«ουκ εμού, αλλά του λόγου ακούσαντες σοφόν έστιν Έν πάντα είναι»


Το Απολλώνιο στοιχείο, το Διονυσιακό στοιχείο ...και οι λιθοβολισμοί.



Ο Απόλλων είναι Ολύμπιος Θεός, στην αρχαία Ελλάδα θεωρούνταν ο σημαντικότερος αμέσως μετά τον Δία. Ταυτίστηκε με τον Θεό Ήλιο και γι αυτό θεωρούνταν πως ο προερχόταν και  αποσυρόταν κάθε χρόνο (τον χειμώνα) στην χώρα των Υπερβορείων. Είναι ο Ηλιακός  φωτεινός , συνετός Θεός της Αρμονίας και της Τάξεως , η αντίθεση από τον συναισθηματικό, μυστικιστή και παράφορο Διόνυσο, θεό της μέθης, των ενστίκτων και του παρορμητισμού, του Χειμώνα , της Νύχτας-Σελήνης και της Γής. Ο Απόλλων είναι Θεός της Πατριαρχίας ενώ ο Διόνυσος –Βάκχος Θεός συγγενής με παραδόσεις της Μητριαρχίας και της γονιμότητος. Ο Διόνυσος μάλιστα αποτελεί ξενόφερτη Θεότητα ανατολικής προελεύσεως, που κάποια στιγμή εισήχθη στην Ελλάδα και υιοθετήθηκε από τους Αρχαίους Έλληνες και δεν είναι Ολύμπιος Θεός. Στα έργα του Ομήρου δεν υπάρχει ούτε μια αναφορά στον Διόνυσο.

Ας δούμε πώς ήταν η λατρεία του Βάκχου. Όσες Αθηναίες ήταν μυημένες στη θρησκεία του Θεού αυτού, ξεκινούσαν στα μέσα περίπου του Δεκέμβρη για τους Δελφούς. Έβγαιναν ομαδικά από την πόλη, ντυμένες κατάλληλα και κρατώντας προσφορές και έκαναν πεζές αυτό το ταξίδι. Στο δρόμο στεφανώνονταν με κλαδιά κισσού, ή βελανιδιάς, και στα χωριά απ’ όπου περνούσαν χόρευαν και υμνούσαν τον Βάκχο.

Στους Δελφούς συναντούσαν και τις γυναίκες της Φωκίδας –γιατί μόνο γυναίκες λάβαιναν μέρος σ’ αυτή την ιεροπραξία– και όλες μαζί προετοίμαζαν τη γιορτή. Καθώς έπεφτε η νύχτα, άναβαν τα δαδιά και ξεχύνονταν στις πλαγιές του Παρνασσού χοροπηδώντας και κραυγάζοντας στα πυκνά δάση. Κάτω από τη χειμωνιάτικη και Σελήνη, οι δαιμονισμένοι χτύποι των τυμπάνων και οι ήχοι των θαμπή αυλών και οι ιαχές των γυναικών δημιουργούσαν μια απόκοσμη ατμόσφαιρα.

Oι Βάκχες, όπως λέγονταν οι ιέρειες του θεού, κρατώντας Θύρσους (καλάμια τυλιγμένα με κισσό ή κληματίδες) έτρεχαν με ξέπλεκα μαλλιά σαν μανιασμένες ανάμεσα στα δέντρα, κάνοντας λατρευτικές κινήσεις με τα χέρια τους, στα οποία ήταν τυλιγμένα φίδια και καλούσαν το θεό να εμφανιστεί. Tο πρώτο μαύρο αγριοκάτσικο που συναντούσαν το έπιαναν και ξεσκίζοντας το ζωντανό όπως ήταν, το έτρωγαν. Αυτή ήταν η Θεία ωμοφαγία και  αυτό το μαύρο κατσίκι θεωρουνταν ότι ήταν ο ίδιος ο Θεός ενσαρκωμένος.

O Θεός που γεννιέται πρέπει να διαμελιστεί και να φαγωθεί. Έτσι οι λάτρεις του γίνονταν ένθεες. Ένθεες λοιπόν και σε κατάσταση έκστασης, οι μαινάδες φορούσαν το δέρμα του ζώου γύρω στο λαιμό τους και συνέχιζαν το φρενιτιώδη χορό τους. Μερικές χτυπούσαν τύμπανα, άλλες έπαιζαν αυλούς και άλλες χόρευαν χτυπώντας ντέφια και τραγουδούσαν.

Αυτή ήταν μια εικόνα της διονυσιακής μανίας και ξετυλιγόταν όχι μόνο στους Δελφούς, αλλά και στον Κιθαιρώνα και στα Τέμπη και σε άλλα μέρη της αρχαίας Ελλάδος, εκεί όπου ο θεός Βάκχος ή Διόνυσος ήταν αγαπητός.


