«ουκ εμού, αλλά του λόγου ακούσαντες σοφόν έστιν Έν πάντα είναι»


"Ελληνορθόδοξη" παράδοση: Η ηγουμένη της Μονής Κερατέας -το μοναστήρι των νεκρών



Την νύχτα της 5ης Δεκεμβρίου του 1950, περισσότεροι από 80 αστυνομικοί με επικεφαλής αξιωματικούς της ασφάλειας, έναν ανακριτή κι έναν αντεισαγγελέα πραγματοποιούν επέμβαση στη Μονή Κερατέας και απελευθερώνουν δεκάδες πλούσιες ηλικιωμένες γυναίκες και 36 αγόρια και κορίτσια που βρίσκονταν σε κατάσταση εξάντλησης και θρησκευτικού παραληρήματος. Ταυτόχρονα συλλαμβάνουν με επεισοδιακό τρόπο την ηγουμένη Μαριάμ και τους συνεργάτες της. Από εκείνη τη νύχτα και μετά άρχισαν να αποκαλύπτονται φρικιαστικές λεπτομέρειες για ένα από τα μεγαλύτερα σκάνδαλα που συγκλόνισαν την Ελλάδα.

Από καιρό ακούγονταν φήμες ότι η Μονή «Παναγία Πευκοβουνογιάτρισσα» προσηλύτιζε κόσμο με σκοπό την οικειοποίηση ξένων περιουσιών. Υπήρχαν καταγγελίες για βασανιστήρια που γίνονταν μέσα στη Μονή, για θανάτους από φυματίωση και πολλοί αποκαλούσαν την Μαριάμ «γυναικείο σατανά» που εκμεταλλεύεται το θρησκευτικό πάθος των μοναχών για να αποκτήσει τεράστια περιουσία.

Οι ανακρίσεις κράτησαν πολλούς μήνες. Η δικογραφία που σχηματίστηκε ήταν ογκώδης και περιλάμβανε, εκτός από τις απολογίες των κατηγορουμένων, περισσότερες από 100 καταθέσεις θυμάτων και συγγενών τους. Η δίκη άρχισε τον Νοέμβριο του 1952 . Στο εδώλιο κάθισαν η Μαριάμ Σουλακιώτου, ηγουμένη της Μονής παλαιοημερολογιτών Κερατέας, 8 μοναχές και ο επίσκοπος των παλαιοημερολογητών. Κατά τη διάρκεια της ακροαματικής διαδικασίας ήρθαν στο φως ανατριχιαστικές λεπτομέρειες για τη δράση των κατηγορουμένων που θύμιζε πρακτικές του Μεσαίωνα. Μια γυναίκα κατέθεσε ότι στη Μονή γίνονταν βασανιστήρια «κατά το γερμανικό σύστημα». Άλλος είπε ότι όταν θέλησε να καταταγεί μοναχός, του έκαναν σωματικό έλεγχο και του πήραν ένα σακουλάκι με χρυσά δαχτυλίδια και νομίσματα που είχε ράψει στα ρούχα του. Του έδιναν να τρώει βρασμένες παπαρούνες που περιέχουν όπιο, για να ναρκώνεται και να μην διαμαρτύρεται.

Είχε καταντήσει σκελετός και στο τέλος κατάφερε να δραπετεύσει.

Άλλη μία γυναίκα κατέθεσε ότι σε ηλικία 15 χρόνων ακολούθησε τη μητέρα της που ήταν μοναχή. Λίγους μήνες αργότερα η μητέρα της πέθανε από τις στερήσεις και τα βασανιστήρια. Την ίδια την έβαζαν, όπως είπε, να κουβαλάει πέτρες την ημέρα και το βράδυ να εργάζεται σε μία τράτα για να βγάζει ψάρια που προορίζονταν για την «Αγία Μητέρα». Της έβαλαν ιώδιο στα γεννητικά όργανα και καρφίτσες στους γλουτούς. Ένας παλαιοημερολογίτης ιερέας κατέθεσε ότι τις μοναχές τις έκλειναν σε κατακόμβες και τους έδιναν να τρώνε ξερό ψωμί επί πολλούς μήνες. Μια κοπέλα την άφησαν έξι μήνες νηστική και μετά της έδιναν να τρώει τα κουκούτσια από ελιές και φλούδες κρεμμυδιών ενώ την υποχρέωσαν να πιει τα ούρα της. Άλλες καταθέσεις αποκάλυψαν ότι δεν παρεχόταν καμία ιατρική φροντίδα στους ασθενείς ακόμα κι αν έπασχαν από βαριές αρρώστιες.

