«ουκ εμού, αλλά του λόγου ακούσαντες σοφόν έστιν Έν πάντα είναι»


1.7.2.2 Φυσική ιεραρχία , τάξις , πειθαρχία και ελευθερία


Νόμος είναι η Πειθαρχία στην θέληση του Ενός (τον Φυσικό Νόμο, την Θέληση του Κοσμικού Πνεύματος, από την οποία πρέπει να διέπεται και η κοινότητα) έλεγε ο Ηράκλειτος . Ο άνθρωπος, καθώς αποτελεί μέρος της ίδιας της Φύσεως, δεν μπορεί ποτέ να «υπερβεί»  την ίδια του την Φύση,  δεν μπορεί να αποκτήσει «ελευθερία» μεγαλύτερη από τα όρια που καθορίζει ο Φυσικός Νόμος και η Φυσική Τάξις . Έτσι, λοιπόν, όταν οι Νόμοι μιας Πολιτείας είναι εναρμονισμένοι με τον Φυσικό Νόμο και όταν η Πολιτεία διέπεται από την Φυσική Τάξη, δίχως να  παρεμβαίνουν αντιφυσικοί «νόμοι» που περιορίζουν την ανθρώπινη ελευθερία, και όταν το Χάος μειώνεται στο ελάχιστο, τότε άνθρωπος βιώνει την μέγιστη δυνατή κοινωνική και πολιτική ελευθερία.

Ο Ηράκλειτος, λοιπόν, μιλά για Πειθαρχία στην θέληση του Ενός , που υπερβαίνει κάθε ανθρώπινη υποκειμενική «γνώμη» – μη αναφερόμενος σε πειθαρχία σε ανθρώπους  αλλά σε πειθαρχία στον Φυσικό Νόμο που είναι και ο Αληθής νόμος του Θεού. Είναι ένα πνεύμα εντελώς διαφορετικό από αυτό με το οποίο αντιλαμβάνονται τον Θεό και τους νόμους του οι Αβρααμικές θρησκείες και είναι ένα πνεύμα Αριστοκρατικό και όχι "ιερατικό".

Όταν μια κοινότητα είναι  Φυσικά Ιεραρχημένη τοτε στην κορυφή της Φυσικής ιεραρχίας της  βρίσκονται όσοι μπορούν να αντιληφθούν τον «Κοινό Λόγο» και  να κατανοήσουν τον Φυσικό Κοσμικό Νόμο  καλύτερα από τους υπόλοιπους, όσοι αποτελούν με τον τρόπο ζωής τους  πρότυπα και ζωντανή και ανθρώπινη έκφρασή του  Λόγου  και όσοι είναι ικανοί να εργασθούν με αυτά τα κριτήρια προς όφελος της κοινότητος.   Η Κοινότητα πειθαρχεί στις  κατευθύνσεις που δίδονται από τους Αρίστους  (όπου η αριστεία αναφέρεται με την έννοια της αξιοκρατίας και της αυθεντικής αρετής και όχι με την κληρονομική.)

 Έτσι  κανείς δεν πειθαρχεί σε υποκειμενικές «γνώμες», δοξασίες κατασκευασμένες από ανθρώπους, αλλά πειθαρχεί στον Φυσικό Νόμο, τον Κοινό Λόγο, τον πραγματικά Θεϊκό. Και όταν η θέληση του Ανθρώπου εναρμονίζεται με την «Θέληση του Ενός», τότε ο Άνθρωπος μπορεί να θριαμβεύσει – και τότε και μόνον τότε μπορούμε να μιλήσουμε για την «Δύναμη και τον Θρίαμβο της Θελήσεως».

Και όμως οι Άριστοι αριθμητικά αποτελούν ισχνή μειονότητα, είναι αυτοί όμως οι καταλληλότεροι και ικανότεροι από όλους για να δείξουν τις κατευθύνσεις. «Ένας άνθρωπος για εμένα ισοδυναμεί με χιλιάδες, εάν είναι άριστος», έλεγε ο Ηράκλειτος. «Εἷς ἐμοὶ μύριοι, ἐὰν ἄριστος ἦι.» 