Λένε πως ο Διόνυσος, στις περιπλανήσεις του, είχε έναν αγαπημένο σύντροφο, που λεγόταν Άμπελος. Έπαιζαν και πάλευαν μαζί στις όχθες του ποταμού Πακτωλού της Λυδίας, είχαν οικειότητα με τα άγρια θηρία, κυνηγούσαν και έπαιζαν φλάουτο. Όμως κάποια φορά που ο Άμπελος ήταν μόνος του, ανέβηκε πάνω σε ένα ταύρο και δοκίμασε να τον ιππεύσει. Όμως ο ταύρος μετά από λίγο άρχισε να καλπάζει χωρίς ο νεαρός αναβάτης να μπορεί να τον ελέγξει. Στο τέλος τον έριξε καταγής σκοτώνοντάς τον. Όταν ο Διόνυσος βρήκε τον αγαπημένο του φίλο νεκρό, λυπήθηκε πολύ. Τότε ο Έρως τον πλησίασε και με τη μορφή του Σειληνού τον παρηγόρησε και του είπε πως από το σώμα του Αμπέλου θα γεννιόνταν ένα φυτό, που θα θεράπευε κάθε λύπη και πόνο. Έτσι ο Διόνυσος είδε από το σώμα του φίλου του να γεννιέται το κλήμα του αμπελιού, έμαθε τα μυστικά της καλλιέργειάς του και γυρίζοντας τον κόσμο όλο, δίδαξε στους ανθρώπους το καινούργιο φυτό, καθώς και το κρασί που απ’ αυτό παράγεται.
Ο Ορφισμός όμως προέβη σε μία ριζική αναμόρφωση των Διονυσιακών μυστηρίων δίνοντάς τους μία διαφορετική πνευματική προοπτική.

Το τελετουργικό του Ορφισμού περιλάμβανε νηστείες , καθαρμούς, καθαρότητα βίου, αποχή από βρώση κρέατος και πολλούς εξορκισμούς. Το ζητούμενο μέσα απ' όλα αυτά ήταν η τελική απαλλαγή από τον κύκλο των διαρκών μετενσερκώσεων, μετέχοντας σε μία διαρκή μυστηριακή ζωή αποτέλεσμα της οποίας ήταν ο εξαγνισμός και η αποκατάσταση της ψυχής στην πρότερη μακαρία κατάστασή της μέσα στην θεία πληρότητα-αθανασία. Θεωρείται ότι ο Ορφισμός προετοίμασε σε κάποιο βαθμό το έδαφος για την έλευση του Ιουδαιοχριστιανισμού.
Κάθε άνθρωπος και κάθε λαός από την ίδια την Φύση του έχει μέσα του τόσο το Απολλώνιο /Ολύμπιο/Ηλιακό στοιχείο όσο και το Διονυσιακό /Γήινο. Όμως σε κάποιους κυριαρχεί ιδιαίτερα το Απολλώνιο και σε κάποιους κυριαρχεί ιδιαίτερα το Διονυσιακό.
Στον Αρχαίο Ελληνικό πολιτισμό κυρίαρχο στοιχείο είναι το Ηλιακό ενώ σε γειτονικούς ασιατικούς και αφρικανικούς πολιτισμούς  συναντάμε  επίσης το Ηλιακό στοιχείο όμως σε κάποιους από αυτούς κυρίαρχο είναι το Σεληνιακό και το  Γήινο  σε πολλές και διάφορες εκφράσεις του.
Ο Ηράκλειτος αλλά και γενικότερα οι Άριστοι στην Αρχαία Ελλάδα θεωρούσαν το Γηινο και Σεληνιακό στοιχείο ως κατώτερο.
«Τίσι δὴ μαντεύεται Ἡράκλειτος ὁ Ἐφέσιος; νυκτιπόλοις, μάγοις, βάκχοις, λήναις, μύσταις· τούτοις ἀπειλεῖ τὰ μετὰ θάνατον, τούτοις μαντεύεται τὸ πῦρ· τὰ γὰρ νομιζόμενα κατ᾽ ἀνθρώπους μυστήρια ἀνιερωστὶ μυεῦεται.»
Σε ποιους προφητεύει ο Ηράκλειτος; Σε πλανώμενους τη νύχτα αλήτες, μάγους, βάκχους, μαινάδες και μύστες· αυτούς απειλεί με μεταθανάτια τιμωρία, σ' αυτούς προφητεύει τη φωτιά· γιατί στα καθιερωμένα απ' τους ανθρώπους μυστήρια μυούνται με τρόπο ανίερο.
Κατώτερη επίσης θεωρούσαν και την συνήθεια των «καθαρμών»
 «καθαίρονται δ᾽ ἄλλῳ αἵματι μιαινόμενοι οἷον εἴ τις εἰς πηλὸν ἐμβὰς πηλῷ ἀπονίζοιτο· μαίνεσθαι δ᾽ ἂν δοκοίη, εἴ τις αὐτὸν ἀνθρώπων ἐπιφράσαιτο οὕτω ποιέοντα· καὶ τοῖς ἀγάλμασι δὲ τουτέοισιν εὔχονται, ὁκοῖον εἴ τις δόμοισι λεσχηνεύοιτο, οὔ τι γινώσκων θεοὺς οὐδ᾽ ἥρωας οἵτινές εἰσι.»


