔστιν καὶ ἔσται πῦρ ἀείζωον ἁπτόμενον μέτρα καὶ ἀποσβεννύμενον μέτρα.»

Αυτόν εδώ τον κόσμο, τον ίδιο για όλους, ούτε κανείς θεός ούτε άνθρωπος τον έπλασε, αλλ' ήταν από πάντα και είναι και θα είναι αιώνια ζωντανή φωτιά, που ανάβει με μέτρο και σβήνει με μέτρο.
«ἀθάνατοι θνητοί, θνητοὶ ἀθάνατοι. ζῶντες τὸν ἐκείνων θάνατον, τὸν δὲ ἐκείνων βίον τεθνεῶτες.»
Οι αθάνατοι είναι θνητοί και οι θνητοί αθάνατοι· αυτοί ζουν από το θάνατο εκείνων κι εκείνοι πεθαίνουν από τη ζωή αυτών
«Ὅθεν καὶ Ἡράκλειτον ψυχῇσι φάναι τέρψιν ἢ θάνατον ὑγρῇσι γενέσθαι· τέρψιν δὲ εἶναι αὐταῖς τὴν εἰς γένεσιν πτῶσιν· ἀλλαχοῦ δὲ φάναι ζῆν ἡμᾶς τὸν ἐκείνων θάνατον καὶ ζῆν ἐκείνας τὸν ἡμέτερον θάνατον.»
Είναι τέρψη ή θάνατος για τις ψυχές να γίνονται υγρές. Είναι τέρψη γι' αυτές η πτώση τους στη γέννηση. Η ζωή μας γεννιέται από το θάνατο τους και η ζωή τους γεννιέται από το θάνατο μας
«Πυρὸς τροπαὶ πρῶτον θάλασσα, θαλάσσης δὲ τὸ μὲν ἥμισυ γῆ, τὸ δὲ ἥμισυ πρηστὴρ· δυνάμει γὰρ (Ἡράκλειτος) λέγει ὅτι πῦρ ὑπὸ τοῦ διοικοῦντος λόγου καὶ θεοῦ τὰ σύμπαντα δι' ἀέρος τρέπεται εἰς ὑγρὸν τὸ ὡς σπέρμα τῆς διακοσμήσεως, ὃ καλεῖ θάλασσαν, ἐκ δὲ τούτου αὖθις γίνεται γῆ καὶ οὐρανὸς καὶ τὰ ἐμπεριεχόμενα· ὅπως δὲ πάλιν ἀναλαμβάνεται καὶ ἐκπυροῦται, σαφῶς διὰ τούτων δηλοῖ· (γῆ) θάλασσα διαχέεται, καὶ μετρέεται εἰς τὸν αὐτὸν λόγον, ὁκοῖος πρόσθεν ἦν ἢ γενέσθαι γῆ.»
«ζῇ πῦρ τὸν γῆς θάνατον καὶ ἀὴρ ζῇ τὸν πυρὸς θάνατον, ὕδωρ ζῇ τὸν ἀέρος θάνατον, γῆ τὸν ὕδατος.»
Η φωτιά ζει το θάνατο της γης κι ο αέρας ζει το θάνατο της φωτιάς, το νερό ζει το θάνατο του αέρα και η γη του νερού
«ψυχῇσιν θάνατος ὕδωρ γενέσθαι, ὕδατι δὲ θάνατος γῆν γενέσθαι, ἐκ γῆς δὲ ὕδωρ γίνεται, ἐξ ὕδατος δὲ ψυχή.»
Για τις ψυχές θάνατος είναι να γίνουν νερό, για το νερό θάνατος να γίνει γη, από τη γη γίνεται νερό κι απ' το νερό ψυχή
Ο Ηράκλειτος στα παραπάνω αποσπάσματα αναφέρεται στην κυκλική ροή των στοιχείων.
« ξυνὸν γὰρ ἀρχὴ καὶ πέρας ἐπὶ κύκλου περιφερείας.»
               
Στην περιφέρεια του κύκλου η αρχή και το πέρας συμπίπτουν
H ροή του σύμπαντος στον Ηράκλειτο είναι κυκλική, όπως άλλωστε σε όλους τους μεγάλους παραδοσιακους πολιτισμούς εκτός από τον Ιουδαϊκό και τις διάφορες αιρέσεις που προέρχονται από αυτόν (Χριστιανισμός Ισλάμ κλπ), στις οποίες η αντίληψη είναι Γραμμική. Το κάθε τέλος είναι και μια αρχή και η κάθε αρχή είναι το τέλος του προηγούμενου κύκλου.
Στις Αβρααμικές θρησκείες  το Σύμπαν δημιουργήθηκε μια φορά εκ του μηδενός από τον Θεό Γιαχβέ, ο οποίος κάποτε θα το καταστρέψει . Υπάρχει μια μοναδική αρχή και ένα μοναδικό τέλος.
Στον Ινδουισμό το Σύμπαν δεν έχει αρχή και τέλος, αλλά καταστρέφεται και επαναδημιουργείται σε κύκλους. Οι κοσμολογικές δυνάμεις του σύμπαντος αυτές της Δημιουργίας , της Καταστροφής και της Συντήρησης, έχουν προσωποποιηθεί στα ονόματα των Θεοτήτων Βράχμα (ο δημιουργός)  , Σίβα  (ο καταστροφέας η μετασχηματιστής) και Βισνού ( ο διατηρητής).
Το Bing Bang το οποίο γνωρίζουμε από την σύγχρονη φυσική, δεν είναι η πρώτη δημιουργία του σύμπαντος αλλά η αρχή του τρέχοντος συμπαντικού κύκλου τον οποίο διανύουμε.  Το σύμπαν σύμφωνα με την σύγχρονη φυσική στην παρούσα φάση  διαστέλλεται και στην σύγχρονη φυσική υπάρχουν διάφορες θεωρίες σύμφωνα με τις οποίες η διαστολή αυτή κάποτε τελειώνει και αρχίζει η συστολή (θεωρία του “Big Crunch”)
Σε κάθε συμπαντικό κύκλο εναλλάσσονται πολλές συνεχόμενες φορές οι παρακάτω τέσσερις εποχές.
1. Κάλι Γιούγκα ή Σιδερένια Εποχή    
2. Δυαπάρα Γιούγκα ή Χάλκινη Εποχή        
3. Τρέτα Γιούγκα ή Ασημένια Εποχή
4. Κρίγια ή Σάτυα Γιούγκα ή Χρυσή Εποχή    

H Κάλι Γιούγκα



H παρούσα εποχή που διανύουμε είναι η Κάλι Γιούγκα , η εποχή της κυριαρχίας της φαυλότητος.  Είναι η έξαρση των παθών, της αμορφωσιάς, εξ αιτίας των οποίων οι άνθρωποι συνεχώς απομακρύνονται από την κατανόηση της πραγματικής πνευματικής ουσίας τους.  Είναι η εποχή της θανάσιμης πάλης για την υλική ευημερία μεταξύ των ανθρώπων. Σύμφωνα με τις Βέδες στην Κάλι Γιούγκα η ανάπτυξη θα ακολουθήσει την οδό της τεχνολογίας, εις βάρος των φυσικών κοιτασμάτων και εις βάρος της γης, του αέρα και των υδάτων.  Η Γη θα μολυνθεί και θα αρρωστήσει. Θα εμφανιστούν τεράστιες πόλεις, που θα αποτελεί την απόδειξη της ανάπτυξης του πολιτισμού του πάθους. Οι άνθρωποι θα είναι αιχμάλωτοι στα δίχτυα των εκατοντάδων χιλιάδων επιθυμιών, αυτές οι επιθυμίες δεν θα αφήνουν ήσυχο τον άνθρωπο, θα τον ωθούν στην διάπραξη των αποτρόπαιων πράξεων, που καταστρέφουν τον κόσμο.  

Στην Βισνού Πουράνα αναφέρεται ότι:



«Φυλές δούλων, απόβλητοι και βάρβαροι θα καταστούν κύριοι στις όχθες (των ποταμών) του Ινδού, του Ντεβίκα, του Τσαντραβάγκα και του Κασμίρ ... Οι ηγέτες που θα βασιλέψουν στην γη ως φύσεις βίαιες ... θ’ αρπάξουν τ’ αγαθά και τους υπηκόους τους. Στενόμυαλοι  μέσα στην εξουσία τους, όλο και πιο γρήγορα θα ξεπηδούν και θα καταρρέουν. Οι ζωές τους θα είναι σύντομες, οι επιθυμίες τους ακόρεστες  και  θα αγνοούν τι είναι το έλεος. Οι λαοί των διαφόρων χωρών, όντας ανάμικτοι θ’ ακολουθήσουν το παράδειγμά τους.»

«Η επικρατούσα κάστα θα είναι εκείνη των δούλων» (προλεταριο-σοσιαλιστική εποχή : κομμουνισμός). «Εκείνοι που έχουν εγκαταλείψει την  γεωργία και το εμπόριο  και κατέληξαν να ζουν σαν δούλοι ή να εξασκούν μηχανικά επαγγέλματα» (προλεταριοποίηση και βιομηχανοποίηση).


«Ο ηγέτες  αντί να προστατεύουν τους υπηκόους τους, θα καταστρέψουν και κάτω από οικονομικές δικαιολογίες  θα ληστέψουν την ιδιοκτησία στην κάστα των εμπόρων»


«Η υγεία (εσωτερική) και ο νόμος (σύμφωνος με την ίδια την φύση) θα μειώνονται μέρα με τη μέρα, έως ότου  ο κόσμος θα διαφθαρεί τελείως. Μόνον τα κέρδη θα προσφέρουν κοινωνική αξία. Μοναδικό κίνητρο της αφοσίωσης θα είναι μια φροντίδα για την σωματική υγεία, μόνη σύνδεση μεταξύ των δύο φύλων θα είναι η ευχαρίστηση, μόνος δρόμος για την επιτυχία θα είναι η απάτη. Η γη θα τιμάται  μόνο για τους ορυκτούς θησαυρούς της»


«Τα ιερατικά άμφια θα αντικαταστήσουν την αξιοπρέπεια  του ιερέα. Η μόνη αιτία υπακοής θα είναι η αδυναμία». «Η φυλή  θα αδυνατεί να παράγει θεϊκές γεννήσεις. Παρεκκλίνοντας λόγω των άπιστων, οι άνθρωποι θα ρωτούν με ασέβεια: «Τι κύρος έχουν τα παραδοσιακά κείμενα; Ποιοί είναι αυτοί οι θεοί, ποια είναι αυτή η κάστα που κατέχει την πνευματική εξουσία;»


«Ο σεβασμός για τις κάστες, για την κοινωνική τάξη και για τα θεσμικά όργανα θα είναι λιγότερος κατά την  σκοτεινή εποχή. Οι γάμοι σ’ αυτήν την εποχή θα πάψουν να είναι μια ιεροτελεστία και οι κανόνες που συνδέουν ένα μαθητή με έναν πνευματικό δάσκαλο δεν θα έχουν  πλέον ισχύ. Ο καθένας θα θεωρεί πως με κάθε είδους πορεία  μπορεί να φτάσει στην κατάσταση των αναγεννημένων  και οι πράξεις λατρείας που ακόμα μπορούν να διενεργηθούν δεν θα έχουν κανένα αποτέλεσμα. Κάθε στάση της ζωής θα είναι ασύδοτα  ίδια  για όλους» .