Αντίθετα από την Φυσική Αριστοκρατία, σε άλλα πολιτικά συστήματα  ο άνθρωπος καλείται να πειθαρχήσει στην συνισταμένη  των αποκομμένων από τον Φυσικό Νόμο και τον Κοινό Λόγο  θελήσεων , επιθυμιών , γνωμών και διαταγών κάποιων ανθρωπίνων «εγώ», που με κάποιον μη αξιοκρατικό τρόπο   έχουν αποκτήσει την δύναμη να επιβάλλουν τις θελήσεις τους στους υπολοίπους.

Ενώ μια φυσικά ιεραρχημένη  κοινωνία είναι η πιο ελεύθερη κοινωνία που μπορεί να γνωρίσει ποτέ ο άνθρωπος.

Στις σημερινές «δημοκρατίες» ο άνθρωπος είναι υποταγμένος στην  συνισταμένη «γνωμών» ατόμων που κινούνται ο καθένας με βάση ένα ατομικό συμφέρον και συναγελάζονται ως μάζες, διαμορφώνοντας ρευστές αριθμητικές πλειοψηφίες ατομικών συμφερόντων,   στον μπολσεβικισμό είναι υποταγμένος στην θέληση της κομματικής γραφειοκρατίας, στον αναρχισμό είναι υποταγμένος στην άναρχη κίνηση και συμπεριφορά μαζών και στην όποια «ηθική» και «επιθυμία» του καθενός, στον καπιταλισμό είναι υποταγμένος στην Οικονομία και σε αυτούς που βρίσκονται πίσω από αυτήν (και αντί να υπάρχει η οικονομία για να υπηρετεί τον άνθρωπο, ο άνθρωπος ζει εγκλωβισμένος στο να υπηρετεί την οικονομία.)

Η Κοσμική Ιεραρχία

Η έννοια «ιεραρχία» περιλαμβάνει τις έννοιες του Ιερού και του «άρχειν». Αυτός που άρχει τα πάντα είναι ο Φυσικός Θεϊκός Νόμος.  Έτσι μπορούμε να ορίσουμε την έννοια της «ιεραρχημένης κοινότητος». Μια κοινότητα , οργάνωση ή οποιαδήποτε ομάδα, είναι ιεραρχημένη όταν έχει ως κεντρικό της άξονα αυτόν τον Νόμο και όταν η εσωτερική της δομή χαρακτηρίζεται από την Φυσική Τάξη, την Τάξη που εναρμονίζεται  με τον Φυσικό Νόμο. Η ίδια η Φύσις έχει ορίσει ότι όλοι οι άνθρωποι είναι διαφορετικοί μεταξύ τους, κανένας άνθρωπος δεν είναι «ίσος» με κανέναν άλλο ούτε καν τα δίδυμα αδέλφια. Φυσικά η δικαιοσύνη σε ένα δικαστήριο πρέπει να αντιμετωπίζει ολους τους πολίτες με τον ίδιο τρόπο και φυσικά η κοινωνία πρέπει να παρέχει σε όλους την ίδια  προσβασιμότητα στο να αναδείξουν και να αξιοποιούσουν τις ικανότητες τους που όμως είναι όμως τελείως διαφορετικές στον καθένα και βρίσκονται σε εντελώς διαφορετικά επίπεδα. Δεν είναι όλοι ικανοί να τρέξουν όπως ένας πρωταθλητής του στίβου, ούτε είναι όλοι ικανοί να λύσουν μαθηματικά προβλήματα ως ένας κορυφαίος μαθηματικός. Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και την ικανότητα διοικήσεως της πολιτείας, αλλά και με την Αρετή!