Καθαρίζονται μιαινόμενοι μ' άλλο αίμα, όπως κάποιος που, χωμένος μέσα στη λάσπη, θα ήθελε να ξεπλυθεί με λάσπη. Αν κάποιος τον έβλεπε να κάνει κάτι τέτοιο θα τον έπαιρνε για μανιακό. Και σε τέτοια αγάλματα προσεύχονται, όμοιοι μ' εκείνον που θα φλυαρούσε μέσα στο σπίτι του, χωρίς να γνωρίζει ποιοι είναι θεοί και ποιοι ήρωες.
Σε σχέση με την μέθη από κατανάλωση κρασιού έλεγε
«ἀνὴρ ὁκόταν μεθυσθῇ, ἄγεται ὑπὸ παιδὸς ἀνήβου σφαλλόμενος, οὐκ ἐπαΐων ὅκη βαίνει, ὑγρὴ τὴν ψυχὴν ἔχων.»
Ένας άντρας, όταν μεθύσει, αφήνεται να οδηγείται από ένα ανήλικο παιδί: παραπατάει χωρίς να ξέρει πού πηγαίνει, γιατί έχει υγρή ψυχή.
Ενώ
«αὐγὴ ξηρὴ σοφωτάτη καὶ ἀρίστη, ἢ καλύτερα: αὔη ψυχὴ σοφωτάτη καὶ ἀρίστη.»
Η ξηρή ψυχή είναι σοφότατη και άριστη.
Επίσης ο υλιστικός τρόπος ζωής θεωρείται κατώτερος
«Ἑτέρα γὰρ ἵππου ἡδονὴ καὶ κυνὸς καὶ ἀνθρώπου, καθάπερ Ἡράκλειτος φησιν ὄνους σύρματ' ἄν ἑλέσθαι μᾶλλον ἢ χρυσὸν· ἥδιον γὰρ χρυσοῦ τροφὴ ὄνοις.»
Διαφορετική είναι η ηδονή για το άλογο, το σκυλί και τον άνθρωπο, αφού τα γαϊδούρια θα προτιμούσαν άχυρα αντί χρυσάφι. Γιατί πιο ευχάριστη είναι η τροφή για τα γαϊδούρια παρά το χρυσάφι.
«Δεῖ γὰρ τὸν χαρίεντα μήτε ῥυπᾶν μήτε αὐχμεῖν μήτε βορβόρῳ χαίρειν καθ' Ἡράκλειτον.»
Γιατί ο άνθρωπος ο ευγενικός δεν πρέπει να είναι ακάθαρτος ούτε άπλυτος ούτε να χαίρεται στο βόρβορο.
«Ὕες βορβόρῳ ἥδονται μᾶλλον ἢ καθαρῷ ὕδατι.»
  Τα γουρούνια τέρπονται πιο πολύ στο βόρβορο παρά στο καθαρό νερό.
«Sί modo credimus Εphesίο Heracleto qui ait sues caeno, cohortales aves pulvere vel cinere lavari.»
Τα γουρούνια πλένονται στο βόρβορο, τα πουλερικά στη
σκόνη ή στις στάχτες.
«si felicitas esset in delectationibus corporis, boves felices diceremus, cum inveniant orobum ad comedendum.» (η αναφορά αυτή  διασώθηκε μέσω του Albertus Magnus)
Αν η ευτυχία βρισκόταν στις σωματικές απολαύσεις, θα λέγαμε ευτυχισμένα τα βόδια όταν βρίσκουν μπιζέλια για να φάνε.

Τα παραπάνω αποσπάσματα επικαλούνται αρκετοί για να τονίσουν ομοιότητες ανάμεσα στην ηθική του Ηρακλείτου ως προς τις υλιστικές ηδονές και τον Ιουδαιοχριστιανισμό , τον Ιουδαϊσμό, το Ισλάμ και άλλες θρησκείες.
Ξεχνούν όμως η παραλείπουν σκόπιμα να αναφέρουν και τις διαφορές.
Κατά τον Ηράκλειτο το «κατώτερο» ηθικό στοιχείο υπάρχει εκ φύσεως  και όχι επειδή «ξέπεσε» η «αμάρτανε». Τα γαϊδούρια στα οποία αναφέρεται είναι εκ φύσεως γαϊδούρια και όχι άλογα που «ξέπεσαν».
Το να προσπαθήσει κανείς να πείσει το γαϊδούρι να  «βρει τον ανώτερο εαυτό του» και να γίνει άλογο, είτε μέσα από διαδικασίες διαλογισμών, φιλοσοφιών και διδασκαλιών είτε πάλι θρησκευτικών καθαρμών, εξαγνισμών κλπ  είναι αντιφυσικό. Το γαϊδούρι έχει ήδη βρει τον ανώτερο εαυτό του και είναι ο αληθινός εαυτός του ως γαϊδούρι . Το να προσπαθήσει ένα γαϊδούρι να γίνει άλογο, δεν αποτελεί προσπάθεια «ανόδου» αλλά τον απόλυτο εξευτελισμό της προσωπικότητάς του.
Μια άλλη αντιφυσική φρικτή προσέγγιση για το γαϊδούρι είναι να τρομοκρατηθεί και να υποχρεωθεί να παριστάνει ότι είναι άλογο και να συμπεριφέρεται ως άλογο και μάλιστα με την απειλή ότι εάν δεν δεχτεί τότε θα το λιθοβολήσουν μέχρι θανάτου.
Και εκτός από αυτά η ίδια αντιφυσική προσέγγιση απαιτεί να λιθοβολείς κάθε άνθρωπο που  έχει διαφορετική θρησκευτική άποψη από την δικη σου!