«Αυτός που θα διανέμει περισσότερα χρήματα θα είναι άρχοντας των ανθρώπων και η οικογενειακή καταγωγή θα πάψει να είναι ένας τίτλος υπεροχής». «Οι άνθρωποι θα εστιάσουν τα ενδιαφέροντά τους στην απόκτηση, έστω και ανέντιμη, του πλούτου. Κάθε είδος ανθρώπου θα φαντάζεται πως είναι ίσο με έναν Βραχμάνο» . «Ο λαός  θα διακατέχεται από τον τρόμο του θανάτου και θα φοβάται την φτώχεια : μόνο γι’ αυτό θα διατηρεί μια μορφή λατρείας. Οι γυναίκες δεν θ’ ακολουθούν την βούληση των συζύγων ή των γονέων τους. Θα είναι  εγωίστριες, άθλιες, ανισόρροπες  και  ψεύτρες και θα προσκολλώνται στους έκλυτους. Θα γίνονται απλά αντικείμενα σεξουαλικής φθοράς.»«Αυτός που θα διανέμει περισσότερα χρήματα θα είναι άρχοντας των ανθρώπων και η οικογενειακή καταγωγή θα πάψει να είναι ένας τίτλος υπεροχής». «Οι άνθρωποι θα εστιάσουν τα ενδιαφέροντά τους στην απόκτηση, έστω και ανέντιμη, του πλούτου. Κάθε είδος ανθρώπου θα φαντάζεται πως είναι ίσο με έναν Βραχμάνο» . «Ο λαός  θα διακατέχεται από τον τρόμο του θανάτου και θα φοβάται την φτώχεια : μόνο γι’ αυτό θα διατηρεί μια μορφή λατρείας. Οι γυναίκες δεν θ’ ακολουθούν την βούληση των συζύγων ή των γονέων τους. Θα είναι  εγωίστριες, άθλιες, ανισόρροπες  και  ψεύτρες και θα προσκολλώνται στους έκλυτους. Θα γίνονται απλά αντικείμενα σεξουαλικής φθοράς.»«Οι αρχηγοί που κυβερνούν όλη τη Γη θα είναι βίαιοι και θα στερούν τα αγαθά από τους υπηκόους τους. Όσοι θα βρίσκονται σε υψηλές θέσεις θα εγκαταλείψουν την γεωργία και το εμπόριο και θα ζουν σαν υπηρέτες των διαφόρων αποκτημάτων τους. Οι αρχηγοί, με τη δικαιολογία της οικονομικής ανάγκης, θα ληστεύουν και θα απογυμνώνουν τους υπηκόους τους από τα υπάρχοντά τους και θα αποκομίζουν από αυτούς την προσωπική τους περιουσία. Οι ηθικές αξίες και το γράμμα του Νόμου θα υποβιβάζονται μέρα με την ημέρα, μέχρι που ο κόσμος θα διαφθαρεί τελείως και η άγνοια θα κερδίζει ανάμεσα στους ανθρώπους».

 Γραμμικότητα  και εσχατολογία



Αντίθετα με τις Ινδοευρωπαϊκές παραδόσεις οι Αβρααμικές θρησκείες βλέπουν την ιστορία ως Γραμμική και Εσχατολογική.
Το σύμπαν και ο άνθρωπος  δημιουργήθηκαν μια φορά σε μια συγκεκριμένες χρονικά στιγμές  εξελίσσονται με συγκεκριμένο και οδεύουν προς ένα συγκεκριμένο και καθορισμένο τέλος , ενώ και η ίδια η ανθρωπότητα  βρίσκεται σε μια συγκεκριμένη πορεία (γνωστή από πριν από τον Θεό που γνωρίζει το μέλλον) η οποία περιλαμβάνει και συγκεκριμένα στάδια όπως την «έλευση του Μεσσία» ή την «Δευτέρα παρουσία» στον Χριστιανισμό ή άλλες εσχατολογικές προφητείες σε συναφή αβρααμικά θρησκευτικά ρεύματα. O άνθρωπος «προοδεύει συνεχώς»  η «οδεύει προς κάποιο σκοπό» και τα «αρνητικά» γεγονότα, αυτά «προς τα πίσω» συμβαίνουν και αυτά ως ενδιάμεσο  «αναγκαίο κακό» συνέπεια του οποίου θα είναι αργότερα να έλθει πρόοδος.
Ο Πρωτοπρεσβύτερος Γ. Μεταλληνός γράφει για την γραμμικότητα στον Ιουδαιοχριστιανισμό:



O χρόνος εννοείται χριστιανικά ως το πλαίσιο στο οποίο εκδηλώνεται η αποκάλυψη του Θεού και συντελείται η σωτηρία του ανθρώπου και ο αγιασμός της κτίσεως της ιστορίας. Έχει δηλαδή σωτηριολογική σημασία, συνδεόμενος πάντοτε με την ανάπτυξη του σχεδίου της «θείας οικονομίας». Γι’ αυτό και δεν νοείται κυκλικά, ως ατέρμονη ανακύκληση, αλλά γραμμικά. Η ροή του είναι ανεπανάληπτη, με γεγονότα μοναδικά και σωτήρια, «εφ’ άπαξ» και «εις το διηνεκές». Κέντρο και «εντελέχεια» του γραμμικού – ευθύγραμμου – χρόνου είναι ο Χριστός, το Α και το Ω της ιστορίας, η Αρχή και το Τέλος. Η χριστιανική προοπτική είναι μόνιμα εσχατολογική και από αυτή αντλούν το περιεχόμενό τους οι περί χρόνου αντιλήψεις της Εκκλησίας.

Κόσμος και χρόνος νοούνται στο χριστιανισμό ως δημιουργία του Τριαδικού Θεού «εκ του μηδενός», έξω από κάθε έννοια «αρχετύπων» ή «ιδεών» στο Θεό. Κάθε έννοια «αναλογίας», άλλωστε, μεταξύ «κτιστού» (δημιουργίας) και «Ακτίστου» (Τριαδικού Θεού) είναι χριστιανικά (ορθόδοξα) ανύπαρκτη. Ο κόσμος και ο χρόνος έχουν αρχή και τέλος, προορισμό δηλαδή και «πλήρωμα» (Γαλ. 4,4). Ο Θεός, λοιπόν, δημιουργεί το χρόνο ως των «πάντων ποιητής, των τε αιώνων και πάντων των όντων» (Ι. Δαμασκηνός). Ο Θεός είναι «ο την του χρόνου φύσιν κατασκευάσας» (Μ. Βασίλειος). Ο άγ. Γρηγόριος ο Θεολόγος προσδιορίζει μάλιστα και τη σχετικότητα του χρόνου, αφού τον ορίζει ως «το κινήσει τινί μεριζόμενον και μετρούμενον».

Στην ιστοσελίδα της αποστολικής διακονίας της ελλάδος μπορεί να βρει κανείς το παρακάτω απόσπασμα
Στη φιλοσοφία της θρησκείας κυκλοφορούν δύο θεωρίες για το χρόνο. Η μία είναι ελληνική, που πρεσβεύει τον κλειστό, κυκλικό χρόνο και εδράζεται στην κοσμολογία έχοντας ως πρότυπο τη φύση, το σύμπαν, τον κόσμο με συμβολισμό τον κύκλο ή τη σφαίρα. Η άλλη θεωρία είναι η εβραϊκή, που υιοθετεί τον ανοικτό, γραμμικό χρόνο και βασίζεται στην εσχατολογία με προσανατολισμό στην ιστορία και ορατό απείκασμα την ευθεία γραμμή ή το βέλος που κινείται ευθύγραμμα. Ανάλογα με το ποιά μεταφυσική του χρόνου επιλέγεται σχηματοποιείται η οντολογία: η κοσμολογική οντολογία του ελληνισμού ή η εσχατολογική οντολογία του ιουδαϊσμού. Αξίζει να επισκοπήσουμε καθεμιά οντολογία για να καταλήξουμε στη θρησκειοφιλοσοφική ταυτότητα του χριστιανισμού.

Παρότι η εσχατολογική οντολογία αναπτύχθηκε στη χριστιανική εκκλησία, ωστόσο γεννήθηκε και γαλουχήθηκε στην εβραϊκή συναγωγή. Αν ο χριστιανισμός είναι ο πατέρας της εσχατολογίας, ο ιουδαϊσμός μένει πάντοτε ο προπάτοράς της. Οι εβραϊκές οντολογικές προτεραιότητες του εβραϊκού κοσμοειδώλου είναι ο χρόνος αντί για το χώρο, η ιστορία έναντι της φύσης, η εσχατολογία απέναντι στην κοσμολογία.

Παρότι ο ελληνισμός δημιούργησε την επιστήμη της ιστορίας με τον Θουκυδίδη ή τον Ηρόδοτο, ωστόσο η αντίληψή τους για τον χρόνο είναι κυκλική και η ιστορία υποτάσσεται στη φύση, παρομοιάζεται με κύκλο, εκλαμβάνεται ως αέναη επανάληψη ομοίων, γι' αυτό άλλωστε θεωρείται διδακτή ως επαναλαμβανομένη, συνεπώς αμετάβλητη. Ο Εβραίος δεν πιστεύει στην επανάληψη τη ιστορίας, αλλά δέχεται την ευθύγραμμη εξέλιξή της. «Οι Έλληνες πρόσφεραν στον κόσμο την επιστήμη της ιστορίας και οι Εβραίοι τη θρησκεία της ιστορίας» (5) διατείνονται οι εβραιολόγοι συνοψίζοντας τις θέσεις τους σε μία εμφαντική διατύπωση.

Η εβραϊκή μεταφυσική είναι ιστορική, χρονική, εσχατολογική. Η ελληνική οντολογία είναι κοσμολογική, φυσιοκρατική, «πρωτολογική». Ο Ιουδαίος ζητά τα έσχατα γεγονότα, ενώ ο Έλληνας αναζητά τις πρώτες αρχές· τα όντα για τον έναν και τα γεγονότα για τον άλλον έχουν ενδιαφέρον.

Ο κοινός παρονομαστής ανάμεσα στον ιουδαϊσμό και το χριστιανισμό είναι η εσχατολογία. Ο διαφορετικός αριθμητής τους εντοπίζεται στην χριστολογία. Και οι επάλληλοι εκφραστές το μονοθεϊσμού στη μεσογειακοί λεκάνη, χριστιανοί και Εβραίοι, απεκδέχονται την εσχατολογική οντολογία σε ρητή διαστολή προς τον αρχαιοελληνισμό. Η διαφορά τους εστιάζεται στον τρόπο κατανόησης της εσχατολογίας που καθορίζει τελικά και τη χριστολογία τους.

Η εβραϊκή εσχατολογία γνωρίζει μόνο ένα κέντρο, στο μέλλον, που σημαίνει την έλευση του Μεσσία, δηλαδή αναγνωρίζουν μία Παρουσία στο τέλος της ιστορίας. Η χριστιανική εσχατολογία διαθέτει δύο κέντρα. Το ένα είναι στο παρελθόν και συνδέεται με την ενσάρκωση του Χριστού που συνιστά την Πρώτη Παρουσία. Το άλλο εντοπίζεται στο μέλλον και αναφέρεται στη Δευτέρα Παρουσία με την Κρίση και τη Βασιλεία του Χριστού. Αντί λοιπόν για τη μία και μόνο Παρουσία του ιουδαϊσμού, στον χριστιανισμό υφίστανται δύο Παρουσίες.

Μάλιστα παρατηρείται ένταση μεταξύ τους, δηλαδή το παρόν για το χριστιανό δεν είναι το παθητικό σημείο αναμονής του μέλλοντος, αλλά αποτελεί το δυναμικό πεδίο ανάμεσα στο παρελθόν και το μέλλον, το χθες και το αύριο, το «ουκέτι» και το «ούπω». Ο Μεσσίας του ιουδαϊσμού διαφοροποιείται από τον Χριστό της εκκλησίας εξαιτίας της εσχατολογικής οντολογίας. Ό,τι ακριβώς ενώνει χριστιανισμό και ιουδαϊσμό, αυτό είναι που τους διαχωρίζει: η εσχατολογική οντολογία και οι θεολογικές ακολουθίες της για τη χριστολογία.