Οι Άριστοι, αυτοί που έχουν  εναρμονίσει την βούλησή τους με τον Κοινό Λόγο και κατευθύνονται από αυτόν, είναι και οι καταλληλότεροι για να δείχνουν τον δρόμο στην κοινότητα. Το κάθε μέλος της κοινότητος, από τον Αρχηγό έως και τον τελευταίο στρατιώτη, έχοντας αποκτήσει αυτογνωσία, νιώθει υπερήφανος για την Τιμή και αντιμετωπίζει με Χαρά το Καθήκον του αγώνος για την διαφύλαξη της Φυσικής Τάξεως και για την αποκαστάστασή  της, εφόσον έχει διαταραχθεί  , ενώ δεν υπάρχει εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο ούτε κανένας ρόλος στην κοινότητα (η κάποιο επάγγελμα σε μια κοινωνία) είναι υποτιμητικό  όταν πάντοτε ο κατάλληλος άνθρωπος τοποθετείται στην κατάλληλη θέση!


Η Κοσμική Τάξις

Η έννοια της Τάξεως  βρίσκεται σε διαρκή αντιπαράθεση με την έννοια του Χάους.  Η έννοια της τάξεως υποδηλώνει και την έννοια της «σωστής σειράς», της  σωστής θέσεως στο κάθε τι. Σε μια κοινωνία που διέπεται από Φυσική Τάξη καθένας βρίσκεται στην σωστή του θέση (αντίθετα στον καπιταλισμό, για παράδειγμα, ο υπουργός «παιδείας» μπορεί να διαθέτει ελάχιστη πραγματική παιδεία, ο υπουργός  «άμυνας» να μη έχει υπηρετήσει ποτέ στον στρατό, ενώ άνθρωποι που διαθέτουν στοιχεία πραγματικής παιδείας, να τοποθετούνται από το σύστημα στο κοινωνικό περιθώριο, στην ανεργία ή στο να εργάζονται στην ίδια τους την χώρα με όρους πολύ χειρότερους από έναν λαθρομετανάστη…)

Η έννοια της Τάξεως αυξάνει την ανθρώπινη Ελευθερία, διότι ο κάθε άνθρωπος έχει τον κοινωνικό ρόλο για τον οποίον και είναι κατάλληλος.  Επίσης είναι σαφές το παράδειγμα ότι, σε ένα σπίτι όπου τα πάντα είναι ακατάστατα και που διέπεται από χάος, ο άνθρωπος σπαταλά  συνεχώς άσκοπα χρόνο ψάχνοντας και για να εκτελέσει οποιαδήποτε εργασία, αντίθετα με ένα  τακτοποιημένο σπίτι. Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και σε μια κοινωνία.

Μια κοινωνία  που διέπεται από Φυσική Τάξη και Φυσική Ιεραρχία δεν χαρακτηρίζεται από άσκοπες συγκρούσεις και δεν σπαταλούνται εκεί άσκοπα πόροι μέσω ενός γενικευμένου Χάους.  Ο  οικονομικός φιλελευθερισμός έχει ως κύριο χαρακτηριστικό του το Χάος, το οποίο οδηγεί μεταξύ άλλων και σε μια τεράστια σπατάλη  παραγωγικών πόρων. Γι΄ αυτό άλλωστε και έχει και το μοναδικό παράλογο χαρακτηριστικό,  ενώ αρκετοί εργάζονται και παράγουν και μάλιστα σκληρά, να διέπεται και από περιόδους που, αντί για «ανάπτυξη» στον τομέα της παραγωγής,  να έχουμε «ύφεση».


Η κοσμική Πειθαρχία

Η έννοια της πραγματικής Πειθαρχίας   δεν αποτελεί, όπως αρκετοί νομίζουν, την τάση κάποιου στο να αποδέχεται , να εφαρμόζει και να υπακούει χωρίς αντίρρηση τις  «αποφάσεις»  που λαμβάνονται είτε «συλλογικά» είτε από «ανωτέρους» , μέσα σε μια οποιαδήποτε «κοινότητα» που να διέπεται από μια οποιαδήποτε «τάξη»  και κάποιον οποιονδήποτε «νόμο» .

Κάποιος που θα είχε τέτοια χαρακτηριστικά, δεν θα ήταν στην πραγματικότητα πειθαρχημένος αλλά άβουλος.