Αυτό είναι εντελώς ασύμβατο με τον Αρχαίο Ελληνικό πολιτισμό και τις αξίες του, αλλά και με πλήθος άλλους πολιτισμούς και βεβαίως πλήρως ασύμβατο με τον σύγχρονο δυτικό πολιτισμό και τις αξίες του . Άτομα που φέρουν τέτοιες απόψεις ακόμα και αν αποτελούν "κατατρεγμένους πρόσφυγες" δεν θα έπρεπε να έχουν θέση ούτε καν ως προσωρινοί φιλοξενούμενοι στις Ευρωπαϊκές και Δυτικές κοινωνίες, επειδή οι ίδιοι αρνούνται και αδυνατούν να σεβαστούν και να συνυπάρξουν με τον πολιτισμό τους και επθυμούν να τον καταστρέψουν και να τον ισοπεδώσουν.
Υπάρχουν περίπου 46 αναφορές λιθοβολισμών στην «Ιερή Βίβλο».

Διαβάζουμε εδώ μερικές «θεικές» εντολές λιθοβολισμού
Ο πατέρας να φέρνει την κόρη του να την λιθοβολήσουν εάν δεν είναι παρθένα:
“Αν κάποιος πάρει γυναίκα, και μπει μέσα σ' αυτή, και τη μισήσει, και δώσει αφορμή να την κακολογήσουν, και φέρει επάνω της δυσφήμηση, και πει: Πήρα αυτή τη γυναίκα, και όταν την πλησίασα δεν την βρήκα παρθένα, τότε, ο πατέρας τής νέας και η μητέρα της θα πάρουν και θα φέρουν έξω στους πρεσβύτερους της πόλης, στην πύλη, τα σημάδια τής παρθενίας τής νέας• και ο πατέρας τής νέας θα πει στους πρεσβύτερους: Έδωσα τη θυγατέρα μου σ' αυτόν τον άνθρωπο για γυναίκα, κι αυτός τη μισεί• και να, έδωσε αφορμή να την κακολογούν, λέγοντας: Δεν βρήκα τη θυγατέρα σου παρθένα• όμως, να τα σημάδια τής παρθενίας τής θυγατέρας μου. Και θα ξεδιπλώσουν το ιμάτιο μπροστά στους πρεσβύτερους της πόλης. Και οι πρεσβύτεροι της πόλης εκείνης θα πάρουν τον άνθρωπο, και θα τον τιμωρήσουν• κι αυτός θα καταβάλει αποζημίωση 100 σίκλους ασήμι, και θα τους δώσουν στον πατέρα τής νέας, επειδή έφερε δυσφήμηση σε παρθένα Ισραηλίτισσα• και θα είναι γυναίκα του• δεν μπορεί να την αποβάλει πλέον όλες τις ημέρες τής ζωής του. Αν, όμως, αυτό το πράγμα είναι αληθινό, και η κόρη δεν βρεθεί παρθένα, τότε θα βγάλουν έξω τη νέα, στη θύρα τού σπιτιού τού πατέρα της, και οι άνθρωποι της πόλης της θα τη λιθοβολήσουν με πέτρες, και θα πεθάνει• επειδή, έπραξε αφροσύνη στον Ισραήλ, διαπράττοντας πορνεία στο σπίτι τού πατέρα της”

(Δευτερονόμιον 22: 13-29)