Ο Αλαίν ντε Μπενουά στον βιβλίο του «η θρησκεία ης Ευρώπης» γράφει




...Σύμφωνα με τον Χριστιανισμό,  κατά την αντίληψη  του, ο κόσμος είναι ένας θόλος ή μία σπηλιά, ένα θέατρο όπου γίνονται γεγονότα, των οποίων ή έννοια και το έπαθλο βρίσκονται «αλλού», δηλαδή στον «άλλο κόσμο... Η συνείδηση τού άνθρώπου  με την αντίληψη αύτή  δεν είναι συνείδηση με αυτόνομη δράση. Είναι απλώς μία σκηνή, όπου αντιμάχονται οι σκοτειvές δυνάμεις τού Κακού και οι φωτεινές δυνάμεις τού Καλού. Και, αναγκαστικά, είναι αλληλένδετη με  μία γραμμική αντίληψη της 'Ιστορίας (ότι πέρασε, δεν ξαναγυρίζει ποτέ και  όδηγoύv προς το τέλος τής 'Ιστορίας και τον «Xαμενo παράδεισο») ,τής οποίας το σημείο εκκινήσεως είναι ή δημιουργία και τό σημείο αφίξεως τό «τέλος των καιρών.. τού μεσσιανισμού. 'Ολόκληρη ή ίουδαιοχριστιανική θεολογία στηρίζεται στην διάκριση μεταξύ τού «δημιουργημένου όντος»  (τού κόσμου) και του «αδημιούργητου όντος».. (τού Θεού). Δηλαδή, ό Κόσμος δεν είναι το  Απόλυτο. 'Η πηγή τής Γνώσεως διακρίνεται ριζικά από την Φύση. Δεν βρίσκεται σ' αυτήν.  Ο Κόσμος δεν είναι το «σώμα»  τού Θεού. Δεν είναι αιώνιος, ούτε αδημιούργητος, ούτε οντολογικά αυτάρκης. Δεν απορρέει απ' ευθείας από την Θεϊκή ουσία, ούτε είναι τρόπος έκφράσεώς της  είναι ριζικά «Άλλος»  από το  Απόλυτο. Μόνον ένα Απόλυτο υπάρχει, σύμφωνα με την ίoυδαιoXριστιανική θεολογία: είναι ο Θεός και αυτός είναι αδημιούργητος , χωρίς γέννηση, xωρίς εξέλιξη και οντολογικά αυτάρκης.




Η γραμμικότητα βέβαια εμφανίζεται στις επίσημες εκδοχές και γραφές των Αβρααμικών θρησκειών. Υπάρχουν και εναλλακτικές θεωρήσεις  όπως π.χ. στον χριστιανισμό υπάρχει  ο «εσωτερικός  χριστιανισμός» συσχετισμένος και με ρεύματα εκτός των ιουδαιοχριστιανικών εκκλησιών όπως «ροδοσταυρικά», «τεκτονικά» κλπ , παραδόσεις των γνωστικών , οι οποίες συνδυάζουν την χριστιανική εσχατολογία με την κυκλικότητα  οπότε μπορούμε να πούμε ότι οι παραδόσεις αυτές έχουν μια «σπειροειδή» και όχι μια γραμμική θεώρηση. Τις τελευταίες δεκαετίες τέτοιες απόψεις έχουν αρχίσει να βρίσκουν κάποια απήχηση και σε στελέχη των επίσημων εκκλησιών, για τον λόγο αυτό θα βρει κανείς πλέον και κείμενα τους να εμφανίζουν τέτοιες θεωρήσεις, που είναι διαφορετικές από την επίσημη παράδοση τους…  Εσχατολογία συνδυασμένη με κυκλικότητα θα βρει κανείς επίσης και στο Σουφικό Ισλάμ καθώς και στην Εβραϊκή Καμπαλά, την «εσωτερική» εκδοχή του Ιουδαϊσμού.

Στο σύμπαν και στην Φύση υπάρχει παντού μια περιοδικότητα  και η παρατήρηση , μελέτη και κατανόηση αυτής από τον άνθρωπο τον έκανε να θεωρήσει την ροη του σύμπαντος είναι κυκλική. Αρκετοί αρχαίοι πολιτισμοί είχαν εκπληκτικές γνώσεις πάνω στις κινήσεις των πλανητών. Περιοδικότητα υπάρχει και στην ίδια την Γη, καθώς άνοιξη , καλοκαίρι  φθινόπωρο , χειμώνας  εναλλάσσονται συνεχώς, και στην φύση υπάρχει μια συνεχής διαδοχή γεννήσεως, ωριμάνσεως  , φθοράς και θανάτου, όπου ο κάθε θάνατος προκαλεί ξανά την γέννηση όπως συμβαίνει για παράδειγμα με τον σπόρο ενός φρούτου, από τον θάνατο του οποίου προκύπτει ένα νέο δένδρο. To ίδιο συμβαίνει και στον άνθρωπο και στα ζώα. Ο άνθρωπος γεννιέται  ως συνεχιστής των προγόνων του (προσπαθώντας πάντοτε να τους εξελίξει), ωριμάζει γερνάει και στο τέλος πεθαίνει  και το τελευταίο στάδιο είναι απαραίτητο για να δοθεί η σκυτάλη στην επόμενη γενιά αυτή των απογόνων, που θα τον «συνεχίσει» και  μέσω αυτού θα του δώσει την αθανασία .  Αυτή την τόσο φυσική και αρμονική διαδικασία του φυσικού θανάτου και ταυτοχρόνως αθανασίας διατάραξαν κάποιοι «ιερείς» για να εξουσιαζουν και το ποίμνιό τους και να καταφέρνουν να το «βάζουν σε τάξη».

Η εσχατολογία για «παράδεισο» και «κόλαση» και το «προπατορικό αμάρτημα»
Αντέστρεψαν λοιπόν ακόμα και το όνομα της ζωής.   Αντί  η ζωή να υπάρχει για να υπηρετεί την ζωή υπάρχει για να υπηρετεί τον θάνατο, δηλαδή ως ένας τόπος που τάχα δημιουργήθηκε από τον Γιαχβέ με στόχο να «αξιολογούνται» οι πιστοί στο βραχυχρόνιο διάστημα που θα περάσουν σε αυτόν για το αν τελικά θα «ζήσουν» τον «αιώνιο παράδεισο»  η την «αιώνια κόλαση και τιμωρία» στην επόμενη τους «αιώνια αληθινή ζωή» που θα βρίσκεται κάπου στο υπερπέραν .

Αν και ξεφεύγουμε λίγο από το θέμα της γραμμικότητας αξίζει να δοθεί μια (και  η μοναδική στην ζωή τους) ευκαιρία σε αρκετούς από τους αναγνώστες αυτού του κειμένου, να ανακαλύψουν την αυθεντική σημασία του μύθου του «παραδείσου» αλλά και της δημιουργίας του ανθρώπου (γενέσεως) την οποία και διέστρεψαν οι Αβρααμικές θρησκείες.

Η λέξη «παράδεισος» είναι Περσική λέξη και σημαίνει «κλειστός κήπος». Οι  Πέρσες  (Ινδοευρωπαϊκός λαός) έχτιζαν  μεγάλους κήπους περιτριγυρισμένους από μεγάλους τοίχους και φυλασσόμενους ώστε να προφυλάσσονται από επιθέσεις  γειτονικών νομαδικών λαών (συχνά σημιτικής καταγωγής).

Δύο χλιάδες χρόνια περίπου πριν  η θρησκεία του Γιαχβέ (Ιουδαϊσμού) δημιουργηθεί, υπήρχε ένα έπος Σουμεριακής προελεύσεως, το λεγόμενο έπος του Γκιλγκαμές, βασιλιά της πόλεως Ουρούκ των Σουμερίων. Στην Μεσοποταμιακή μυθολογία, ο Γκιλγκαμές είναι ένας ημίθεος με υπερφυσικές δυνάμεις ο οποίος έχτισε μεγάλα τείχη για να προστατεύσει το λαό του από εξωτερικούς εισβολείς. Το έπος βρέθηκε γραμμένο στην Ακκαδική διάλεκτο επειδή οι Ακκάδες όταν  κατέκτησαν την πόλη Ουρούκ το πήραν από τους Σουμέριους. Είναι Σουμεριακό έπος και όχι Βαβυλωνιακό.



Στο έπος αυτό, αναφέρεται ότι η θεά «Αρούρου» , χθόνια θεά της γης (σχετική με την προέλευση των λέξεων «άροτρο» και «αρουραίος») έπλασε από πηλό τον Ενκίντου, εχθρό του βασιλιά των γεωργών Γκιλγκαμές (που έχτιζε τοίχους στους κήπους), και του φύσηξε στο στόμα πνοή, ο οποίος ζει σαν καρποσυλλέκτης.  
Ένας κυνηγός που στήνει παγίδες στο δάσος, ανακαλύπτει ότι ο Ενκιντού απελευθερώνει τα ζώα από τις παγίδες του. Διαμαρτύρεται στο βασιλιά  Γκιλγκαμές, ο οποίος ακούγοντας ότι στο δάσος ζει κάποιος άγριος, στέλνει το κατάλληλο πρόσωπο για να τον εξημερώσει. Το πρόσωπο αυτό είναι η Σαμχάτ, μια ιερή πόρνη. Η Σαμχάτ χρησιμοποιεί τα θέλγητρά της για να πλησιάσει τον άγριο Ενκιντού, και τον «εξημερώνει» κάνοντας σεξ μαζί του για έξι μέρες και εφτά νύχτες. Την έβδομη μέρα ο Ενκιντού πηγαίνει στην πηγή να πιει νερό με τα ζώα· εκείνα όμως φεύγουν τρομαγμένα επειδή δεν τον αναγνωρίζουν πια για δικό τους αλλά οσφραίνονται πάνω του τη μυρωδιά του ανθρώπου, δηλαδή της γυναίκας.

Μέσα από τη διαδικασία της σεξουαλικής μύησης ο Ενκιντού «εξανθρωπίζεται», καθώς κάτι που πριν ήταν ενστικτώδες και φυσικό τώρα γίνεται μια κάπως περίτεχνη, περίπλοκη διαδικασία που τον βάζει να αντιληφθεί τη διαδικασία της ζωής «της πόλης», αυτού που λέμε «πολιτισμού». Η Σαμχάτ τον διδάσκει να τρώει «σαν άνθρωπος», να πίνει κρασί, να ντύνεται. Γίνεται πια «σαν τους άλλους». Σταδιακά συνηθίζει σε έναν γεωργκό και κτηνοτροφικό τρόπο ζωής και από εχθρός του Γκιλγκαμές γίνεται φίλος του … Η Σαμχάτ είναι  το αντίστοιχο της «Εύας»….
Το «προπατορικό αμάρτημα» είναι η εγκατάλειψη της  άγριας ζωής του καρποσυλλέκτη και κυνηγού για την γεωργία και την κτηνοτροφία . Το μήλο στον συγκεκριμένο μύθο αυτόν συμβολίζει την γνώση και ο  Όφις συμβολίζει την σοφία.  Η ιδέα ότι πρόκειται για «αμάρτημα» δεν είναι παρά η νοσταλγία  κάποιων νομαδικών λαών της εποχής εκείνης για τον παλαιό τους τρόπο ζωής που είχαν εγκαταλείψει για την γεωργία και την κτηνοτροφία ενώ το «αμάρτημα» είναι ο άνθρωπος να γίνει κυρίαρχος και να εξουσιάζει την φύση  προς όφελος της προόδου του και της αύξησης του είδους του, δηλαδή το «προπατορικό αμάρτημα» είναι αυτό που στο ίδιο κείμενο την «Γένεση» εμφανίζεται ο Γιαχβέ να διατάζει τους πρωτόπλαστους να πράξουν!  
Ένα ακόμα ιερό μυστήριο  διαφόρων λαών ήταν το μυητικό βάπτισμα. Γίνονταν σε ποτάμια και θεωρούνταν ότι ο προσερχόμενος στην μύηση (που είχε πλήρη συνειδηση και βαθειά επιθυμία να μυηθεί) θα πρέπει πρώτα να καθαριστεί από όσα φέρει μαζί του από τον πρωτύτερο αμύητο εαυτό του ώστε να αναγεννηθεί και να αρχίσει καθαρός τον νέο του βίο.
Η «ελληνορθόδοξη» εκκλησία κατάφερε να εκφυλίσει τόσο το μυστήριο αυτό όσο και τον μύθο της απόκτησης της Γνώσεως  από τον άνθρωπο, βαπτίζοντας  μωρά που κλαίνε υπό την παρουσία φωτογράφων και πανάκριβων ντεκόρ με λαμπάδες και μπομπονιέρες χωρίς να υπάρχει τίποτα το ιερό ή μυητικό στην διαδικασία αυτή. Έπρεπε βέβαια να βρουν και ένα νόημα για το νερό που χρησιμοποιούν στο βάπτισμα και καθώς είναι δύσκολο να αποδώσουν κολάσιμες «αμαρτίες» στα βρέφη (του τύπου «κατουρήθηκε πάνω του η έκλαιγε περισσότερες φορές από ότι θα έπρεπε και γι αυτό μόλις πεθάνει θα το τιμωρήσει σκληρά ο «Βεελζεβούλ»), είχαν την «εκπληκτική» ιδέα να ισχυριστούν ότι το βάπτισμα το κάνουν τάχα για να «καθαριστεί» το βρέφος από το «προπατορικό αμάρτημα»!