Η πραγματική πειθαρχία προϋποθέτει την ύπαρξη της Φυσικής Τάξεως μέσα στην  ίδια την Ψυχή του ανθρώπου και του εσωτερικού άρχοντα,  αυτού που ονόμαζαν οι αρχαίοι Έλληνες ως «Ηγεμονικόν».

Όταν ο εσωτερικός άρχων είναι συντονισμένος με τον  Συμπαντικό «Κοινό Λόγο» και τον Φυσικό Νόμο, τότε έχουμε την πραγματική πειθαρχία που κατά τον Ηράκλειτο είναι η «Πειθαρχία στην θέληση του Ενός».

Υπάρχει μια αντιστοιχία ανάμεσα στον εσωτερικό κόσμο των ανθρώπων και στις κοινότητές τους.  Σήμερα το «Ηγεμονικόν» απουσιάζει πλήρως από τις ψυχές των περισσότερων ανθρώπων, αντίστοιχα λοιπόν απουσιάζει και από τις κοινωνίες τους.    Μια  κοινότητα ανθρώπων έχει και αυτή την δική της «Ψυχή», όπως την έχει ένας άνθρωπος. Μια κοινωνία που δεν διακρίνεται από ομοψυχία αλλά από τον ατομικισμό, ισοδυναμεί με την διάλυση της Κοινοτικής Ψυχής  κατ᾿ αντιστοιχία προς την εκ παραλλήλου διάλυση μέσα στην ψυχή του κάθε ανθρώπου ξεχωριστά.

Σε μια Φυσικά ιεραρχημένη Κοινότητα η  πραγματική Πειθαρχία έρχεται μέσα από την Ομοψυχία των μελών της Κοινότητος και τον συντονισμό της Ενιαίας Ψυχής τους  με τον Συμπαντικό Θεϊκό Κοινό Λόγο.  Στο πρόσωπο του Αρχηγού εκφράζεται η ενότητα της Κοινότητος είναι κύριος εκφραστής της Ψυχής της. Όλα τα μέλη της κοινότητος, όμως, είναι φορείς και εκφραστές αυτής  της μιας  Ψυχής,  που χαρακτηρίζεται ταυτοχρόνως τόσον από ομοιομορφία , όσο και από πολυμορφία,  υπό την έννοιαν της σχέσεως ανάμεσα στην Ενότητα και την Πολλαπλότητα (όπως την προσεγγίσαμε στην ενότητα 1.3.)  Έτσι, η Πειθαρχία όχι μόνον δεν ακυρώνει τα ιδιαίτερα στοιχεία του χαρακτήρος και της προσωπικότητος του κάθε μέλους της κοινότητος αλλά,  αντιθέτως, τα αναδεικνύει  στην πραγματική αυθεντική τους  μορφή.

Η Φυσική πειθαρχία δεν έχει, λοιπόν, την παραμικρή σχέση με μια έννοια «πειθαρχίας» όπως αυτή απαντάται σε μια κοινωνία τυράννων είτε στους σύγχρονους εκφυλισμένους στρατούς της Δύσεως, όπου η «πειθαρχία» του ατόμου καθορίζεται απλώς από τον φόβο τιμωρίας από τους ανωτέρους του. Διαφέρει επίσης από την εξωτερική και μόνον πειθαρχία, καθώς είναι πρωτίστως μια πειθαρχία εσωτερική. Ακόμα, όμως, και από κοινότητες που διέπονται από συντροφικότητα και ομοψυχία, εάν η κοινή ψυχή δεν είναι συντονισμένη με τον «Κοινό Λόγο»,  η  έννοια της «πειθαρχίας» από την οποία διέπονται  εκπίπτει σε κατώτερο επίπεδο από την πραγματική της έννοια.

Πρέπει να αποσαφηνισθεί ότι μια εκφυλισμενη έννοια εξωτερικής «πειθαρχίας», που δεν έχει Μεταφυσική και Κοσμική διάσταση,  αποτελεί εντελώς διαφορετική έννοια από αυτήν της Φυσικής πειθαρχίας, όπως την περιγράψαμε παραπάνω, που είναι πρωτίστως εσωτερική.