Να φέρεις τον αδερφό σου, τον γιό σου , την θυγατέρα σου και τον φίλο σου να τον λιθοβολήσουν εάν τολμήσει να έχει διαφορετική θρησκευτική άποψη από την δική σου
Αν ο αδελφός σου, ο γιος τής μητέρας σου ή ο γιος σου ή η θυγατέρα σου ή η γυναίκα τού κόρφου σου ή ο φίλος σου, που είναι όπως η ψυχή σου, σε παρακινήσει κρυφά, λέγοντας: Ας πάμε, και ας λατρεύσουμε άλλους θεούς, που δεν γνώρισες ούτε εσύ ούτε οι πατέρες σου, (από τους θεούς των εθνών, που είναι ολόγυρά σας, είτε αυτών που είναι κοντά σε σένα είτε εκείνων που είναι μακριά από σένα, από το ένα άκρο τής γης μέχρι το άλλο), δεν θα συγκατανεύσεις σ' αυτόν ούτε θα στρέψεις σ' αυτόν την ακοή σου ούτε θα τον λυπηθεί το μάτι σου ούτε θα τον σπλαχνιστείς ούτε θα τον κρύψεις• αλλά θα τον θανατώσεις, οπωσδήποτε• το χέρι σου θα είναι πρώτο επάνω του για να τον θανατώσεις, και έπειτα το χέρι ολόκληρου του λαού. Και θα τον λιθοβολήσεις με πέτρες, ώστε να πεθάνει• επειδή, ζήτησε να σε αποπλανήσει από τον Κύριο τον Θεό σου, που σε έβγαλε από τη γη τής Αιγύπτου, από οίκο δουλείας. Και όταν ολόκληρος ο Ισραήλ το ακούσει θα φοβηθεί, και δεν θα κάνει πλέον τέτοιο κακό ανάμεσά σου» (Δευτερονόμιον 13: 6-11).
«ΔΕΝ θα θυσιάσεις στον Κύριο τον Θεό σου βόδι ή πρόβατο, που έχει ψεγάδι ή οποιοδήποτε ελάττωμα• επειδή, είναι βδέλυγμα στον Κύριο τον Θεό σου. Αν, ανάμεσά σου, σε κάποια από τις πόλεις σου, που ο Κύριος ο Θεός σου δίνει σε σένα, βρεθεί άνδρας ή γυναίκα, που έπραξε κακό μπροστά στον Κύριο τον Θεό σου, παραβαίνοντας τη διαθήκη του, και πήγε και λάτρευσε άλλους θεούς, και τους προσκύνησε, τον ήλιο ή το φεγγάρι ή οποιονδήποτε από τη στρατιά τού ουρανού, που εγώ δεν πρόσταξα• και σου αναγγελθεί, και ακούσεις, και εξετάσεις με επιμέλεια, και δες, αν βρεθεί ότι είναι αλήθεια και το πράγμα είναι βέβαιο, ότι διαπράχθηκε τέτοιο βδέλυγμα στον Ισραήλ• τότε, θα φέρεις έξω στις πύλες σου τον άνδρα εκείνον ή τη γυναίκα εκείνη, που έπραξαν αυτό το κακό πράγμα, τον άνδρα ή τη γυναίκα• και θα τους λιθοβολήσεις με πέτρες, και θα πεθάνουν. Με την ομολογία δύο μαρτύρων ή τριών μαρτύρων, θα θανατώνεται εκείνος που είναι άξιος θανάτου• με την ομολογία ενός μάρτυρα δεν θα θανατώνεται. Τα πρώτα χέρια επάνω του, στο να τον θανατώσουν, θα είναι των μαρτύρων, Και έπειτα τα χέρια ολόκληρου του λαού. Έτσι θα βγάλεις το κακό από ανάμεσά σου» (Δευτερονόμιον 17: 1-7).
«Και μετά τον θάνατο του Ιωδαέ ήρθαν οι άρχοντες του Ιούδα, και προσκύνησαν τον βασιλιά• τότε, ο βασιλιάς τούς εισάκουσε• και εγκατέλειψαν τον οίκο τού Κυρίου τού Θεού των πατέρων τους, και λάτρευαν τα άλση και τα είδωλα• και ήρθε η οργή ενάντια στον Ιούδα και την Ιερουσαλήμ, γι' αυτή την ανομία τους. Έστειλε, βέβαια, σ' αυτούς προφήτες, για να τους επαναφέρουν στον Κύριο, και διαμαρτυρήθηκαν εναντίον τους• αλλ' αυτοί δεν έδωσαν ακρόαση. Και το Πνεύμα τού Θεού περιχύθηκε επάνω στον Ζαχαρία, τον γιο τού Ιωδαέ τού ιερέα, και αφού στάθηκε λίγο πιο ψηλά από τον λαό, τους είπε: Γιατί εσείς παραβαίνετε τις εντολές τού Κυρίου; Σίγουρα, δεν θα ευοδωθείτε• επειδή, εσείς εγκαταλείψατε τον Κύριο, κι αυτός σας εγκατέλειψε. Και συνωμότησαν εναντίον του• και τον λιθοβόλησαν με πέτρες, με προσταγή τού βασιλιά, στην αυλή τού οίκου τού Κυρίου. Και ο Ιωάς δεν θυμήθηκε το έλεος που είχε κάνει σ' αυτόν ο πατέρας του, ο Ιωδαέ, αλλά θανάτωσε τον γιο του• κι ενώ πέθαινε, είπε: Ο Κύριος ας δει, και ας το εκζητήσει» (Β' Χρονικών 24: 17-22).
-Λιθοβολισμός σε μάντεις
 «Και κάθε άνδρας ή γυναίκα που έχει πνεύμα μαντείας ή είναι επαοιδός, θα θανατωθεί εξάπαντος• με πέτρες θα τους λιθοβολήσετε• το αίμα τους θα είναι επάνω τους» (Λευιτικόν 20: 27).
-Λιθοβολισμός επειδή κάποιος μάζευε ξύλα και ήταν Σάββατο
-«ΚΑΙ όταν οι γιοι Ισραήλ ήσαν στην έρημο, βρήκαν έναν άνθρωπο να μαζεύει ξύλα την ημέρα τού σαββάτου. Κι εκείνοι που τον βρήκαν να μαζεύει ξύλα, τον έφεραν στον Μωυσή, και στον Ααρών, και σε ολόκληρη τη συναγωγή• και τον έβαλαν υπό φύλαξη. Επειδή, δεν ήταν ακόμα φανερό τι έπρεπε να κάνουν σ' αυτόν. Και ο Κύριος είπε στον Μωυσή: Ο άνθρωπος θα θανατωθεί οπωσδήποτε• ολόκληρη η συναγωγή θα τον λιθοβολήσει με πέτρες έξω από το στρατόπεδο. Και ολόκληρη η συναγωγή τον έφεραν έξω από το στρατόπεδο, και τον λιθοβόλησαν με πέτρες, και πέθανε• όπως ο Κύριος πρόσταξε στον Μωυσή» (Αριθμοί 15: 32-36).
-Οι Γονείς να λιθοβολούν το παιδί τους αν τυχόν είναι ανυπάκουο!
«ΑΝ κάποιος έχει γιο πεισματώδη και απειθή, που δεν υπακούει στη φωνή τού πατέρα του ή στη φωνή τής μητέρας του, και αφού τον παιδαγωγήσουν, δεν υπακούει σ' αυτούς, τότε, ο πατέρας του και η μητέρα του θα τον πιάσουν, και θα τον φέρουν έξω στους πρεσβύτερους της πόλης του, και στην πύλη τού τόπου του• και θα πουν στους πρεσβύτερους της πόλης του: Αυτός ο γιος μας είναι πεισματώδης και απειθής• δεν υπακούει στη φωνή μας• είναι λαίμαργος και μέθυσος• και όλοι οι άνθρωποι της πόλης του θα τον λιθοβολήσουν με πέτρες, και θα πεθάνει. Και θα εξαφανίσεις το κακό από ανάμεσά σου• και ολόκληρος ο Ισραήλ θα ακούσει και θα φοβηθεί»
(Δευτερονόμιον 21: 18-21).