Τους έκλειναν σε μικρά και σκοτεινά κελιά και τους πετούσαν για φαγητό ένα κομμάτι ξερό ψωμί. Τους έλεγαν ότι πρέπει να πεθάνουν, να αδειάσουν τα κελιά και να έρθουν άλλοι για να αγιάσουν! Η κόρη μιας έγκλειστης περιέγραψε ότι απαγόρευαν τη μητέρα της να έχει οποιαδήποτε επικοινωνία με τον έξω κόσμο και με απατηλά μέσα, πέτυχαν να της αποσπάσουν 10.000 δολάρια, χρήματα που της είχε αφήσει ως κληρονομιά ο αδερφός της. Άλλος μάρτυρας κατέθεσε ότι όσο έμενε στο ανδρικό μοναστήρι, το οποίο επίσης διοικούσε η Μαριάμ είδε τον 6χρονο ανιψιό του να τον δέρνουν με τριχιά και να το βουτούν στη στέρνα για τιμωρία. Είδε άλλο παιδί να το δένουν σε κολόνα μέσα στο κρύο επειδή πήρε μια πατάτα στα κρυφά. Ο εισαγγελέας διακόπτοντας έναν από τους μάρτυρες ξέσπασε: «η Κερατέα είναι αίσχος δια την Ελλάδα. Σηκώνονται οι τρίχες της κεφαλής μου. Σκεφτείτε ότι εκεί μέσα πέθαναν 150 φυματικά κορίτσια!».

Στην απολογία της η Μαριάμ αρνήθηκε όλες τις κατηγορίες , υποστηρίζοντας ότι όσα της αποδίδονταν ήταν «κατασκευάσματα του σατανά». Έλεγε ότι στη Μονή ο κόσμος ερχόταν για να σώσει την ψυχή του. Η απόφαση του Κακουργιοδικείου βγήκε τον Φεβρουάριο του 1953 και έστειλε τη Μαριάμ και μία μοναχή στη φυλακή. Στους άλλους κατηγορούμενους επιβλήθηκαν μικρότερες ποινές και κάποιοι αθωώθηκαν. Η Μαριάμ άκουσε την ετυμηγορία κλαίγοντας και μετά δήλωσε: «με καταδίκασαν αδίκως. Έχω τη συνείδησή μου ήσυχη απέναντι στον θεό, ότι έπραξα το καθήκον μου απέναντι στα αδύνατα αυτά πλάσματα τα οποία με κατηγόρησαν στη δίκη». Η Μαριάμ Σουλακιώτου πέθανε τον Νοέμβριο του 1954.

Πηγη: http://www.mixanitouxronou.gr/

Το μοναστήρι των νεκρών

Κακοποιήσεις παιδιών, πλύση εγκεφάλου, τρομερά βασανιστήρια, φριχτά μυστικά, φόβος και θάνατος... Κι όλα αυτά μ’ ένα θρησκευτικό φανατισμό που φέρνει στο μυαλό τα έργα και τις ημέρες της Ιεράς Εξέτασης. Αν αναρωτηθείτε πότε και πού μπορεί να συνέβη κάτι τέτοιο, η απάντηση προκαλεί σοκ: Εν έτει 1950, μόλις λίγα χιλιόμετρα έξω από την Αθήνα, στην περιοχή της Κερατέας, στην παλαιοημερολογίτικη Μονή Πευκοβουνογιάτρισσας. Εκεί που κάποτε αναβίωσε ο Μεσαίωνας, η «Espresso» συνάντησε τις μοναχές που υπηρετούν σήμερα τον Κύριο στο ίδιο μοναστήρι και οι οποίες επιμένουν ότι όλα αυτά ήταν μια... παρεξήγηση. Μάλιστα, «βαφτίζουν» τους βασανιστές των παιδιών... αγίους!

«Εκεί πέθαναν η αδελφή μου και ο γαμπρός μου, φυματικοί. Τα δε τρία παιδάκια τους, υπεβάλλοντο σε διάφορες κακοποιήσεις, όπως το αγοράκι που εκρεμάσθη ανάποδα γυμνό πολλές φορές και το έδερναν μέχρις αναισθησίας. Οταν δε ζούσε ο πατέρας, οι καλόγριες τον προέτρεπαν να μολύνει το παιδί του με φυματίωση, γιατί αν ζούσε, θα γινόταν κακός άνθρωπος. Τον συμβούλεψαν να μασάει αυτός το φαγητό και να ταΐζει με αυτό το αγοράκι του ώστε να πεθάνει πριν από αυτόν»!