Το παρακάτω παράδειγμα αποσαφηνίζει την διαφορά, δείχνοντας ότι αυτές οι δύο έννοιες, της εσωτερικής πειθαρχίας στον Φυσικό Νόμο και της εξωτερικής πειθαρχίας σε μια κοινωνία ή κοινότητα, μπορούν ακόμη και να έρθουν σε πλήρη αντίθεση μεταξύ τους:

Παρέχεται δε από τις κοινωνίες τυραννικές, απόλυτα οργανωμένες και «πειθαρχημένες» όπως π.χ. η κοινωνία της Βόρειας Κορέας στις αρχές του 21ου αιώνος.  Σε κοινωνικές καταστάσεις που η Φυσική Ιεραρχία απουσιάζει, η Φυσική Τάξις έχει διαταραχθεί και ο Φυσικός Νόμος είναι κάτι άγνωστο , και όταν οι αποφάσεις έχουν ληφθεί δίχως κανένα από αυτά τα χαρακτηριστικά που σχετίζονται με τον «Κοινό Λόγο», ο πραγματικά πειθαρχημένος ἀνθρωπος  δεν θα εκδηλώσει οποιονδήποτε «ενθουσιασμό» στο να υποταχθεί σε μια τέτοια φαινομενική «πειθαρχία». Ανάλογα με την κατάσταση, είτε θα μείνει αδιάφορος απέναντί της είτε, εάν νιώσει ότι του ζητείται να «πειθαρχήσει» σε κάτι που αντιβαίνει στην  ίδια την εσωτερική του πραγματική Πειθαρχία, θα αντιδράσει  , είτε ενστικτωδώς και αυθορμήτως, είτε απολύτως συνειδητά.  Κάποιος που η κατανόησή του κινείται στο επίπεδο των Φαινομένων και δεν εμβαθύνει στο επίπεδο της Εσωτερικής Ουσίας  θα πει ότι «αυτός ο άνθρωπος  είναι απείθαρχος», ενώ, αντιθέτως, μια τέτοια «απειθαρχία» αποτελεί πραγματική και ουσιαστική Πειθαρχία και μάλιστα στην πιο αυθεντική της έννοια!

Η έννοια, λοιπόν, του φαινομενικά «απείθαρχου» ανθρώπου έχει τεράστια διαφορά από την έννοια του πραγματικά απείθαρχου , αυτού που είναι ανίκανος να πειθαρχήσει σε ο,τιδήποτε, διότι ο ίδιος ο εσωτερικός του κόσμος διέπεται από Χάος.

Βεβαίως σε μια κοινότητα δεν έχουν όλοι το ίδιο επίπεδο αντιλήψεως του «Κοινού Λόγου» ούτε μπορούν να έχουν όλοι επίγνωση κατάλληλη, ώστε να μπορούν να  εκφέρουν γνώμη για τα πάντα και για τους πάντες.  Έχοντας, όμως, αυτογνωσία και αντιλαμβανόμενοι τα όρια της δικής τους επιγνώσεως και έχοντας την πλήρη συναίσθηση ότι η κοινότητα διέπεται από Κοσμική Ιεραρχία,  εμπιστεύονται πλήρως τους ανωτέρους τους και εφαρμόζουν με ενθουσιασμό τις υποδείξεις τους , που οδηγούν την Κοινότητα μπροστά, στον δρόμο της ανελίξεως και του Θεϊκού Φυσικού Νόμου.  Βεβαίως όταν κάποιος έχει πραγματικά κατακτήσει την δύναμη μιας αυθεντικής επιγνώσεως και αληθείας πάνω σε κάποιο θέμα, είναι καθήκον του να διατυπώνει την γνώμη του ως αποτέλεσμα αυτής της επιγνώσεως, πάντοτε μέσα στα πλαίσια του σεβασμού της Τάξεως και της Ιεραρχίας. Έτσι  συνεισφέρει στην κοινότητα και βοηθά τους ανωτέρους του στο έργο τους, σεβόμενος όμως απολύτως κάθε εναλλακτική άποψη προερχομένη από οποιονδήποτε έχει ακόμη μεγαλύτερη επίγνωση επί του θέματος.