-Λιθοβολισμός όποιου πατήσει στο όρος Σινά, είτε είναι ζώο είτε άνθρωπος

«Και ο Κύριος είπε στον Μωυσή: Πήγαινε στον λαό, και αγίασέ τους σήμερα και αύριο, κι ας πλύνουν τα ενδύματά τους• κι ας είναι έτοιμοι για την τρίτη ημέρα• επειδή, κατά την τρίτη ημέρα θα κατέβει ο Κύριος επάνω στο βουνό Σινά, μπροστά σε ολόκληρο τον λαό• και θα βάλεις όρια ολόγυρα στον λαό, λέγοντας: Προσέχετε στον εαυτό σας μη ανεβείτε στο βουνό ή αγγίξετε στις άκρες του• όποιος αγγίξει το βουνό, θα θανατωθεί εξάπαντος• δεν θα αγγίξει σ' αυτόν χέρι, επειδή, με πέτρες θα λιθοβοληθεί ή με βέλη θα κατατοξευθεί• είτε ζώο είναι είτε άνθρωπος, δεν θα ζήσει. Όταν η σάλπιγγα ηχήσει, τότε θα ανέβουν επάνω στο βουνό» (Έξοδος 19: 10-13).
«(επειδή, δεν υπέφεραν αυτό που προσταζόταν: "Και ζώο αν αγγίξει το βουνό, θα λιθοβοληθεί ή θα κατατοξευτεί με βέλη". Και το φαινόμενο ήταν τόσο φοβερό, ώστε ο Μωυσής είπε: Είμαι γεμάτος φόβο και έντρομος)• αλλά, προσήλθατε στο βουνό Σιών, και σε πόλη τού ζωντανού Θεού, την επουράνια Ιερουσαλήμ, και σε μυριάδες αγγέλων» (Προς Εβραίους 12: 20-22).