Εάν αυτό  ήταν πράγματι έτσι , τότε θα έπρεπε μετά την βάπτιση    γονείς , γιαγιάδες , θείες , βρέφος , φωτογράφοι ,ψάλτες και παπαδαριό, να μετοικούν στα δάση και στις ζούγκλες  και για την υπόλοιπη ζωή τους να κυνηγάνε καρπούς και ζώα, διότι  αυτό ακριβώς σημαίνει η ζωή χωρίς το «προπατορικό αμάρτημα».

Συνεχίζοντας  με τον μύθο των «πρωτόπλαστων»,  είναι πραγματικά απίστευτο στην Ελλάδα την πατρίδα της φιλοσοφίας να στέλνουν γονείς τα παιδιά τους στα σχολεία τον 21ο αιώνα για να μάθουν ότι όλα αυτά τα δισεκατομμύρια ανθρώπων πάνω στη Γη , άσπροι μαύροι κίτρινοι κόκκινοι όλοι προέρχονται από δυο μόνο προγόνους που τους έλεγαν Αδάμ και Εύα οι οποίοι κυκλοφορούσαν κάποτε σε κήπους γεμάτους φρούτα, πουλιά και λαχανικά που τους έφτιαξε ο Γιαχβέ για να περνάν καλά και τελικά τους έδιωξε από τους κήπους επειδή η Εύα ήθελε να φάει ένα μήλο!

Μάλιστα πάνω στο θέμα αυτό υπάρχει μια διαμάχη ανάμεσα σε τάσεις των Aβρααμικών θρησκειών για το αν έφταιγε περισσότερο η Εύα για το μήλο, ή αν ήταν το ίδιο ένοχος και συνυπεύθυνος και ο Αδάμ!




Στον Ιουδαιοχριστιανισμό δημιουργήθηκαν δύο τάσεις.Οι καθολικοί και οι Προτεστάντες αναγνωρίζουν το ισότιμο φταίξιμο των δύο φυλων και έτσι δεν επιβάλουν περιορισμούς στη γυναίκα στη λατρεία.
Στην «Ελληνορθοδοξία» επίσης  υπάρχουν δύο τάσεις. Οι νότιες εκκλησίες συμμερίζονται την από κοινού ευθύνη του άντρα και της γυναίκας στο προπατορικό αμάρτημα. Οι παλαιοημερολογιτικες εκκλησίες όμως επιβάλουν στη γυναίκα να καλύπτει το κεφάλι της με μαντήλα στην εκκλησία για να καλύψει την ντροπή της γιατί θεωρούν ότι ο άνδρας υπέπεσε κι αυτός σε πλάνη και τιμωρήθηκε εξαιτίας της γυναίκας. Αντίθετα ο άνδρας δεν φέρει ευθύνη για το προπατορικό αμάρτημα για αυτό δε χρειάζεται να καλύψει το κεφάλι του. Ωστόσο πολλές παλαιοημερολογιτικες εκκλησίες προσπαθούν να προβάλουν την ισότητα των φυλων εγκαταλείποντας το παρελθόν τους. Εξαίρεση αποτελεί η Κοπτική Εκκλησία η οποία αντιμετωπιζει ακόμα και σήμερα υποτιμητικά την γυναίκα καθώς πιστεύει πως ο άνδρας τιμωρήθηκε εξαιτίας της.
Επίσης Ισλάμ και τον συντηρητικό Ιουδαϊσμό η γυναίκα έχει περιορισμένο ρόλο στην λατρεία και υποχρεούται συνήθως να καλύπτει το σώμα της.




Ένα ακόμη κωμικοτραγικό στοιχείο είναι ότι στον αρχικό Σημιτικό μύθο περί «πρωτόπλαστων»  (παρόμοιο με αυτόν στο έπος του Γκιλγκαμές) δεν υπήρξε κάποιος ένας που να τον έλεγαν «Αδάμ» από τον οποίον να γεννήθηκαν όλοι οι άνθρωποι. «Αδάμ» σε πολλές και διάφορες σημιτικές διαλέκτους σημαίνει απλά «η ανθρωπότητα»,  «το ανθρώπινο γένος» η «ο άνδρας» (έννοια που περιλαμβάνει όλους τους άνδρες) και τέλος ακόμα και στον Εβραϊκό μύθο  «ο Αδάμ» δεν αποτελεί κάποιον συγκεκριμένο άνδρα αλλά Αρχέτυπο.


Αξίζει επίσης κανείς να μελετήσει τις διαφορές που υπάρχουν ανάμεσα σε Ιουδαιοχριστιανισμό, Ισλάμ και Ιουδαϊσμό πάνω στο θέμα  «Παραδείσου» και «Κολάσεως»

Στον Ιουδαϊσμο ο «Παράδεισος» αναφέρεται ως ο «Κήπος της Εδέν». H  «Κολαση» αναφέρεται ως Gehinnom και δεν είναι παρά το όνομα ενός τόπου πολύ κοντά στην Ιερουσαλήμ όπου οι παγανιστές Χαναανίτες έκαναν θυσίες και η Ιουδαϊκή παράδοση αναφέρει ότι εκεί θυσίαζαν και παιδιά (Βασιλέων 23:10)

Στο Ισλάμ η «Κόλαση» ονομάζεται Jahannam (όμοιο δηλαδή όνομα με το Εβραϊκό) και είναι ένας τόπος μαρτυρίου με πυρακτωμένες φωτιές  , βραστά νερά κλπ.
Αξίζει επίσης να παραθέσουμε την ακριβή περιγραφή του Ισλαμικού «παραδείσου» από το Κοράνι, για να έχουμε μια ιδέα που ακριβώς νομίζουν οι Τζιχαντιστές ότι θα μεταφερθούν αφού πρώτα δολοφονήσουν μερικές δεκάδες «απίστους» κατοίκους της ευρώπης ο καθένας, στις συνεχείς τρομοκρατικές τους επιθέσεις.

Διαβάζουμε στην Σούρα 56 στο Κοράνι τα παρακάτω:

Και όσοι προηγήθηκαν στην Πίστη, θα προηγούνται στην Μέλλουσα Ζωή. Αυτοί θα είναι οι πλησιέστεροι στον Αλλάχ σε Κήπους της Μακαριότητας. Λίγοι των ανθρώπων από τους πρώτους στην πίστη και λίγοι από τους άλλους τους μεταγενέστερους. Θα είναι πάνω σε Θρονιά, κινούμενα, από χρυσό και πετράδια , πλαγιασμένοι  πάνω τους, ο ένας απέναντι από τον άλλο. Θα περιτριγυρίζουν πάνω τους και θα υπηρετούν έφηβοι με αιώνια δροσερότητα. Με κύπελλα και γυαλισμένα μπρίκια και κούπες δισκοπότηρα γεμάτα από τις ολοκάθαρες πηγές. Δεν θα έχουν πονοκέφαλο από αυτό που πίνουν ούτε θα ζαλίζονται. Και θα τρέφονται με φρούτα από αυτά που θα διαλέγουν. Και κρέας πουλιών από αυτό που προτιμούν. Και εκεί θα υπάρχουν Συντρόφισσες με όμορφα , μεγάλα και λαμπερά μάτια, σαν τα καλοφυλαγμένα μαργαριτάρια….

…Θα είναι ανάμεσα σε Λωτόδενδρα χωρίς αγκάθια και ανάμεσα σε δένδρα  «Τταλχ» (ακακίες ή Μπανανιές) με τάξη στοιβαγμένα και απλωμένη σκιά, δίπλα σε πηγές με νερό που συνέχεια κυλά, και σε άφθονα φρούτα, που η εποχή τους δεν είναι περιορισμένη ούτε είναι απαγορευμένα, και θα έχουν αξιοπρεπείς γυναίκες πάνω σε πανύψηλα Θρονιά (της αξιοπρέπειας) . Εμείς τις πλάσαμε σε καινούρια δημιουργία και τις κάναμε αγνές παρθένες.




Στα βιβλία των παραδόσεων (χαντίθ), τα οποία έχουν συμπληρωματικό χαρακτήρα στην ερμηνεία του Κορανίου, γίνεται επανειλημμένως αναφορά στον αριθμό των 72 παρθένων, παρέχοντας και λεπτομέρειες σχετικά με τα χαρακτηριστικά τους, όπως όμορφες, μεγάλα μάτια, μεγάλα στήθη, λευκό δέρμα, αιώνια νέες . Λεπτομέρειες αναφέρονται και στο χαρακτηριστικά των ανδρών που εισέρχονται στον παράδεισο, όπως πέη με μόνιμη στύση και σεξουαλική δύναμη που θα ικανοποιεί 100 γυναίκες. Το Κοράνι δεν αναφέρει συγκεκριμένα τι εννοεί όταν μιλά για μεγαλύτερη ανταμοιβή για τους μάρτυρες του Ισλάμ, τα βιβλία της παράδοσης όμως προσδιορίζουν τον αριθμό των 72 παρθένων ως μία από τις έξι ευλογίες του Αλλάχ.

Πηγή

Είναι ιδιαίτερα σημαντικό να συγκρίνουμε την στάση των τριών μεγάλων Αβρααμικών θρησκειών ως προς την επίγεια ζωή αλλά και τον τρόπο κατακτήσεως του παραδείσου.

-Αντίθετα με το Ισλαμ και τον Ιουδαιοχριστιανισμό ,  ο Ιουδαϊσμός δίνει τεράστια σημασία στην επίγεια ζωή και μάλιστα σε κάθε πτυχή της. Ο Ιουδαίος  οφείλει να είναι ισχυρός  στην επίγεια ζωή για να μπορεί να εξυπηρετεί καλύτερα την αποστολή που του ανέθεσε ο Γιαχβέ. Την λιγότερο «ζωντανή» μάλιστα  από όλες τις Αβρααμικές θεωρήσεις για την επίγεια ζωή την έχει η «Ελληνορθοδοξία»  επηρεασμένη προφανώς και από την σχέση της με την ανατολή   , τον «ασκητισμό» την ισλαμικη κατοχή κλπ . Ο Καθολικισμός για παράδειγμα δίνει μικρότερη σημασία στον φόβο της κολάσεως και στον τομέα αυτόν, αλλά και στην αισθητική του και τον τρόπο σκέψεως είναι ευρωπαϊκότερος και επομένως  λιγότερο μακριά από τα αρχαιοελληνικά ιδεώδη από ότι είναι η «ελληνορθοδοξία».  Μειώνει μάλιστα τον τρόμο της κολάσεως  εμφανίζει μάλιστα το «καθαρτήριο», μια προσωρινή «κόλαση» όπου οι ψυχές κάποιων «αμαρτωλών» ξεπλένονται για να πάνε στον «παράδεισο». Επίσης παρά την επίσημη σταση του Παπισμού υπέρ της εισβολής και εποικισμού της ευρώπης από Ισλαμιστές , στον καθολικισμό διασώζονται ακόμα κάποια ίχνη από το «σταυροφορικό»  «ιπποτικό» πνεύμα της δύσεως το οποίο επηρέασε και την Ελληνική επανάσταση του 1821 (την επηρέασαν επίσης και οι πολύ διαφορετικές από αυτό το πνεύμα απόψεις της Γαλλικής επαναστάσεως), κάτι που όμως στην επίσημη «ελληνορθόδοξη»  εκκλησία δεν υπάρχει. Στον Ιουδαϊσμό  οι απόψεις ποικίλλουν ανάλογα με το θρησκευτικό ρεύμα που κάποιος ακολουθεί. Σε κάποια ρεύματα δεν ασχολούνται καν με την κόλαση και τον παράδεισο λέγοντας πως ο άνθρωπος δεν είναι ικανός να γνωρίζει λεπτομέρειες για αυτά  , ενώ σε άλλα η «κόλαση» δεν υπάρχει παρά μονάχα ως ένα  προσωρινό καθαρτήριο.