Η αγνόηση της Κοσμολογικής διαστάσεως οδηγεί στον Δογματισμό.

Όταν υπάρχει μια «Μεταφυσική» ερμηνεία αλλά αγνοηθεί η Κοσμολογική διάσταση, τότε η κοινότητα μετατρέπεται απλώς σε ένα κλειστό «μεταφυσικό» δόγμα ηθικών αρχών και αξιών καταγεγραμμένων σε επίπεδο φράσεων, που καθεμία συνδέεται με μια καθορισμένη στενή και κλειστή ερμηνεία , που το μέγιστο βάθος της κάθε φράσεως θεωρείται γνωστό και δεδομένο.  Επίσης στην πραγματικότητα μια τέτοια ερμηνεία δεν είναι ούτε Μεταφυσική, διότι «μεταφυσική» σημαίνει να προσεγγίζει κανείς την έννοια του Φυσικού πνεύματος σε ένα ανώτερο επίπεδο από αυτό του υλισμού, δεν σημαίνει να αποκόπτεται κανείς εντελώς από το Φυσικό και Κοσμικό πνεύμα.

Ένα τέτοιου τύπου δόγμα,  όχι μόνο δεν είναι καθόλου ευέλικτο,  αλλά λειτουργεί ως ένας στείρος ηθικισμός, που διέπεται από μια «κατανόηση» στα πρότυπα μιας αυστηρής εφαρμογής και τηρήσεως «κανόνων». Ακόμα και αν οι αξίες και οι κανόνες  αυτοί έχουν κληρονομηθεί λόγω παραδόσεως  και κρύβουν μέσα τους μεγάλο βάθος και αυθεντική Κοσμική Ιερότητα ,  εάν  αγνοηθεί  είτε εάν χαθεί η Κοσμολογική τους κατανόηση, τότε , με το πέρασμα του χρόνου,  αυτή η αποκοπή, θα έχει  ακριβώς τις ίδιες συνέπειες που είχε η αποκοπή της Μεταφυσικής από την Κοσμολογία που κάποτε επέβαλε ο Ιουδαϊσμός.

Η διαστροφή των παραδόσεων από τις Αβρααμικές θρησκείες

Πρέπει επίσης να προσεχθεί ιδιαίτερα,  ο μελετητής της Αρίας παραδόσεως να μη παρασυρθεί από την επιρροή του Ιουδαϊσμού πάνω σε διάφορες παραδοσιακές θρησκείες αλλά και σε ρεύματα εσωτερισμού και στις διαστρεβλώσεις που επέφερε αυτή η επιρροή. Μέσα στο πνεύμα της ονομαζόμενης «Νέας Εποχής» εμφανίζεται μεγάλο πλήθος  ψευδο-εσωτεριστών και χυδαίων διαστρεβλώσεων παραδοσιακών θρησκειών αλλά και η προσπάθεια να εμφανισθούν όλες  οι θρησκείες και οι παραδόσεις όλων των Φυλών της Γης, ως διαφορετικές εκφράσεις Ενός Υπερκοσμικού «Θεϊκού» πνεύματος , ως διαφορετικές εκφράσεις της ίδιας της παραδόσεως του Ιουδαϊσμού,   παρουσιαζόμενης και ως «Θεϊκής». Έτσι αλλοιώνουν το περιεχόμενο διαφόρων παραδόσεων και τις παρουσιάζουν με μια επίπλαστη διαστροφική και διεστραμμένη εκδοχή τους, κατάλληλα προσαρμοσμένη στα μέτρα της Ιουδαϊκής παραδόσεως περί «θεού» Γιαχβέ.