Εκατοντάδες άνθρωποι -ανάμεσά τους δεκάδες παιδιά- βασανίστηκαν μέχρι θανάτου από την ηγουμένη για να σταλούν «αναμάρτητα στον παράδεισο»...

Περισσότερες από διακόσιες αθώες ψυχές υποβλήθηκαν σε φρικτά βασανιστήρια κατόπιν εντολής της ηγουμένης Μαριάμ Σουλακιώτη, η οποία καταδικάστηκε σε ισόβια φυλάκιση και πέθανε στις φυλακές Αβέρωφ. Για χρόνια ολόκληρα η Κερατέα και οι φρικτοί θάνατοι είχαν στοιχειώσει τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων, ενώ κάθε λίγο και λιγάκι μία ακόμη συγκλονιστική ιστορία ξεπηδούσε από την κόλαση.

Οπως αυτή του Σεραφείμ Σίλβεστρου, που έχασε στα κελιά της μονής την αδελφή του, τον γαμπρό του και τα τρία του ανίψια, αλλά και μιας νεαρής γυναίκας που άφησε άφωνη την έδρα του δικαστηρίου όταν άρχισε να εξιστορεί όσα έκαναν οι μοναχές στη 10χρονη ανιψιά της.

«Κάποτε το ανιψάκι μου, 10 χρόνων κοριτσάκι, το έβαλαν αγγαρεία στο μαγειρείο. Πεινούσε και έγλειψε μια πατάτα. Να η ποινή που του επέβαλαν: Το έδεσαν ολόγυμνο όλη τη νύχτα στο στάβλο και το πρωί το βρήκαν λιπόθυμο από το κρύο και το φόβο. Είχε καθαρίσει την ψυχή του και είχε υποστεί όλη την προεργασία για τον παράδεισο...»

Τα χρόνια όμως πέρασαν, οι απάνθρωπες ιστορίες ξεχάστηκαν και σήμερα σχεδόν κανείς δεν θυμάται τα ουρλιαχτά των παιδιών που εκλιπαρούσαν για βοήθεια. Οι παλιές καλόγριες πλήρωσαν για τα εγκλήματά τους, άλλες φυλακίστηκαν και πέθαναν στη φυλακή και άλλες στη μονή, η οποία εξακολουθεί να λειτουργεί με νέες μοναχές, που προσεύχονται καθημερινά για την ψυχή της «Αγίας Μαριάμ».



«Πλήρωσε για κάτι που δεν έκανε»

Πενήντα οχτώ ολόκληρα χρόνια μετά, οι καλόγριες στη μονή της Κερατέας μπορεί να άλλαξαν, να ήρθαν καινούργιες, όλες όμως δεν σταματούν λεπτό να προσεύχονται στην ηγουμένη Μαριάμ, «στην αγία αυτή που συκοφαντήθηκε και πλήρωσε για κάτι που δεν έκανε», όπως λένε χαρακτηριστικά.

Οπως επισήμαναν στην «Espresso» δύο από τις παλαιότερες μοναχές, «η μονή αυτή έχει χτυπηθεί ανελέητα στο παρελθόν και συνεχίζουν να την πολεμούν. Αλλά δεν φοβόμαστε. Οπως δεν φοβήθηκε και η Μαριάμ που την καταδίκασαν να πεθάνει πάνω σ’ ένα κρεβάτι των φυλακών για εγκλήματα που όχι μόνο δεν είχε κάνει, αλλά και να ήθελε δεν της το επέτρεπε η ψυχής της. Ηταν ένας άγιος άνθρωπος» τόνισαν και πρόσθεσαν: «Μάλιστα, περίμενε ότι θα είχε τραγική κατάληξη, όπως και άλλες αγίες που βασανίστηκαν από τους κοσμικούς πριν πάρουν τη θέση τους δίπλα από τον Θεό».

Οπως μας εξιστόρησαν οι μοναχές: «Η μονή, που χρονολογείται από το 1927, είχε την τύχη να φιλοξενήσει εκλεκτούς ανθρώπους, θεόσταλτους. Οπως τον Αρχιεπίσκοπο των Γνήσιων Ορθοδόξων Χριστιανών Ματθαίο Καρπαθάκη, την ηγουμένη Μαριάμ και αρκετούς άλλους. Εμείς εδώ τιμάμε τον Αγιο Ματθαίο κάθε Μάιο και αρκετοί πιστοί έρχονται να προσευχηθούν στην εικόνα του για να τους βοηθήσει. Αλλωστε, τα θαύματά του είναι αρκετά. Δεν θα ξεχάσουμε ποτέ ένα θαύμα που έγινε εδώ πριν από περίπου δέκα χρόνια και το οποίο ακόμα και σήμερα πολλοί αμφισβητούν».