Πρέπει οι εκφυλισμένοι νεοέλληνες να αφαιρέσουμε τις να αφαιρέσουμε τις ναρκισσιστικές παρωπίδες «ανωτερότητος» της κατάντιας και της ανοησίας μας και να δούμε τα πράγματα όπως  έχουν πριν να είναι πολύ αργά.

-Αντίθετα με το Ισλάμ και τον Ιουδαιοχριστιανισμό που είναι θρησκείες εθνοδιαλυτικές πρεσβεύοντας την διάλυση των εθνών και μια παγκόσμια βασιλεία του Χριστού-Αλλάχ χωρίς εθνοφυλετικές διακρίσεις, ο Ιουδαϊσμός έχει το έθνος του  στο επίκεντρο της θρησκείας του και θεωρεί το έθνος του εκλεκτό του Γιαχβέ , με στόχο να προετοιμάσει την γη για την τελική κυριαρχία του Γιαχβέ πάνω στα άλλα έθνη ως προκαθορισμένο σκοπό της Δημιουργίας . Στο θέμα αυτό βέβαια έχουμε ότι ο σύγχρονος παπισμός είναι ακριβώς το ίδιο εθνοδιαλυτικός και εθνοκαταστοφικός με τον «ανθρωπισμό» και την «αγάπη» προς τους λαθροεποίκους εισβολείς που δέιχνει και η «ελληνορθοδοξη» εκκλησία.



-Στον Ιουδαϊσμό δεν υπάρχει πουθενά η έννοια της «αυτοκτονίας» με σκοπό κάποιος να «αγιάσει» όπως στον Ιουδαιοχριστιανισμό και το Ισλάμ. Η αυτοκτονία εμφανίζεται μόνο ως ύστατη πράξη των ζηλωτών –τρομοκρατών-“πολεμιστών”, όταν πλέον είναι περικυκλωμένοι από τον εχθρό χωρίς καμιά ελπίδα διαφυγής.  Μάλιστα από τις τρεις αβρααμικές θρησκείες χειρότερος είναι ο Ιουδαιοχριστιανισμός και κυρίως η «ελληνορθόδοξη» εκδοχή του, που εμφανίζει το σφάξιμο των χριστιανών από τους ισλαμιστές ως πράξη επιθυμητή που σε οδηγεί στον «παράδεισο» , σε αντιδιαστολή με τάσεις του Ισλάμ που εμφανίζουν ως διαβατήριο για τον «παράδεισο» ακριβώς το αντίθετο ,δηλαδή το σφάξιμο των χριστιανών «απίστων»!






Ο Ιουδαϊκός και ο Ιουδαιοχριστιανικός Μεσσιανισμός και η καταλυτική επίδραση τους στην ψυχοσύνθεση των λαών και την Ιστορία.

Οι μύθοι των λαών δεν είναι απλώς «ενδιαφέρουσες ιστορίες» που τις διαβάζουν στα παιδιά για να περνούν την ώρα τους ευχάριστα  , ιδιαίτερα μάλιστα αν είναι και θρησκευτικοί , δηλαδή αποτελούν μέρος του δόγματος που καθοδηγεί την ψυχοσύνθεση ενός λαού και παίζει καταλυτικό και καθοριστικότατο ρόλο στην εξέλιξη του μέσα στην ιστορία και στην ίδια του την ύπαρξη.

Έκτος από τις διαφορές της ιερής  σημασίας του έθνους και της ζωής από την μια πλευρά  (ιουδαισμός) και της εθνοδιάλυσης και του αυτοκτονικού θανάτου από την άλλη (ιουδαιοχριστιανισμός-ισλάμ) που στον ιουδαιοχριστιανισμό συνδυάζεται και με την υπέρτατη «αγάπη» για τους ισλαμιστές εποίκους που θα μας σφάξουν και θα μας εξαφανίσουν ώστε να κερδίσουμε «την αιώνια ζωή» μια ώρα αρχύτερα, τεράστια διαφορά ανάμεσα στην Ιουδαϊκή και την Ιουδαιοχριστιανική προσέγγιση υπάρχει και στο θέμα του Μεσσία.

Η ιουδαϊκή εσχατολογία δεν σχετίζεται με φωτιές που θα πέφτουν από τον ουρανό, σάλπιγγες που θα ακούγονται, αντίχριστους και όλη αυτή την παρωδία.

Κατά την ιουδαϊκή παράδοση το «τέλος του κόσμου» σημαίνει:
  • Σύναξη όλων των Εβραίων της διασποράς στο γεωγραφικό Ισραήλ .
  • Κατατρόπωση όλων των εχθρών του Ισραήλ
  • Οικοδόμηση του τρίτου εβραϊκού ναού στην Ιερουσαλήμ και επανάληψη των θυσιών και των τελετών σε αυτόν.
  • Ανάσταση των νεκρών (είτε μεταφορικά υποννοώντας νεκρούς στο πνεύμα, είτε και κυριολεκτικά σε κάποιες τάσεις του Ιουδαϊσμού)
  • Ο Εβραίος Μεσσίας θα γίνει ο νέος βασιλιάς του Ισραήλ. Θα διαιρέσει τους Εβραίους του Ισραήλ στις πρότερες φυλετικές ομάδες
  •  Μετά το έτος 6000 (κατά το εβραϊκό ημερολόγιο και είναι αριθμός συμβολικός όχι κυριολεκτικός), η έβδομη χιλιετία θα είναι μια εποχή «αγιότητας, γαλήνης, πνευματικής ζωής και παγκόσμιας ειρήνης», αποκαλούμενης Olam Haba ("μελλοντικός κόσμος"), όπου όλοι οι άνθρωποι θα γνωρίζουν τον Γιαχβέ  άμεσα.
Και μέχρι να γίνουν όλα αυτά, οι Εβραίοι οφείλουν (σύμφωνα με την θρησκεία τους) να εργάζονται προς όλες  τις κατευθύνσεις και με όλες τους τις δυνάμεις, ώστε να προετοιμάζουν το έδαφος για την έλευση του Μεσσία!


Από την άλλη πλευρά οι Ευρωπαίοι αντί για τον Μεσσία και «μεγαλεία» για τα έθνη τους, σύμφωνα με την θρησκεία τους περιμένουν τον Αντίχριστο, δηλαδή την καταστροφή! Και μετά τη βασιλεία του αντιχρίστου θα εμφανιστεί ο Ιησούς, θα καταστρέψει την Γη , θα κρίνει τους πάντες (ζώντας και νεκρούς) και όλα θα τελειώσουν!

Ο  δε Μεσσίας των Ευρωπαίων δεν είναι κάποιος βασιλιάς καταγόμενος μάλιστα από γενιά βασιλέων που θα κατατροπώσει τους εχθρούς του έθνους (όπως είναι ο Μεσσίας των Εβραίων), αλλά ο γιος ενός ξυλουργού, που  έδωσε μόνος του τον άρτο στον Ιούδα λέγοντας του «πήγαινε να με προδώσεις για 30 αργύρια για να εκπληρωθούν οι προφητείες», κατόπιν επεδίωξε να τον συλλάβουν, μετά περπάτησε υπομονετικά και ανέβηκε όλο τον Γολγοθά, κατόπιν έκατσε υπομονετικά να τον σταυρώσουν και να τον θανατώσουν  κάποιοι «Εβραίοι», ενώ η «Ρώμη» (Πιλάτος) ένιπτε τας χείρας της , με στόχο  κατόπιν να «αναστηθεί» και να αποδείξει ότι η «αιώνια ζωή» είναι αλλού και όχι στην γη και είναι ισχυρότερη και σημαντικότερη από τον επίγειο θάνατο…

To παραδειγμα του Ιησού ακολουθούν σήμερα και οι ευρωπαίοι του νότου, κυρίως οι Έλληνες.  Επέτρεψαν στους πολιτικούς τους  να τους προδώσουν για τα ευρώ (αντί για τα αργύρια),και τώρα ανεβαίνουν τον Γολγοθά περιμένοντας  υπομονετικά να τους σταυρώσουν και να τους θανατώσουν κάποιοι τραπεζίτες,  ενώ η «Ρώμη» -(Δύση ) νίπτει τας χείρας της για το έγκλημα, περίμεναν και έναν Μεσσία να τους σώσει αλλά δεν ήταν αυτός που νόμιζαν  και τέλος νόμιζαν ότι θα αναστηθούν το…2050, όταν θα λήξει τάχα το «πρόγραμμα αποπληρωμής» των χρεών (και η ημερομηνία αυτή θα συνεχίσει να μετατίθεται προς τον 22ο αιώνα). Μετά βέβαια το θάνατό τους οι ίδιοι  δεν θα υπάρχουν πια (στην επίγεια αυτή ζωή), και έτσι ουδέποτε θα καταλάβουν ότι το όλο  μεσσιανικό πρότυπο που ακολουθούσαν τόσους αιώνες, είναι μεν αληθές αλλά με μια μικρή ψευδή λεπτομέρεια.  Το τέλος τους δεν είναι το «αναμενόμενο» δηλαδή η Ανάσταση αλλά υπάρχει μια «έκπληξη»: Μετά τον θάνατο τους η ανάσταση δεν θα έρθει  ποτέ, και δεν θα  υπάρχουν και οι ίδιοι πλέον για να δουν ότι ποτέ δεν ήρθε εκείνο που περιμέναν! Με δείκτες γεννητικότητας για την Ελλάδα  χαμηλότερο από 1.3, πραγματική ανεργία για τους νέους πάνω από 40% , μισθούς κάτω των 500 Ευρώ για το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού και  ορδές αλλοφύλων ισλαμιστών να εισρέουν από παντού,  πιθανώς δεν θα προλάβουν να υπάρχουν ούτε καν μέχρι την σταύρωση. Θα εξαφανιστούν από την γη μετά από χιλιάδες χρόνια ιστορίας ενώ ακόμα θα ανεβαίνουν τον Γολγοθά.


Η μεγάλη Ελλάδα του μεγάλου Αλεξάνδρου και η μεγάλη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, γέμισαν ζητιάνους  που ψάχνουν φαγητό σε συσσίτια και σκουπίδια, τρόμο στους δρόμους από τις επιθέσεις λαθρεποίκων, τις δολοφονίες και τους βιασμούς και οδεύουν προς την εξαφάνιση. Τι έφταιξε άραγε;



Ένας άνθρωπος κουβαλά τρεις βασικές ταυτότητες: Γενετική, Πολιτιστική, Ψυχολογική. Ομοίως και ένα έθνος.

Αν δει κανείς ότι οι μύθοι του Ηρακλέους (με την ψυχολογική επίπτωση που είχε η διδασκαλία τους πάνω στους Έλληνες) αντικαταστάθηκαν από την παραπάνω ιστορία της σταυρώσεως, και αν δει κανείς ότι την μισή Ιταλία την λένε Giovanni το οποίο στην σημιτική του ρίζα σημαίνει «Ο Γιαχβέ είναι ελεήμων» και την μισή Ευρώπη και Ελλάδα την λένε Μαρία (το οποίο σημαίνει «Ο Γιαχβέ είναι ο δάσκαλός μου» ,  μπορεί να καταλάβει τι ακριβώς ήταν αυτό που επέδρασε πάνω στην Ευρώπη  και οι ανίκητοι  τρομεροί πολεμιστές Βίκινγκς  μετατράπηκαν σε υπηρετριούλες  αλλοφύλων εποίκων  ισλαμιστών και οι Ελληνίδες γυναίκες απόγονοι των Σπαρτιατισσών μανάδων που εύχονταν στα παιδιά τους  «ἢ τὰν ἢ ἐπὶ τᾶς» όταν πήγαιναν να  πολεμήσουν για να σταματήσουν την αρπαγή της γης τους,  κατέληξαν να  θηλάζουν με το μπιμπερό τα παιδιά αυτών που ήρθαν να εποικίσουν και αργότερα να καταλάβουν την πατρώα γη και μάλιστα να διεκδικούν και «βραβείο Νόμπελ» για την πράξη αυτή.