Παραδόσεις όπως του Ινδουϊσμού και του Βουδισμού, οι φορείς του «Νεοεποχίτικου» Σιωνιστικού αντιπνεύματος τις εμφανίζουν σε ένα εντελώς ρηχό επίπεδο και ως εμπορεύσιμο είδος – και συχνά υπό εντελώς διεστραμμένες από τον Ιουδαϊσμό εκδοχές τους, που δεν έχουν καμιά απολύτως σχέση με το πραγματικό αρχικό περιεχόμενο των παραδόσεων αυτών, εκτός από την χρήση κοινών ονομάτων για τις έννοιες,  κάποια κοινή ορολογία , κοινά ονόματα θεοτήτων και κάποιες χαμηλοτάτου επιπέδου διεστραμμένες ερμηνείες των αυθεντικών κειμένων. 

Η αρχαία Ελληνική  φιλοσοφία και η αρχαία Ελληνική θρησκεία, εμφανίζονται  επίσης μέσα από μεγάλο πλήθος διατροφικών παραμορφώσεων.  Κάποιοι προσπαθούν να  εμφανίσουν  τους αρχαίους έλληνες φιλοσόφους ως προδρόμους του Ιουδαιοχριστιανισμού , άλλοι ως προδρόμους του εκφυλισμένου και απονευματοποιημένου δυτικού υλιστικού πολιτισμού της εποχής μας.




Επίσης ενώ  ο αρχαίος ελληνικός πολιτισμός είναι Ηλιακός, Ουράνιος και πολιτισμός του Φωτός,  προσπαθούν συστηματικά να εμφανίσουν την  αρχαία ελληνική θρησκεία ως σεληνιακή, χθόνια και γεωκεντρική, χαρακτηριστικά που είχαν κάποιες Σημιτικές θρησκείες. Κάποιοι άλλοι έχουν πανηγυρικά μετατρέψει την αρχαία ελληνική θρησκεία σε «μασκαράτα και τουριστική ατραξιόν», άλλοι πάλι σε ένα δόγμα φανατικών, αποκεκομμένο από κάθε είδους κοσμολογική και αυθεντική μεταφυσική αρχή – και άλλοι πάλι σε δεισιδαιμονικές σαμανικού τύπου τελετές εξευμενισμού των φυσικών φαινομένων.

Είναι σήμερα απόλυτα αναμενόμενο, ο αφελής που ξεκινάει να ασχοληθεί με τέτοια θέματα να πέσει στα δίχτυα τέτοιου είδους ομάδων και να καταλήξει να εγκλωβισθεί στα δίκτυα της ανοησίας, της παράνοιας  ή ενός δρόμου που, περνώντας μέσα από ψευδοεσωτερισμούς και διεστραμμένες ερμηνείες αρχαίων Ελλήνων φιλοσόφων, να οδηγεί σταδιακά στην αποδοχή του Αβρααμικού τρόπου σκέψεως υπό διάφορες εκδοχές και μορφές του και υπό την αχλύ της ψευδαισθήσεως, ότι αυτός ταυτίζεται κατά βάθος με τον Ελληνικό και Ινδοευρωπαϊκό και αυτό να γίνεται με έναν  τρόπο που να τον νομίζει κανείς ως «εσωτερική αναζήτηση» και «σταδιακή φώτιση και συνειδητοποίηση».

Κάποιες μεταλλάξεις και διαστροφές  απαιτούν ένα επίπεδο κατανοήσεως και λεπτής διακρίσεως αρκετά υψηλό, ώστε να γίνεται άμεσα αντιληπτή η διαφορά τους από την αυθεντική παράδοση. Έτσι, τέτοιες μεταλλάξεις έχουν την δυνατότητα να παρασύρουν ακόμη και άτομα που προχώρησαν κάποια πρώτα  βήματα σε σωστό δρόμο αλλά που δεν διαθέτουν το απαραίτητο επίπεδο κατανοήσεως και εσωτερικής πνευματικότητος και ενοράσεως ούτε  την απαιτούμενη πραγματική εσωτερική αρμονία και Ψυχικό συντονισμό με το Κοσμικό Θεϊκό Κέντρο, ώστε να είναι εις θέσιν να αντιληφθούν την πραγματική έννοια  κάποιων θεμάτων με τα οποία καταπιάστηκαν προσπαθώντας να «ανελιχθούν».