Το κοριτσάκι που κατάπιε... θεία κοινωνία

Σύμφωνα με τη μοναχή Δέσποινα, «πριν από δέκα χρόνια είχε έρθει στη μονή ένα κοριτσάκι 10 ετών το οποίο ήταν μουγκό. Οι γονείς του το είχαν πάει σε όλους τους γιατρούς, αλλά δεν είχαν δει αποτέλεσμα. Μια θεία του παιδιού τούς είπε να το φέρουν εδώ, όπως και έκαναν. Μόλις το κοριτσάκι φίλησε την εικόνα του Αγίου Ματθαίου, γύρισε και για πρώτη φορά είπε στη μητέρα της: “Μανούλα, κάτι έχω στο λαιμό”. Μείναμε όλοι άφωνοι. Η μητέρα της της είπε να το φτύσει, αλλά η μικρή απάντησε ότι “ο κύριος της φωτογραφίας (σ.σ.: η εικόνα του Ματθαίου) μου είπε να το καταπιώ”. Μόλις το κατάπιε άρχισε να γελάει και να μας λέει ότι ήταν κάτι πολύ ωραίο και γλυκό. Καταλάβαμε ότι ήταν θεία κοινωνία. Το κοριτσάκι αυτό, γυναίκα πια, έρχεται ακόμα και σήμερα στη Μονή».


Το πτώμα που «μυροβόλησε» και τα φρικώδη βασανιστήρια

Η «Espresso» βρήκε και αναδημοσιεύει μερικά αποσπάσματα από τα μακροσκελή κείμενα της εφημερίδας «Ελευθερία» εκείνη την εποχή.

Κυριακή, 19 Νοεμβρίου 1950: «Η ηγουμένη Μαριάμ μετά τον θάνατο του επισκόπου Ματθαίου Καρπαθάκη διέδωσε επίτηδες ότι το πτώμα του “μυροβόλησε”! Διά του τρόπου αυτού προσέλκυσαν εκατοντάδες απλοϊκούς ανθρώπους, οι οποίοι έσπευσαν εκεί από πολλά μέρη της Ελλάδας για να δουν το θαύμα του Αγίου Ματθαίου...

Στην πραγματικότητα, όμως, η πονηρή ηγουμένη είχε ραντίσει το πτώμα του με άρωμα για να παραπλανήσει τους ευσεβείς και να δημιουργήσει θρύλο πέριξ του ονόματος του Ματθαίου...»

Σάββατο 25 Νοεμβρίου 1950: «Η γραία Ευγενία Μαργέτη περιέγραψε με τα μελανώτερα χρώματα μερικά από τα φρικώδη βασανιστήρια εις τα οποία υπεβάλλετο αυτή και άλλες μοναχές... Η Μαριάμ διέτασσε τις υπό τιμωρία μοναχές να μείνουν με τα εσώρουχα μόνο και κατόπιν ανέθετε σε μια μοναχή από το περιβάλλον της να τις κτυπά με μια σανίδα. Αλλες μοναχές μετά τον εσπερινό ωδηγούντο εις τα περί την μονήν δάση και ημίγυμνοι προσδένεντο εις τα πεύκα και παρέμειναν δεμέναι μέχρι του όρθρου».

Τρίτη 28 Νοεμβρίου 1950: «Ο υιός της Παυλάκη αφηγήθη εις την μητέρα του ότι οι μοναχές τον υπέβαλλαν σε βασανιστήρια. Συγκεκριμένα, ξυπνούσαν τους μικρούς και τις μικρές με ένα άγριο ξυλοκόπημα και τους έλεγαν ότι αυτό το έπραττον διά τον εξαγνισμό των, διότι μόνο έτσι θα αντιλαμβάνονταν το μεγαλείον της χριστιανικής θρησκείας. Αν κανένα από τα μικρά τολμούσε να διαμαρτυρηθεί, οι μοναχές το μετέφεραν εις τον πλησίον πευκώνα, του έδεναν τα πόδια και το κρεμούσαν από ένα πεύκο με το κεφάλι προς το έδαφος».

Πηγή: espressonews.gr