Εικόνες που δακρύζουν και ματώνουν,  κομμένο χέρι η πόδι «αγίων»  σε κουτί που  κάνουν θαύματα, κερί που αν το ανάψεις περνά το δικό σου παιδί στο πανεπιστήμιο  και παίρνει την θέση του παιδιού του γείτονα που άναψε μικρότερο κερί,  πολυέλαιοι που κουνιούνται «εκ θαύματος» από το ρεύμα αέρα που δημιουργείται ανάμεσα σε πόρτες και παράθυρα, χιλιάδες μετάνοιες προς τον «θεό» εβραίο ξυλουργό και την μάνα του  , ένα τσούρμο «αγίων» που μετά το φρικτό θάνατό τους το μόνο που κάνουν είναι να παρακολουθούν τις «αιτήσεις» των πιστών, και καθώς οι ίδιοι δεν είναι «Θεοί»  για να θεραπεύουν στέλνουν τις ακριβείς GPS συντεταγμένες στον Γιαχβέ μαζί με το αίτημα , που άλλη δουλειά και άλλο λόγο ύπαρξης δεν έχει από το να ικανοποιεί τα αιτήματα του τύπου: «Αγαπητέ Γιαχβέ, ο μικρός γιος της κυρίας Κατίνας, ο γιωργάκης , που ζει στις γεωγραφικές συντεταγμένες τάδε, έχει συνάχι και η μαμά του θέλει να γίνει καλά σήμερα, για να πάει σχολείο αύριο μην τον έχει μέσα στα πόδια της όλη μέρα. Υπογραφή: Άγιος Ονούφριος». 

Και μετά από όλα αυτά, φυσικά εμείς δεν φταίμε σε τίποτα (όπως π.χ. ότι έχουμε απομακρυνθεί από τις παραδόσεις μας αλλά και από τον αληθινό Θεό, αυτόν που προσπαθούν τουλάχιστον να  προσεγγίσουν οι   αναζητήσεις των Προσωκρατικών, του Πλάτωνα και του Πλωτίνου ) αλλά φταίνε «τα πρωτόκολλα της Σιών» και οι Εβραίοι «απόστολοι» που ήρθαν και κήρυξαν αυτή την Ιουδαϊκή αίρεση στην Ευρώπη.
Η αλήθεια  είναι πως εάν το ακροατήριο των Εβραίων αποστόλων αυτών ήταν απόλυτα υγιές θα τους είχε μεν σεβαστεί και φιλοξενήσει, (καθώς οι έλληνες σέβονταν τους  Θεούς των άλλων λαών και όσους ξένους ταξιδιώτες που έρχονταν ως περαστικοί και όχι ως έποικοι) αλλά σε καμία περίπτωση δεν θα είχε επηρεαστεί από τις απόψεις τους και σύντομα θα τους είχε στείλει πίσω  από κει που ήρθαν.
Το ακροατήριο όμως δεν ήταν «υγιές» αλλά ήταν ένα πολυφυλετικό μείγμα από εκατοντάδες χιλιάδες δυστυχισμένους αλλόφυλους δούλους που είχε εισάγει  η Ρώμη στη επικράτειά της και έψαχναν ένα δρόμο για την "ελευθερία" και την "σωτηρία", αρκετοί από αυτούς μάλιστα ήταν Εβραίοι που πίστεψαν ότι ήρθε ο Μεσσίας τους και οι "απόστολοι" τους έλεγαν ακριβώς εκείνα που θα ακούγονταν ωραία στα αυτιά τους.  Η Ρώμη τελικά τιμωρήθηκε για τον άκρατο υλισμό και την αλαζονεία της (εισαγωγή πολύ περισσότερων δούλων από ότι χρειάζονταν και μπορούσε να ελέγξει, απάνθρωπες πρακτικές που δεν ωφελούσαν σε τίποτα το ουσιαστικό όπως η μετατροπή δούλων σε δημόσια θεάματα με λιοντάρια κλπ, ναρκισσισμός και υλισμός κάποιων αυτοκρατόρων , επάρχων και  στριατιωτικών κλπ), και το αποτέλεσμα όλων αυτών, η Νέμεσις, ήταν η μαζική διάδοση του Ιουδαιοχριστιανισμού που αποτέλεσε μια τεράστια αλλοίωση του πολιτισμού της  . Εν τέλει κάποιοι αυτοκράτορες αναγκάστηκαν να συμβιβαστούν με το πανίσχυρο μέσα στην δική τους επικράτεια νέο Ιουδαιοχριστιανικό «ιερατείο» ώστε να μπορέσουν να  παραμείνουν στην θέση τους, και τελικά εκμεταλλεύτηκαν την νέα αυτή μονοθεϊστική αίρεση του Ιουδαϊσμού ανακηρύσσοντας τον εαυτό τους ως κυριότερο εκπρόσωπο του Γιαχβέ . Μάλιστα κάποιοι τέτοιοι αυτοκράτορες ανακηρύχτηκαν και «Άγιοι».  Εξαίρεση αποτέλεσε ο Μέγας Ιουλιανός. 
Παρά αυτή την τεράστια αλλοίωση η ευρωπαϊκή παράδοση επέζησε μέχρι την επέλαση του αστισμού που ανέτρεψε και ισοπέδωσε την κληρονομική αριστοκρατία και φεουδαρχία για να ακολουθήσει ο καπιταλιστικός και μαρξιστικός υλισμός, κατόπιν ο Β παγκόσμιος πόλεμος και τέλος τα εκατομμύρια των τριτοκοσμικών ισλαμιστών που κουβαλούν οι καπιταλιστές -υλιστές «ηγεμόνες» για να κατεβάζουν τα μεροκάματα (των ανασφάλιστων ξένων και ντόπιων) στα 10 ευρώ την ημέρα με την ανεργία να ανεβαίνει στα ύψη και εκατομμύρια ευρωπαίων να αναζητούν τροφή σε συσσίτια η χρήματα από συγγενείς και φίλους για να επιβιώσουν.
Την υλιστική κερδοσκοπική αλαζονεία και την ύβριν που διαπράττουν οι καπιταλιστές έρχεται να συνδράμει και η ηλιθιότητα των αυτοαποκαλούμενων σύγχρονων «μαρξιστών» (ο ίδιος ο Μαρξ ήταν ενάντια στην εισαγωγή  ξένων εργατών διότι συνθλίβει τα δικαιώματα των εργαζομένων) , «φιλελεύθερων ανθρωπιστών» ( ο κανονικός φιλελευθερισμός πάντως  ήταν ενάντια στον Ισλάμ και πολέμησε για να διώξει τους Οθωμανούς από την Ευρώπη, ενάντια στην εξουσία του Ιερατείου και ενάντια στην καταπίεση των «ανθρωπίνων δικαιωμάτων και των δικαιωμάτων των γυναικών από σκοταδιστικές θρησκείες»,  «χριστιανών ανθρωπιστών»   (o ίδιος ο Ιησούς πάντως ζητούσε να σφάζονται ενώπιον του όσοι εμποδίζουν την βασιλεία του ,  σχετικός σύνδεσμος ) καθώς και κάθε είδους «ανθρωπισμό» γενικά καθώς ο απάνθρωπος «ανθρωπισμός» έχει πλέον υπερβεί όλα τα παραπάνω δόγματα και έχει γίνει από μόνος του δόγμα.
Αποτέλεσμα όλων των παραπάνω  δηλαδή τόσο της ύβρεως που διαπράττουν οι καπιταλιστές υλιστές όσο και της ύβρεως που διαπράττουν οι δήθεν «ανθρωπιστές» είναι και όλα αυτά που συμβαίνουν στην Ευρώπη, ξεκινώντας από τα θύματα από τις συνεχείς τρομοκρατικές επιθέσεις και καταλήγοντας στα εκατομμύρια ανέργων, αστέγων, ακόμα και νεκρών ευρωπαίων χωρίς τρόφιμα και πρόσβαση σε ιατροφαρμακευτική περίθαλψη.
Δυστυχώς την ύβριν αυτή την πληρώνουν και αρκετοί άνθρωποι αθώοι, αλλά  δυστυχώς είναι νόμος της φύσεως «μαζί με τα ξερά να καίγονται και τα χλωρά».
Κάποτε η Ευρώπη θα πληρώσει αυτή την ύβριν με την ριζική αλλοίωση του πολιτισμού της , με πιθανή την απώλεια της κυριαρχίας του λευκού ανθρώπου πάνω στην γη των προγόνων του και ακόμα μεγαλύτερου μεγέθους καταστροφές.
Οι κινητήριες «ιδέες» για αυτή την ύβριν είναι πολλά και διάφορα δόγματα -παράγωγα των αβρααμικών θρησκειών (αρκετά από αυτά είναι μη θρησκευτικά , όπως πολιτικά, «φιλοσοφικά»,  «επιστημονικά» κλπ) αλλά πάνω από όλα είναι η απληστία των υλιστών που θέλουν να εισάγουν νέους  σκλάβους και μέσω αυτών να μετατρέψουν  σε σκλάβους και τους ντόπιους εργάτες, και χρησιμοποιούν τον «ανθρωπισμό» και τα δόγματα αυτά ως δικαιολογία για τις εγκληματικές και αποτρόπαιες πράξεις τους.

Και ενώ τα εγκλήματα αυτά συνεχίζονται, ιουδαιοχριστιανική ακροδεξιά και μπολσεβικισμός ισχυρίζονται ότι πάντα φταίνε κάποιοι άλλοι. Για την ιουδαιοχριστιανική ακροδεξιά οι μόνοι που φταίνε είναι οι μετανάστες , οι εβραίοι και οι μπολσεβίκοι .

Για τους μπολσεβίκους πάλι φταίνε για όλα οι ακροδεξιοί , ο «ρατσισμός» και οι «μεγάλοι καπιταλιστές» (όμως αυτοί που απασχολούν στα χωράφια και στα καταστήματα τους ανασφάλιστους παράνομους μετανάστες είναι συνήθως μικροαστοί/μεσοαστοί, και όχι «μεγάλοι καπιταλιστές». Οι μεγάλοι καπιταλιστές ωφελούνται εμμέσως, καθώς η εισροή λαθρομεταναστών συνθλίβει τους νόμιμους μισθούς των ντόπιων τους οποίους οι ίδιοι απασχολούν.)  


Εκτός από τον μπολσεβικισμό, κύριος καταλύτης για τον προώθηση του εθνοκαταστροφικού φαινομένου είναι και η παρακμιακή πνευματικά και ηθικά προλεταριακή και νεομπολσεβίκικη  (αλλά "ταξικά" μικροαστική) ακροδεξιά που ο πραγματικός της ρόλος (άσχετα με το ότι οι ίδιοι δεν το χουν συνειδητοποιήσει αυτό γιατί τους είναι «σκληρό» να αποδεχθούν την κατάντια τους) προβάλλεται συνεχώς από το σύστημα είτε δαιμονοποιήμενη είτε ως γελοιογραφία για να αποδομήσει τις αντιστάσεις. To  παρακάτω βίντεο είναι ενδεικτικό (γυρίστηκε από εβραίο κωμικό που σατιρίζει τον  «αντισημιτισμό» των ανεγκέφαλων περιθωριακών, προσέξτε τις φάτσες και τις κινήσεις των λευκών στο βίντεο) όμως  το ότι το βίντεο έχει αναδημοσιευτεί και σε κάποιες ακροδεξιές ιστοσελίδες και μάλιστα με επιδοκιμασίες για το περιεχόμενο του (δεν κατάλαβαν καν ότι o πρωταγωνιστής είναι εβραίος και το βίντεο τους διακωμωδεί)  αποδεικνύει ότι η εικόνα που παρουσιάζει αυτού του είδους η συνεχής και μόνιμη «σάτιρα» δεν απέχει τελικά και τόσο από την θλιβερή πραγματικότητα της ακροδεξιάς. Το πρόβλημα όμως είναι πως αυτή η τραγική εικόνα μαζί με τους παρακμιακους σπιλώνει και όσες υγιείς δυνάμεις αποτελούν υπερασπιστές των παραδόσεων της ευρώπης και γενικότερα όλους όσους έχουν μια διαφορετική κοσμοθεωρία από αυτή των Αβρααμικών θρησκειών και δεν έχουν καμιά απολύτως σχέση ή σύνδεση με αυτού του είδους τον «αντισημιτισμό»  που προβάλλεται στο βίντεο ούτε και με αυτή την  κατάντια, αντίθετα μάλιστα είναι οι πρώτοι που αποδοκιμάζουν συνεχώς τα φαινόμενα αυτά.