-Λιθοβολισμός ακόμη και για τα βόδια

Αν ένα βόδι κερατίσει κάποιον άνδρα ή γυναίκα, και πεθάνει, τότε το βόδι θα λιθοβοληθεί, και το κρέας του δεν θα τρώγεται• ο ιδιοκτήτης, όμως, του βοδιού θα είναι αθώος. Αν όμως το βόδι συνήθιζε να κερατίζει από πριν, και έγινε διαμαρτυρία στον ιδιοκτήτη του, και δεν το φύλαξε, αν θανατώσει έναν άνδρα ή μια γυναίκα, το βόδι θα λιθοβοληθεί, αλλά και ο ιδιοκτήτης του πρέπει να θανατωθεί. Αν του επιβληθεί τιμή εξαγοράς, θα δώσει για την εξαγορά τής ζωής του, όση τιμή θα του επιβαλλόταν. Είτε κερατίσει έναν γιο είτε κερατίσει μια θυγατέρα, σύμφωνα μ' αυτή την κρίση θα γίνει σ' αυτόν. Αν το βόδι κερατίσει έναν δούλο ή μια δούλη, θα δώσει στο αφεντικό τους 30 σίκλους ασήμι• το βόδι, όμως, θα λιθοβοληθεί» (Έξοδος 21: 28-32).
Και επειδή κάποιοι λένε ότι αυτά συνέβαιναν μόνο στην «παλαιά διαθήκη» και ότι ο σύγχρονος «ορθόδοξος χριστιανισμός» τα έχει σταματήσει, δημοσιεύουμε και ένα απόσπασμα  από ορθόδοξο χριστιανικό κείμενο.
Το κείμενο έχει τίτλο «Ὁ φόνος ὡς ἐπαινετή πράξη στή Χριστιανική Ἠθική» και υπογράφεται από τον «Φώτιο Σχοινά» και έχει δημοσιευτεί στο «αντίφωνο» και στο περιοδικό Θρησκειολογία, τεύχος 5, Aθήνα Iούλιος- Σεπτέμβριος 2004, σελ. 167-171
«Βλέπουμε λοιπόν ὅτι ὑπό ὁρισμένες προϋποθέσεις ὁ φόνος καί ἐπιτρεπτός καί εὐάρεστος εἶναι στό Θεό. Σέ ἀνομήματα τύπου προσκυνήσεως καί λατρείας εἰδώλων, πορνείας, μοιχείας ἀλλά καί ἀνθρωποκτονίας ἡ ἐπιβολή τοῦ θανάτου τῶν ὑποπιπτόντων σ᾿ αὐτά τά ἀνομήματα εἶναι ἐπιβλητέα ὡς μέσον ἀποπλύσεως τοῦ μιάσματος πού προεκλήθη ἀπό αὐτά τά ἀνομήματα. Ἔτσι λοιπόν μία βίαιη ἀφαίρεση τῆς ἀνθρώπινης ζωῆς θεωρεῖται στή Χριστιανική Ἠθική  ὡς θεάρεστη πράξη, ἀκριβῶς διότι κατ᾿ αὐτόν τόν τρόπο αἴρεται ἡ βεβήλωση πού προεκλήθη ἀπό ὁρισμένες παραβιάσεις τοῦ θείου νόμου.»




Αντίθετα με όσα"διδάσκουν" διάφορα ρεύματα του "new Age" και διάφορες "παγκόσμιες αδελφότητες φωτισμένων" η πραγματικότητα είναι ότι κάποια ηθικά συστήματα λαών και παραδόσεων όχι μόνο δεν  "oμοιάζουν όπως οι διαφορετικές σταγόνες νερού" αλλά είναι εντελώς ασύμβατα μεταξύ τους και συχνά αντίθετα.  Με βάση την Δυτική Ηθική η πράξη του ομαδικού λιθοβολισμού αποτελεί ένα χείριστο ανίερο έγκλημα και οι ηθικότεροι σε αυτό το βίντεο είναι τα θύματα. Με βάση την "Παλαιά Διαθήκη" (επίσημο ιερό βιβλίο της "ελληνορθόδοξης" εκκλησίας ) οι δράστες έπραξαν μια "ηθική πράξη" που αποτελεί "θέλημα του Θεού" και τα θύματα δικαίως αντιμετωπίστηκαν έτσι.

Τέλος πρέπει να αναφερθεί ότι το ίδιο ακριβώς πνεύμα του μαζικού ομαδικού "λιθοβολισμού" και καταδίκης χωρίς καν να μπει στην διαδικασία ο κάθε συμμετέχοντας να εξετάσει , να μάθει και να διερευνήσει τα πραγματικά γεγονότα για την ενοχή ή όχι όποιου αυθαίρετα χαρακτηρίστηκε δημόσια ως "ανήθικος"   από την καταγγελία κάποιου (συχνά κακόβουλη και "τεκμηριωμένη" με ψεύδη ή αναφορές γεγονότων που έχουν κατασκευαστεί με δόλο με στόχο την ενοχοποίηση του θύματος), διέπει και πολλές άλλες "ηπιότερες" μορφές ομαδικών επιθέσεων που τις βλέπουμε συχνά στην καθημερινότητά μας και διαδραματίζονται ακόμα και στην χώρα που ζούμε.