Η δυνατότητα προσεγγίσεως και εφαρμογής στην πράξη του παραπάνω ιδεαλιστικού προτύπου

To παραπάνω πρότυπο που περιγράφηκε σε αυτό το άρθρο είναι βεβαίως ιδεαλιστικό, καθώς αντίθετα με τις Αβρααμικές παραδόσεις ,  σε μια  τέτοια κοινότητα το κριτήριο επιλογής Αρχηγού και Αρίστων δεν μπορεί να είναι ούτε ο αυτόκλητος ισχυρισμός ότι είδαν στον ύπνο τους τον Γιαχβέ που τους ζήτησε να γίνουν  ηγεμόνες και οι εκπρόσωποι του στην Γη, ούτε το ποιος έχει τους περισσότερους φίλους . Είναι η ίδια του η πραγματική αξία και αρετή, την οποίαν όμως δεν υπάρχει κάποιος επίγειος Θεός να την "ζυγίσει", πρέπει λοιπόν να είναι ικανή να το κάνει αυτό η ίδια η κοινότητα. 

Δεν είναι εύκολο όμως κάποιος κατώτερος στην αρετή να αναγνωρίσει την αυθεντική ανωτερότητα κάποιου άλλου , όχι μόνο επειδή ο εγωισμός τυφλώνει αλλά και επειδή δεν μπορείς να αξιολογήσεις κάτι το οποίο δεν το γνωρίζεις και επομένως δεν το καταλαβαίνεις.

 Για να είναι σε θέση μια κοινότητα να κρίνει αντικειμενικά την αρετή και την αξία και να πλησιάσει αυτό το ιδεαλιστικό οργανωτικό και κοινωνικό πρότυπο που παρουσιάσαμε, απαιτείται  απουσία του εγωισμού και του ναρκισσισμού, απουσία της τάσεως για εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο , πνευματική διαύγεια και επίσης οι ηγεμονικές θέσεις των αρίστων να μην τους επιτρέπουν πράξεις που να σχετίζονται με οποιαδήποτε εκμετάλλευση της θέσεως τους σε βάρος άλλων μελών της κοινότητος.

Εάν αυτά τα χαρακτηριστικά δεν υπάρχουν, τότε τα αποτέλεσμα θα είναι μια ακόμα φαυλοκρατική τυραννία, η μια ακόμα φαυλοκρατική «δημοκρατία» με  μόνη διαφορά ότι οι εξουσιαστές τύραννοι θα ισχυρίζονται και θα επιμένουν ότι είναι οι άριστοι που ακολουθούν τα πρότυπα της Πλατωνικής πολιτείας.

Για να προσεγγιστούν αυτά τα απαραίτητα χαρακτηριστικά (καθώς ίσως είναι ουτοπικό να επιτευχθούν πλήρως) απαιτείται στην πραγματικότητα ένας Νέος Τύπος Ανθρώπου , που υπερβαίνει κατά πολύ την κατάσταση στην οποία βρίσκονται την περίοδο που γράφεται αυτό το άρθρο οι σημερινοί άνθρωποι και οι κοινωνίες τους. Αυτός είναι και ο λόγος που αντί για αξιοκρατία, αριστεία , ανδρεία και ελευθερία,  βλέπουμε να κυριαρχούν η τυραννία και η φαυλότητα. 

Ο μόνος τρόπος να αλλάξει αυτή η κατάσταση είναι να αλλάξει πρώτα ο άνθρωπος , ώστε να γίνει ικανός να προσεγγίσει τέτοιες ανώτερες μορφές Πολιτείας. Ως πρώτο βήμα χρειάζεται να δημιουργηθούν υγιείς και αυθεντικές κοινότητες που να  προσεγγίζουν τα πρότυπα αυτά και μάλιστα να το κάνουν αυτό ως υπαρκτό βίωμα και πρότυπο ζωής και όχι μόνο στα λόγια...