 


Το ιστολόγιο Αγχιβασίην διατηρεί μια τελείως διαφορετική στάση και οπτική από αυτή της παρακμιακής , συνομωσιολογικής , πνευματικά προλεταριακής ακροδεξιάς, και η στάση αυτή η οποία φαίνεται καθαρά και από το περιεχόμενο, το ύφος και το ήθος των άρθρων του:

Η άποψη που προβάλλεται σε αυτό το ιστολόγιο είναι  ότι ο κύριος υπεύθυνος τόσο για την κατάντια όσο και για το μέλλον της Ελλάδος είναι ο ίδιος ο Έλληνας και όχι η Μέρκελ , ο Σόιμπλε και το ΔΝΤ και ότι ο κύριος υπεύθυνος για την κατάντια και το μέλλον της Ευρώπης είναι ο ίδιος ο Ευρωπαίος και όχι ο Σόρος ,   ο Μάρξ  , ο Λένιν,  οι Ρότσιλντ και οι λαθρομετανάστες και «οι Σοφοί της Σιών»  .

Όλοι οι τελευταίοι έκαναν και κάνουν απλά την δουλειά τους και μάλιστα οφείλουμε να αναγνωρίσουμε ότι την κάνουν ιδιαίτερα επιτυχημένα! Πράττουν αυτό που θεώρησαν και πίστευαν ότι εξυπηρετεί καλύτερα τα δικά τους συμφέροντα ή ακόμα και το «μέλλον της ανθρωπότητος» με βάση την δική τους παράδοση και πολιτισμό που είναι εντελώς διαφορετικά από τον δικό μας μάλιστα κάποιοι εξ αυτών έπραξαν απολύτως ειλικρινώς με βάση όσα πίστευαν τα οποία μάλιστα δεν  τα έκρυψαν αλλά τα διακήρυξαν και δημοσίευσαν ανοιχτά εξ αρχής. (Επίσης τα «πρωτόκολλα της Σιών» είναι άγνωστο ποιος ακριβώς τα έγραψε ).

Οι λαθρομετανάστες που βιάζουν και σφάζουν και δολοφονούν το μόνο που κάνουν αυτό που τους προβάλλει ως "ανεκτό" ο δικός τους "πολιτισμός" και τα υπάνθρωπα ένστικτά τους.  Το βασικό ερώτημα είναι για τις εγκληματικές αυτές πράξεις ποιος είναι που φταίει περισσότερο, αυτοί που τις κάνουν ή μήπως αυτοί που τους εισάγουν στην Ευρώπη και τελικά εμείς που συνεχίζουμε και τους ανεχόμαστε στον τόπο μας επειδή μας αρέσει να έχουμε φθηνούς ξένους εργάτες στο χωράφια μας και στα καταστήματα μας η στα σπίτια μας να μας κάνουν τις επισκευές την στιγμή που  εκατομμύρια Έλληνες άνεργοι υποφέρουν  (αλλά εμάς δεν μας νοιάζει καθώς είμαστε βολεμένοι στην μίζερη δουλίτσα μας και βρίσκουμε και δικαιολογίες ότι "οι έλληνες τάχα δεν θέλουν να κάνουν αυτές τις δουλειές) και μετά παριστάνουμε και τους "ανθρωπιστές";


(Το κοριτσάκι στην φωτογραφία δεν είναι εγγονή του αλλά σύζυγος...)

Αν εμείς οι Έλληνες και οι Ευρωπαίοι ακολουθούσαμε τις δικές μας παραδόσεις αντί για τα παράγωγα των αβρααμικών θρησκειών και εάν τιμούσαμε την καταγωγή την πατρίδα ,τον πολιτισμό και την αξιοπρέπεια μας,  εάν  ξέραμε να σεβόμαστε τον άνεργο συμπατριώτη μας, κανένα από τα σημερινά μεγάλα προβλήματα  της Ευρώπης και της Ελλάδος δεν θα υπήρχε. Εάν όμως δεν είμαστε ΟΥΤΕ ΚΑΝ ΙΚΑΝΟΙ για τα παραπάνω, τότε δεν υπάρχει κανένας  λόγος ούτε να διαμαρτυρόμαστε ούτε να κατηγορούμε κανέναν τρίτο για τα δικά μας τα χάλια, καθώς αυτό που σήμερα έχουμε είναι αυτό που μας αξίζει , αυτό που συμβαδίζει με την δική μας κατώτερη "ποιότητα"  και ΚΑΛΑ ΝΑ ΠΑΘΟΥΜΕ που δεν είμαστε άξιοι να πετύχουμε κάτι παραπάνω από αυτό που σήμερα συμβαίνει, δηλαδή κάτι παραπάνω από τον απόλυτο εκφυλισμό , την διάλυση και την πολιτιστική και εθνική μας αυτοκτονία! Για τους ελάχιστους  που φταίνε λιγότερο για όλα αυτά που συμβαίνουν από ότι οι μάζες, είναι βέβαια απάνθρωπο να βιώνουν αυτή την τραγωδία, αλλά δυστυχώς δεν είναι η πρώτη φορά που οι λίγοι  συνειδητοποιημένοι πληρώνουν την ανοησία και την απληστία  των  πολλών.

Ο κύριος υπεύθυνος λοιπόν για όλα τα κακά της μοίρας μας είμαστε εμείς οι ίδιοι και κανείς άλλος και τίποτα δεν πρόκειται να αλλάξει προς το καλύτερο αν δεν βγει καθένας από μας να πει «ΝΑΙ ΕΓΩ είμαι που ΦΤΑΙΩ ΠΡΩΤΑ ΚΑΙ ΚΥΡΙΟΤΕΡΑ για ότι μας συμβαίνει» και κατόπιν να αναλάβει τις ευθύνες του, που είναι πρώτα από όλα να προσπαθήσει να αλλάξει να βελτιώσει τον ΕΑΥΤΟ του και να συμβάλλει στην δημιουργία υγιών κοινοτήτων που δεν θα διέπονται από τα παθολογικά στοιχεία  που οδήγησαν την Ελλάδα και την Ευρώπη σε αυτή την τραγική κατάσταση αλλά από υγιή στοιχεία που σχετίζονται με την παράδοση     , την κοσμοαντίληψη και την ηθική των Ινδοευρωπαϊκών λαών , σαν αυτά που περιγράφονται σε αυτό εδώ το ιστολόγιο.

Εάν δεν επέλθει πρώτα μια ριζική πολιτιστική αλλαγή σε Ελλάδα και Ευρώπη  που να είναι μεν σύγχρονη και να απαντά στα σύγχρονα προβλήματα αλλά να βασίζεται στις ρίζες μας και τις αυθεντικές μας παραδόσεις, εαν δεν αλλάξει πρώτα ριζικά η σύγχρονη λάθος κοσμοαντίληψη των Ευρωπαίων και των νεοελλήνων, τότε τα πράγματα θα συνεχίσουν να ρέουν «γραμμικά» προς την προδιαγεγραμμένη καταστροφή , μέχρι που αυτή θα ολοκληρωθεί και να μπορέσει να  αρχίσει ο επόμενος «κύκλος» αυτός της ανοικοδομήσεως που πάντα ακολουθεί μια καταστροφή , ένας κύκλος βέβαια που θα ξεκινήσει χωρίς το νεοελληνικό έθνος το οποίο θα έχει πρώτα αυτοκτονήσει ομαδικά και θα έχει αυτοκαταστραφεί, και όχι επειδή  φταίει κάποιος άλλος αλλά από την δική του ανοησία, απληστία και αδράνεια.


O σύγχρονος γραμμικός υλιστικός «προοδευτισμός» και η άρνηση της κυκλικής ιστορίας.
Μια μόνο γραμμικότητα υπάρχει στα αλήθεια στην ανθρώπινη ιστορία: Αυτή της «ανάπτυξης των μέσων παραγωγής», μέσα στα οποία ο μαρξισμός συγκαταλέγει και τον ίδιο τον άνθρωπο…. Πράγματι τα μέσα παραγωγής (δηλαδή η τεχνολογία) εξελίσσονται συνεχώς (παρότι κάποιες περιόδους με οικονομική κρίση μένουν στάσιμα) και ο πληθυσμός εργατικών χεριών.

Διαβάζουμε στο Wikipedia στο λήμα "ιστορικός υλισμός" (η βάση της φιλοσοφίας του Μαρξισμού)

Σε αντίθεση με την ιδεαλιστική προσέγγιση της ιστορίας, ο ιστορικός υλισμός υποστηρίζει ότι η ιστορία του ανθρώπινου πνεύματος καθορίζεται από τη μεταβολή της οικονομικής κατάστασης ενός λαού ή μιας εποχής. Συνεπώς, προκύπτει ότι η μελέτη της εξέλιξης της κοινωνίας πρέπει να ξεκινά από τους τρόπους και τις σχέσεις παραγωγής  και όχι από τους θεσμούς και τις «ιδέες».

Tι είναι όμως «ο άνθρωπος»;

Σίγουρα δεν είναι ένα «μέσο παραγωγής» και «κατανάλωσης» όπως τον βλέπει ο υλισμός του Μαρξ αλλά κάτι πολύ παραπάνω. Ο  κάθε «άνθρωπος» ως άτομο , αλλά και  η κάθε ομάδα, κοινότητα , έθνος κλπ, έχουν τρεις κύριες ταυτότητες: Γενετική , Πολιτιστική (που συμπεριλαμβάνει όχι μόνο τα μέσα και τους τρόπους παραγωγής αλλά και τα Ήθη, τις τέχνες κλπ)  και Ψυχολογική.

Τα «μέσα παραγωγής» και η «ανάπτυξή τους» αποτελούν λοιπόν ένα μικρό μέρος της ανθρώπινης  εξέλιξης και όχι το επίκεντρο της και σίγουρα δεν είναι το στοιχείο που καθορίζει και όλα τα υπόλοιπα όπως τα ήθη των ανθρώπων και την κοινωνική τους οργάνωση κλπ όπως ισχυρίζεται ο Μαρξισμός!




Όσες αναφορές βρίσκει κανείς να αμφισβητούν την «κυκλικότητα» όπως για παράδειγμα από μέλη Ιουδαιοχριστιανικών εκκλησιών ,  από Μαρξιστές κλπ, την εμφανίζουν ως μια ακολουθία  γεγονότων και καταστάσεων που επαναλαμβάνονται περιοδικά συνεχώς χωρίς κάποια «πρόοδο», π.χ. «τον τάδε μήνα χιονίζει , τον τάδε μήνα σπέρνουμε και τον τάδε μήνα θερίζουμε» προσθέτοντας συχνά την παρατήρηση ότι επειδή  οι αρχαίοι γεωργικοί  λαοί επαναλάμβαναν συνέχεια τα ίδια και τα ίδια , θεωρούσαν τον χρόνο κυκλικό!