Από ομαδικές σωματικές επιθέσεις περιθωριακών συμμοριών σε μεμονωμένα ανυπεράσπιστα πρόσωπα και συχνά σε εφήβους  με κατηγορία είτε καθαρά γηπεδική ότι είναι "οπαδός διαφορετικής ποδοσφαιρικής ομάδας" είτε δήθεν "πολιτική" (συνήθως είναι του τάχα "φασισμού" είτε  του τάχα "αναρχισμού" η "κομμουνισμού", επειδή το θύμα φορούσε μια μπλούζα με την Ελληνική σημαία είναι "φασίστας" ή από την άλλη τον Τσε Γκεβάρα ή κάποιο αλφάδι είναι "αναρχικός" χωρίς καν να γνωρίζει τι είναι αυτά στην μπλούζα του και πρέπει τάχα να "τιμωρηθεί"  για την "υπεράσπιση της πατρίδος" στην μια περίπτωση και για "την υπεράσπιση του ανθρωπισμού και των μεταναστών" στην άλλη περίπτωση), μέχρι και λεκτικές μόνο ομαδικές επιθέσεις τύπου  "bullying" που θα βρει κανείς να διεξάγονται από   κύκλους παρεών στο όνομα δήθεν της υπερασπίσεως κάποιας ηθικής και προσβάλλουν φραστικά με ακραίο εξευτελιστικό τρόπο το θύμα τους για την "επαναφορά" του "παραβάτη" στον "ηθικό δρόμο" . Άτομα που συμμετείχαν ή συμμετέχουν σε οποιαδήποτε μορφή τέτοιων δραστηριοτήτων εύκολα περνάνε από την μια μορφή ομαδικών επιθέσεων στην άλλη, ενώ εάν ζούσαν σε κοινότητες όπου επιτρέπεται ο ομαδικός  λιθοβολισμός των "ανήθικων" τότε θα ήταν από τους πρώτους που θα συμμετείχαν σε τέτοιες πράξεις.

Στην πραγματικότητα όλες αυτές οι ομαδικές εκδηλώσεις  "ηθικών" επιθέσεων δεν αποτελούν παρά διαφορετικά επίπεδα (σε ότι αφορά τον βαθμό της βαρβαρότητος) της ίδιας κατώτατης μορφής ενστίκτων σαδισμού και "κυριαρχίας" του μαζανθρώπου πάνω στην προσωπικότητα  και την προσωπική ελευθερία , μια κυριαρχία που εδράζει στην άγνοια  την τυραννία και τον φανατισμό. Οι Θύτες κανιβαλίζουν το Θύμα όχι για να "αποκαταστήσουν την ηθική" όπως ισχυρίζονται αλλά επειδή προσπαθούν να νιώσουν ηθικά η σωματικά "ανώτεροι" και "κυρίαρχοι" από το Θύμα μέσα από αυτή την τελετουργία των ομαδικών επιθέσεων που βασίζεται μονάχα στην ικανοποίηση του "εγώ" τους και τους κάνει να νιώθουν /νομίζουν ότι είναι λιγότερο κατώτεροι από ότι πραγματικά είναι.

Το έσχατο επίπεδο αυτής της συμπεριφοράς είναι κάποιος να φέρνει τον εαυτό του στο επίπεδο του άμεσου εκπροσώπου του Θεού στην Γη και και να αφαιρεί την ζωή του θύματος με αυτό τον άκρως απάνθρωπο , ταπεινωτικό και σαδιστικό τρόπο, με γελοίες κατηγορίες του τύπου ότι είδαν κάποιον στην αυλή του να μαζεύει χόρτα  το Σάββατο για να τα φάει και έτσι παραβίασε την αργία , ότι φάνηκε κατά λάθος ένα δάχτυλο του ποδιού του κάτω από την μπούργκα κλπ. Σε τέτοιες κοινωνίες η κοινότητες κάθε στοιχειώδης ανθρώπινη προσωπική ελευθερία και αξιοπρέπεια εξαφανίζεται και ολόκληρη η ανθρώπινη ζωή μετατρέπεται σε ζωντανό εφιάλτη του καθενός  που ζει υπό τον φόβο των υπολοίπων συνανθρώπων του. Οι αληθινές σχέσεις εμπιστοσύνης , συντροφικότητας και αδελφοσύνης σε τέτοιες κοινότητες (ακόμα και μέσα σε μια οικογένεια) εξαφανιζονται και επίκεντρο της ζωής γίνεται η συνεχής προσπάθεια για αποφυγή της καταδίκης  (που διέπεται είτε από συνεχή τρόμο συνδυασμένο με βαθιά υποκρισία ) και ταυτόχρονα για εντοπισμό και αναφορά διαφόρων  "ηθικών παραπτωμάτων" των υπολοίπων μελών της κοινότητος, οικογένειας κλπ.