Μια τέτοια θεώρηση δείχνει βέβαια ότι οι συγγραφείς ούτε στο ελάχιστον δεν έχουν καταλάβει την έννοια της κυκλικότητας, που δεν σχετίζεται καθόλου με τις παραγωγικές δραστηριότητες των ανθρώπων ούτε και με συγκεκριμένα ιστορικά γεγονότα τα οποία «επαναλαμβάνονται» αλλά με τις τάσεις που υπάρχουν στα ήθη , στον πολιτισμό, στις κοινωνικές σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων, στην ανάπτυξη του πνεύματος (δεν επαναλαμβάνονται οι ίδιες κοινωνικές σχέσεις και τα ίδια ακριβώς ήθη,  αλλά οι ίδιες τάσεις). Η ανάπτυξη των μέσων παραγωγής που είναι πράγματι γραμμική, δεν έχει καμιά σχέση με το συγκεκριμένο κυκλικό μοτίβο. Αρκεί κανείς να διαβάσει τα αποσπάσματα από την περιγραφή της «Κάλι Γιούγκα» στην αρχή αυτού του άρθρου, ένα κείμενο που γράφτηκε πριν από πολλές εκατοντάδες χρόνια και να το συγκρίνει με την σημερινή εποχή για να διαπιστώσει εάν πράγματι η ιστορία επαναλαμβάνεται με αυτόν τον κυκλικό τρόπο που περιγράφεται -  ή μήπως όχι.

Ο γραμμικός «προοδευτισμός», η άποψη ότι «ο άνθρωπος συνεχώς προοδεύει» με «κάποια ίσως μικρά προσωρινά πισωγυρίσματα» σήμερα όμως δεν εκφράζεται μόνο από τις Αβρααμικές θρησκείες και τον μαρξισμό αλλά έχει σχεδόν μονοπωλήσει την σύγχρονη δυτική σκέψη. Όμως είναι αρκετή η  «τεχνολογική πρόοδος» που υπάρχει και είναι αναμφισβήτητη, για να θεωρήσουμε ότι υπάρχει γραμμικότητα και μια συνεχής «ανθρώπινη πρόοδος»; O Ιούλιος Έβολα θεωρεό πως όχι.  Διαβάστε το παρακάτω απόσπασμα από το έργο του «Ιmperialismo pagano» που γράφτηκε το 1928:



Ὁ παρῶν δυτικὸς «πολιτισμὸς» ὀφείλει νὰ υποστεῖ μιὰ σημαντικὴ  ἀναμόρφωση, χωρὶς τὴν ὁποὶα ἀργὰ ἢ γρήγορα εἶναι καταδικασμένος νὰ καταρρεύσσει. Ἔχει ἐκφράσει τὴν πλήρη διαστροφὴ στὴν ὀρθολογικὴ τάξη τῶν πραγμάτων. Βασίλειο τῆς ὕλης, τοῦ χρυσοῦ, τῶν μηχανῶν, τῶν αριθμῶν. Σὲ αυτὸν τὸν πολιτισμὸ δὲν ὑπάρχει πλέον καμία πνοή, ἐλευθερία ἢ φῶς. Ἡ Δύση ἔχει χάσει τὴν ἰκανότητά της νὰ διατάζει καὶ νὰ ὑπακούει. Ἔχει χάσει τὴν αἴσθηση τοῦ νοῦ καὶ τῆς δράσεως. Ἔχει χάσει τὴν αἴσθηση τῆς ιεραρχίας, τῶν πνευματικῶν αξιῶν, τῶν  θεανθρώπων. Δὲν εἶναι πλέον ἕνας ζωντανὸς ὀργανισμός ἀποτελούμενος ἀπὸ σύμβολα, θεοὺς καὶ τελετουργίες. Δὲν γνωρίζει πλέον τὴν φύση. Δὲν εἶναι πλέον μιὰ ἀρμονία, ἕνας κόσμος μέσα στὸν ὁποῖο ὁ ἄνθρωπος εἶναι ἐλεύθερος, ἕνα «βασίλειο ἐντὸς βασιλείου».

 Ὁ ἄνθρωπος τῆς Δύσεως ἔχει δώσει στὴ φύση μιὰ βαρετὴ καὶ ἐπιφαινόμενη μορφή, τῆς ὁποίας τὰ κοσμικὰ μυστήρια προσπαθοῦν νὰ ταφοῦν σὲ ἀμελητέους νόμους καὶ ὑποθέσεις. Δὲ γνωρίζει πλέον τίποτα γιὰ τὴ Σοφία. Αγνοεῖ τὴν μεγαλοπρεπὴ σιωπὴ ἐκείνων ποὺ ἔχουν κατακτηθεῖ ἀπὸ τὸν ἴδιο τὸν Ἄνθρωπο: τὴν φωτεινὴ ἠρεμία τοῦ προφήτη, τὴν ἐξύψωση τῆς πραγματικότητας ἡ ὁποία γίνεται ἡ ἰδέα τοῦ αἴματος, τῆς ζωῆς καὶ τῆς εξουσίας. Ἀντιθέτως, εἶναι πνιγμένος στὴ ῥητορικὴ τῆς «φιλοσοφίας» καὶ τῆς «κουλτούρας», τῆς εἰδικότητας τῶν καθηγητῶν, τῶν δημοσιογράφων καὶ τῶν ἀθλητῶν, ποὺ ἐκδίδουν προγράμματα καὶ διακηρύξεις.Ἡ σοφία του ἔχει μολυνθεῖ ἀπὸ μιὰ συναισθηματική, θρησκευτικὴ καὶ ἀνθρωπιστικὴ ἀσθένεια προερχόμενη ἀπὸ τὴν φυλὴ τῶν τρελῶν, ποὺ τρέχουν θορυβωδῶς γιορτάζοντας τὴν ἀλλαγὴ καὶ τὴν «πράξη», διότι ἡ σιωπὴ καὶ ὁ στοχασμός τους ἐκπέμπουν συναγερμό. Ἡ Δύση ἔχει ξεχάσει πλέον τὸ Κράτος: Τὸ ἀνδρεῖο Κράτος, τὴν Αὐτοκρατορία ὡς σύνθεση τῆς πνευματικότητος καὶ τῆς βασιλείας, ὡς μία ὀδό πρὸς τὸ «ὑπερκόσμιο». Τὸ Κράτος – ὅπως ἔγινε γνωστὸ ἀπὸ τοὺς μεγάλους ἀρχαίους πολιτισμοὺς ἀπὸ τὴν Κίνα ἕως τὴν Αἴγυπτο, ἀπὸ τὴν Περσία ἕως τὴν Ῥώμη καὶ τὴν Ἀγία Ῥωμαϊκὴ Αὐτοκρατορία τοῦ Γερμανικοῦ Ἔθνους – ἔχει πλέον βυθιστεῖ στὴν ἀστικὴ ἔνδεια ἑνὸς καταπιστεύματος σκλάβων καὶ ἐμπόρων. 

Ἀγνοείται αὐτὸ ποὺ θὰ μποροῦσε νὰ εἶναι ὁ πόλεμος, ὁ αὐτόβουλος πόλεμος, ὡς ἀξία ὑπέρτερη καὶ τῆς νίκης καὶ τῆς ἧττας. Ὡς ἐκεῖνο τὸ ἰερὸ μονοπάτι πρὸς τὴν πνευματικὴ ὀλοκλήρωση, γιὰ τὸ ὁποῖο ἡ  Βαλχάλλα, ἡ οὐράνια ἔδρα τοῦ Ὄντιν, εἶναι τὸ προνόμιο τῶν ἡρώων ποὺ ἔπεσαν στὸ πεδίο τῆς μάχης. Ἡ πορεία γιὰ τὴν ὁποία στὸ Ἰσλάμ «ὁ ἰερὸς πόλεμος», τὸ τζιχάντ, εἶναι συνώνυμος μὲ τὸν «δρόμο τοῦ Θεοῦ». Ἡ πορεία κατὰ τὴν ὁποία στὴν ἄρια Ἱνδία, ὁ πολεμιστὴς παραστέκει μὲ τὸν ἀσκητὴ καί, στὴν κλασικὴ ἀρχαιότητα, ὁ «θριαμβικὸς θάνατος («mors triumphalis») ἐννοείται ὡς νίκη ἐπὶ τοῦ θανάτου. Αὐτοὶ οἱ σύγχρονοι, τρομεροὶ Εὐρωπαίοι «ἀκτιβιστές» ἀγνοοῦν τὶ εἶναι ἕνας τέτοιος πόλεμος. Δὲν γνωρίζουν πλέον πολεμιστὲς ἀλλὰ μόνο στρατιώτες. 

Γιὰ τοὺς «ἀκτιβιστὲς» αὐτούς, μιὰ λογομαχία εἶναι ἀρκετὴ νὰ τοὺς τρομοκρατήσει καὶ νὰ τοὺς πισωγυρίσει ἀναγκαστικὰ στὴν ῥητορεία τοῦ ἀνθρωπισμοῦ, τοῦ φιλειρηνισμοῦ καὶ τοῦ συναισθηματισμοῦ. Ἡ Εὐρώπη ἔχει χάσει τὴν ἀπλότητά της, ἔχει χάσει τὴν κεντρικότητά της, ἔχει χάσει τὴν ζωή της. Ἡ δημοκρατικὴ ἀσθένεια καὶ τὸ φιλελεύθερο δηλητήριο τὴν διαβρώνουν σὲ ὅλες τὶς ῥίζες της – βαθειά, ἕως τὸ νόμο, τὶς ἐπιστήμες καὶ τὴν θεωρητικὴ σκέψη της. Ὅσο γιὰ ἠγέτες – δηλαδή, ἐκείνα τὰ ὄντα ποὺ διακρίνονται, ὄχι ἀπὸ τὴν βία, τὴν πλεονεξία γιὰ τὸ κέρδος ἤ τὴν ἰκανότητά τους  ὡς ἐκμεταλλευτές σκλάβων, ἀλλὰ ἀντίθετα, ἀπὸ ἀδιατάρακτες καὶ ὑπερβατικὲς ποιότητες ζωῆς – δὲν ὑπάρχει κανεῖς. 

Ἡ Εὐρώπη εἶναι ἕνα μεγάλο ἀνώδυνο σῶμα, κατειλημμένο καὶ συντετριμμένο ἀπὸ μίαν ἀνησυχία ποὺ κανένας δὲν τολμᾶ νὰ ἐκφράσει. Ἕνα σῶμα τοῦ  ὁποὶου τὸ αἴμα εἶναι ὁ χρυσός, ἡ σάρκα εἶναι μηχανές, ἐργοστάσια καὶ εξοπλισμοί, ἐνῶ ὁ ἐγκέφαλός του εἶναι μιὰ σελίδα ἐφημερίδας. Ἕνα ἄμορφο σῶμα ποὺ τινάζεται ἀκατάπαυστα ὀδηγημένο ἀπὸ σκοτεινὲς καὶ ἀπρόβλεπτες δυνάμεις, τὸ ὁποῖο συντρίβει ἀνελέητα ὁποιονδήποτε προσπαθεῖ νὰ τοῦ ἀντιταχθεῖ ἤ ἀκόμα καὶ νὰ ἀποφύγει ἀπλῶς τὸν μηχανισμό του. Ὁ ἰδιαίτερα ἐκθειασμένος «πολιτισμὸς» τῆς Δύσεως ὑπῆρξε ἰκανὸς νὰ πραγματοποιήσει ὅλο αὐτὸ τὸ ἄθλιο μόρφωμα. Αὐτὸ εἶναι τὸ καυχημένο ἀποτέλεσμα τῆς δεισιδαιμονίας τῆς «Προόδου», μακριὰ καὶ πέρα ἀπὸ τὴν ῥωμαϊκὴ αὐτοκρατορικότητα, ἀπὸ τὴν δωρικὴ Ἑλλάδα καὶ ἀπὸ ὅλες τὶς ἄλλες ὑποδειγματικὲς μορφὲς τῶν μεγάλων ἀρχέγονων Ἀρίων πολιτισμῶν. Καὶ ἡ θηλιὰ σφίγγει καθημερινὰ γύρω ἀπὸ ἐκείνους ποὺ εἶναι ἀκόμα ἰκανοὶ γιὰ τὴν μεγάλη ἀπέχθεια καὶ τὴν μεγάλη ἐξέγερση.